دانلود کتاب آموزشی مجازی‌سازی با Proxmox VE جلد اول

[cdb_course_lessons title=”بخش 1. مقدمه به مجازی‌سازی و Proxmox VE”][cdb_course_lesson title=”فصل 1. مفاهیم پایه‌ای مجازی‌سازی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”تعریف مجازی‌سازی” subtitle=”توضیحات کامل”]مجازی‌سازی (Virtualization) یک فناوری است که به کمک آن می‌توان یک منبع فیزیکی را به چندین محیط مجزا تقسیم کرد. این کار باعث افزایش بهره‌وری، کاهش هزینه‌های سخت‌افزاری و مدیریت بهتر منابع IT می‌شود.

با استفاده از مجازی‌سازی می‌توان چندین سیستم‌عامل، شبکه، سرور یا فضای ذخیره‌سازی را روی یک سخت‌افزار واحد اجرا کرد. فناوری Hypervisor (نرم‌افزاری که ماشین‌های مجازی را مدیریت می‌کند) نقش اساسی در این فرآیند دارد.

---

تاریخچه مجازی‌سازی

دهه 1960 – پیدایش مفهوم مجازی‌سازی

مجازی‌سازی در اواخر دهه 1960 توسط شرکت IBM توسعه یافت. در آن زمان، کامپیوترهای Mainframe بسیار گران بودند و کاربران مجبور بودند به‌صورت اشتراکی از آن‌ها استفاده کنند. برای حل این مشکل، IBM سیستم‌عامل CP-40 و بعدها CP-67 را معرفی کرد که امکان اجرای چندین سیستم مستقل بر روی یک سخت‌افزار را فراهم می‌کرد.

دهه 1980 – کاهش نیاز به مجازی‌سازی

با ظهور کامپیوترهای شخصی (PCs)، نیاز به مجازی‌سازی کاهش یافت، زیرا کاربران می‌توانستند دستگاه‌های مستقل خود را داشته باشند. در این دوره، تمرکز بیشتر بر روی سیستم‌عامل‌های مستقل مانند MS-DOS و Unix بود.

دهه 1990 – بازگشت مجازی‌سازی با VMware

در سال 1999، شرکت VMware اولین Hypervisor تجاری را معرفی کرد که امکان اجرای چندین سیستم‌عامل روی یک سخت‌افزار را بدون نیاز به Mainframe فراهم می‌کرد. این محصول، VMware Workstation، باعث تحول در صنعت IT شد.

دهه 2000 – پذیرش گسترده در دیتاسنترها

در دهه 2000، مجازی‌سازی به بخش مهمی از زیرساخت‌های دیتاسنترها تبدیل شد. شرکت‌های مختلفی مانند Microsoft (Hyper-V)، Citrix (XenServer) و Red Hat (KVM) وارد این حوزه شدند. در این دوره، تکنولوژی‌هایی مانند Live Migration و High Availability (HA) معرفی شدند.

دهه 2010 – ظهور کانتینرها و رایانش ابری

فناوری Docker و Kubernetes مجازی‌سازی را به سطح بعدی بردند. برخلاف ماشین‌های مجازی، کانتینرها سبک‌تر و سریع‌تر هستند و امکان اجرای برنامه‌ها در محیط‌های ایزوله را فراهم می‌کنند. همچنین، پلتفرم‌های ابری مانند AWS، Google Cloud و Microsoft Azure از مجازی‌سازی به‌عنوان پایه اصلی خود استفاده کردند.

دهه 2020 – حرکت به سمت Edge Computing و Serverless

در سال‌های اخیر، مجازی‌سازی علاوه بر دیتاسنترها، به سمت Edge Computing (محاسبات لبه‌ای) و Serverless Computing حرکت کرده است. این فناوری‌ها امکان اجرای برنامه‌ها را در نزدیک‌ترین نقطه به کاربران فراهم می‌کنند تا زمان تأخیر کاهش یابد و عملکرد بهینه‌تر شود.

---

جمع‌بندی

مجازی‌سازی از دهه 1960 تا به امروز یکی از مهم‌ترین تحولات دنیای فناوری بوده است. این فناوری که ابتدا برای Mainframeها توسعه یافت، امروزه در دیتاسنترها، رایانش ابری، کانتینرسازی و حتی Edge Computing نقش کلیدی ایفا می‌کند.

با ظهور تکنولوژی‌های جدید، مجازی‌سازی همچنان به تکامل خود ادامه خواهد داد و به یکی از ستون‌های اصلی محاسبات مدرن تبدیل خواهد شد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”انواع مختلف مجازی‌سازی” subtitle=”توضیحات کامل”]مجازی‌سازی انواع مختلفی دارد که بسته به سطح اجرا و کاربرد، به چند دسته اصلی تقسیم می‌شود. در این بخش، به بررسی سه نوع مهم از مجازی‌سازی پرداخته و هر کدام را با مثال‌های عملی و دستورات پیکربندی توضیح می‌دهیم.

---

مجازی‌سازی سطح سخت‌افزار (Hardware Virtualization)

تعریف

مجازی‌سازی سخت‌افزار به فرایندی گفته می‌شود که در آن، یک Hypervisor، سخت‌افزار فیزیکی را به چندین ماشین مجازی (VM) تقسیم می‌کند. هر ماشین مجازی سیستم‌عامل، پردازنده، حافظه و دیسک مخصوص خود را دارد و می‌تواند به‌صورت مستقل اجرا شود.

انواع Hypervisor

دو نوع Hypervisor وجود دارد:

• نوع 1 (Bare-Metal): مستقیماً روی سخت‌افزار اجرا شده و عملکرد بالایی دارد. مثال‌ها: VMware ESXi، Microsoft Hyper-V، KVM
• نوع 2 (Hosted): روی یک سیستم‌عامل میزبان اجرا می‌شود. مثال‌ها: VMware Workstation، VirtualBox

مثال عملی – نصب KVM در لینوکس

در لینوکس، KVM یکی از محبوب‌ترین Hypervisorهای سطح سخت‌افزار است. برای نصب آن روی Ubuntu، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. بررسی پشتیبانی از مجازی‌سازی:

egrep -c '(vmx|svm)' /proc/cpuinfo

اگر خروجی عددی غیر از صفر باشد، پردازنده شما از مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کند.

2. نصب KVM و ابزارهای مرتبط:

sudo apt update
sudo apt install -y qemu-kvm libvirt-daemon-system libvirt-clients bridge-utils virt-manager

3. فعال‌سازی و اجرای سرویس libvirt:

sudo systemctl enable --now libvirtd

4. بررسی وضعیت KVM:

sudo virsh list --all

---

مجازی‌سازی سطح سیستم‌عامل (OS-level Virtualization)

تعریف

در این روش، هسته سیستم‌عامل امکان اجرای چندین محیط مجزا را روی یک کرنل فراهم می‌کند. برخلاف ماشین‌های مجازی، این روش از یک کرنل مشترک استفاده می‌کند و مصرف منابع بهینه‌تر است.

ابزارهای رایج

• Docker
• LXC (Linux Containers)
• OpenVZ

مثال عملی – اجرای یک کانتینر Docker

1. نصب Docker در اوبونتو:

sudo apt update
sudo apt install -y docker.io

2. فعال‌سازی سرویس Docker:

sudo systemctl enable --now docker

3. بررسی وضعیت Docker:

sudo systemctl status docker

4. اجرای یک کانتینر ساده:

sudo docker run -d -p 8080:80 --name webserver nginx

این دستور یک کانتینر Nginx اجرا کرده و آن را روی پورت 8080 در دسترس قرار می‌دهد.

---

مجازی‌سازی شبکه و ذخیره‌سازی

مجازی‌سازی شبکه (Network Virtualization)

در این روش، منابع شبکه مانند سوئیچ‌ها، روترها و فایروال‌ها به‌صورت مجازی پیاده‌سازی می‌شوند تا مدیریت شبکه انعطاف‌پذیرتر شود.

ابزارهای رایج

• VMware NSX
• Cisco ACI
• Open vSwitch (OVS)

مثال عملی – ایجاد یک سوییچ مجازی با OVS در لینوکس

1. نصب Open vSwitch:

sudo apt update
sudo apt install -y openvswitch-switch

2. ایجاد یک سوییچ مجازی:

sudo ovs-vsctl add-br br0

3. اتصال یک اینترفیس به سوییچ مجازی:

sudo ovs-vsctl add-port br0 eth0

---

مجازی‌سازی ذخیره‌سازی (Storage Virtualization)

در این روش، منابع ذخیره‌سازی به‌صورت یکپارچه مدیریت می‌شوند تا بهره‌وری افزایش یابد.

ابزارهای رایج

• Ceph
• GlusterFS
• VMware vSAN

مثال عملی – ایجاد یک Volume در Ceph

1. نصب Ceph در لینوکس:

sudo apt update
sudo apt install -y ceph

2. ایجاد یک Volume جدید:

sudo ceph osd pool create mypool 128

3. بررسی وضعیت Pool:

sudo ceph osd lspools

---

جمع‌بندی

مجازی‌سازی به سه دسته سخت‌افزاری، سطح سیستم‌عامل و شبکه/ذخیره‌سازی تقسیم می‌شود.

• مجازی‌سازی سخت‌افزار به کمک Hypervisorها انجام می‌شود و امکان اجرای چندین سیستم‌عامل مستقل را روی یک سرور فراهم می‌کند.
• مجازی‌سازی سطح سیستم‌عامل از کرنل مشترک استفاده کرده و با ابزارهایی مانند Docker و LXC بهینه‌تر از ماشین‌های مجازی عمل می‌کند.
• مجازی‌سازی شبکه و ذخیره‌سازی امکان ایجاد شبکه‌های نرم‌افزاری و مدیریت بهتر ذخیره‌سازی را فراهم می‌کند.

این فناوری‌ها تأثیر بسزایی در مدیریت دیتاسنترها، رایانش ابری و محاسبات توزیع‌شده دارند و امروزه به یک استاندارد در دنیای IT تبدیل شده‌اند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مزایا و چالش‌های استفاده از مجازی‌سازی” subtitle=”توضیحات کامل”]مجازی‌سازی یکی از مهم‌ترین فناوری‌های زیرساختی در دنیای فناوری اطلاعات محسوب می‌شود که باعث افزایش بهره‌وری، کاهش هزینه‌ها و بهینه‌سازی منابع سخت‌افزاری می‌شود. با این حال، این فناوری چالش‌های خاص خود را نیز دارد که باید در پیاده‌سازی آن در نظر گرفته شود. در این بخش، به بررسی مزایا و چالش‌های مجازی‌سازی پرداخته و مثال‌های عملی ارائه خواهیم داد.

---

مزایای مجازی‌سازی

1. کاهش هزینه‌های سخت‌افزاری

با استفاده از مجازی‌سازی، یک سرور فیزیکی می‌تواند چندین ماشین مجازی (VM) را اجرا کند که نیاز به خرید سخت‌افزارهای متعدد را کاهش می‌دهد. این امر باعث کاهش هزینه‌های اولیه (CAPEX) و هزینه‌های عملیاتی (OPEX) می‌شود.

2. بهره‌وری بالاتر و استفاده بهینه از منابع

در سرورهای سنتی، پردازنده و حافظه معمولاً به‌صورت بهینه استفاده نمی‌شوند، اما در مجازی‌سازی، چندین ماشین مجازی می‌توانند از منابع یک سرور استفاده کنند و بهره‌وری را افزایش دهند.

3. استقرار سریع و مقیاس‌پذیری آسان

مجازی‌سازی امکان استقرار سریع سیستم‌های جدید را فراهم می‌کند. به‌عنوان مثال، می‌توان یک سرور جدید را در چند دقیقه به‌جای چند ساعت یا چند روز راه‌اندازی کرد.

مثال عملی – ایجاد سریع یک ماشین مجازی در KVM

virt-install --name vm1 --ram 2048 --vcpus 2 --disk path=/var/lib/libvirt/images/vm1.img,size=10 --cdrom /var/lib/libvirt/boot/ubuntu.iso --os-variant ubuntu20.04

این دستور، یک ماشین مجازی جدید با 2 گیگابایت رم، 2 پردازنده و 10 گیگابایت فضای دیسک ایجاد می‌کند.

4. افزایش قابلیت اطمینان و بازیابی سریع در برابر خرابی‌ها

یکی از مزایای کلیدی مجازی‌سازی، امکان ایجاد Snapshot و بازیابی سریع سیستم‌ها در صورت بروز خرابی است.

مثال عملی – گرفتن Snapshot در VMware ESXi

vim-cmd vmsvc/snapshot.create 1 "backup-snapshot" "Snapshot for backup purpose"

این دستور یک Snapshot از ماشین مجازی با VM ID = 1 ایجاد می‌کند.

5. بهبود مدیریت و امنیت شبکه

با استفاده از مجازی‌سازی شبکه (SDN)، می‌توان سیاست‌های امنیتی را به‌صورت نرم‌افزاری اعمال کرد و از تکنیک‌هایی مانند ایزوله‌سازی شبکه و سگمنت‌بندی ترافیک بهره برد.

مثال عملی – ایجاد یک VLAN در Open vSwitch

sudo ovs-vsctl add-br br0
sudo ovs-vsctl add-port br0 eth1 tag=10

این دستورات یک Bridge مجازی ایجاد کرده و پورت eth1 را به VLAN 10 اختصاص می‌دهند.

---

چالش‌های مجازی‌سازی

1. سربار عملکردی (Performance Overhead)

مجازی‌سازی معمولاً مقداری سربار به همراه دارد، زیرا Hypervisor باید بین سخت‌افزار و ماشین‌های مجازی واسطه باشد.

2. نیاز به مدیریت و پیکربندی پیچیده

مجازی‌سازی به مدیریت دقیق منابع نیاز دارد. تخصیص نادرست CPU، RAM و Storage ممکن است باعث کاهش کارایی سیستم شود.

مثال عملی – بررسی میزان استفاده از منابع در KVM

virsh domstats vm1

این دستور وضعیت CPU، RAM و Disk ماشین مجازی vm1 را نمایش می‌دهد.

3. مسائل امنیتی و حملات احتمالی

• فرار از ماشین مجازی (VM Escape): مهاجم می‌تواند از طریق یک آسیب‌پذیری از داخل ماشین مجازی به Hypervisor یا سایر ماشین‌های مجازی دسترسی پیدا کند.
• حملات DoS به منابع اشتراکی: یک ماشین مجازی ممکن است منابع زیادی مصرف کند و باعث اختلال در سایر VMها شود.

مثال عملی – محدود کردن مصرف CPU یک ماشین مجازی در KVM

virsh schedinfo --set cpu_shares=512 vm1

این دستور CPU Shares را برای VM1 محدود می‌کند تا از مصرف بیش از حد منابع جلوگیری شود.

4. نیاز به ذخیره‌سازی و شبکه پرسرعت

در محیط‌های مجازی، سرورها معمولاً به یک Storage مشترک (مانند SAN یا NAS) متصل هستند که ممکن است باعث افزایش تأخیر شود.

مثال عملی – بررسی تأخیر دیسک در یک ماشین مجازی

iostat -xm 5

این دستور عملکرد ورودی/خروجی دیسک را نمایش می‌دهد تا مشکلات احتمالی I/O Bottleneck شناسایی شوند.

---

جمع‌بندی

مجازی‌سازی دارای مزایای متعددی از جمله کاهش هزینه‌ها، افزایش بهره‌وری، مقیاس‌پذیری، بازیابی سریع و امنیت بهتر است. با این حال، چالش‌هایی مانند سربار عملکردی، پیچیدگی مدیریت، مسائل امنیتی و نیاز به سخت‌افزار قدرتمند نیز وجود دارند که باید در طراحی و پیاده‌سازی در نظر گرفته شوند.

با درک مزایا و چالش‌های مجازی‌سازی، می‌توان راهکارهای مناسبی برای بهینه‌سازی عملکرد و افزایش امنیت محیط‌های مجازی ارائه داد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”کاربردهای معمول مجازی‌سازی در صنعت و تجارت” subtitle=”توضیحات کامل”]مجازی‌سازی در صنایع مختلف به‌عنوان یک فناوری کلیدی برای کاهش هزینه‌ها، افزایش بهره‌وری و بهبود مدیریت منابع شناخته می‌شود. این فناوری امکان استفاده بهینه از سخت‌افزار را فراهم کرده و انعطاف‌پذیری سیستم‌های فناوری اطلاعات را افزایش می‌دهد. در این بخش، مهم‌ترین کاربردهای مجازی‌سازی در صنعت و تجارت بررسی شده و مثال‌های عملی برای هر مورد ارائه خواهد شد.

---

1. مجازی‌سازی سرورها (Server Virtualization) در مراکز داده

در بسیاری از دیتاسنترها و شرکت‌های تجاری، مجازی‌سازی سرورها یکی از رایج‌ترین کاربردها است. این فناوری اجازه می‌دهد چندین ماشین مجازی (VM) روی یک سرور فیزیکی اجرا شوند، که منجر به کاهش مصرف انرژی، هزینه‌های سخت‌افزاری و فضای مورد نیاز می‌شود.

مثال عملی – ایجاد یک ماشین مجازی در VMware ESXi

vim-cmd vmsvc/createdummyvm VM-Test /vmfs/volumes/datastore1/

این دستور یک ماشین مجازی با نام VM-Test را در دیتاستور datastore1 ایجاد می‌کند.

مزایا:

• کاهش هزینه‌های سخت‌افزاری
• استفاده بهینه از منابع پردازشی
• افزایش قابلیت‌های مدیریت و مقیاس‌پذیری

---

2. مجازی‌سازی دسکتاپ (VDI – Virtual Desktop Infrastructure)

مجازی‌سازی دسکتاپ به شرکت‌ها این امکان را می‌دهد که به‌جای خرید سیستم‌های فیزیکی متعدد، از دسکتاپ‌های مجازی برای کارمندان استفاده کنند. این روش مخصوصاً در شرکت‌های بزرگ، دانشگاه‌ها و بیمارستان‌ها کاربرد دارد.

مثال عملی – ایجاد دسکتاپ مجازی در Microsoft Hyper-V

New-VM -Name "VirtualDesktop01" -MemoryStartupBytes 2GB -Generation 2 -NewVHDPath "C:\VMs\VirtualDesktop01.vhdx" -NewVHDSizeBytes 50GB

این دستور یک دسکتاپ مجازی با 2 گیگابایت رم و 50 گیگابایت هارد ایجاد می‌کند.

مزایا:

• کاهش هزینه‌های سخت‌افزاری برای ایستگاه‌های کاری
• بهبود امنیت اطلاعات (زیرا داده‌ها روی سرور ذخیره می‌شوند)
• دسترسی کاربران از هر مکانی به دسکتاپ خود

---

3. مجازی‌سازی شبکه (Network Virtualization) در مراکز داده و شرکت‌های مخابراتی

با مجازی‌سازی شبکه، شرکت‌ها می‌توانند مدیریت سوییچ‌ها، روترها و فایروال‌ها را به‌صورت نرم‌افزاری انجام دهند. این فناوری در مراکز داده و شرکت‌های مخابراتی برای ایجاد شبکه‌های انعطاف‌پذیر و ایمن بسیار مهم است.

مثال عملی – ایجاد یک Bridge مجازی در Open vSwitch

sudo ovs-vsctl add-br br0
sudo ovs-vsctl add-port br0 eth1

این دستورات یک Bridge مجازی ایجاد کرده و پورت eth1 را به آن متصل می‌کنند.

مزایا:

• کاهش پیچیدگی مدیریت شبکه
• افزایش امنیت و انعطاف‌پذیری
• امکان پیکربندی شبکه به‌صورت خودکار و نرم‌افزاری

---

4. مجازی‌سازی ذخیره‌سازی (Storage Virtualization) در سازمان‌ها

در شرکت‌ها و سازمان‌های بزرگ، نیاز به مدیریت و ذخیره‌سازی حجم بالای داده‌ها وجود دارد. مجازی‌سازی ذخیره‌سازی با ترکیب چندین دستگاه ذخیره‌سازی، یک فضای متمرکز و انعطاف‌پذیر ایجاد می‌کند که به بهینه‌سازی عملکرد و کاهش هزینه‌ها کمک می‌کند.

مثال عملی – ایجاد یک LVM برای مدیریت مجازی‌سازی ذخیره‌سازی در لینوکس

pvcreate /dev/sdb
vgcreate my_vg /dev/sdb
lvcreate -L 50G -n my_lv my_vg

این دستورات یک Volume Group جدید ایجاد کرده و یک Logical Volume با ظرفیت 50 گیگابایت می‌سازد.

مزایا:

• مدیریت بهتر فضای ذخیره‌سازی
• افزایش قابلیت اطمینان و تحمل خطا
• کاهش هزینه‌های خرید تجهیزات ذخیره‌سازی

---

5. مجازی‌سازی اپلیکیشن‌ها در محیط‌های سازمانی

مجازی‌سازی نرم‌افزار به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که برنامه‌ها را بدون نیاز به نصب مستقیم روی دستگاه کاربران اجرا کنند. این فناوری در شرکت‌های توسعه نرم‌افزار، دانشگاه‌ها و بیمارستان‌ها بسیار مفید است.

مثال عملی – اجرای اپلیکیشن در یک Container با Docker

docker run -d --name app_container -p 8080:80 my_application

این دستور یک اپلیکیشن را در Container داکر اجرا کرده و روی پورت 8080 منتشر می‌کند.

مزایا:

• اجرای نرم‌افزارها بدون وابستگی به سیستم‌عامل
• کاهش نیاز به نصب و پشتیبانی نرم‌افزارها روی کلاینت‌ها
• امکان اجرای نرم‌افزارها روی محیط‌های مختلف (Windows، Linux، MacOS)

---

6. استفاده از مجازی‌سازی در تست و توسعه نرم‌افزار

تیم‌های توسعه نرم‌افزار از مجازی‌سازی برای ایجاد محیط‌های تست مستقل و مقیاس‌پذیر استفاده می‌کنند. این کار اجازه می‌دهد تا بدون تأثیر بر سیستم‌های عملیاتی، تست‌های مختلفی روی کدها انجام شود.

مثال عملی – اجرای یک ماشین مجازی برای تست در VirtualBox

VBoxManage createvm --name TestVM --register
VBoxManage modifyvm TestVM --memory 2048 --cpus 2
VBoxManage storagectl TestVM --name "SATA Controller" --add sata --controller IntelAhci
VBoxManage storageattach TestVM --storagectl "SATA Controller" --port 0 --device 0 --type hdd --medium /path/to/disk.vdi

این دستورات یک ماشین مجازی جدید برای تست نرم‌افزار ایجاد می‌کنند.

مزایا:

• اجرای محیط‌های تست بدون تأثیر بر سیستم‌های اصلی
• کاهش هزینه‌های سخت‌افزاری برای تیم‌های توسعه
• امکان تست نرم‌افزار روی سیستم‌عامل‌های مختلف

---

جمع‌بندی

مجازی‌سازی در مراکز داده، شرکت‌های تجاری، دانشگاه‌ها و سازمان‌های دولتی برای کاهش هزینه‌ها، افزایش انعطاف‌پذیری و بهبود مدیریت منابع استفاده می‌شود. از مجازی‌سازی می‌توان در سرورها، دسکتاپ‌ها، شبکه‌ها، ذخیره‌سازی، اپلیکیشن‌ها و محیط‌های توسعه نرم‌افزار بهره برد.

با استفاده از ابزارهای مختلف مانند VMware، Hyper-V، KVM، Docker و Open vSwitch، سازمان‌ها می‌توانند سیستم‌های خود را بهینه‌سازی کرده و بهره‌وری بیشتری داشته باشند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 2. معرفی Proxmox VE”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”معرفی کلی Proxmox VE به عنوان یک پلتفرم مجازی‌سازی متن‌باز” subtitle=”توضیحات کامل”]Proxmox Virtual Environment (Proxmox VE) یک پلتفرم مجازی‌سازی متن‌باز است که امکان اجرای ماشین‌های مجازی (VMs) و کانتینرها را در یک محیط واحد فراهم می‌کند. این نرم‌افزار بر پایه Debian Linux توسعه یافته و شامل KVM (Kernel-based Virtual Machine) برای مجازی‌سازی کامل و LXC (Linux Containers) برای مجازی‌سازی سبک و کانتینرسازی است.

Proxmox VE به دلیل محیط مدیریتی تحت وب، قابلیت‌های پیشرفته در مدیریت سرورها و امکان راه‌اندازی کلاسترهای HA (High Availability)، در دیتاسنترها، سازمان‌های تجاری، و محیط‌های توسعه کاربرد گسترده‌ای دارد.

---

ویژگی‌های کلیدی Proxmox VE

✅ پشتیبانی از KVM و LXC – اجرای همزمان ماشین‌های مجازی و کانتینرها
✅ رابط مدیریتی تحت وب – امکان مدیریت کامل از طریق مرورگر بدون نیاز به SSH
✅ کلاسترینگ و HA – مدیریت چندین نود و قابلیت High Availability
✅ پشتیبانی از Ceph و ZFS – ذخیره‌سازی توزیع‌شده و قابلیت Snapshot
✅ پشتیبان‌گیری و بازیابی – تهیه نسخه‌های پشتیبان از VMها و کانتینرها
✅ فایروال و شبکه مجازی – امنیت بالا و انعطاف‌پذیری در مدیریت شبکه

---

نصب و راه‌اندازی اولیه Proxmox VE

برای نصب Proxmox VE، ابتدا باید تصویر ISO رسمی را دانلود کرده و روی سرور نصب کنیم.

1. دانلود و رایت ISO روی فلش یا DVD

برای دریافت آخرین نسخه، به سایت رسمی Proxmox مراجعه کنید:
🔗 دانلود Proxmox VE

پس از دانلود، می‌توان ISO را روی فلش USB رایت کرد:

sudo dd if=proxmox-ve.iso of=/dev/sdX bs=1M status=progress

🔹 /dev/sdX را با مسیر فلش خود جایگزین کنید.

---

2. نصب Proxmox VE روی سرور

بعد از بوت شدن از طریق USB، مراحل نصب را دنبال کنید:

1. گزینه Install Proxmox VE را انتخاب کنید.
2. دیسک موردنظر برای نصب را مشخص کنید.
3. کشور، کیبورد و منطقه زمانی را تنظیم کنید.
4. رمز عبور و ایمیل ادمین را وارد کنید.
5. تنظیمات شبکه را انجام دهید (آدرس IP و Gateway را مشخص کنید).
6. نصب را تأیید کرده و منتظر تکمیل فرآیند شوید.

---

3. ورود به داشبورد مدیریتی Proxmox VE

بعد از نصب، از طریق مرورگر به پنل تحت وب متصل شوید:

https://<Server-IP>:8006

🔹 را با آدرس IP سرور خود جایگزین کنید.

برای ورود از نام کاربری root و رمز عبوری که هنگام نصب وارد کردید استفاده کنید.

---

ایجاد ماشین مجازی در Proxmox VE

برای ایجاد یک VM جدید از طریق خط فرمان، از دستورات زیر استفاده کنید:

1. ایجاد یک ماشین مجازی جدید

qm create 100 --name "UbuntuVM" --memory 2048 --net0 virtio,bridge=vmbr0

🔹 100: شناسه ماشین مجازی
🔹 UbuntuVM: نام ماشین مجازی
🔹 2048MB رم برای VM
🔹 vmbr0: اینترفیس شبکه

2. افزودن دیسک سخت به ماشین مجازی

qm set 100 --scsihw virtio-scsi-pci --scsi0 local-lvm:10

🔹 یک دیسک 10 گیگابایتی در استوریج local-lvm اضافه می‌کند.

3. نصب سیستم‌عامل از یک ISO

qm set 100 --cdrom local:iso/ubuntu-22.04.iso

🔹 فایل ISO سیستم‌عامل را به VM متصل می‌کند.

4. راه‌اندازی ماشین مجازی

qm start 100

---

ایجاد کانتینر در Proxmox VE

Proxmox از LXC (Linux Containers) پشتیبانی می‌کند که سبک‌تر از VMها بوده و برای اجرای برنامه‌ها و سرویس‌ها با مصرف منابع کمتر استفاده می‌شود.

1. دانلود یک قالب (Template) برای کانتینر

pveam update
pveam available
pveam download local debian-12-standard_12.0-1_amd64.tar.zst

2. ایجاد یک کانتینر جدید

pct create 101 local:vztmpl/debian-12-standard_12.0-1_amd64.tar.zst --memory 1024 --cores 2 --rootfs local-lvm:8

🔹 این دستور یک کانتینر Debian 12 با 1 گیگابایت رم و 2 هسته پردازشی ایجاد می‌کند.

3. تنظیم آدرس IP و شبکه کانتینر

pct set 101 --net0 name=eth0,bridge=vmbr0,ip=192.168.1.100/24,gw=192.168.1.1

🔹 تنظیم IP کانتینر روی 192.168.1.100 و Gateway روی 192.168.1.1

4. راه‌اندازی کانتینر

pct start 101

---

مدیریت ذخیره‌سازی در Proxmox VE

Proxmox از ZFS، LVM، Ceph و NFS برای ذخیره‌سازی پشتیبانی می‌کند. برای افزودن یک استوریج جدید، می‌توان از این دستور استفاده کرد:

افزودن یک دیسک جدید به استوریج LVM

pvcreate /dev/sdb
vgcreate pve_storage /dev/sdb
lvcreate -L 100G -n vm_storage pve_storage

🔹 ایجاد یک Volume Group جدید و اختصاص 100 گیگابایت فضای ذخیره‌سازی به ماشین‌های مجازی.

---

کلاسترینگ و High Availability در Proxmox VE

برای ایجاد یک کلاستر Proxmox، باید نودهای جدید را به سرور اصلی اضافه کنید.

1. ایجاد کلاستر در سرور اصلی

pvecm create my-cluster

2. اضافه کردن یک نود جدید به کلاستر

روی سرور جدید، این دستور را اجرا کنید:

pvecm add <Cluster-IP>

🔹 را با آدرس IP سرور اصلی جایگزین کنید.

---

جمع‌بندی

Proxmox VE یک پلتفرم مجازی‌سازی متن‌باز، قدرتمند و مقرون‌به‌صرفه است که امکان ایجاد و مدیریت ماشین‌های مجازی و کانتینرها را در محیطی یکپارچه فراهم می‌کند. با پشتیبانی از KVM، LXC، شبکه‌های مجازی، استوریج‌های توزیع‌شده و قابلیت High Availability، این پلتفرم برای دیتاسنترها، شرکت‌ها و محیط‌های توسعه ایده‌آل است.

مدیریت Proxmox از طریق رابط تحت وب و خط فرمان به‌سادگی انجام می‌شود و امکان یکپارچه‌سازی با Ceph، ZFS و دیگر فناوری‌های ذخیره‌سازی را دارد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”ویژگی‌های برجسته Proxmox VE” subtitle=”توضیحات کامل”]Proxmox VE یکی از محبوب‌ترین پلتفرم‌های مجازی‌سازی متن‌باز است که امکانات پیشرفته‌ای را برای مدیریت ماشین‌های مجازی (VMs) و کانتینرها (LXC) ارائه می‌دهد. این پلتفرم علاوه بر پشتیبانی از KVM و LXC، مدیریت ذخیره‌سازی و شبکه را نیز در یک محیط یکپارچه فراهم می‌کند.

در ادامه به بررسی ویژگی‌های کلیدی این پلتفرم و نحوه استفاده عملی از آنها می‌پردازیم.

---

پشتیبانی از KVM برای ماشین‌های مجازی

Proxmox VE از KVM (Kernel-based Virtual Machine) برای اجرای ماشین‌های مجازی با عملکرد بالا و پشتیبانی از سخت‌افزارهای مختلف استفاده می‌کند. این امکان به کاربران اجازه می‌دهد که سیستم‌عامل‌های مختلف مانند ویندوز، لینوکس و BSD را در محیط‌های ایزوله اجرا کنند.

✅ ویژگی‌های KVM در Proxmox VE:

• پشتیبانی از سیستم‌عامل‌های مختلف (Windows، Linux، BSD و غیره)
• پشتیبانی از GPU Passthrough برای اجرای نرم‌افزارهای گرافیکی سنگین
• مدیریت منابع پردازنده، حافظه و دیسک برای هر VM
• امکان استفاده از Snapshots برای بازگردانی سریع ماشین‌ها
• پشتیبانی از Live Migration برای جابه‌جایی VMها بدون قطعی سرویس

ایجاد یک ماشین مجازی KVM در Proxmox

1️⃣ ایجاد یک ماشین مجازی جدید:

qm create 200 --name "UbuntuVM" --memory 4096 --cores 2 --net0 virtio,bridge=vmbr0

🔹 ایجاد VM با 4 گیگابایت رم و 2 هسته پردازشی
🔹 vmbr0 به عنوان Bridge شبکه برای اتصال به LAN

2️⃣ افزودن یک دیسک سخت به ماشین مجازی:

qm set 200 --scsihw virtio-scsi-pci --scsi0 local-lvm:20

🔹 اختصاص 20 گیگابایت فضای ذخیره‌سازی در local-lvm

3️⃣ اتصال ISO و راه‌اندازی VM برای نصب سیستم‌عامل:

qm set 200 --cdrom local:iso/ubuntu-22.04.iso
qm start 200

🔹 بوت شدن ماشین از فایل ISO برای نصب سیستم‌عامل

---

پشتیبانی از LXC برای کانتینرها

Proxmox از LXC (Linux Containers) پشتیبانی می‌کند که یک روش مجازی‌سازی سبک و سریع است. کانتینرها مستقیماً از کرنل میزبان استفاده کرده و منابع را بهینه‌تر از VMها مصرف می‌کنند.

✅ مزایای LXC در Proxmox:

• مصرف منابع کمتر نسبت به VMها
• راه‌اندازی سریع‌تر و کارایی بالاتر
• بهینه برای اجرای سرویس‌های لینوکسی مانند پایگاه داده و وب‌سرور
• مدیریت آسان از طریق رابط گرافیکی و خط فرمان

ایجاد یک کانتینر جدید LXC در Proxmox

1️⃣ دانلود یک Template برای کانتینر:

pveam update
pveam available
pveam download local debian-12-standard_12.0-1_amd64.tar.zst

🔹 بروزرسانی لیست Templateها و دانلود Debian 12

2️⃣ ایجاد یک کانتینر با 2 هسته و 2 گیگابایت رم:

pct create 201 local:vztmpl/debian-12-standard_12.0-1_amd64.tar.zst --memory 2048 --cores 2 --rootfs local-lvm:8

🔹 این دستور یک کانتینر با 8 گیگابایت فضای ذخیره‌سازی ایجاد می‌کند.

3️⃣ تنظیم آدرس IP و Gateway برای کانتینر:

pct set 201 --net0 name=eth0,bridge=vmbr0,ip=192.168.1.150/24,gw=192.168.1.1

🔹 تنظیم شبکه روی 192.168.1.150 با Gateway 192.168.1.1

4️⃣ راه‌اندازی کانتینر:

pct start 201

---

ادغام ذخیره‌سازی و شبکه در یک پلتفرم واحد

Proxmox قابلیت مدیریت همزمان ذخیره‌سازی محلی و شبکه‌ای را در یک محیط یکپارچه ارائه می‌دهد. این ویژگی امکان استفاده از انواع دیسک‌ها، NAS، SAN و سیستم‌های فایل توزیع‌شده مانند Ceph را فراهم می‌کند.

💾 ذخیره‌سازی در Proxmox VE

✅ پشتیبانی از انواع ذخیره‌سازی:

• ZFS برای مدیریت دیسک‌های محلی با RAID نرم‌افزاری
• LVM و LVM-Thin برای تخصیص داینامیک فضای ذخیره‌سازی
• NFS و CIFS برای ذخیره‌سازی شبکه‌ای
• Ceph برای پیاده‌سازی ذخیره‌سازی توزیع‌شده

💡 مثال: افزودن یک استوریج NFS به Proxmox

pvesm add nfs storage-nfs --server 192.168.1.100 --export /mnt/storage --path /mnt/pve/storage-nfs

🔹 اضافه کردن استوریج NFS از سرور 192.168.1.100

💡 مثال: افزودن یک دیسک جدید و ایجاد Volume Group در LVM

pvcreate /dev/sdb
vgcreate proxmox_storage /dev/sdb
lvcreate -L 200G -n vm_data proxmox_storage

🔹 استفاده از دیسک sdb برای ایجاد Volume Group جدید و تخصیص 200GB

---

🌐 شبکه در Proxmox VE

✅ پشتیبانی از شبکه‌های مختلف:

• Bridge Networking برای اتصال VMها و کانتینرها به شبکه داخلی
• VLAN برای جداسازی ترافیک شبکه
• SDN (Software Defined Networking) برای مدیریت پیشرفته شبکه

💡 مثال: ایجاد یک Bridge برای اتصال VMها به شبکه LAN

ip link add name vmbr1 type bridge
ip link set dev vmbr1 up
ip addr add 192.168.2.1/24 dev vmbr1

🔹 ایجاد یک Bridge جدید برای VMها با IP 192.168.2.1

💡 مثال: افزودن یک کارت شبکه به ماشین مجازی

qm set 200 --net1 virtio,bridge=vmbr1

🔹 اضافه کردن کارت شبکه دوم به VM و متصل کردن آن به vmbr1

---

جمع‌بندی

Proxmox VE به عنوان یک پلتفرم مجازی‌سازی متن‌باز، قدرتمند و انعطاف‌پذیر امکانات متنوعی را برای مدیریت ماشین‌های مجازی و کانتینرها ارائه می‌دهد. پشتیبانی از KVM برای اجرای VMها، پشتیبانی از LXC برای مجازی‌سازی سبک و امکان مدیریت ذخیره‌سازی و شبکه در یک محیط یکپارچه، این پلتفرم را به یک راه‌حل مناسب برای دیتاسنترها و شرکت‌های تجاری تبدیل کرده است.

با استفاده از دستورات و مثال‌های عملی ارائه‌شده، می‌توان VMها، کانتینرها، استوریج و شبکه را در Proxmox به‌صورت حرفه‌ای مدیریت کرد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مزایای استفاده از Proxmox VE در مقایسه با VMware و Hyper-V” subtitle=”توضیحات کامل”]Proxmox VE یکی از محبوب‌ترین پلتفرم‌های متن‌باز مجازی‌سازی است که در مقایسه با راهکارهای تجاری مانند VMware vSphere/ESXi و Microsoft Hyper-V مزایای متعددی دارد. در این بخش، بررسی کاملی از تفاوت‌ها و برتری‌های Proxmox VE نسبت به این دو پلتفرم خواهیم داشت.

---

1️⃣ رایگان و متن‌باز بودن Proxmox VE

یکی از مهم‌ترین مزایای Proxmox VE، رایگان و متن‌باز بودن آن است. در حالی که VMware و Hyper-V نسخه‌های رایگان محدودی دارند، Proxmox VE تمامی قابلیت‌ها را به‌صورت رایگان و بدون محدودیت در اختیار کاربران قرار می‌دهد.

✅ مقایسه هزینه‌ها:

• Proxmox VE: کاملاً رایگان و متن‌باز، با امکان خرید پشتیبانی حرفه‌ای
• VMware ESXi: نسخه رایگان با محدودیت‌های زیاد + نیاز به خرید لایسنس برای امکانات پیشرفته
• Microsoft Hyper-V: رایگان همراه با ویندوز سرور، اما نیاز به لایسنس برای امکانات مدیریتی کامل

🔹 در محیط‌های Enterprise و دیتاسنترها که تعداد زیادی ماشین مجازی اجرا می‌شود، استفاده از VMware یا Hyper-V می‌تواند هزینه‌های بسیار بالایی به همراه داشته باشد، در حالی که Proxmox VE هزینه‌ای ندارد و به‌راحتی قابل توسعه است.

---

2️⃣ پشتیبانی همزمان از KVM و LXC (مجازی‌سازی ترکیبی)

Proxmox VE هم‌زمان از دو نوع مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کند:
1️⃣ KVM (Kernel-based Virtual Machine) برای اجرای ماشین‌های مجازی (VM)
2️⃣ LXC (Linux Containers) برای اجرای کانتینرهای سبک و سریع

🔹 در مقابل،

• VMware تنها از مجازی‌سازی مبتنی بر VM پشتیبانی می‌کند
• Hyper-V نیز فقط بر پایه VM است و پشتیبانی محدودی از کانتینرهای ویندوزی دارد

✅ مزیت Proxmox: امکان اجرای سرورها و سرویس‌های سبک در قالب LXC به‌جای VM، که باعث مصرف کمتر منابع و بهینه‌سازی عملکرد می‌شود.

💡 مثال: ایجاد یک کانتینر LXC در Proxmox VE

pct create 201 local:vztmpl/debian-12-standard_12.0-1_amd64.tar.zst --memory 2048 --cores 2 --rootfs local-lvm:8

🔹 ایجاد یک کانتینر Debian 12 با 2 گیگابایت رم و 2 هسته پردازشی

---

3️⃣ محیط مدیریتی تحت وب قدرتمند (بدون نیاز به نرم‌افزار اضافی)

Proxmox VE دارای یک رابط کاربری وب‌محور جامع و کاربردی است که امکان مدیریت ماشین‌های مجازی، کانتینرها، شبکه، استوریج و پشتیبان‌گیری را در یک پنل واحد فراهم می‌کند.

🔹 در مقابل:

• VMware vSphere نیاز به نرم‌افزار vCenter دارد که برای مدیریت پیشرفته باید جداگانه خریداری شود.
• Hyper-V Manager فقط برای ویندوز در دسترس است و امکانات محدودی دارد.

✅ مزیت Proxmox VE:

• دسترسی تحت وب بدون نیاز به نصب نرم‌افزار اضافه
• مدیریت یکپارچه VMها، کانتینرها و ذخیره‌سازی
• امکان مدیریت از طریق CLI و API

💡 مثال: راه‌اندازی مجدد یک ماشین مجازی از طریق خط فرمان

qm restart 200

🔹 راه‌اندازی مجدد VM شماره 200 از طریق CLI

---

4️⃣ یکپارچگی ذخیره‌سازی و پشتیبانی از سیستم‌های مختلف

Proxmox VE از چندین نوع استوریج بدون نیاز به افزونه یا لایسنس اضافی پشتیبانی می‌کند:
✅ ZFS برای RAID نرم‌افزاری و مدیریت بهینه دیسک
✅ LVM و LVM-Thin برای تخصیص فضای ذخیره‌سازی داینامیک
✅ Ceph برای پیاده‌سازی ذخیره‌سازی توزیع‌شده
✅ NFS، CIFS و iSCSI برای استفاده از منابع ذخیره‌سازی شبکه‌ای

🔹 در مقابل:

• VMware برای برخی از قابلیت‌های ذخیره‌سازی نیاز به نسخه‌های Enterprise دارد
• Hyper-V پشتیبانی محدودی از ZFS دارد

💡 مثال: افزودن یک استوریج NFS در Proxmox

pvesm add nfs storage-nfs --server 192.168.1.100 --export /mnt/storage --path /mnt/pve/storage-nfs

🔹 اضافه کردن یک استوریج NFS از سرور 192.168.1.100

---

5️⃣ قابلیت Live Migration بدون هزینه اضافی

✅ Live Migration یکی از مهم‌ترین قابلیت‌های Proxmox VE است که به شما اجازه می‌دهد VMها را بدون قطعی سرویس بین سرورها جابه‌جا کنید.

🔹 در VMware این قابلیت فقط در نسخه‌های vSphere Enterprise موجود است، که نیاز به لایسنس گران‌قیمت دارد.
🔹 در Hyper-V نیز نیاز به Failover Clustering دارد، که پیکربندی آن پیچیده است.

💡 مثال: انتقال یک ماشین مجازی به سرور دیگر در Proxmox

qm migrate 200 proxmox-node2 --online

🔹 مهاجرت زنده VM 200 به سرور proxmox-node2 بدون Downtime

---

6️⃣ پشتیبان‌گیری و بازیابی (Backup & Restore) رایگان

Proxmox VE دارای سیستم پشتیبان‌گیری و بازیابی داخلی است که نیازی به لایسنس اضافی ندارد.

🔹 در مقابل:

• VMware نیاز به استفاده از vSphere Data Protection یا Veeam دارد
• Hyper-V نیز نیاز به ابزارهای جداگانه مانند Windows Backup دارد

✅ مزیت Proxmox VE:

• پشتیبان‌گیری زمان‌بندی شده از VMها و کانتینرها
• قابلیت Snapshot گیری برای بازگردانی سریع
• سازگاری با Proxmox Backup Server برای بکاپ‌گیری پیشرفته

💡 مثال: گرفتن یک بکاپ از VM در Proxmox

vzdump 200 --mode snapshot --compress zstd --storage local

🔹 گرفتن یک بکاپ فشرده‌شده از VM 200

---

جمع‌بندی

✅ چرا Proxmox VE بهتر از VMware و Hyper-V است؟
1️⃣ رایگان و متن‌باز بودن، در حالی که VMware و Hyper-V نیاز به لایسنس دارند.
2️⃣ پشتیبانی از KVM و LXC در یک پلتفرم، برخلاف VMware و Hyper-V که فقط VM اجرا می‌کنند.
3️⃣ رابط کاربری وب یکپارچه بدون نیاز به نصب نرم‌افزار اضافی.
4️⃣ پشتیبانی قوی از انواع ذخیره‌سازی مانند ZFS، LVM، Ceph، NFS و iSCSI.
5️⃣ امکان Live Migration بدون هزینه اضافی، برخلاف VMware که نیاز به نسخه Enterprise دارد.
6️⃣ پشتیبان‌گیری و بازیابی داخلی رایگان، در حالی که VMware و Hyper-V نیاز به ابزارهای جداگانه دارند.

با این توضیحات، Proxmox VE یک گزینه ایده‌آل برای سازمان‌ها، شرکت‌ها و دیتاسنترها است که به دنبال یک پلتفرم مجازی‌سازی قدرتمند، منعطف و بدون هزینه اضافی هستند. 🚀[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”آشنایی با جامعه متن‌باز Proxmox VE و پشتیبانی آن” subtitle=”توضیحات کامل”]Proxmox VE یک پلتفرم مجازی‌سازی متن‌باز است که تحت مدل Open Source توسعه داده شده است. این به معنای آن است که کد منبع این پلتفرم به‌طور آزاد در دسترس همه قرار دارد و توسعه‌دهندگان، کاربران و سازمان‌ها می‌توانند آن را به‌دلخواه تغییر دهند، بهبود بخشند و حتی در پروژه‌های خود استفاده کنند. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این پلتفرم، جامعه فعال و پشتیبانی قوی است که در کمک به حل مشکلات و پاسخ به سوالات کاربران نقش اساسی دارد.

در این بخش، به ویژگی‌ها و مزایای جامعه متن‌باز Proxmox VE و همچنین نحوه پشتیبانی آن می‌پردازیم.

---

1️⃣ جامعه متن‌باز Proxmox VE

جامعه Proxmox VE شامل کاربران، توسعه‌دهندگان، متخصصان و ارائه‌دهندگان خدمات مختلف از سراسر جهان است که به‌طور مستمر در حال مشارکت و بهبود پلتفرم هستند. برخی از ویژگی‌های این جامعه عبارتند از:

🔹 فروم‌ها و انجمن‌ها

• Proxmox Forum یکی از منابع اصلی ارتباطی برای کاربران است. در این فروم، پرسش‌ها، مشکلات و راه‌حل‌ها به اشتراک گذاشته می‌شود و اعضای جامعه به یکدیگر کمک می‌کنند.
• در این انجمن، می‌توانید از تجربیات کاربران دیگر استفاده کرده و یا راه‌حل‌هایی برای مشکلات خود پیدا کنید.
• آدرس انجمن Proxmox: forum.proxmox.com

🔹 گروه‌های کاربری و مشارکت

• جامعه Proxmox VE در بسیاری از شبکه‌های اجتماعی از جمله Slack، Telegram و Discord فعال است و کاربران می‌توانند از طریق این پلتفرم‌ها با یکدیگر در ارتباط باشند.
• همچنین، افراد علاقه‌مند به مشارکت در کدنویسی و بهبود پلتفرم می‌توانند در پروژه‌های متن‌باز Proxmox شرکت کنند و تغییرات خود را به کد اصلی ارسال کنند.
• Proxmox GitLab یکی از مکان‌هایی است که کاربران می‌توانند برای مشارکت در توسعه نرم‌افزار به آن دسترسی داشته باشند: GitLab Proxmox

🔹 مدیریت و مستندات

• Proxmox VE دارای مستندات جامع و قابل دسترس برای کاربران است. این مستندات شامل راهنماهای نصب، پیکربندی، مدیریت و عیب‌یابی است که در سایت رسمی موجود است.
• به‌علاوه، کاربران می‌توانند سوالات خود را در مستندات راهنما جستجو کرده و پاسخ‌های آن را بیابند.
• آدرس مستندات رسمی Proxmox: Proxmox VE Documentation

---

2️⃣ پشتیبانی رسمی Proxmox VE

علاوه بر جامعه متن‌باز، Proxmox VE یک پشتیبانی رسمی نیز از طریق مدل‌های اشتراک تجاری ارائه می‌دهد. این نوع پشتیبانی به کاربران و سازمان‌هایی که به پشتیبانی تخصصی و تضمینی نیاز دارند، خدمات گسترده‌ای را ارائه می‌دهد.

🔹 پشتیبانی فنی تجاری Proxmox

• Proxmox VE به مشتریانی که اشتراک‌های Enterprise یا Subscription خریداری می‌کنند، پشتیبانی فنی 24/7 از طریق ایمیل و تیکت ارائه می‌دهد.
• این پشتیبانی می‌تواند شامل عیب‌یابی سیستم، مشاوره و راهنمایی فنی باشد و مشکلات پیچیده‌تر را با همکاری تیم فنی Proxmox حل کند.
• پشتیبانی با اولویت بالا در مواقع اضطراری نیز از دیگر مزایای اشتراک‌های تجاری است.

🔹 آدرس خرید اشتراک و پشتیبانی تجاری Proxmox:
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد خدمات اشتراک تجاری و خرید آن، می‌توانید به صفحه اشتراک Proxmox مراجعه کنید: Proxmox Subscription

🔹 نوع اشتراک‌ها

• Basic: این نوع اشتراک، به‌صورت سالانه پشتیبانی از طریق ایمیل و دسترسی به آپدیت‌های بسته‌ها را فراهم می‌کند.
• Standard: این اشتراک پشتیبانی از طریق ایمیل و دسترسی به بروزرسانی‌های سریع را نیز ارائه می‌دهد.
• Enterprise: این اشتراک شامل پشتیبانی کامل 24/7، پیش‌اولویت در حل مشکلات و بروزرسانی‌های امن است.

---

3️⃣ مستندات و منابع آموزشی

یکی از بزرگترین مزایای جامعه متن‌باز Proxmox VE، دسترس‌پذیری مستندات و منابع آموزشی است که به کاربران این امکان را می‌دهد تا به‌راحتی مشکلات خود را شناسایی و رفع کنند. این مستندات به‌طور مرتب به‌روزرسانی می‌شوند و شامل اطلاعاتی برای شروع، پیکربندی و حل مشکلات هستند.

🔹 مستندات آنلاین
مستندات آنلاین Proxmox VE به‌طور کامل به‌صورت رایگان در دسترس است. این مستندات شامل موضوعات مختلفی مانند نصب، مدیریت، امنیت، شبکه، ذخیره‌سازی و راه‌اندازی سرویس‌های مختلف است.

🔹 مقالات آموزشی و ویدیوها

• همچنین منابع آموزشی متنی و ویدیویی از منابع مختلف مانند YouTube، وبلاگ‌های تخصصی و دوره‌های آموزشی آنلاین نیز در دسترس است.
• کاربران می‌توانند از این منابع برای یادگیری روش‌های استفاده از امکانات پیشرفته Proxmox VE بهره‌مند شوند.

---

4️⃣ مشارکت در توسعه Proxmox VE

چرا که Proxmox VE یک پروژه متن‌باز است، کاربران و توسعه‌دهندگان می‌توانند به‌طور فعال در پیشرفت و بهبود پلتفرم مشارکت کنند. این مشارکت می‌تواند به‌شکل‌های مختلفی باشد:

🔹 ارسال مشکلات و پیشنهادات به تیم توسعه

• کاربران می‌توانند مشکلات و پیشنهادات خود را در سایت GitLab گزارش کنند یا در فروم‌ها به اشتراک بگذارند.

🔹 توسعه کد و افزونه‌ها

• هر کسی که به زبان‌های برنامه‌نویسی مختلف مسلط است، می‌تواند کدهای جدید را به پروژه اضافه کرده و یا خطاها و باگ‌ها را رفع کند.
• همچنین توسعه‌دهندگان می‌توانند افزونه‌ها و ویژگی‌های جدید برای Proxmox VE توسعه دهند و به جامعه معرفی کنند.

---

جمع‌بندی

جامعه متن‌باز Proxmox VE از مشارکت‌های گسترده و پشتیبانی فعال بهره‌مند است که امکان حل مشکلات، بهبود مستمر و یادگیری از یکدیگر را فراهم می‌آورد. همچنین، با داشتن مستندات جامع و پشتیبانی تجاری، کاربران و سازمان‌ها می‌توانند اطمینان حاصل کنند که در هر مرحله از استفاده از این پلتفرم، منابع و پشتیبانی مناسب را در اختیار دارند.
Proxmox VE با رویکرد منبع باز و قابلیت‌های فراوان خود، به کاربران این امکان را می‌دهد که از این پلتفرم مجازی‌سازی قدرتمند بدون محدودیت‌های تجاری و با استفاده از پشتیبانی‌های گسترده بهره‌برداری کنند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 3. ویژگی‌ها و قابلیت‌های کلیدی Proxmox VE”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مجازی‌سازی ماشین‌های مجازی با KVM” subtitle=”توضیحات کامل”]KVM (Kernel-based Virtual Machine) یکی از مهم‌ترین و قدرتمندترین ابزارهای مجازی‌سازی در سطح سخت‌افزار است که برای ایجاد و مدیریت ماشین‌های مجازی در سیستم‌عامل‌های لینوکس استفاده می‌شود. KVM یک ماژول هسته (Kernel module) است که اجازه می‌دهد تا سیستم‌عامل لینوکس به‌عنوان یک Hypervisor عمل کند و ماشین‌های مجازی را بر روی سخت‌افزار میزبان اجرا کند. در این بخش، به معرفی مجازی‌سازی با KVM، نحوه نصب و پیکربندی آن، و همچنین دستورات و مثال‌های عملی خواهیم پرداخت.

---

1️⃣ معرفی KVM و اجزای آن

KVM یک هایپروایزر نوع 1 است که به‌طور خاص برای لینوکس طراحی شده است و از قابلیت‌های ویژه‌ای برای مجازی‌سازی سطح سخت‌افزار استفاده می‌کند. KVM به‌طور مستقیم در هسته لینوکس (Linux Kernel) قرار دارد و نیاز به پردازنده‌هایی با قابلیت Intel VT-x یا AMD-V برای کارکرد صحیح دارد.

نکات اصلی در مورد KVM:

• ماژول KVM: برای فعال‌سازی KVM در لینوکس، از ماژول‌های kvm.ko، kvm-intel.ko یا kvm-amd.ko بسته به نوع پردازنده استفاده می‌شود.
• QEMU: برای شبیه‌سازی سخت‌افزار ماشین‌های مجازی و ارتباط با KVM از QEMU استفاده می‌شود. QEMU در واقع ابزار مدیریت ماشین‌های مجازی است که با KVM ترکیب می‌شود.
• Libvirt: برای مدیریت ماشین‌های مجازی از ابزار Libvirt استفاده می‌شود که به‌طور گسترده برای تعامل با KVM و QEMU در پلتفرم‌های مختلف طراحی شده است.

---

2️⃣ نصب و پیکربندی KVM در لینوکس

برای نصب KVM و راه‌اندازی ماشین‌های مجازی در لینوکس، مراحل زیر را دنبال می‌کنیم. این دستورالعمل‌ها برای سیستم‌عامل‌های مبتنی بر Debian/Ubuntu است، اما مشابه آن‌ها برای سایر توزیع‌ها قابل اجرا هستند.

مراحل نصب KVM:

1. بررسی پیش‌نیازها
   قبل از نصب KVM، ابتدا باید بررسی کنید که پردازنده شما از قابلیت‌های مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کند. برای این کار، دستور زیر را اجرا کنید:

   egrep -c '(vmx|svm)' /proc/cpuinfo
   

   اگر خروجی بیشتر از 0 بود، پردازنده شما از قابلیت مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کند.

2. نصب بسته‌های مورد نیاز
   برای نصب KVM و ابزارهای مربوطه، بسته‌های زیر را نصب کنید:

   sudo apt update
   sudo apt install qemu-kvm libvirt-daemon-system libvirt-clients bridge-utils virt-manager
   

   این دستور تمامی ابزارهای مورد نیاز برای KVM و مدیریت ماشین‌های مجازی را نصب می‌کند.

3. فعال‌سازی و بررسی وضعیت سرویس libvirt
   بعد از نصب، سرویس‌های مربوط به KVM و libvirt را فعال کنید:

   sudo systemctl enable --now libvirtd
   sudo systemctl status libvirtd
   

   این دستور سرویس‌های libvirt را راه‌اندازی کرده و وضعیت آن‌ها را نمایش می‌دهد.

4. بررسی نصب KVM
   برای اطمینان از نصب درست KVM، دستور زیر را اجرا کنید:

   kvm-ok
   

   اگر همه چیز درست نصب شده باشد، پیامی مشابه این خواهید دید:

   INFO: /dev/kvm exists
   KVM acceleration can be used
   

---

3️⃣ ایجاد و مدیریت ماشین‌های مجازی با KVM

پس از نصب و پیکربندی، حالا می‌توانیم ماشین‌های مجازی را ایجاد و مدیریت کنیم. برای این کار می‌توان از ابزارهای مختلفی مانند virt-manager (برای محیط گرافیکی) یا virsh (برای محیط خط فرمان) استفاده کرد.

استفاده از virt-manager (رابط گرافیکی):

1. اجرای virt-manager
   برای باز کردن Virt-Manager که محیط گرافیکی برای مدیریت ماشین‌های مجازی است، دستور زیر را اجرا کنید:

   virt-manager
   

   پس از باز شدن، می‌توانید ماشین‌های مجازی جدید ایجاد کرده، تنظیمات آن‌ها را تغییر دهید و منابع سیستم را مدیریت کنید.

2. ایجاد ماشین مجازی جدید: در Virt-Manager، روی File کلیک کنید و سپس گزینه New را انتخاب کنید تا یک ماشین مجازی جدید ایجاد کنید. مراحل راه‌اندازی شامل انتخاب سیستم‌عامل، تخصیص منابع، پیکربندی شبکه و دیسک‌ها است.

استفاده از virsh (رابط خط فرمان):

virsh ابزاری است که به شما این امکان را می‌دهد تا ماشین‌های مجازی را از طریق خط فرمان مدیریت کنید.

1. ایجاد یک ماشین مجازی جدید با virsh:ابتدا یک فایل XML برای ماشین مجازی خود ایجاد کنید. برای مثال، یک فایل XML ساده برای ماشین مجازی Ubuntu:

   <domain type='kvm'>
     <name>ubuntu-vm</name>
     <memory unit='KiB'>1048576</memory>  <!-- 1GB RAM -->
     <vcpu placement='static'>1</vcpu>      <!-- 1 vCPU -->
     <os>
       <type arch='x86_64' machine='pc-i440fx-2.9'>hvm</type>
       <boot dev='hd'/>
     </os>
     <devices>
       <disk type='file' device='disk'>
         <driver name='qemu' type='qcow2'/>
         <source file='/var/lib/libvirt/images/ubuntu-vm.qcow2'/>
         <target dev='vda' bus='virtio'/>
         <address type='pci' slot='0x04'/>
       </disk>
       <interface type='network'>
         <mac address='52:54:00:6b:3e:fe'/>
         <source network='default'/>
         <model type='virtio'/>
         <address type='pci' slot='0x03'/>
       </interface>
     </devices>
   </domain>
   

   سپس فایل XML را با دستور زیر به ماشین مجازی تبدیل کنید:

   virsh define /path/to/your/ubuntu-vm.xml
   

2. شروع و مدیریت ماشین‌های مجازی:برای شروع ماشین مجازی:

   virsh start ubuntu-vm
   

   برای توقف آن:

   virsh shutdown ubuntu-vm
   

3. لیست کردن ماشین‌های مجازی موجود:برای مشاهده ماشین‌های مجازی فعال:

   virsh list
   

---

4️⃣ پیکربندی شبکه و ذخیره‌سازی برای ماشین‌های مجازی با KVM

یکی از مهم‌ترین بخش‌های مدیریت ماشین‌های مجازی، پیکربندی شبکه و ذخیره‌سازی برای این ماشین‌ها است. در اینجا نحوه پیکربندی این دو مورد را توضیح خواهیم داد.

پیکربندی شبکه برای ماشین‌های مجازی:

1. Bridge Networking
   برای اتصال ماشین‌های مجازی به شبکه بیرونی، باید از Bridge Networking استفاده کنید. این کار به ماشین مجازی اجازه می‌دهد تا به شبکه همانند یک دستگاه فیزیکی متصل شود. فایل پیکربندی شبکه در مسیر /etc/network/interfaces قرار دارد. برای ایجاد یک bridge جدید:

   auto br0
   iface br0 inet dhcp
     bridge_ports eth0
   

   سپس ماشین‌های مجازی را به این bridge متصل می‌کنیم.

پیکربندی ذخیره‌سازی برای ماشین‌های مجازی:

1. ایجاد دیسک‌های جدید برای ماشین‌های مجازی
   برای ایجاد یک دیسک جدید برای ماشین مجازی با استفاده از دستور زیر:

   qemu-img create -f qcow2 /var/lib/libvirt/images/ubuntu-vm.qcow2 10G
   

   این دستور یک دیسک ۱۰ گیگابایتی با فرمت qcow2 ایجاد می‌کند که به ماشین مجازی اختصاص داده خواهد شد.

---

جمع‌بندی

KVM یکی از قدرتمندترین ابزارهای مجازی‌سازی در لینوکس است که برای ایجاد و مدیریت ماشین‌های مجازی با استفاده از قابلیت‌های سخت‌افزاری پردازنده‌ها طراحی شده است. این ابزار همراه با سایر ابزارهای متن‌باز مانند QEMU و Libvirt، امکاناتی عالی برای ایجاد و مدیریت ماشین‌های مجازی فراهم می‌آورد. در این بخش، نحوه نصب، پیکربندی و مدیریت ماشین‌های مجازی با KVM بررسی شد و دستورات عملی برای کار با آن ارائه گردید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”کانتینرها (LXC) و کاربرد آن‌ها در Proxmox” subtitle=”توضیحات کامل”]کانتینرها یکی از مفاهیم کلیدی در دنیای مجازی‌سازی مدرن هستند که به‌طور ویژه در سیستم‌عامل‌های لینوکس و با استفاده از ابزارهای مختلفی مانند LXC (Linux Containers) پیاده‌سازی می‌شوند. کانتینرها به شما این امکان را می‌دهند که برنامه‌ها و سرویس‌ها را در یک محیط ایزوله، سبک و بدون نیاز به استفاده از منابع زیاد (برخلاف ماشین‌های مجازی) اجرا کنید. در پلتفرم‌های مجازی‌سازی مانند Proxmox VE، LXC به‌عنوان یک گزینه بسیار کارآمد برای اجرا و مدیریت کانتینرها در کنار ماشین‌های مجازی (KVM) ارائه می‌شود. در این بخش، به بررسی کانتینرها (LXC)، مزایای آن‌ها و نحوه استفاده از این فناوری در Proxmox خواهیم پرداخت.

---

1️⃣ معرفی LXC (Linux Containers)

LXC یکی از تکنولوژی‌های مجازی‌سازی سطح سیستم‌عامل است که به‌جای شبیه‌سازی کامل سخت‌افزار مانند ماشین‌های مجازی، از هسته لینوکس برای ایزوله‌سازی و جداسازی فرآیندها در داخل یک کانتینر استفاده می‌کند. این روش باعث می‌شود که کانتینرها نسبت به ماشین‌های مجازی بسیار سبک‌تر و سریع‌تر باشند، زیرا منابع بیشتری از سیستم اصلی (هسته لینوکس) را به اشتراک می‌گذارند.

نکات کلیدی در مورد LXC:

• LXC یک محیط مجازی‌سازی است که به شما امکان می‌دهد سیستم‌های عامل (مانند لینوکس) را در داخل یک فضای ایزوله اجرا کنید.
• برخلاف ماشین‌های مجازی که هرکدام سیستم‌عامل کامل و جداگانه‌ای دارند، کانتینرها از هسته سیستم‌عامل میزبان استفاده می‌کنند و فقط برنامه‌ها و محیط کاربری آن‌ها ایزوله می‌شود.
• کانتینرها برای توسعه‌دهندگان و متخصصان IT که نیاز به محیط‌های آزمایشی سریع، مقیاس‌پذیر و کم‌هزینه دارند، مناسب هستند.

---

2️⃣ مزایای استفاده از کانتینرها (LXC)

استفاده از کانتینرها مزایای متعددی دارد که موجب شده‌اند این فناوری در صنایع مختلف به‌ویژه در پروژه‌های بزرگ و مقیاس‌پذیر محبوبیت زیادی پیدا کند. در اینجا به برخی از مزایای LXC می‌پردازیم:

• سبک و کم‌هزینه: کانتینرها بسیار سبک هستند، زیرا نیازی به سیستم‌عامل کامل برای هر کانتینر نیست. آن‌ها از هسته سیستم‌عامل میزبان استفاده می‌کنند.
• عملکرد بالا: چون کانتینرها به‌طور مستقیم از هسته سیستم‌عامل استفاده می‌کنند، می‌توانند کارایی بهتری نسبت به ماشین‌های مجازی داشته باشند.
• آغاز سریع‌تر: کانتینرها سریع‌تر از ماشین‌های مجازی راه‌اندازی می‌شوند، زیرا نیازی به بارگذاری سیستم‌عامل کامل ندارند.
• مدیریت ساده: مدیریت کانتینرها نسبت به ماشین‌های مجازی ساده‌تر است و ابزارهایی مانند Docker و Kubernetes به‌راحتی می‌توانند برای مدیریت کانتینرها استفاده شوند.
• پشتیبانی از برنامه‌های میکروسرویس: کانتینرها به‌طور طبیعی برای معماری‌های میکروسرویس‌ها مناسب هستند، زیرا می‌توان هر میکروسرویس را در یک کانتینر جداگانه اجرا کرد.

---

3️⃣ کانتینرها در Proxmox VE

در پلتفرم مجازی‌سازی Proxmox VE، از LXC برای ایجاد و مدیریت کانتینرها استفاده می‌شود. Proxmox VE با ارائه این گزینه، امکان راه‌اندازی محیط‌های ایزوله و سبک را به‌صورت کاملاً یکپارچه در کنار ماشین‌های مجازی KVM فراهم می‌کند. این ترکیب اجازه می‌دهد که کاربر از هر دو تکنولوژی (ماشین‌های مجازی و کانتینرها) بسته به نیاز خود استفاده کند.

نحوه استفاده از LXC در Proxmox VE

1. نصب Proxmox VE
   ابتدا باید پلتفرم Proxmox VE را نصب کرده باشید. پس از نصب، به‌راحتی می‌توانید از LXC برای ایجاد و مدیریت کانتینرها استفاده کنید.
2. ایجاد کانتینر جدید با LXC در Proxmox
   برای ایجاد یک کانتینر جدید با استفاده از LXC در Proxmox، مراحل زیر را دنبال کنید:
   • وارد Proxmox Web GUI شوید.
   • از منوی سمت چپ، روی Datacenter و سپس Node (که قصد ایجاد کانتینر در آن را دارید) کلیک کنید.
   • سپس روی Create CT کلیک کنید.
   • در پنجره باز شده، جزئیات کانتینر جدید مانند نام، شناسه، سیستم‌عامل، منابع (مانند RAM و CPU)، و دیسک را وارد کنید.
   • پس از وارد کردن تمامی اطلاعات، روی Finish کلیک کنید تا کانتینر جدید ایجاد شود.
3. پیکربندی کانتینرها (LXC)
   در Proxmox VE می‌توانید کانتینرها را از طریق Web GUI یا دستور خط فرمان مدیریت کنید. برای پیکربندی تنظیمات یک کانتینر، به پنل کانتینر در Proxmox بروید و از گزینه‌های مختلف برای تغییر تنظیمات مانند منابع سیستم، شبکه و دیسک استفاده کنید.
   • به‌طور مثال، برای تنظیم مقدار RAM کانتینر به 2 گیگابایت، وارد بخش Resources در پیکربندی کانتینر شوید و مقدار را تغییر دهید.
4. مدیریت کانتینرها از طریق خط فرمان
   برای شروع، توقف یا ریستارت کردن یک کانتینر از طریق خط فرمان، می‌توانید از دستورهای زیر استفاده کنید:
   • شروع کردن کانتینر:

     pct start 100
     

     در این دستور، 100 شناسه کانتینر شما است.

   • توقف کردن کانتینر:

     pct stop 100
     

   • ریستارت کردن کانتینر:

     pct restart 100
     

   • دسترسی به کانتینر از طریق خط فرمان:

     pct enter 100
     

     این دستور شما را وارد محیط لینوکس داخل کانتینر می‌کند.

5. پیکربندی شبکه برای کانتینرها
   برای پیکربندی شبکه در کانتینرها می‌توانید از Bridge networking در Proxmox استفاده کنید. در این حالت، کانتینر به شبکه میزبان متصل خواهد شد.برای افزودن یک رابط شبکه به کانتینر، می‌توانید در بخش Network هنگام ایجاد کانتینر، گزینه‌های مختلفی مانند Bridge و VLAN را پیکربندی کنید.

---

4️⃣ نکات و بهترین شیوه‌ها در استفاده از LXC در Proxmox VE

• استفاده از قالب‌های آماده: برای سرعت بخشیدن به فرآیند ایجاد کانتینر، از template های آماده استفاده کنید. این قالب‌ها شامل سیستم‌عامل‌های مختلف مانند Ubuntu، Debian و Alpine Linux هستند.
• بهترین تنظیمات منابع: از منابع بهینه‌شده برای هر کانتینر استفاده کنید. به‌طور معمول، کانتینرها از منابع کمی نسبت به ماشین‌های مجازی استفاده می‌کنند، اما باید از تنظیمات مناسب برای تعداد CPU و RAM اطمینان حاصل کنید.
• ایزولاسیون امنیتی: برای ایجاد امنیت بیشتر، می‌توانید از ابزارهای AppArmor و SELinux برای اعمال سیاست‌های امنیتی بیشتر روی کانتینرها استفاده کنید.
• پشتیبان‌گیری از کانتینرها: برای محافظت از داده‌ها، از قابلیت‌های پشتیبان‌گیری و بازیابی داده‌ها در Proxmox برای کانتینرها بهره‌برداری کنید. Proxmox امکان پشتیبان‌گیری از کانتینرها به‌صورت خودکار را فراهم می‌کند.

---

جمع‌بندی

کانتینرها (LXC) یک تکنولوژی مجازی‌سازی سبک و کارآمد هستند که می‌توانند برای اجرای برنامه‌ها و سرویس‌ها در محیط‌های ایزوله استفاده شوند. در پلتفرم Proxmox VE، LXC به‌عنوان یک گزینه قدرتمند برای راه‌اندازی و مدیریت کانتینرها ارائه می‌شود. این ویژگی باعث می‌شود که کاربران بتوانند از هر دو روش مجازی‌سازی (ماشین‌های مجازی و کانتینرها) به‌طور همزمان استفاده کنند و از مزایای هریک بهره‌مند شوند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”مدیریت ذخیره‌سازی:”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”ذخیره‌سازی لوکال و شبکه‌ای” subtitle=”توضیحات کامل”]در دنیای مجازی‌سازی، انتخاب صحیح نوع ذخیره‌سازی نقش بسیار مهمی در عملکرد و مقیاس‌پذیری سیستم‌ها ایفا می‌کند. هنگامی که یک پلتفرم مجازی‌سازی مانند Proxmox VE را پیکربندی می‌کنید، باید تصمیم بگیرید که از ذخیره‌سازی لوکال (محلی) یا ذخیره‌سازی شبکه‌ای استفاده کنید. این تصمیم بستگی به نیازهای عملکردی، مقیاس‌پذیری و انعطاف‌پذیری شما دارد. در این بخش، به بررسی ذخیره‌سازی لوکال و شبکه‌ای خواهیم پرداخت و نحوه پیکربندی آن‌ها در Proxmox VE را بررسی خواهیم کرد.

---

1️⃣ ذخیره‌سازی لوکال (Local Storage)

ذخیره‌سازی لوکال به ذخیره‌سازی‌هایی گفته می‌شود که به‌طور مستقیم به سرور میزبان متصل شده‌اند، مانند دیسک‌های سخت (HDD)، دیسک‌های حالت جامد (SSD) یا RAID‌های داخلی. در این روش، داده‌ها و ماشین‌های مجازی یا کانتینرها مستقیماً بر روی این ذخیره‌سازی‌ها قرار می‌گیرند.

ویژگی‌ها و مزایای ذخیره‌سازی لوکال:

• عملکرد بالا: به‌دلیل اینکه داده‌ها مستقیماً بر روی سرور ذخیره می‌شوند و نیازی به شبکه نیست، عملکرد در ذخیره‌سازی لوکال معمولاً بالاتر است.
• سادگی در راه‌اندازی: تنظیمات ذخیره‌سازی لوکال ساده‌تر از ذخیره‌سازی شبکه‌ای است و نیاز به تجهیزات اضافی ندارد.
• هزینه کمتر: در صورتی که نیازی به مقیاس‌پذیری بالا نداشته باشید، ذخیره‌سازی لوکال از نظر هزینه‌ای مقرون به صرفه است.

معایب ذخیره‌سازی لوکال:

• مقیاس‌پذیری محدود: ذخیره‌سازی لوکال معمولاً به اندازه ظرفیت دیسک‌های فیزیکی سرور محدود است.
• عدم انعطاف‌پذیری در دسترسی از راه دور: دسترسی به داده‌ها در صورت نیاز به استفاده از آن‌ها در چندین سرور مشکل‌ساز می‌شود.

پیکربندی ذخیره‌سازی لوکال در Proxmox VE: برای پیکربندی ذخیره‌سازی لوکال در Proxmox، معمولاً از LVM یا ZFS برای مدیریت دیسک‌ها استفاده می‌شود.

نحوه افزودن ذخیره‌سازی لوکال:

1. وارد Web GUI Proxmox شوید.
2. از منوی سمت چپ، روی Datacenter کلیک کنید.
3. سپس به بخش Storage بروید.
4. روی گزینه Add کلیک کنید و نوع ذخیره‌سازی Directory یا LVM را انتخاب کنید.
5. مسیر ذخیره‌سازی (مانند /dev/sdb یا /mnt/data) را مشخص کنید و نام ذخیره‌سازی را وارد کنید.
6. گزینه‌های مختلف مانند Content (نوع داده‌ها) را تنظیم کنید.
7. روی Add کلیک کنید تا ذخیره‌سازی لوکال شما افزوده شود.

---

2️⃣ ذخیره‌سازی شبکه‌ای (Network Storage)

ذخیره‌سازی شبکه‌ای به سیستمی گفته می‌شود که از طریق شبکه به سرورهای مختلف متصل است. در این نوع ذخیره‌سازی، داده‌ها به‌جای قرار گرفتن بر روی دیسک‌های محلی سرور، روی دستگاه‌های ذخیره‌سازی که از طریق شبکه قابل دسترسی هستند، ذخیره می‌شوند. انواع مختلفی از ذخیره‌سازی شبکه‌ای وجود دارد که شامل NAS (Network Attached Storage)، SAN (Storage Area Network) و iSCSI می‌شوند.

ویژگی‌ها و مزایای ذخیره‌سازی شبکه‌ای:

• مقیاس‌پذیری بالا: ذخیره‌سازی شبکه‌ای به شما این امکان را می‌دهد که حجم داده‌های ذخیره‌شده را به‌راحتی افزایش دهید.
• دسترسی مشترک: امکان دسترسی به داده‌ها از چندین سرور مختلف وجود دارد که این ویژگی برای محیط‌های کلان یا سیستم‌های HA (High Availability) بسیار مهم است.
• افزایش انعطاف‌پذیری: شما می‌توانید از ذخیره‌سازی شبکه‌ای برای ایجاد محیط‌های ایمن و پشتیبان‌گیری یکپارچه استفاده کنید.

معایب ذخیره‌سازی شبکه‌ای:

• عملکرد پایین‌تر: به‌دلیل وجود شبکه میان سرور و دستگاه ذخیره‌سازی، عملکرد نسبت به ذخیره‌سازی لوکال ممکن است کمی کاهش یابد.
• نیاز به تنظیمات پیچیده: پیکربندی و نگهداری ذخیره‌سازی شبکه‌ای معمولاً پیچیده‌تر است و نیاز به تجهیزات اضافی مانند سوئیچ‌ها و سرورهای ذخیره‌سازی دارد.
• هزینه بالاتر: به‌دلیل نیاز به سخت‌افزار اضافی (مثل دستگاه‌های NAS یا SAN) هزینه نصب و نگهداری ممکن است بالاتر باشد.

پیکربندی ذخیره‌سازی شبکه‌ای در Proxmox VE: برای استفاده از ذخیره‌سازی شبکه‌ای مانند NFS یا iSCSI در Proxmox، می‌توانید مراحل زیر را دنبال کنید:

1. پیکربندی NFS:
   • وارد Web GUI Proxmox شوید.
   • از منوی سمت چپ، روی Datacenter کلیک کرده و سپس روی Storage بروید.
   • روی گزینه Add کلیک کنید و NFS را انتخاب کنید.
   • آدرس Server (آدرس IP دستگاه NFS) و مسیر Export را وارد کنید.
   • روی Add کلیک کنید تا ذخیره‌سازی NFS اضافه شود.
2. پیکربندی iSCSI:
   • وارد Web GUI شوید و به بخش Datacenter بروید.
   • سپس روی Storage کلیک کنید و گزینه Add و iSCSI را انتخاب کنید.
   • در قسمت Portal، آدرس IP سرور iSCSI را وارد کنید.
   • در بخش Target، هدف ذخیره‌سازی iSCSI را انتخاب کنید.
   • پس از تکمیل تنظیمات، روی Add کلیک کنید.

---

3️⃣ مقایسه ذخیره‌سازی لوکال و شبکه‌ای

ویژگی	ذخیره‌سازی لوکال	ذخیره‌سازی شبکه‌ای
عملکرد	بالاتر، زیرا داده‌ها مستقیماً از دیسک خوانده می‌شوند	ممکن است با کاهش عملکرد به‌دلیل تأخیر شبکه روبه‌رو شود
مقیاس‌پذیری	محدود به ظرفیت دیسک‌های موجود	مقیاس‌پذیری بالا به‌راحتی امکان‌پذیر است
هزینه	کمتر، زیرا نیاز به تجهیزات اضافی ندارد	بالاتر به‌دلیل نیاز به تجهیزات اضافی (NAS/SAN)
انعطاف‌پذیری	محدود به سرور میزبان	امکان دسترسی از چندین سرور به داده‌ها وجود دارد
سادگی نصب و پیکربندی	ساده‌تر	پیچیده‌تر و نیاز به تنظیمات شبکه‌ای دارد

---

جمع‌بندی

در این بخش، به بررسی ذخیره‌سازی لوکال و ذخیره‌سازی شبکه‌ای پرداختیم. هرکدام از این نوع ذخیره‌سازی‌ها مزایا و معایب خاص خود را دارند. ذخیره‌سازی لوکال مناسب برای محیط‌های کوچک و نیازهای عملکردی بالا است، در حالی که ذخیره‌سازی شبکه‌ای بیشتر برای محیط‌های بزرگ، مقیاس‌پذیر و نیازمند دسترسی از چندین سرور مورد استفاده قرار می‌گیرد. در نهایت، انتخاب نوع ذخیره‌سازی بستگی به نیازهای خاص سیستم شما و پلتفرم مجازی‌سازی دارد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”پشتیبانی از Ceph برای مقیاس‌پذیری” subtitle=”توضیحات کامل”]در دنیای ذخیره‌سازی و مجازی‌سازی، مقیاس‌پذیری یکی از ویژگی‌های حیاتی است. برای بسیاری از سازمان‌ها و محیط‌های تولیدی، نیاز به سیستم‌های ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر، مقاوم و توزیع‌شده به‌منظور مدیریت حجم‌های عظیم داده احساس می‌شود. Ceph به عنوان یک سیستم ذخیره‌سازی توزیع‌شده و مقیاس‌پذیر، قادر است به‌طور مؤثری از حجم بالای داده‌ها پشتیبانی کند. در این بخش، به نحوه پشتیبانی از Ceph در Proxmox VE و نحوه پیکربندی آن برای مقیاس‌پذیری خواهیم پرداخت.

---

1️⃣ معرفی Ceph

Ceph یک سیستم ذخیره‌سازی توزیع‌شده است که برای تأمین دسترسی بالا و مقیاس‌پذیری افقی طراحی شده است. این سیستم می‌تواند به‌طور خودکار داده‌ها را بین دستگاه‌های مختلف توزیع کرده و از تکثیر و پشتیبان‌گیری داده‌ها برای جلوگیری از از دست رفتن آن‌ها استفاده کند. Ceph از سه نوع ذخیره‌سازی اصلی پشتیبانی می‌کند:

• Block Storage (حجم داده‌ها) برای استفاده به عنوان دیسک‌های مجازی برای ماشین‌های مجازی
• Object Storage برای ذخیره‌سازی شیءها
• File System برای سیستم‌های فایل توزیع‌شده

مزایای استفاده از Ceph:

• مقیاس‌پذیری افقی (افزودن گره‌های بیشتر برای گسترش ظرفیت ذخیره‌سازی)
• دسترسی بالا (High Availability)
• تحمل خرابی (Fault Tolerance) از طریق تکنیک‌های مانند replication و erasure coding
• مدیریت خودکار (Self-Healing) داده‌ها در صورت بروز مشکل

---

2️⃣ چرا Ceph برای مقیاس‌پذیری مهم است؟

در محیط‌هایی که نیاز به مقیاس‌پذیری بسیار بالا دارند، Ceph این امکان را فراهم می‌آورد که ذخیره‌سازی را بدون نیاز به متوقف کردن سرویس‌ها گسترش دهید. Ceph به‌طور خودکار داده‌ها را بر روی گره‌های مختلف توزیع کرده و در صورت بروز خرابی در هر یک از گره‌ها، داده‌ها را به‌طور خودکار از گره‌های دیگر بازیابی می‌کند.

نکات اصلی برای مقیاس‌پذیری با Ceph عبارتند از:

• گسترش افقی: اضافه کردن گره‌های ذخیره‌سازی جدید به خوشه بدون متوقف کردن سیستم
• توزیع داده‌ها: Ceph داده‌ها را به‌طور خودکار بر روی گره‌ها توزیع کرده و از توازن بار (Load Balancing) بهره می‌برد.
• Replication: اطلاعات به‌صورت خودکار تکثیر می‌شوند تا از از دست رفتن داده‌ها جلوگیری شود.

---

3️⃣ پشتیبانی از Ceph در Proxmox VE

در Proxmox VE، Ceph یک گزینه ایده‌آل برای کسانی است که نیاز به ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر و مقاوم در برابر خرابی دارند. این پلتفرم از Ceph به‌طور کامل پشتیبانی می‌کند و شما می‌توانید آن را به‌راحتی به‌عنوان یک سیستم ذخیره‌سازی توزیع‌شده برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها راه‌اندازی کنید.

برای استفاده از Ceph در Proxmox، شما باید یک Ceph Cluster راه‌اندازی کنید و آن را به عنوان ذخیره‌سازی برای ماشین‌های مجازی خود پیکربندی نمایید. پیکربندی Ceph در Proxmox به‌صورت یکپارچه و ساده در کنسول مدیریت Web GUI و همچنین از طریق دستورات CLI انجام می‌شود.

---

4️⃣ مراحل پیکربندی Ceph در Proxmox VE

برای پیکربندی Ceph در Proxmox VE، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. نصب Ceph در Proxmox VE: ابتدا برای نصب Ceph بر روی سرور خود باید بسته‌های مربوطه را نصب کنید.به‌منظور نصب Ceph، دستور زیر را در هر سرور Proxmox اجرا کنید:

   apt update && apt install proxmox-ve-2.3 ceph ceph-deploy
   

2. ایجاد Ceph Cluster: برای ایجاد یک Ceph Cluster، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید که گره‌های مختلف را به خوشه اضافه می‌کند.ابتدا در یک سرور، از دستور زیر برای راه‌اندازی خوشه Ceph استفاده کنید:

   pveceph init --network 192.168.1.0/24
   

   پس از اجرای این دستور، سایر گره‌ها می‌توانند به خوشه اضافه شوند.

3. اضافه کردن گره‌ها به خوشه Ceph: برای اضافه کردن گره‌های دیگر به خوشه Ceph از دستور زیر استفاده کنید:

   pveceph join <IP-of-primary-node>
   

   این دستور خوشه را به‌صورت خودکار گسترش می‌دهد و تمام گره‌ها به یکدیگر متصل می‌شوند.

4. ایجاد و پیکربندی OSDs: OSDها (Object Storage Daemon) در واقع مسئول ذخیره‌سازی داده‌ها در Ceph هستند. برای راه‌اندازی OSD جدید، از دستور زیر استفاده کنید:

   pveceph osd create <disk>
   

   در اینجا، <disk> به دیسک فیزیکی که قرار است برای ذخیره‌سازی استفاده شود، اشاره دارد. هر گره می‌تواند چندین OSD داشته باشد.

5. ایجاد Pool: پس از راه‌اندازی OSDها، باید یک Pool برای ذخیره‌سازی داده‌ها ایجاد کنید. Pools به‌عنوان یک واحد منطقی برای ذخیره‌سازی داده‌ها در Ceph عمل می‌کنند.برای ایجاد یک Pool جدید، از دستور زیر استفاده کنید:

   ceph osd pool create <pool-name> 128
   

6. اتصال Ceph به Proxmox برای ذخیره‌سازی: پس از پیکربندی Ceph Cluster و OSDها، باید آن را به Proxmox اضافه کنید تا بتوانید از آن به‌عنوان ذخیره‌سازی برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها استفاده کنید.برای این کار، وارد Web GUI Proxmox شوید، به قسمت Datacenter رفته و سپس از منوی Storage گزینه Add و Ceph را انتخاب کنید. سپس اطلاعات مربوط به Cluster Name و Pool خود را وارد کرده و ذخیره‌سازی Ceph را اضافه کنید.

---

5️⃣ مزایای استفاده از Ceph برای مقیاس‌پذیری در Proxmox VE

• مقیاس‌پذیری بی‌وقفه: با اضافه کردن گره‌های جدید به خوشه Ceph، می‌توانید فضای ذخیره‌سازی را بدون نیاز به توقف ماشین‌های مجازی یا کانتینرها گسترش دهید.
• دسترسی بالا و تحمل خرابی: Ceph از Replication و Erasure Coding برای حفظ دسترسی به داده‌ها حتی در صورت خرابی قطعات استفاده می‌کند.
• توزیع خودکار داده‌ها: Ceph به‌طور خودکار داده‌ها را در خوشه توزیع می‌کند، بنابراین شما می‌توانید از بار توازن (Load Balancing) و افزایش کارایی استفاده کنید.
• مدیریت خودکار: Ceph به‌طور خودکار داده‌ها را تکرار کرده و سیستم را در صورت خرابی به حالت پایدار باز می‌گرداند.

---

جمع‌بندی

در این بخش، با پشتیبانی از Ceph برای مقیاس‌پذیری در Proxmox VE آشنا شدیم. Ceph به‌عنوان یک سیستم ذخیره‌سازی توزیع‌شده و مقیاس‌پذیر، قادر است نیازهای ذخیره‌سازی بزرگ و پیچیده را برآورده کند. با پیکربندی Ceph در Proxmox VE، می‌توانید ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر، مقاوم در برابر خرابی و با دسترسی بالا برای ماشین‌های مجازی و کانتینرهای خود ایجاد کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”استفاده از ZFS برای مدیریت داده‌ها” subtitle=”توضیحات کامل”]ZFS یکی از سیستم‌های فایل و مدیریت داده‌های پیشرفته است که از تکنولوژی‌های نوآورانه برای ارائه عملکرد بالا، پایداری و مقیاس‌پذیری عالی برخوردار است. این سیستم فایل ابتدا توسط شرکت Sun Microsystems توسعه داده شد و امروزه در بسیاری از سیستم‌های متن‌باز مانند Proxmox VE مورد استفاده قرار می‌گیرد. ZFS نه‌تنها به عنوان یک سیستم فایل بلکه به عنوان یک مدیریت سیستم ذخیره‌سازی نیز شناخته می‌شود، که قابلیت‌هایی مانند تراکم داده‌ها (Compression)، نقل و انتقالات تصادفی با سرعت بالا و بازسازی خودکار را ارائه می‌دهد.

در این بخش، به بررسی نحوه استفاده از ZFS برای مدیریت داده‌ها در پلتفرم‌های مختلف مانند Proxmox VE می‌پردازیم و تنظیمات و پیکربندی‌های آن را به‌صورت عملی بیان خواهیم کرد.

---

1️⃣ معرفی ZFS

ZFS (Zettabyte File System) یک سیستم فایل و مدیریت داده‌ها است که برای سیستم‌های ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر و با ویژگی‌های پیشرفته طراحی شده است. این سیستم فایل از چندین ویژگی منحصربه‌فرد پشتیبانی می‌کند که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• Snapshot: امکان گرفتن عکس‌برداری از سیستم فایل در یک زمان خاص که می‌تواند برای پشتیبان‌گیری یا بازسازی داده‌ها مورد استفاده قرار گیرد.
• Data Integrity: تضمین یکپارچگی داده‌ها به‌صورت خودکار و از طریق روش‌هایی مانند Checksumming و Self-Healing.
• Pooled Storage: مدیریت فضای ذخیره‌سازی به‌صورت یکپارچه از چندین دیسک که از طریق آن می‌توان داده‌ها را به‌طور موثری مدیریت کرد.
• Compression: فشرده‌سازی داده‌ها به‌طور خودکار برای صرفه‌جویی در فضای ذخیره‌سازی.
• Replication: امکان تکثیر داده‌ها برای بالا بردن مقاومت در برابر خرابی‌ها.
• Scalability: مقیاس‌پذیری بالا و کارایی عالی برای محیط‌های بزرگ.

---

2️⃣ مزایای استفاده از ZFS برای مدیریت داده‌ها

ZFS دارای مزایای قابل توجهی در مقایسه با سیستم‌های فایل سنتی است که به ویژه در مقیاس‌های بزرگ ذخیره‌سازی و محیط‌های مجازی‌سازی اهمیت دارد. برخی از این مزایا عبارتند از:

• دسترس‌پذیری بالا و مقاومت در برابر خرابی: ZFS به‌طور خودکار داده‌ها را چک کرده و اگر خطایی در داده‌ها شناسایی شود، آن را برطرف می‌کند.
• افزایش عملکرد: ZFS با ارائه قابلیت‌هایی مانند Cache، Compression و Deduplication می‌تواند عملکرد بالاتری نسبت به سیستم‌های فایل سنتی ارائه دهد.
• مدیریت آسان فضای ذخیره‌سازی: با استفاده از ZFS Pools، فضای ذخیره‌سازی به‌طور خودکار در چندین دیسک تقسیم و مدیریت می‌شود.
• Snapshot و Backup: قابلیت گرفتن Snapshot و بازسازی آسان داده‌ها به شما کمک می‌کند تا از از دست رفتن داده‌ها جلوگیری کنید.
• پشتیبانی از RAID: ZFS قابلیت‌های مشابه RAID را برای حافظه‌های با افزونگی (Redundancy) ارائه می‌دهد، بدون اینکه نیاز به سخت‌افزار خاص RAID باشد.

---

3️⃣ استفاده از ZFS در Proxmox VE

در Proxmox VE، ZFS به‌طور کامل پشتیبانی می‌شود و می‌توان آن را برای مدیریت ذخیره‌سازی ماشین‌های مجازی و کانتینرها به‌کار برد. در این بخش، نحوه نصب، پیکربندی و استفاده از ZFS در Proxmox VE را بررسی خواهیم کرد.

---

4️⃣ نصب ZFS در Proxmox VE

برای استفاده از ZFS در Proxmox VE ابتدا باید بسته‌های لازم را نصب کنید. در نسخه‌های اخیر Proxmox، ZFS به‌طور پیش‌فرض در پکیج‌ها موجود است، ولی در صورتی که آن را نداشته باشید، می‌توانید آن را به‌راحتی نصب کنید.

1. نصب ZFS: ابتدا برای نصب ZFS، وارد سرور Proxmox خود شوید و دستور زیر را اجرا کنید:

   apt update
   apt install zfsutils-linux
   

   این دستور تمامی بسته‌های مورد نیاز برای استفاده از ZFS را نصب خواهد کرد.

2. بررسی نصب: پس از نصب، می‌توانید با دستور زیر از نصب صحیح ZFS اطمینان حاصل کنید:

   zfs --version
   

   این دستور نسخه نصب‌شده ZFS را نمایش خواهد داد.

---

5️⃣ پیکربندی ZFS در Proxmox VE

پس از نصب ZFS، باید یک ZFS Pool ایجاد کنید که به‌عنوان ذخیره‌سازی برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها در Proxmox VE استفاده شود. مراحل زیر را برای پیکربندی ZFS دنبال کنید:

1. ایجاد یک ZFS Pool: برای ایجاد یک ZFS Pool، باید حداقل یک دیسک فیزیکی در دسترس داشته باشید. دستور زیر را برای ایجاد ZFS Pool اجرا کنید:

   zpool create mypool /dev/sdb
   

   در اینجا، mypool نام ZFS Pool شما است و /dev/sdb دیسک فیزیکی است که برای ذخیره‌سازی انتخاب شده است.

2. بررسی وضعیت ZFS Pool: پس از ایجاد Pool، می‌توانید وضعیت آن را با دستور زیر بررسی کنید:

   zpool status mypool
   

   این دستور وضعیت و سلامت Pool شما را نمایش می‌دهد.

---

6️⃣ استفاده از ZFS در Proxmox VE برای ذخیره‌سازی ماشین‌های مجازی

پس از پیکربندی ZFS، می‌توانید از آن برای ذخیره‌سازی ماشین‌های مجازی در Proxmox VE استفاده کنید.

1. اضافه کردن ZFS به Proxmox VE: برای اضافه کردن ZFS به Proxmox به‌عنوان یک ذخیره‌سازی جدید، وارد Web GUI شوید، سپس به قسمت Datacenter رفته و از منوی Storage گزینه Add و سپس ZFS را انتخاب کنید.
2. پیکربندی ذخیره‌سازی ZFS: در پنجره بازشده، نام ZFS Pool (که همان mypool است) را وارد کرده و تنظیمات مربوط به آن را برای استفاده از آن به‌عنوان ذخیره‌سازی ماشین‌های مجازی یا کانتینرها انجام دهید.

---

7️⃣ ویژگی‌های پیشرفته ZFS برای مدیریت داده‌ها

ZFS علاوه بر قابلیت‌های پایه‌ای مانند Snapshot و Raid-Z، ویژگی‌های پیشرفته‌ای نیز دارد که می‌تواند مدیریت داده‌ها را بهبود ببخشد. برخی از این ویژگی‌ها عبارتند از:

1. Snapshot و Rollback: امکان گرفتن یک Snapshot از یک سیستم فایل یا Pool در یک زمان خاص وجود دارد. این کار می‌تواند برای پشتیبان‌گیری، بازیابی داده‌ها، یا مدیریت تغییرات در سیستم استفاده شود. دستور زیر برای گرفتن Snapshot استفاده می‌شود:

   zfs snapshot mypool@snapshot1
   

   برای بازگشت به وضعیت قبلی (Rollback) از دستور زیر استفاده کنید:

   zfs rollback mypool@snapshot1
   

2. Compression: ZFS به‌طور خودکار داده‌ها را فشرده می‌کند و از فضای ذخیره‌سازی به‌صورت بهینه استفاده می‌کند. برای فعال‌سازی فشرده‌سازی، دستور زیر را اجرا کنید:

   zfs set compression=lz4 mypool
   

3. Deduplication: ویژگی دیگر ZFS که می‌تواند باعث صرفه‌جویی بیشتر در فضای ذخیره‌سازی شود، Deduplication است. این ویژگی به سیستم فایل کمک می‌کند تا داده‌های تکراری را شناسایی کرده و فقط یک نسخه از آن‌ها را ذخیره کند.

   zfs set dedup=on mypool
   

---

جمع‌بندی

استفاده از ZFS به‌عنوان سیستم فایل و مدیریت داده‌ها در Proxmox VE امکانات متعددی را برای مدیریت ذخیره‌سازی به‌طور مقیاس‌پذیر، مقاوم و با عملکرد بالا فراهم می‌آورد. با ویژگی‌هایی مانند Snapshot، Compression، Deduplication و Self-Healing، ZFS به ابزاری قدرتمند برای مدیریت داده‌ها در محیط‌های مجازی‌سازی تبدیل شده است. این سیستم فایل به‌ویژه برای محیط‌های بزرگ با نیازهای پیچیده ذخیره‌سازی بسیار مناسب است.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”مدیریت شبکه:”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”تعریف و مدیریت شبکه‌های مجازی” subtitle=”توضیحات کامل”]شبکه‌های مجازی یکی از اجزای مهم در زمینه مجازی‌سازی هستند که امکان اتصال و ارتباط بین ماشین‌های مجازی (VM) و کانتینرها را در محیط‌های مجازی مختلف فراهم می‌آورد. شبکه‌های مجازی به شما این امکان را می‌دهند که به‌طور منطقی شبکه‌ها را ایجاد، پیکربندی و مدیریت کنید بدون اینکه به سخت‌افزار فیزیکی وابسته باشید. این نوع شبکه‌ها به‌ویژه در محیط‌های مجازی‌سازی مانند Proxmox VE کاربرد زیادی دارند و برای مدیریت پهنای باند، امنیت و مقیاس‌پذیری بهینه استفاده می‌شوند.

در این بخش، به تعریف شبکه‌های مجازی، روش‌های مختلف پیکربندی آن‌ها و نحوه مدیریت شبکه‌های مجازی در پلتفرم‌های مختلف مثل Proxmox VE خواهیم پرداخت.

---

1️⃣ شبکه‌های مجازی چیست؟

شبکه‌های مجازی (Virtual Networks) به‌طور کلی به شبکه‌هایی گفته می‌شود که به‌طور نرم‌افزاری ایجاد و مدیریت می‌شوند و به شما این امکان را می‌دهند که ماشین‌های مجازی یا کانتینرها را به یکدیگر متصل کنید. این شبکه‌ها مشابه شبکه‌های فیزیکی عمل می‌کنند، اما تفاوت‌های زیادی از نظر مدیریت و مقیاس‌پذیری دارند.

چند ویژگی کلیدی شبکه‌های مجازی عبارتند از:

• انعطاف‌پذیری: شبکه‌های مجازی به‌راحتی قابل تنظیم، گسترش و اصلاح هستند و می‌توانند برای مقیاس‌های بزرگ بدون نیاز به سخت‌افزار جدید گسترش یابند.
• الگوریتم‌های تنظیمات امنیتی: می‌توانند با استفاده از فایروال‌ها، قوانین امنیتی و پروکسی‌ها به‌طور مؤثری از اطلاعات محافظت کنند.
• آی‌پی‌گذاری منطقی: به‌جای وابستگی به آی‌پی‌های فیزیکی، از آی‌پی‌های مجازی برای ماشین‌ها استفاده می‌شود که به انعطاف بیشتر و انتقال راحت‌تر بین شبکه‌ها کمک می‌کند.
• هزینه‌های کمتر: به‌دلیل حذف نیاز به سخت‌افزار فیزیکی و استفاده از منابع نرم‌افزاری، هزینه‌های عملیاتی به‌طور چشمگیری کاهش می‌یابد.

---

2️⃣ انواع شبکه‌های مجازی

در مجازی‌سازی، انواع مختلفی از شبکه‌های مجازی وجود دارند که بسته به نیاز شما می‌توانند پیکربندی شوند. این شبکه‌ها شامل موارد زیر می‌شوند:

1. شبکه‌های Virtual Bridge:
   • این شبکه‌ها به ماشین‌های مجازی و کانتینرها امکان می‌دهند که به شبکه فیزیکی سرور میزبان دسترسی داشته باشند.
   • در این شبکه‌ها، ماشین‌های مجازی می‌توانند به‌طور مستقیم از یک درگاه شبکه فیزیکی استفاده کنند و در نتیجه قادر به برقراری ارتباط با شبکه‌های خارجی هستند.
2. شبکه‌های Virtual NAT (Network Address Translation):
   • در این شبکه‌ها، ماشین‌های مجازی از یک آی‌پی خصوصی استفاده می‌کنند و برای برقراری ارتباط با شبکه خارجی از آی‌پی عمومی یکپارچه می‌شوند.
   • این شبکه‌ها معمولاً در مواقعی که نیاز به محافظت از ماشین‌های مجازی در برابر شبکه خارجی دارید و نمی‌خواهید آی‌پی‌های خارجی خود را به نمایش بگذارید، استفاده می‌شوند.
3. شبکه‌های Internal:
   • این شبکه‌ها به ماشین‌های مجازی اجازه می‌دهند که فقط با یکدیگر ارتباط داشته باشند و ارتباط آن‌ها با شبکه‌های خارجی قطع باشد.
   • این نوع شبکه معمولاً برای محیط‌های تست و آزمایش یا محیط‌های با امنیت بالا استفاده می‌شود.
4. شبکه‌های VLAN (Virtual Local Area Network):
   • شبکه‌های VLAN برای تقسیم‌بندی و مجزا کردن ترافیک در یک شبکه بزرگ استفاده می‌شوند. در این شبکه‌ها، ماشین‌های مجازی می‌توانند به شبکه‌های مختلف با آی‌پی‌های متفاوت متصل شوند.
   • این نوع شبکه برای جداسازی ترافیک در محیط‌های با مقیاس بالا و نیاز به ایزوله کردن داده‌ها از یکدیگر مفید است.

---

3️⃣ نحوه پیکربندی و مدیریت شبکه‌های مجازی در Proxmox VE

در Proxmox VE، ابزارهای مختلفی برای مدیریت شبکه‌های مجازی وجود دارد. شما می‌توانید شبکه‌های مختلف را برای ماشین‌های مجازی (VM) یا کانتینرها ایجاد کرده و پیکربندی کنید. در اینجا به بررسی نحوه پیکربندی و مدیریت شبکه‌های مجازی در Proxmox VE می‌پردازیم.

1. ایجاد یک Virtual Bridge در Proxmox VE: برای ایجاد یک Virtual Bridge در Proxmox VE به‌منظور اتصال ماشین‌های مجازی به شبکه فیزیکی، دستور زیر را در ترمینال سرور Proxmox وارد کنید:

   nano /etc/network/interfaces
   

   سپس تنظیمات زیر را اضافه کنید:

   auto vmbr0
   iface vmbr0 inet dhcp
       bridge_ports eth0
       bridge_stp off
       bridge_fd 0
   

   در اینجا:

   • vmbr0: نام Virtual Bridge است.
   • eth0: رابط شبکه فیزیکی سرور میزبان است که به شبکه خارجی متصل می‌شود.

   پس از انجام این تغییرات، رابط شبکه را بازنشانی کنید:

   systemctl restart networking
   

   حالا، ماشین‌های مجازی که به این Bridge متصل می‌شوند، به‌طور مستقیم به شبکه خارجی متصل خواهند شد.

2. پیکربندی شبکه‌های مجازی NAT در Proxmox VE: اگر می‌خواهید ماشین‌های مجازی خود را از طریق NAT (ترجمه آدرس شبکه) به شبکه خارجی متصل کنید، باید یک شبکه NAT ایجاد کنید.ابتدا یک Virtual Bridge مشابه دستور قبلی ایجاد کنید و سپس تغییرات زیر را انجام دهید:

   nano /etc/network/interfaces
   

   و تنظیمات زیر را به‌صورت دستی اضافه کنید:

   auto vmbr1
   iface vmbr1 inet static
       address 192.168.100.1
       netmask 255.255.255.0
       bridge_ports none
   

   سپس از طریق ابزار iptables، دسترسی NAT را برای ماشین‌های مجازی فراهم کنید:

   iptables -t nat -A POSTROUTING -o eth0 -j MASQUERADE
   

   این تنظیمات به ماشین‌های مجازی در VMbr1 اجازه می‌دهند که از طریق eth0 به اینترنت دسترسی پیدا کنند.

3. پیکربندی شبکه‌های VLAN در Proxmox VE: برای راه‌اندازی یک شبکه VLAN در Proxmox، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

   nano /etc/network/interfaces
   

   تنظیمات زیر را برای ایجاد VLAN 100 اضافه کنید:

   auto vlan100
   iface vlan100 inet static
       address 192.168.200.1
       netmask 255.255.255.0
       vlan_raw_device eth0
   

   این دستور، یک VLAN با شناسه 100 روی رابط شبکه eth0 ایجاد می‌کند. حالا ماشین‌های مجازی می‌توانند به این شبکه متصل شوند.

4. مدیریت شبکه‌های مجازی از طریق Web GUI: برای مدیریت شبکه‌های مجازی از طریق Web GUI Proxmox، وارد صفحه مدیریت وب شوید و به قسمت Datacenter بروید. سپس از منوی Network، گزینه‌های مختلفی برای افزودن و مدیریت شبکه‌های مجازی مانند Linux Bridge، VLAN و NAT را مشاهده خواهید کرد.

---

4️⃣ نکات امنیتی در شبکه‌های مجازی

هنگام استفاده از شبکه‌های مجازی، نکات امنیتی زیر باید رعایت شود تا اطمینان حاصل شود که ماشین‌های مجازی و کانتینرها از تهدیدات شبکه‌ای محافظت می‌شوند:

• استفاده از فایروال: فایروال‌ها به‌عنوان یک لایه امنیتی عمل می‌کنند که می‌توانند ترافیک ورودی و خروجی ماشین‌های مجازی را کنترل کنند.
• جداسازی شبکه‌ها: استفاده از شبکه‌های مجازی برای جداسازی ماشین‌های حساس از ماشین‌های دیگر می‌تواند امنیت را تقویت کند.
• VLAN: استفاده از VLAN برای جداسازی ترافیک در سطح شبکه می‌تواند به افزایش امنیت کمک کند.

---

جمع‌بندی

شبکه‌های مجازی یکی از اجزای اصلی در مدیریت و پیکربندی محیط‌های مجازی‌سازی هستند. این شبکه‌ها به‌طور نرم‌افزاری قابل پیکربندی و مدیریت هستند و انعطاف‌پذیری زیادی در اتصال ماشین‌های مجازی و کانتینرها فراهم می‌کنند. در Proxmox VE، پیکربندی شبکه‌های مختلف مانند Virtual Bridge، NAT و VLAN به‌راحتی انجام می‌شود و می‌تواند به بهبود عملکرد و امنیت محیط‌های مجازی کمک کند. همچنین، با رعایت نکات امنیتی، می‌توان از تهدیدات شبکه‌ای جلوگیری کرد و به حفظ یکپارچگی و امنیت داده‌ها کمک کرد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”پشتیبانی از VLAN، Bridge و Bonding” subtitle=”توضیحات کامل”]پشتیبانی از فناوری‌های شبکه مانند VLAN، Bridge و Bonding یکی از ویژگی‌های کلیدی Proxmox VE است که به شما این امکان را می‌دهد تا به‌طور بهینه و انعطاف‌پذیر شبکه‌های مختلف را پیکربندی و مدیریت کنید. این تکنیک‌ها به‌ویژه در محیط‌های بزرگ و پیچیده مجازی‌سازی که نیاز به مدیریت پهنای باند، امنیت، مقیاس‌پذیری و قابلیت اطمینان بالا دارند، کاربرد دارند.

در این بخش، به معرفی و پیکربندی VLAN، Bridge و Bonding در Proxmox VE خواهیم پرداخت و نحوه استفاده از این فناوری‌ها را با کدهای عملی توضیح خواهیم داد.

---

1️⃣ VLAN (Virtual Local Area Network) در Proxmox VE

VLAN یک فناوری است که به شما این امکان را می‌دهد تا شبکه فیزیکی را به چندین شبکه منطقی تقسیم کنید. این تقسیم‌بندی به‌طور نرم‌افزاری انجام می‌شود و به شما کمک می‌کند تا ترافیک‌های مختلف را از یکدیگر ایزوله کرده و امنیت شبکه را افزایش دهید.

در Proxmox VE، می‌توانید از VLAN برای تقسیم‌بندی شبکه ماشین‌های مجازی استفاده کنید تا ترافیک‌های مختلف به‌صورت جداگانه ارسال شوند. این کار با استفاده از شناسه‌های VLAN (که معمولاً یک عدد 12 بیتی هستند) انجام می‌شود.

مراحل پیکربندی VLAN در Proxmox VE:

1. ایجاد یک شبکه VLAN در Proxmox VE: ابتدا باید یک رابط شبکه VLAN ایجاد کنید. این کار را می‌توان از طریق فایل تنظیمات شبکه انجام داد.دستور زیر را برای ویرایش فایل تنظیمات شبکه وارد کنید:

   nano /etc/network/interfaces
   

   سپس یک شبکه VLAN جدید را به‌طور مثال با شناسه VLAN 100 ایجاد کنید. تنظیمات به‌شکل زیر خواهد بود:

   auto vlan100
   iface vlan100 inet static
       address 192.168.100.1
       netmask 255.255.255.0
       vlan_raw_device eth0
   

   در اینجا:

   • vlan100: نام رابط شبکه VLAN است.
   • eth0: رابط شبکه فیزیکی است که VLAN روی آن پیکربندی می‌شود.
   • vlan_raw_device eth0: مشخص می‌کند که این VLAN از رابط eth0 استفاده می‌کند.
2. اعمال تغییرات: برای اعمال تغییرات، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

   systemctl restart networking
   

3. اتصال ماشین‌های مجازی به شبکه VLAN: پس از ایجاد VLAN، می‌توانید آن را به ماشین‌های مجازی خود متصل کنید. در Web GUI Proxmox، وارد تنظیمات ماشین مجازی شده و در بخش Network، به‌عنوان Bridge یا VLAN، نام رابط شبکه VLAN (مثلاً vlan100) را انتخاب کنید.

---

2️⃣ Bridge در Proxmox VE

Bridge در واقع یک شبکه مجازی است که به ماشین‌های مجازی اجازه می‌دهد که به‌طور مستقیم به شبکه فیزیکی میزبان متصل شوند. با استفاده از Bridge، ماشین‌های مجازی می‌توانند از آی‌پی‌های موجود در شبکه فیزیکی استفاده کنند و به شبکه‌های خارجی دسترسی داشته باشند.

مراحل پیکربندی Bridge در Proxmox VE:

1. ایجاد Bridge در Proxmox VE: ابتدا فایل تنظیمات شبکه را ویرایش کنید:

   nano /etc/network/interfaces
   

   سپس یک bridge جدید ایجاد کنید. به‌عنوان مثال، برای ایجاد یک Bridge با نام vmbr0 که به رابط شبکه فیزیکی eth0 متصل باشد، تنظیمات به شکل زیر خواهد بود:

   auto vmbr0
   iface vmbr0 inet dhcp
       bridge_ports eth0
       bridge_stp off
       bridge_fd 0
   

   در اینجا:

   • vmbr0: نام رابط Bridge است.
   • eth0: رابط فیزیکی است که به Bridge متصل می‌شود.
   • bridge_ports eth0: مشخص می‌کند که کدام رابط شبکه فیزیکی به این Bridge متصل است.
2. اعمال تغییرات: برای اعمال تغییرات در تنظیمات شبکه، دستور زیر را وارد کنید:

   systemctl restart networking
   

3. اتصال ماشین‌های مجازی به Bridge: پس از ایجاد Bridge، می‌توانید ماشین‌های مجازی خود را به این Bridge متصل کنید. از Web GUI Proxmox، وارد تنظیمات ماشین مجازی شوید و در بخش Network، به‌عنوان Bridge، نام Bridge (مثل vmbr0) را انتخاب کنید.

---

3️⃣ Bonding در Proxmox VE

Bonding یا Link Aggregation به شما این امکان را می‌دهد که چندین رابط شبکه فیزیکی را به یک رابط منطقی ترکیب کنید. این کار به افزایش پهنای باند و قابلیت اطمینان شبکه کمک می‌کند. برای مثال، شما می‌توانید چندین رابط شبکه eth0 و eth1 را به یک رابط منطقی به نام bond0 ترکیب کنید.

مراحل پیکربندی Bonding در Proxmox VE:

1. پیکربندی رابط Bonding: ابتدا فایل تنظیمات شبکه را باز کنید:

   nano /etc/network/interfaces
   

   سپس تنظیمات زیر را برای ترکیب رابط‌های eth0 و eth1 در یک رابط Bonding به‌نام bond0 وارد کنید:

   auto bond0
   iface bond0 inet static
       address 192.168.200.1
       netmask 255.255.255.0
       bond-mode balance-rr
       bond-miimon 100
       bond-downdelay 200
       bond-updelay 200
       bond-slaves eth0 eth1
   

   در اینجا:

   • bond0: نام رابط Bonding است.
   • eth0 و eth1: رابط‌های شبکه فیزیکی که قرار است در این bond ترکیب شوند.
   • bond-mode balance-rr: نحوه توزیع ترافیک را مشخص می‌کند (در اینجا از Round Robin استفاده شده است که ترافیک را به‌طور مساوی بین رابط‌ها توزیع می‌کند).
   • bond-miimon 100: مشخص می‌کند که بررسی اتصال در هر 100 میلی‌ثانیه انجام شود.
2. اعمال تغییرات: پس از انجام تنظیمات، برای اعمال تغییرات از دستور زیر استفاده کنید:

   systemctl restart networking
   

3. اتصال ماشین‌های مجازی به Bonding: پس از پیکربندی bond0، می‌توانید ماشین‌های مجازی را به این رابط جدید متصل کنید. از Web GUI Proxmox وارد تنظیمات ماشین مجازی شوید و در بخش Network، به‌عنوان Bridge، نام رابط Bonding (مثل bond0) را انتخاب کنید.

---

جمع‌بندی

پشتیبانی از VLAN، Bridge و Bonding در Proxmox VE ابزارهای قدرتمندی را برای مدیریت شبکه در محیط‌های مجازی فراهم می‌کند. با استفاده از VLAN می‌توانید شبکه‌های فیزیکی خود را به چندین شبکه منطقی تقسیم کنید و امنیت را افزایش دهید. Bridge به شما این امکان را می‌دهد که ماشین‌های مجازی را به‌طور مستقیم به شبکه فیزیکی متصل کنید. همچنین با استفاده از Bonding می‌توانید چندین رابط شبکه را ترکیب کرده و پهنای باند و قابلیت اطمینان شبکه را افزایش دهید. این تکنیک‌ها در کنار هم می‌توانند به بهبود عملکرد، مقیاس‌پذیری و امنیت شبکه‌های مجازی کمک کنند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”پشتیبانی از High Availability (HA) و Clustering” subtitle=”توضیحات کامل”]یکی از ویژگی‌های مهم و برجسته Proxmox VE، قابلیت‌های High Availability (HA) و Clustering است که به‌طور خاص برای فراهم کردن دسترسی مداوم، پایداری و مقیاس‌پذیری در محیط‌های مجازی‌سازی طراحی شده‌اند. این ویژگی‌ها به شما این امکان را می‌دهند که ماشین‌های مجازی و منابع خود را در یک خوشه از سرورها توزیع کنید و در صورت وقوع خرابی در هر کدام از سرورها، دسترسی به ماشین‌های مجازی و داده‌ها بدون وقفه حفظ شود.

در این بخش، به‌طور جامع به مفهوم HA و Clustering در Proxmox VE پرداخته و نحوه پیکربندی آن‌ها با دستورالعمل‌ها و کدهای عملی توضیح داده خواهد شد.

---

1️⃣ High Availability (HA) در Proxmox VE

High Availability (HA) به این معناست که سیستم یا سرویس به‌طور مستمر و بدون وقفه در دسترس باشد. در محیط‌های مجازی‌سازی، هدف از HA این است که در صورت خرابی یک ماشین مجازی یا سرور فیزیکی، ماشین‌های مجازی به‌صورت خودکار به سرور دیگر منتقل شوند تا عملکرد سیستم بدون وقفه ادامه یابد.

Proxmox VE قابلیت HA را برای ماشین‌های مجازی فراهم می‌آورد. به این ترتیب، شما می‌توانید ماشین‌های مجازی خود را به خوشه‌ای از سرورها متصل کرده و تنظیمات HA را اعمال کنید تا در صورت از دست رفتن اتصال یک سرور، ماشین مجازی به‌صورت خودکار به سرور دیگری منتقل شود.

مراحل پیکربندی High Availability در Proxmox VE:

1. ایجاد یک Cluster در Proxmox VE: اولین گام برای پیکربندی HA، ایجاد یک خوشه (Cluster) در Proxmox VE است. برای ایجاد خوشه از دستور زیر استفاده کنید:
   • در سرور اصلی (Master Node) دستور زیر را برای ایجاد یک خوشه وارد کنید:

     pvecm create <cluster_name>
     

     در اینجا <cluster_name> نام خوشه‌ای است که می‌خواهید ایجاد کنید.

2. اضافه کردن نودهای دیگر به خوشه: پس از ایجاد خوشه، می‌توانید نودهای دیگر را به آن اضافه کنید. برای این کار از دستور زیر استفاده می‌کنید:
   • در سرورهای دیگر (نودهای اضافی) دستور زیر را وارد کنید تا به خوشه اضافه شوند:

     pvecm add <master_node_ip>
     

     در اینجا <master_node_ip> آدرس IP سرور اصلی (Master Node) است.

3. پیکربندی High Availability (HA) برای ماشین مجازی: برای پیکربندی HA برای یک ماشین مجازی خاص، ابتدا از Web GUI وارد Proxmox VE شوید. سپس ماشین مجازی مورد نظر را انتخاب کنید و به قسمت Options بروید. در این قسمت می‌توانید تنظیمات HA را فعال کنید.
   • از طریق Web GUI:
     • وارد بخش Datacenter > HA شوید.
     • سپس ماشین مجازی مورد نظر را به لیست HA اضافه کنید.
     • پس از این مرحله، ماشین مجازی شما تحت HA قرار می‌گیرد و در صورت از کار افتادن نود، به‌طور خودکار به نود دیگری منتقل می‌شود.
4. فعال کردن HA برای ذخیره‌سازی: اگر از ذخیره‌سازی اشتراکی (Shared Storage) مانند Ceph یا NFS استفاده می‌کنید، باید ذخیره‌سازی مورد نظر را در پیکربندی HA قرار دهید تا ماشین‌های مجازی هنگام جابجایی بین نودها، به‌راحتی به ذخیره‌سازی دسترسی پیدا کنند.

---

2️⃣ Clustering در Proxmox VE

Clustering در Proxmox VE به شما این امکان را می‌دهد که چندین سرور Proxmox را به یک خوشه (Cluster) متصل کنید. این خوشه به شما کمک می‌کند تا منابع مختلف از جمله ماشین‌های مجازی، ذخیره‌سازی و شبکه را بین نودهای مختلف به اشتراک بگذارید و مدیریت بهتری داشته باشید.

در خوشه‌ها، می‌توانید تمام منابع خود را از یک نقطه مرکزی مدیریت کرده و عملیات‌های مختلف مانند Backup، Migration، Live Migration و HA را به‌راحتی انجام دهید.

مراحل پیکربندی Clustering در Proxmox VE:

1. ایجاد خوشه (Cluster) در Proxmox VE: برای ایجاد یک خوشه جدید در Proxmox VE، از دستور زیر استفاده کنید:

   pvecm create <cluster_name>
   

   این دستور باعث می‌شود یک خوشه جدید به‌نام <cluster_name> ایجاد شود.

2. اضافه کردن نود به خوشه: بعد از ایجاد خوشه، نودهای دیگر باید به خوشه اضافه شوند. برای این کار، ابتدا باید Cluster Join Key را از سرور اصلی دریافت کنید:در سرور اصلی (Master Node) دستور زیر را وارد کنید تا Cluster Join Key را دریافت کنید:

   cat /etc/pve/cluster.conf
   

   سپس در نودهای اضافی، دستور زیر را وارد کنید تا به خوشه بپیوندند:

   pvecm add <master_node_ip>
   

3. بررسی وضعیت خوشه: برای بررسی وضعیت خوشه و نودهای موجود در آن، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

   pvecm status
   

   این دستور وضعیت خوشه را نمایش می‌دهد و نشان می‌دهد که نودهای مختلف به خوشه متصل هستند یا خیر.

4. مدیریت ماشین‌های مجازی در خوشه: حالا که خوشه آماده است، می‌توانید ماشین‌های مجازی را بین نودهای مختلف منتقل کنید. به‌عنوان مثال، برای انجام یک Migration از یک نود به نود دیگر، دستور زیر را وارد کنید:

   qm migrate <vmid> <target_node> --online
   

   در اینجا:

   • <vmid> شناسه ماشین مجازی است.
   • <target_node> نام نود مقصد است که ماشین مجازی باید به آن منتقل شود.

---

3️⃣ پیکربندی High Availability (HA) در پروکسموکس VE

در پروکسموکس، HA برای ماشین‌های مجازی و ذخیره‌سازی انجام می‌شود تا در صورت خرابی یک نود، ماشین‌های مجازی به‌صورت خودکار به نود دیگری منتقل شوند.

برای این کار، ابتدا باید ذخیره‌سازی اشتراکی (Shared Storage) را پیکربندی کرده و پس از آن، می‌توانید HA را فعال کنید.

1. پیکربندی ذخیره‌سازی اشتراکی: برای پیکربندی Ceph یا NFS به‌عنوان ذخیره‌سازی اشتراکی، می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید:
   • برای پیکربندی NFS:

     pvesh create /nodes/<node>/storage --storage nfs1 --type nfs --server <nfs_server_ip> --export /mnt/nfs_share
     

   • برای پیکربندی Ceph:

     ceph-deploy install <node>
     ceph-deploy new <node>
     ceph-deploy install --mon <node>
     

2. فعال‌سازی HA برای ماشین مجازی: پس از پیکربندی ذخیره‌سازی اشتراکی، وارد Web GUI شده و ماشین مجازی خود را انتخاب کنید. سپس در قسمت HA، ماشین مجازی را به فهرست HA اضافه کنید.

---

جمع‌بندی

High Availability (HA) و Clustering از ویژگی‌های قدرتمند Proxmox VE هستند که به شما این امکان را می‌دهند که ماشین‌های مجازی و منابع خود را در یک خوشه از سرورها توزیع کرده و در صورت خرابی نودها، عملکرد سیستم بدون وقفه ادامه یابد. با استفاده از این ویژگی‌ها می‌توان پایداری سیستم را در محیط‌های مجازی‌سازی بالا برد. تنظیمات HA و Clustering می‌تواند برای محیط‌های تجاری و سازمانی که نیاز به سیستم‌های بدون وقفه و با قابلیت مقیاس‌پذیری دارند، بسیار مفید باشد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 4. مقایسه Proxmox VE با سایر پلتفرم‌های مجازی‌سازی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مقایسه Proxmox VE با VMware vSphere” subtitle=”توضیحات کامل”]در دنیای مجازی‌سازی، Proxmox VE و VMware vSphere دو پلتفرم شناخته‌شده و پرکاربرد هستند که از نظر ویژگی‌ها، قیمت، عملکرد و سادگی استفاده با یکدیگر رقابت می‌کنند. در این بخش، به مقایسه این دو پلتفرم خواهیم پرداخت و جنبه‌های مختلف هرکدام را بررسی خواهیم کرد. هدف این است که شما بتوانید با آگاهی بیشتر و با توجه به نیازهای خود، تصمیم بهتری بگیرید.

---

1️⃣ قیمت و مدل مجوز

• Proxmox VE:
  • Proxmox VE یک پلتفرم متن‌باز است که به‌صورت رایگان قابل استفاده است.
  • مدل کسب‌وکار Proxmox به این صورت است که پشتیبانی تجاری از طریق اشتراک‌های سالانه به‌عنوان منبع درآمد خود استفاده می‌کند.
  • حتی بدون نیاز به اشتراک، می‌توانید از تمام قابلیت‌های Proxmox VE استفاده کنید.
  • به دلیل مدل متن‌باز، کاربران می‌توانند تغییرات دلخواه خود را در کدهای پلتفرم اعمال کنند.
• VMware vSphere:
  • VMware vSphere برخلاف Proxmox VE، یک پلتفرم مجاز است که برای استفاده از آن نیاز به خرید مجوز دارید.
  • قیمت VMware vSphere به‌صورت متغیر است و بر اساس تعداد ماشین‌های مجازی و ویژگی‌هایی که نیاز دارید، متفاوت خواهد بود.
  • VMware معمولاً برای محیط‌های بزرگتر و سازمانی مناسب است، اما هزینه آن می‌تواند برای شرکت‌های کوچک و استارتاپ‌ها بالا باشد.

نتیجه‌گیری: از نظر هزینه، Proxmox VE گزینه بسیار مقرون‌به‌صرفه‌تری است، به‌ویژه برای کسب‌وکارهای کوچک و متوسط، در حالی که VMware vSphere به دلیل قیمت بالاتر معمولاً برای محیط‌های بزرگتر یا سازمان‌های بزرگتر مناسب است.

---

2️⃣ نصب و پیکربندی

• Proxmox VE:
  • نصب Proxmox VE ساده است و مانند اکثر توزیع‌های لینوکس، به راحتی می‌توان آن را از یک ISO نصب کرد.
  • پس از نصب، رابط کاربری وب بسیار کاربرپسند برای مدیریت ماشین‌های مجازی و منابع مختلف فراهم می‌شود.
  • پیکربندی اولیه می‌تواند کمی پیچیده باشد، به خصوص اگر شما به ویژگی‌های پیشرفته مانند Ceph یا HA نیاز دارید، اما مستندات و منابع زیادی برای پیکربندی وجود دارد.
• VMware vSphere:
  • نصب VMware vSphere نیز ساده است، اما ممکن است کمی پیچیده‌تر از Proxmox VE باشد، به‌ویژه اگر شما نیاز به ویژگی‌های خاص مانند vCenter داشته باشید.
  • vSphere همچنین نیاز به پیکربندی گسترده‌ای دارد، به خصوص اگر در حال مدیریت محیط‌های پیچیده با بسیاری از سرورها و ماشین‌های مجازی هستید.
  • vCenter Server برای مدیریت تعداد زیادی از سرورها و ماشین‌های مجازی ضروری است.

نتیجه‌گیری: اگر به دنبال یک راه‌حل ساده‌تر برای نصب و پیکربندی هستید، Proxmox VE گزینه مناسبی است. اما برای محیط‌های پیچیده‌تر با نیاز به مدیریت پیشرفته، VMware vSphere گزینه بهتری است.

---

3️⃣ ویژگی‌ها و قابلیت‌ها

• Proxmox VE:
  • Proxmox VE از هر دو تکنولوژی مجازی‌سازی KVM (برای ماشین‌های مجازی) و LXC (برای کانتینرها) پشتیبانی می‌کند.
  • همچنین از Ceph برای ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر و ZFS برای مدیریت داده‌ها بهره می‌برد.
  • رابط کاربری وب آن نسبتاً ساده است و به راحتی می‌توان از آن برای ایجاد و مدیریت ماشین‌های مجازی و کانتینرها استفاده کرد.
  • قابلیت HA (High Availability) و Clustering نیز به راحتی پیکربندی می‌شود.
  • این پلتفرم به‌صورت متن‌باز است و اجازه می‌دهد که تغییرات دلخواه در سیستم اعمال شود.
• VMware vSphere:
  • VMware vSphere ویژگی‌های پیشرفته‌ای دارد که شامل vMotion (انتقال زنده ماشین‌های مجازی بین سرورها)، Distributed Resource Scheduler (DRS)، vSphere HA، و Storage vMotion است.
  • پشتیبانی گسترده‌ای از ذخیره‌سازی‌های مختلف دارد، از جمله ذخیره‌سازی‌های مبتنی بر NFS، iSCSI و Fibre Channel.
  • vSphere ابزارهای پیشرفته‌ای برای مدیریت شبکه، پشتیبان‌گیری، بازیابی و ایمنی ماشین‌های مجازی فراهم می‌کند.
  • به دلیل محیط پیچیده و امکانات گسترده‌ای که در اختیار مدیران سیستم قرار می‌دهد، برای سازمان‌های بزرگ و محیط‌های تولیدی با نیاز به امنیت و مقیاس‌پذیری بالا مناسب‌تر است.

نتیجه‌گیری: از نظر ویژگی‌ها، VMware vSphere دارای امکانات بیشتری است، به‌ویژه برای محیط‌های سازمانی و مقیاس‌پذیر. در حالی که Proxmox VE ویژگی‌های مناسبی را ارائه می‌دهد، اما از نظر پیشرفته بودن امکانات در سطح VMware قرار ندارد.

---

4️⃣ پشتیبانی و مستندات

• Proxmox VE:
  • Proxmox VE به‌عنوان یک پلتفرم متن‌باز، پشتیبانی رسمی از طریق اشتراک‌های تجاری ارائه می‌دهد.
  • اما مستندات و انجمن‌های آنلاین بسیار فعالی دارد که به کاربران کمک می‌کند مشکلات خود را حل کنند.
  • کاربران می‌توانند از مستندات جامع موجود در وب‌سایت Proxmox برای پیکربندی و استفاده از پلتفرم کمک بگیرند.
• VMware vSphere:
  • VMware پشتیبانی گسترده‌ای از طریق فروش اشتراک‌های تجاری و پشتیبانی از مشتریان دارد.
  • علاوه بر پشتیبانی رسمی، مستندات بسیار دقیقی برای نصب، پیکربندی و رفع اشکال ارائه می‌دهد.
  • همچنین VMware دارای انجمن‌ها و منابع آموزشی گسترده‌ای است که کمک زیادی به کاربران می‌کند.

نتیجه‌گیری: هر دو پلتفرم پشتیبانی خوبی دارند، اما VMware vSphere به دلیل پشتیبانی رسمی و منابع آموزشی گسترده‌تر، برای محیط‌های سازمانی و پیچیده‌تر مناسب‌تر است.

---

5️⃣ مقیاس‌پذیری و عملکرد

• Proxmox VE:
  • Proxmox VE به‌خوبی مقیاس‌پذیر است و می‌تواند در محیط‌های مختلف از سرورهای کوچک تا بزرگ‌ترین خوشه‌ها اجرا شود.
  • پشتیبانی از Ceph و ZFS به آن اجازه می‌دهد تا مقیاس‌پذیری بالایی را در ذخیره‌سازی و مدیریت داده‌ها فراهم کند.
  • عملکرد آن با توجه به نیازهای خاص می‌تواند بهینه‌سازی شود و معمولا در محیط‌های کوچک و متوسط عملکرد مناسبی دارد.
• VMware vSphere:
  • VMware vSphere به‌طور خاص برای مقیاس‌پذیری بالا طراحی شده است و می‌تواند در محیط‌های بزرگ و پیچیده به‌خوبی عمل کند.
  • پشتیبانی از vMotion و DRS به آن این امکان را می‌دهد که ماشین‌های مجازی را به‌طور خودکار بین سرورها جابجا کند و منابع را به‌طور بهینه توزیع کند.
  • از نظر مقیاس‌پذیری و عملکرد، VMware vSphere بهترین گزینه برای محیط‌های بزرگ و با نیازهای پیچیده است.

نتیجه‌گیری: اگر مقیاس‌پذیری و عملکرد برای شما اهمیت زیادی دارد، به‌ویژه در محیط‌های بزرگ و پیچیده، VMware vSphere برتر است. Proxmox VE نیز مقیاس‌پذیری مناسبی دارد، اما در مقایسه با VMware برای محیط‌های کوچک و متوسط مناسب‌تر است.

---

جمع‌بندی

در نهایت، انتخاب بین Proxmox VE و VMware vSphere بستگی به نیازها و بودجه شما دارد. اگر به دنبال یک پلتفرم مقرون‌به‌صرفه و متن‌باز با ویژگی‌های اساسی هستید، Proxmox VE گزینه عالی است. اما اگر نیاز به ویژگی‌های پیشرفته، مقیاس‌پذیری بالا و پشتیبانی تجاری دارید، VMware vSphere گزینه بهتری خواهد بود.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مقایسه Proxmox VE با Microsoft Hyper-V” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، قصد داریم دو پلتفرم معروف مجازی‌سازی، یعنی Proxmox VE و Microsoft Hyper-V را از جنبه‌های مختلف مقایسه کنیم. هرکدام از این پلتفرم‌ها ویژگی‌ها، مزایا و محدودیت‌های خاص خود را دارند. با بررسی دقیق این ویژگی‌ها، می‌توانید تصمیم بهتری بگیرید که کدام یک برای نیازهای شما مناسب‌تر است.

---

1️⃣ قیمت و مدل مجوز

• Proxmox VE:
  • Proxmox VE یک پلتفرم متن‌باز است که به‌طور کامل رایگان قابل استفاده است.
  • کاربران می‌توانند از تمام ویژگی‌ها و امکانات آن بدون هیچ هزینه‌ای استفاده کنند.
  • پشتیبانی تجاری در قالب اشتراک‌های سالانه موجود است که برای دریافت پشتیبانی فنی، به‌ویژه در سازمان‌ها و محیط‌های حساس، مفید خواهد بود.
  • به دلیل مدل متن‌باز، Proxmox VE گزینه‌ای مناسب برای شرکت‌های کوچک و استارتاپ‌ها است.
• Microsoft Hyper-V:
  • Microsoft Hyper-V به‌صورت رایگان به همراه نسخه‌های Windows Server قابل دسترسی است.
  • اگر از Windows Server استفاده کنید، هزینه لایسنس Windows Server برای استفاده از Hyper-V باید پرداخت شود.
  • همچنین، برای استفاده از ویژگی‌های پیشرفته‌تر Hyper-V، مانند Live Migration و Storage Migration، نیاز به اشتراک یا لایسنس اضافی خواهید داشت.
  • در محیط‌های سازمانی بزرگ که از اکوسیستم Microsoft استفاده می‌کنند، Hyper-V ممکن است به‌صرفه‌تر باشد.

نتیجه‌گیری: از نظر قیمت، Proxmox VE به دلیل رایگان بودن و مدل متن‌باز خود، گزینه‌ای بسیار مقرون‌به‌صرفه‌تر است. در مقابل، Microsoft Hyper-V معمولاً هزینه بیشتری به دلیل نیاز به لایسنس Windows Server خواهد داشت.

---

2️⃣ نصب و پیکربندی

• Proxmox VE:
  • نصب Proxmox VE بسیار ساده است و می‌توان آن را از یک ISO روی سرور نصب کرد.
  • پس از نصب، رابط کاربری وب ساده و کاربرپسند است که به شما این امکان را می‌دهد که ماشین‌های مجازی و کانتینرها را به راحتی مدیریت کنید.
  • همچنین برای پیکربندی ویژگی‌های پیشرفته مانند Ceph، HA و Clustering، مستندات و منابع زیادی در اختیار شما قرار دارد.
• Microsoft Hyper-V:
  • نصب Hyper-V نیاز به نصب اولیه Windows Server دارد که کمی پیچیده‌تر از نصب Proxmox است.
  • پس از نصب Windows Server، باید ویژگی Hyper-V را به‌صورت جداگانه فعال کنید.
  • اگر از Windows Server استفاده می‌کنید، رابط گرافیکی مدیریتی از طریق Hyper-V Manager و یا System Center Virtual Machine Manager (SCVMM) برای مدیریت ماشین‌های مجازی فراهم است.
  • پیکربندی Hyper-V به‌ویژه در موارد پیچیده‌تر مانند Live Migration، Failover Clustering و Dynamic Memory نیاز به مهارت‌های پیشرفته‌تری دارد.

نتیجه‌گیری: اگر به دنبال راه‌حل ساده‌تری برای نصب و پیکربندی هستید، Proxmox VE گزینه مناسبی است. در حالی که Microsoft Hyper-V به دلیل نیاز به Windows Server و پیکربندی‌های اضافی برای ویژگی‌های پیشرفته‌تر، کمی پیچیده‌تر است.

---

3️⃣ ویژگی‌ها و قابلیت‌ها

• Proxmox VE:
  • Proxmox VE از دو فناوری مجازی‌سازی KVM (برای ماشین‌های مجازی) و LXC (برای کانتینرها) پشتیبانی می‌کند.
  • این پلتفرم ویژگی‌هایی مانند Ceph برای ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر، ZFS برای مدیریت داده‌ها، و Clustering و HA برای ایجاد خوشه‌های توزیع‌شده را به‌طور پیش‌فرض فراهم می‌آورد.
  • رابط کاربری وب آن نسبتاً ساده است و قابلیت‌های مدیریتی کاملی را در اختیار مدیران سیستم قرار می‌دهد.
  • Proxmox VE به‌طور کامل متن‌باز است، بنابراین می‌توانید به کدهای آن دسترسی داشته باشید و آن را به دلخواه خود تغییر دهید.
• Microsoft Hyper-V:
  • Hyper-V ویژگی‌هایی مانند vMotion، Live Migration، Cluster Shared Volumes (CSV)، و Dynamic Memory را برای مدیریت بهتر ماشین‌های مجازی ارائه می‌دهد.
  • از Failover Clustering برای ارائه مقیاس‌پذیری و افزایش در دسترس بودن سیستم‌ها پشتیبانی می‌کند.
  • قابلیت‌های ذخیره‌سازی متنوعی از جمله پشتیبانی از SAN، iSCSI و Fibre Channel را داراست.
  • Hyper-V همچنین از Shielded VMs برای افزایش امنیت و محافظت از ماشین‌های مجازی در برابر تهدیدات پشتیبانی می‌کند.
  • یکی از ویژگی‌های قدرتمند Hyper-V این است که می‌توان آن را به‌طور مستقیم با اکوسیستم Microsoft مانند Windows Server و Active Directory ادغام کرد.

نتیجه‌گیری: از نظر قابلیت‌ها، Microsoft Hyper-V ویژگی‌های پیشرفته‌تری برای محیط‌های سازمانی و پیچیده‌تر دارد. در حالی که Proxmox VE برای محیط‌های کوچک و متوسط با نیاز به ویژگی‌های اساسی مناسب‌تر است.

---

4️⃣ پشتیبانی و مستندات

• Proxmox VE:
  • Proxmox VE به‌عنوان یک پلتفرم متن‌باز، پشتیبانی رسمی از طریق اشتراک‌های تجاری ارائه می‌دهد.
  • علاوه بر این، مستندات بسیار جامعی در وب‌سایت Proxmox موجود است که راهنماهای نصب، پیکربندی و رفع مشکلات را پوشش می‌دهد.
  • انجمن‌های آنلاین بسیار فعالی برای دریافت کمک و مشاوره در خصوص استفاده از Proxmox VE وجود دارند.
  • اگرچه پشتیبانی رسمی ممکن است برای برخی از کاربران کافی نباشد، اما می‌توان از منابع آنلاین و انجمن‌ها بهره برد.
• Microsoft Hyper-V:
  • Microsoft Hyper-V از پشتیبانی تجاری بسیار قوی برخوردار است. اگر از Windows Server استفاده می‌کنید، می‌توانید از پشتیبانی رسمی Microsoft بهره‌مند شوید.
  • مستندات دقیق و آموزش‌های گام‌به‌گام برای نصب و مدیریت Hyper-V از طریق Microsoft Docs و سایر منابع موجود است.
  • Microsoft همچنین برنامه‌های آموزشی و گواهینامه‌های فنی برای کاربران و مدیران سیستم فراهم می‌کند.
  • انجمن‌های آنلاین نیز برای پشتیبانی از Hyper-V در دسترس هستند، اما پشتیبانی رسمی Microsoft قطعاً سطح بالاتری از پشتیبانی را ارائه می‌دهد.

نتیجه‌گیری: در این بخش، Microsoft Hyper-V به‌طور قابل توجهی پشتیبانی بهتری ارائه می‌دهد، به‌ویژه برای سازمان‌های بزرگ و کاربران نیازمند پشتیبانی حرفه‌ای. Proxmox VE به‌عنوان یک پلتفرم متن‌باز، مستندات خوبی دارد، اما پشتیبانی رسمی آن به اندازه Microsoft Hyper-V گسترده نیست.

---

5️⃣ مقیاس‌پذیری و عملکرد

• Proxmox VE:
  • Proxmox VE به خوبی مقیاس‌پذیر است و می‌تواند در محیط‌های مختلف از سرورهای کوچک تا بزرگ‌ترین خوشه‌ها اجرا شود.
  • پشتیبانی از Ceph و ZFS به آن اجازه می‌دهد تا مقیاس‌پذیری بالایی را در ذخیره‌سازی و مدیریت داده‌ها فراهم کند.
  • برای محیط‌های کوچک و متوسط که نیاز به مقیاس‌پذیری پیشرفته ندارند، Proxmox VE عملکرد مناسبی را ارائه می‌دهد.
• Microsoft Hyper-V:
  • Hyper-V به‌طور خاص برای محیط‌های بزرگ و مقیاس‌پذیر طراحی شده است و می‌تواند در محیط‌های سازمانی بزرگ به‌خوبی عملکرد داشته باشد.
  • پشتیبانی از ویژگی‌هایی مانند Live Migration، Storage Migration و vMotion، آن را به یک پلتفرم عالی برای محیط‌های توزیع‌شده و مقیاس‌پذیر تبدیل می‌کند.
  • از نظر عملکرد، Hyper-V با یکپارچگی کامل با Windows Server و ابزارهای مدیریتی آن، محیطی بسیار کارآمد را ارائه می‌دهد.

نتیجه‌گیری: اگر مقیاس‌پذیری و عملکرد در محیط‌های بزرگ و پیچیده برای شما اهمیت دارد، Microsoft Hyper-V گزینه بهتری است. اما Proxmox VE نیز عملکرد مناسبی را در محیط‌های کوچک و متوسط ارائه می‌دهد.

---

جمع‌بندی

انتخاب بین Proxmox VE و Microsoft Hyper-V بستگی به نیازهای خاص شما دارد. اگر به دنبال یک راه‌حل متن‌باز و مقرون‌به‌صرفه برای محیط‌های کوچک تا متوسط هستید، Proxmox VE گزینه عالی است. اما اگر نیاز به ویژگی‌های پیشرفته‌تر برای محیط‌های بزرگ و مقیاس‌پذیر دارید و از اکوسیستم Microsoft استفاده می‌کنید، Microsoft Hyper-V گزینه بهتری خواهد بود.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مزایا و معایب Proxmox VE” subtitle=”توضیحات کامل”]مزایا:

1. متن‌باز و رایگان:
   • Proxmox VE یک پلتفرم متن‌باز است که برای استفاده از آن نیازی به خرید لایسنس ندارید. این ویژگی باعث می‌شود که برای کسب‌وکارهای کوچک، استارتاپ‌ها و حتی پروژه‌های شخصی گزینه بسیار مناسبی باشد.
   • تمام قابلیت‌های آن، از جمله ماشین‌های مجازی، کانتینرها، ذخیره‌سازی، و شبکه، به‌صورت رایگان در دسترس هستند.
2. پشتیبانی از KVM و LXC:
   • Proxmox VE از KVM برای ماشین‌های مجازی و از LXC برای کانتینرها پشتیبانی می‌کند. این به شما این امکان را می‌دهد که بسته به نیاز، از مجازی‌سازی سطح سخت‌افزار یا مجازی‌سازی سطح سیستم‌عامل استفاده کنید.
   • شما می‌توانید همزمان از ماشین‌های مجازی و کانتینرها در کنار هم استفاده کنید که برای بسیاری از محیط‌ها بسیار مفید است.
3. پشتیبانی از ذخیره‌سازی پیشرفته:
   • Proxmox VE از سیستم‌های ذخیره‌سازی پیشرفته‌ای مانند Ceph و ZFS پشتیبانی می‌کند که مقیاس‌پذیری و عملکرد بالایی را در مقایسه با بسیاری از پلتفرم‌های دیگر ارائه می‌دهد.
   • استفاده از ZFS برای مدیریت داده‌ها، ویژگی‌هایی مثل Snapshot و RAID را در اختیار شما قرار می‌دهد.
4. پشتیبانی از HA و Clustering:
   • این پلتفرم به‌طور کامل از High Availability (HA) و Clustering پشتیبانی می‌کند که برای ایجاد محیط‌های مقیاس‌پذیر و با در دسترس بودن بالا بسیار مهم است.
5. رابط کاربری ساده و کاربرپسند:
   • رابط کاربری وب‌سایت Proxmox VE بسیار ساده و کاربرپسند است. شما می‌توانید تمام تنظیمات و مدیریت ماشین‌های مجازی و کانتینرها را از طریق مرورگر وب انجام دهید.
   • این ویژگی به شما این امکان را می‌دهد که بدون نیاز به دستورات پیچیده، محیط مجازی خود را مدیریت کنید.

معایب:

1. پشتیبانی محدود:
   • اگرچه Proxmox VE دارای انجمن آنلاین فعالی است، اما پشتیبانی رسمی از طریق اشتراک‌های تجاری محدود است و ممکن است برای کسب‌وکارهای بزرگ که نیاز به پشتیبانی 24/7 دارند، کافی نباشد.
   • از آنجایی که این پلتفرم متن‌باز است، بیشتر اطلاعات از طریق مستندات و انجمن‌ها ارائه می‌شود.
2. محدودیت در ویژگی‌های پیشرفته:
   • در مقایسه با پلتفرم‌های دیگر مانند Hyper-V یا VMware vSphere، ویژگی‌های پیشرفته‌ای مانند vMotion و Storage Migration در Proxmox VE وجود ندارد.
   • این ویژگی‌ها برای محیط‌های بزرگ و پیچیده‌تری که به انتقال ماشین‌های مجازی در زمان اجرا نیاز دارند، مهم است.
3. محدودیت در نرم‌افزارهای تجاری:
   • اگر شما به استفاده از نرم‌افزارهای تجاری خاصی نیاز دارید که از Proxmox VE پشتیبانی نمی‌کنند، ممکن است مجبور شوید از پلتفرم‌های دیگر استفاده کنید.
   • برای مثال، بسیاری از برنامه‌ها و نرم‌افزارها به‌طور مستقیم برای VMware یا Hyper-V طراحی شده‌اند.

---

مزایا و معایب Microsoft Hyper-V

مزایا:

1. یکپارچگی با اکوسیستم Microsoft:
   • Microsoft Hyper-V یکپارچگی کامل با محصولات Microsoft، مانند Windows Server و Active Directory دارد.
   • این ویژگی برای سازمان‌هایی که از Windows Server استفاده می‌کنند، به‌ویژه در محیط‌های موجود، بسیار مفید است.
2. پشتیبانی از ویژگی‌های پیشرفته:
   • Hyper-V از ویژگی‌هایی مانند Live Migration، vMotion، Cluster Shared Volumes (CSV)، Dynamic Memory و Shielded VMs پشتیبانی می‌کند که آن را به یک انتخاب عالی برای محیط‌های پیچیده و بزرگ تبدیل می‌کند.
   • به‌ویژه در محیط‌های تولیدی و داده‌محور، این ویژگی‌ها کمک می‌کنند تا مدیریت ماشین‌های مجازی ساده‌تر و عملکرد بهینه‌تر باشد.
3. پشتیبانی از مقیاس‌پذیری بالا:
   • Hyper-V به‌ویژه برای محیط‌های سازمانی بزرگ طراحی شده است. این پلتفرم قابلیت مقیاس‌پذیری بسیار بالایی دارد و می‌تواند در محیط‌های پیچیده با نیازهای بالا به‌خوبی عمل کند.
   • از ویژگی‌هایی مانند Failover Clustering و Storage Migration برای ارائه در دسترس بودن بالا و عملکرد مطلوب استفاده می‌کند.
4. پشتیبانی رسمی و مستندات گسترده:
   • Microsoft Hyper-V از پشتیبانی رسمی بسیار قدرتمندی برخوردار است که از طریق Microsoft ارائه می‌شود. این پشتیبانی شامل آموزش‌ها، مستندات و امکان پشتیبانی 24/7 است.
   • Microsoft Docs منبع اصلی اطلاعات و راهنماهای Hyper-V است که اطلاعات جامعی در زمینه پیکربندی و مدیریت آن فراهم می‌آورد.

معایب:

1. هزینه بالا:
   • یکی از بزرگ‌ترین معایب Hyper-V هزینه‌های مربوط به لایسنس‌های Windows Server است که برای استفاده از آن لازم است.
   • در مقایسه با پلتفرم‌های متن‌باز مانند Proxmox VE، هزینه‌های مربوط به لایسنس برای Hyper-V ممکن است برای کسب‌وکارهای کوچک یا استارتاپ‌ها قابل تحمل نباشد.
2. پیچیدگی در پیکربندی:
   • نصب و پیکربندی اولیه Hyper-V از Proxmox VE پیچیده‌تر است. به‌ویژه اگر از ویژگی‌های پیشرفته مانند Live Migration و Failover Clustering استفاده کنید، نیاز به تنظیمات اضافی دارید.
   • مدیریت و پیکربندی محیط‌های Hyper-V نیاز به دانش فنی بالاتری دارد که برای برخی از مدیران سیستم می‌تواند چالش‌برانگیز باشد.
3. محدودیت در محیط‌های غیر-Microsoft:
   • Hyper-V عمدتاً برای محیط‌های Microsoft طراحی شده است و در محیط‌های غیر-Microsoft (مانند لینوکس) ممکن است برخی از ویژگی‌ها و امکانات به‌خوبی کار نکند.
   • استفاده از Hyper-V در محیط‌های مختلط که نیاز به پشتیبانی از سیستم‌عامل‌های مختلف دارند، می‌تواند دشوار باشد.

---

جمع‌بندی

در نهایت، انتخاب بین Proxmox VE و Microsoft Hyper-V به نیازهای خاص شما بستگی دارد:

• اگر به دنبال یک پلتفرم رایگان، متن‌باز و ساده برای محیط‌های کوچک و متوسط هستید، Proxmox VE بهترین گزینه است. این پلتفرم برای کسانی که نیاز به مقابله با مشکلات ذخیره‌سازی و ماشین‌های مجازی و کانتینرها دارند، بسیار مناسب است.
• از سوی دیگر، اگر شما به ویژگی‌های پیشرفته، مقیاس‌پذیری بالا و یکپارچگی کامل با اکوسیستم Microsoft نیاز دارید، Microsoft Hyper-V گزینه بهتری خواهد بود، به‌ویژه برای محیط‌های بزرگ و سازمانی که نیاز به پشتیبانی تجاری و قابلیت‌های پیشرفته دارند.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”انتخاب Proxmox VE برای نیازهای خاص کسب‌وکار” subtitle=”توضیحات کامل”]انتخاب Proxmox VE به‌عنوان یک پلتفرم مجازی‌سازی برای کسب‌وکارها می‌تواند به دلایل مختلفی از جمله هزینه‌های پایین، انعطاف‌پذیری در استفاده از ماشین‌های مجازی و کانتینرها، و پشتیبانی از ذخیره‌سازی و شبکه‌های پیشرفته، گزینه‌ای مناسب باشد. در این بخش به‌طور مفصل بررسی می‌کنیم که چرا کسب‌وکارهای مختلف می‌توانند از Proxmox VE استفاده کنند و چگونه این پلتفرم می‌تواند به‌طور مؤثر نیازهای خاص آن‌ها را برآورده کند.

1. کاهش هزینه‌ها

یکی از دلایل اصلی انتخاب Proxmox VE برای کسب‌وکارهای کوچک و متوسط (SMBs) یا استارتاپ‌ها، رایگان بودن و متن‌باز بودن آن است. کسب‌وکارها می‌توانند بدون نیاز به پرداخت هزینه‌های سنگین برای خرید لایسنس، از تمام ویژگی‌های این پلتفرم بهره‌برداری کنند.

• Proxmox VE برای افرادی که به دنبال کاهش هزینه‌های مرتبط با مجازی‌سازی و مدیریت زیرساخت‌ها هستند، یک انتخاب عالی است. در مقایسه با پلتفرم‌های تجاری مانند VMware و Hyper-V که هزینه‌های لایسنس بالایی دارند، این پلتفرم از نظر مالی بسیار مقرون‌به‌صرفه‌تر است.

مثال عملی: اگر کسب‌وکاری بخواهد یک محیط آزمایشی با چندین ماشین مجازی راه‌اندازی کند، انتخاب Proxmox VE گزینه‌ای مناسب است، زیرا برای راه‌اندازی اولیه و حتی استفاده مداوم از آن نیازی به پرداخت هزینه لایسنس نخواهد داشت.

2. پشتیبانی از مقیاس‌پذیری و رشد کسب‌وکار

یکی دیگر از ویژگی‌های برجسته Proxmox VE این است که امکان مقیاس‌پذیری بالا را به کسب‌وکارها می‌دهد. کسب‌وکارها می‌توانند با استفاده از Ceph برای ذخیره‌سازی و Clustering برای افزایش در دسترس‌پذیری، ساختارهای مقیاس‌پذیر ایجاد کنند.

• Clustering در Proxmox VE به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد که چندین Node را در یک خوشه قرار دهند. این ویژگی برای کسب‌وکارهایی که نیاز دارند منابع بیشتری را برای بار کاری خود اختصاص دهند و یا در صورت خرابی به راحتی منابع خود را تغییر دهند، بسیار مهم است.
• Proxmox VE از ذخیره‌سازی Ceph پشتیبانی می‌کند که به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد که ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر و قابل اعتماد ایجاد کنند.

مثال عملی: یک شرکت که نیاز به گسترش زیرساخت خود دارد می‌تواند از Proxmox VE برای ایجاد یک خوشه استفاده کند و به سادگی به تعداد Node های بیشتری اضافه کند تا با رشد کسب‌وکار، نیازهای منابع بیشتری را برآورده کند.

3. یکپارچگی با سیستم‌عامل‌های مختلف

Proxmox VE از سیستم‌عامل‌های مختلفی مانند Linux و Windows پشتیبانی می‌کند. این پلتفرم به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد که ماشین‌های مجازی مختلف با سیستم‌عامل‌های مختلف را به‌راحتی مدیریت کنند.

• Proxmox VE از KVM برای مجازی‌سازی ماشین‌های مجازی استفاده می‌کند و به‌طور کامل از ماشین‌های Windows و Linux پشتیبانی می‌کند. همچنین به‌خوبی از کانتینرهای LXC که برای راه‌اندازی برنامه‌ها و سرویس‌ها بسیار مفید هستند، پشتیبانی می‌کند.

مثال عملی: یک تیم توسعه نرم‌افزار که نیاز به تست نرم‌افزار در محیط‌های مختلف دارد، می‌تواند از Proxmox VE استفاده کند تا ماشین‌های مجازی مختلف با Windows و Linux را ایجاد و مدیریت کند.

4. استفاده از ویژگی‌های ذخیره‌سازی پیشرفته

یکی از ویژگی‌های کلیدی Proxmox VE که آن را برای کسب‌وکارها جذاب می‌کند، پشتیبانی از ذخیره‌سازی پیشرفته است. Proxmox VE از ZFS و Ceph برای مدیریت داده‌ها استفاده می‌کند که به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد که داده‌های خود را به‌طور مؤثر مدیریت کنند.

• ZFS یک فایل‌سیستم پیشرفته است که قابلیت‌هایی مانند Snapshot، Compression و RAID را به‌صورت داخلی فراهم می‌آورد. این ویژگی‌ها به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهند که از داده‌های خود نسخه‌برداری کنند و حجم ذخیره‌سازی را کاهش دهند.
• Ceph یک سیستم ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر است که به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد که با افزودن سخت‌افزارهای جدید، ظرفیت ذخیره‌سازی خود را گسترش دهند.

مثال عملی: یک شرکت که نیاز به ذخیره‌سازی حجم بالای داده‌ها و همچنین نگهداری نسخه‌های مختلف از داده‌ها دارد، می‌تواند از ZFS در Proxmox VE برای ذخیره‌سازی داده‌ها و ایجاد Snapshot از سیستم‌های خود استفاده کند.

5. پشتیبانی از High Availability و Disaster Recovery

کسب‌وکارهایی که به High Availability (HA) و Disaster Recovery نیاز دارند، می‌توانند از قابلیت‌های Proxmox VE برای حفظ دسترس‌پذیری و بازیابی پس از خرابی استفاده کنند.

• Proxmox VE به‌طور کامل از HA پشتیبانی می‌کند و این امکان را به کسب‌وکارها می‌دهد که در صورت خرابی یکی از Node ها، به‌طور خودکار بار را به Node دیگری منتقل کنند و از توقف سیستم جلوگیری کنند.
• این پلتفرم همچنین از ویژگی‌هایی مانند Backup و Snapshot برای بازیابی داده‌ها پس از خرابی پشتیبانی می‌کند.

مثال عملی: یک کسب‌وکار که از سیستم‌های حیاتی برای پردازش داده‌ها استفاده می‌کند، می‌تواند از High Availability در Proxmox VE بهره‌برداری کند تا در صورت خرابی سخت‌افزار یا مشکلات دیگر، سیستم بدون توقف به‌کار خود ادامه دهد.

6. سادگی در استفاده و مدیریت

Proxmox VE دارای یک رابط کاربری وب ساده و کاربرپسند است که به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد که به‌راحتی ماشین‌های مجازی و کانتینرها را مدیریت کنند. به‌طور کلی، این پلتفرم دارای یک خط فرمان قوی نیز است که به مدیران سیستم این امکان را می‌دهد که کنترل بیشتری بر روی پیکربندی‌ها و تنظیمات داشته باشند.

• Proxmox VE به‌طور کلی دارای UI است که از نظر طراحی ساده و کاربرپسند است و به مدیران سیستم این امکان را می‌دهد که به راحتی ماشین‌ها و ذخیره‌سازی خود را مدیریت کنند.

مثال عملی: یک تیم IT که نیاز به مدیریت و نظارت بر زیرساخت‌های مجازی دارد، می‌تواند از Proxmox VE برای مدیریت منابع، نظارت بر وضعیت سیستم‌ها، و انجام تنظیمات به‌راحتی استفاده کند.

---

جمع‌بندی

Proxmox VE یک پلتفرم مجازی‌سازی عالی برای کسب‌وکارهایی است که به دنبال یک راه‌حل مقیاس‌پذیر، مقرون‌به‌صرفه، و با قابلیت‌های پیشرفته هستند. این پلتفرم با ویژگی‌هایی نظیر پشتیبانی از KVM و LXC، پشتیبانی از ذخیره‌سازی پیشرفته مانند ZFS و Ceph، پشتیبانی از High Availability، و مقیاس‌پذیری بسیار بالا، توانسته است نیازهای بسیاری از کسب‌وکارها را پوشش دهد.

Proxmox VE برای کسب‌وکارهایی که به دنبال کاهش هزینه‌ها، افزایش مقیاس‌پذیری، و بهره‌برداری از قابلیت‌های ذخیره‌سازی پیشرفته هستند، گزینه‌ای بسیار مناسب است. همچنین، ویژگی‌هایی مانند HA و Clustering برای محیط‌های با نیاز به دسترس‌پذیری بالا، این پلتفرم را به انتخابی مناسب برای کسب‌وکارهای بزرگ و پیچیده تبدیل کرده است.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 5. نصب Proxmox VE و تنظیمات اولیه”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”بررسی پیش‌نیازهای سخت‌افزاری و نرم‌افزاری برای نصب Proxmox VE” subtitle=”توضیحات کامل”]قبل از نصب Proxmox VE بر روی سرور، لازم است که پیش‌نیازهای سخت‌افزاری و نرم‌افزاری را بررسی کنید تا اطمینان حاصل شود که سیستم شما قادر به اجرای این پلتفرم مجازی‌سازی خواهد بود. Proxmox VE نیاز به منابع خاصی دارد تا به‌طور بهینه عملکرد داشته باشد. در این بخش، پیش‌نیازهای سخت‌افزاری و نرم‌افزاری برای نصب Proxmox VE را به‌طور کامل توضیح خواهیم داد.

---

پیش‌نیازهای سخت‌افزاری

برای نصب و اجرای Proxmox VE به‌طور مؤثر، سیستم شما باید حداقل نیازمندی‌های سخت‌افزاری را داشته باشد. در اینجا به مهم‌ترین پیش‌نیازهای سخت‌افزاری اشاره می‌کنیم:

1. پردازنده (CPU):
   • Intel VT-x یا AMD-V: برای استفاده از مجازی‌سازی سخت‌افزاری، باید پردازنده شما از فناوری مجازی‌سازی پشتیبانی کند. این ویژگی برای استفاده از ماشین‌های مجازی KVM ضروری است.
   • پردازنده‌هایی که از فناوری‌های مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کنند معمولاً با Intel VT-x یا AMD-V شناخته می‌شوند.
   • تعداد هسته‌ها: به تعداد هسته‌های پردازنده بستگی دارد که چند ماشین مجازی به‌طور همزمان اجرا خواهند شد. توصیه می‌شود حداقل از پردازنده با 2 هسته یا بیشتر استفاده کنید.
2. حافظه (RAM):
   • حداقل حافظه مورد نیاز: 2 گیگابایت (GB).
   • برای نصب و اجرای ماشین‌های مجازی و کانتینرها، پیشنهاد می‌شود حداقل 4 گیگابایت (GB) حافظه RAM برای Proxmox VE اختصاص دهید.
   • برای هر ماشین مجازی، باید به میزان حافظه اضافه برای آن نیز توجه داشته باشید.
3. فضای ذخیره‌سازی:
   • حداقل فضای دیسک: 32 گیگابایت.
   • برای ذخیره‌سازی سیستم‌عامل Proxmox VE و فایل‌های مربوطه، فضای 32 گیگابایت یا بیشتر مناسب است.
   • اگر قصد دارید چندین ماشین مجازی یا کانتینر اجرا کنید، باید به فضای ذخیره‌سازی بیشتری توجه داشته باشید.
   • برای ذخیره‌سازی بهتر و مقیاس‌پذیری، استفاده از ZFS یا Ceph برای مدیریت داده‌ها توصیه می‌شود.
4. کارت شبکه:
   • 1GbE یا 10GbE: یک یا چند کارت شبکه برای اتصال به شبکه محلی و اتصال ماشین‌های مجازی به شبکه‌های خارجی لازم است.
   • برای محیط‌های بزرگ و برای انتقال داده‌های حجیم، کارت‌های شبکه با پهنای باند بالاتر مانند 10GbE نیز مفید هستند.
5. سایر دستگاه‌ها:
   • یک دستگاه USB یا DVD-ROM برای نصب از طریق ISO (اختیاری).
   • دسترسی به کنسول فیزیکی یا IPMI برای پشتیبانی از مدیریت از راه دور (اختیاری).

---

پیش‌نیازهای نرم‌افزاری

قبل از نصب Proxmox VE، باید مطمئن شوید که سیستم شما از نرم‌افزار و قابلیت‌های لازم پشتیبانی می‌کند. برخی از پیش‌نیازهای نرم‌افزاری شامل موارد زیر است:

1. سیستم‌عامل:
   • Proxmox VE یک سیستم‌عامل مبتنی بر Debian است، بنابراین به‌طور پیش‌فرض بر روی سیستم‌های Debian 9.x و بالاتر نصب می‌شود.
   • اگرچه نصب از طریق ISO مخصوص Proxmox VE صورت می‌گیرد، اما لازم است که سیستم شما از یک نسخه به‌روز از Debian پشتیبانی کند.
2. پشتیبانی از مجازی‌سازی:
   • مانند ذکر شده در بخش سخت‌افزاری، نیاز است که پردازنده شما از فناوری‌های مجازی‌سازی مانند Intel VT-x یا AMD-V پشتیبانی کند.
   • برای بررسی اینکه آیا پردازنده شما از این ویژگی پشتیبانی می‌کند یا خیر، می‌توانید از دستور زیر در لینوکس استفاده کنید:

     egrep -c '(vmx|svm)' /proc/cpuinfo
     

     اگر خروجی 1 یا بیشتر باشد، سیستم شما از مجازی‌سازی پشتیبانی می‌کند.

3. دستگاه‌های ذخیره‌سازی:
   • Proxmox VE از انواع مختلف دستگاه‌های ذخیره‌سازی مانند Local, NFS, iSCSI, Ceph, و ZFS پشتیبانی می‌کند. لازم است که تنظیمات ذخیره‌سازی شما مطابق با نیازهای Proxmox VE باشد.
4. آدرس IP ثابت:
   • برای نصب Proxmox VE، سیستم باید دارای یک آدرس IP ثابت باشد. این آدرس IP برای مدیریت از راه دور و پیکربندی شبکه و ذخیره‌سازی استفاده می‌شود.
   • اگر از DHCP استفاده می‌کنید، اطمینان حاصل کنید که آدرس IP ثابت است.
5. دستگاه‌های مدیریت از راه دور:
   • برای نصب و پیکربندی از راه دور، ممکن است نیاز به استفاده از IPMI, iLO, DRAC یا دیگر دستگاه‌های مدیریت از راه دور داشته باشید.
6. شبکه:
   • به‌طور پیش‌فرض، Proxmox VE برای اتصال به شبکه از Linux Bridge استفاده می‌کند. همچنین می‌توانید از VLAN و Bonding برای پیاده‌سازی شبکه‌های پیشرفته استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

در این بخش، پیش‌نیازهای سخت‌افزاری و نرم‌افزاری برای نصب Proxmox VE بررسی شد. برای نصب موفقیت‌آمیز این پلتفرم، باید پردازنده شما از فناوری‌های مجازی‌سازی پشتیبانی کند و سیستم شما دارای حداقل حافظه 2 گیگابایت و 32 گیگابایت فضای ذخیره‌سازی باشد. علاوه بر این، نیاز به تنظیمات شبکه ثابت و سیستم‌عاملی مبتنی بر Debian خواهید داشت. با رعایت این پیش‌نیازها، نصب و اجرای Proxmox VE به‌راحتی انجام خواهد شد و شما می‌توانید از تمامی امکانات این پلتفرم برای مجازی‌سازی و مدیریت ماشین‌های مجازی و کانتینرها بهره‌برداری کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مراحل نصب Proxmox VE بر روی سخت‌افزار فیزیکی” subtitle=”توضیحات کامل”]نصب Proxmox VE (Virtual Environment) بر روی سخت‌افزار فیزیکی یکی از راه‌های اصلی برای استفاده از امکانات مجازی‌سازی در سرورهای فیزیکی است. در این بخش، مراحل نصب Proxmox VE بر روی سرورهای فیزیکی را به‌صورت گام به گام و با جزئیات بررسی خواهیم کرد.

پیش‌نیازها و نیازمندی‌ها

قبل از شروع نصب، اطمینان حاصل کنید که سخت‌افزار شما شرایط زیر را دارا باشد:

• پردازنده: پشتیبانی از Intel VT-x یا AMD-V برای مجازی‌سازی.
• RAM: حداقل 2 گیگابایت (پیشنهاد 8 گیگابایت یا بیشتر).
• فضای دیسک: حداقل 32 گیگابایت برای نصب سیستم عامل.
• کارت شبکه: برای اتصال به شبکه.

گام 1: دانلود Proxmox VE

1. به آدرس https://www.proxmox.com/downloads بروید.
2. از بخش Proxmox Virtual Environment, لینک دانلود ISO Installer را انتخاب کنید و فایل Proxmox VE ISO را دانلود کنید.

گام 2: ساخت USB Bootable برای نصب

بعد از دانلود فایل ISO، باید آن را به یک USB bootable تبدیل کنید تا بتوانید از طریق آن نصب را انجام دهید. برای این کار از ابزارهای مختلفی استفاده می‌کنیم.

استفاده از Rufus (ویندوز):

1. نرم‌افزار Rufus را از https://rufus.ie دانلود و نصب کنید.
2. USB را به کامپیوتر متصل کرده و Rufus را باز کنید.
3. در قسمت Device، USB خود را انتخاب کنید.
4. در قسمت Boot Selection، گزینه Disk or ISO image (Please select) را انتخاب کرده و فایل ISO که دانلود کرده‌اید را بارگذاری کنید.
5. سایر تنظیمات پیش‌فرض را نگه داشته و روی Start کلیک کنید.

استفاده از dd (لینوکس):

در لینوکس می‌توانید از دستور dd برای ایجاد USB Bootable استفاده کنید:

sudo dd if=/path/to/proxmox-ve.iso of=/dev/sdX bs=4M status=progress && sync

در این دستور:

• /path/to/proxmox-ve.iso: مسیر فایل ISO دانلود شده.
• /dev/sdX: مسیر درایو USB که باید با دقت انتخاب شود (مثلاً /dev/sdb).

گام 3: بوت از USB و شروع نصب

1. سیستم را روشن کرده و وارد BIOS/UEFI شوید (معمولاً با فشردن کلید F2 یا Del).
2. در BIOS، ترتیب بوت را طوری تنظیم کنید که USB به‌عنوان اولین دستگاه انتخاب شود.
3. پس از ذخیره تغییرات و خروج از BIOS، سیستم از روی USB بوت می‌شود.

گام 4: نصب Proxmox VE

پس از بوت شدن، مراحل نصب را دنبال کنید:

1. انتخاب زبان و منطقه زمانی

انتخاب زبان و منطقه زمانی مناسب برای استفاده در سیستم.

2. پذیرش مجوزها

شرایط و مجوزهای استفاده از Proxmox VE را قبول کنید تا ادامه دهید.

3. انتخاب دیسک نصب

در این مرحله، دیسک را انتخاب کنید که Proxmox VE روی آن نصب خواهد شد. از منوی انتخاب دیسک، دیسک مناسب را انتخاب کنید.

4. تنظیمات شبکه

در این مرحله باید اطلاعات مربوط به شبکه را وارد کنید:

• Hostname: نام سرور.
• IP Address: آدرس IP (DHCP یا استاتیک).
• Gateway: آدرس گیت‌وی.
• DNS: آدرس سرور DNS.

5. پیکربندی پسورد

پسورد root را برای ورود به Proxmox VE تنظیم کنید.

6. انتخاب کشور و زبان

کشور و زبان مورد نظر خود را انتخاب کنید.

7. نصب و راه‌اندازی

پس از پیکربندی تمامی گزینه‌ها، گزینه Install را انتخاب کرده و نصب را شروع کنید. پس از اتمام نصب، سیستم به شما اطلاع خواهد داد که فرآیند نصب به‌درستی انجام شده است.

گام 5: راه‌اندازی مجدد سیستم و ورود به Proxmox VE

پس از پایان نصب، سیستم را راه‌اندازی مجدد کنید و USB را از سیستم جدا کنید. سیستم از روی هارد دیسک بوت خواهد شد. برای ورود به محیط وب Proxmox VE، در مرورگر خود آدرس IP سرور را وارد کنید:

https://<your-server-ip>:8006

ورود با نام کاربری root و پسوردی که تنظیم کرده‌اید صورت می‌گیرد.

گام 6: پیکربندی اولیه پس از نصب

پس از ورود به Proxmox VE، می‌توانید تنظیمات زیر را انجام دهید:

• تنظیمات ذخیره‌سازی (در صورت نیاز به افزودن دیسک‌های جدید).
• تنظیمات شبکه و VLAN (در صورت نیاز به مدیریت چندین شبکه).
• ایجاد اولین ماشین مجازی (VM) یا کانتینر (LXC).

جمع‌بندی

در این بخش، مراحل نصب Proxmox VE بر روی سرورهای فیزیکی را به‌طور کامل شرح دادیم. با دنبال کردن این مراحل، می‌توانید به‌راحتی Proxmox VE را نصب کرده و از امکانات پیشرفته مجازی‌سازی آن بهره‌برداری کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”نصب و پیکربندی اولیه از طریق رابط وب Proxmox VE” subtitle=”توضیحات کامل”]پس از نصب Proxmox VE بر روی سخت‌افزار فیزیکی، تمامی پیکربندی‌های اصلی و مدیریت سرور مجازی‌سازی از طریق رابط وب انجام می‌شود. این رابط وب قدرتمند و کاربرپسند است که امکان مدیریت ماشین‌های مجازی، کانتینرها، شبکه‌ها، ذخیره‌سازی و بسیاری از ویژگی‌های دیگر را فراهم می‌آورد. در این بخش، مراحل پیکربندی اولیه از طریق رابط وب را به‌طور گام‌به‌گام با مثال‌های عملی توضیح خواهیم داد.

گام 1: دسترسی به رابط وب Proxmox VE

پس از نصب و راه‌اندازی اولیه Proxmox VE و تنظیم آدرس IP به‌طور صحیح، می‌توانید با استفاده از مرورگر وب خود به رابط وب Proxmox VE دسترسی پیدا کنید.

1. در مرورگر وب خود، آدرس https://:8006 را وارد کنید. به‌عنوان مثال، اگر آدرس IP سرور شما 192.168.1.100 است، وارد کنید:

   https://192.168.1.100:8006
   

2. در صورتی که برای اولین بار وارد می‌شوید، احتمالاً یک هشدار امنیتی در مرورگر مشاهده خواهید کرد، زیرا Proxmox VE از گواهینامه امنیتی خودامضا (self-signed) استفاده می‌کند. این هشدار را نادیده بگیرید و ادامه دهید.
3. در صفحه ورود، نام کاربری root و پسوردی که برای کاربر ریشه تنظیم کرده‌اید را وارد کنید.

گام 2: بررسی وضعیت کلی سیستم

پس از ورود به رابط وب، صفحه اصلی داشبورد Proxmox VE نمایش داده می‌شود. در اینجا اطلاعات کلی در مورد وضعیت سیستم، مانند مصرف منابع (CPU، حافظه، فضای دیسک و شبکه) و ماشین‌های مجازی و کانتینرهای موجود نمایش داده می‌شود.

گام 3: پیکربندی شبکه

برای مدیریت بهتر شبکه‌ها و ارتباطات سرور، می‌توانید تنظیمات شبکه را از طریق رابط وب انجام دهید. در اینجا روش انجام این کار را توضیح می‌دهیم:

1. در منوی سمت چپ، گزینه Datacenter را انتخاب کنید.
2. در تب Network که در سمت راست نمایش داده می‌شود، می‌توانید تنظیمات مربوط به شبکه را مشاهده و ویرایش کنید.

برای افزودن یک Bridge Network (که معمولاً برای ارتباط ماشین‌های مجازی به شبکه محلی استفاده می‌شود)، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. بر روی دکمه Create در بخش Network کلیک کنید.
2. گزینه Linux Bridge را انتخاب کنید.
3. در فیلد Name یک نام برای bridge خود (مثلاً vmbr0) وارد کنید.
4. در فیلد Bridge ports، نام کارت شبکه فیزیکی که قرار است به این bridge متصل شود را وارد کنید.
5. در بخش IPv4، می‌توانید آدرس IP و subnet mask را برای vmbr0 تنظیم کنید. به‌عنوان مثال:

   Address: 192.168.1.100
   Netmask: 255.255.255.0
   Gateway: 192.168.1.1
   

6. پس از اتمام پیکربندی، بر روی Apply کلیک کنید.

گام 4: پیکربندی ذخیره‌سازی

در این مرحله، می‌توانید ذخیره‌سازی برای ماشین‌های مجازی و کانتینرهای خود را اضافه و پیکربندی کنید. به‌طور پیش‌فرض، Proxmox VE از local storage استفاده می‌کند که معمولاً به‌صورت فیزیکی بر روی دیسک سرور قرار دارد.

برای افزودن یک NFS Storage (یا هر نوع ذخیره‌سازی دیگر مانند iSCSI یا Ceph)، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. در منوی سمت چپ، گزینه Datacenter را انتخاب کنید.
2. سپس به تب Storage بروید.
3. بر روی دکمه Add و سپس NFS کلیک کنید.
4. در پنجره باز شده، تنظیمات زیر را وارد کنید:
   • ID: یک نام برای ذخیره‌سازی (مثلاً nfs-storage).
   • Server: آدرس IP سرور NFS.
   • Export: مسیر فایل‌هایی که از سرور NFS برای Proxmox VE قابل دسترس هستند.
   • Content: انتخاب کنید که این ذخیره‌سازی برای Disk image, ISO image و یا دیگر محتویات قابل استفاده باشد.
5. پس از وارد کردن این اطلاعات، بر روی Add کلیک کنید.

گام 5: ایجاد اولین ماشین مجازی (VM)

برای ایجاد یک ماشین مجازی جدید، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. در منوی سمت چپ، بر روی Datacenter کلیک کنید.
2. سپس بر روی Node سرور خود کلیک کنید (نام سرور فیزیکی که نصب کرده‌اید).
3. در بالای صفحه، دکمه Create VM را انتخاب کنید.
4. در پنجره جدید، تنظیمات ماشین مجازی را وارد کنید:
   • VM ID: شناسه ماشین مجازی (این مقدار به‌طور خودکار ایجاد می‌شود).
   • Name: نام ماشین مجازی.
   • OS: سیستم‌عاملی که می‌خواهید نصب کنید. (می‌توانید یک ISO انتخاب کنید یا از ذخیره‌سازی شبکه استفاده کنید).
   • Hard Disk: اندازه و نوع دیسک ماشین مجازی.
   • Memory: مقدار حافظه RAM.
   • CPU: تعداد هسته‌های پردازنده.
5. پس از تنظیم تمامی گزینه‌ها، بر روی Finish کلیک کنید.

گام 6: پیکربندی کاربران و دسترسی‌ها

برای مدیریت دسترسی به Proxmox VE و اعطای سطح دسترسی‌های مختلف به کاربران، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. از منوی سمت چپ، گزینه Datacenter را انتخاب کنید.
2. سپس به تب Permissions بروید.
3. بر روی دکمه Add کلیک کنید و کاربری جدید ایجاد کنید.
4. در پنجره Add User، نام کاربری و رمز عبور را وارد کنید.
5. سطح دسترسی مورد نظر (مانند PVEAdmin, PVEUser و غیره) را انتخاب کنید.

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه پیکربندی اولیه از طریق رابط وب Proxmox VE را بررسی کردیم. با استفاده از این رابط، می‌توانید تنظیمات شبکه، ذخیره‌سازی، ماشین‌های مجازی و سایر موارد مهم را به‌راحتی مدیریت کنید. رابط وب Proxmox VE ابزار قدرتمندی برای مدیریت و نظارت بر سرورهای مجازی‌سازی است که به شما این امکان را می‌دهد تا از تمامی امکانات این پلتفرم به‌طور مؤثر استفاده کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”آشنایی با تنظیمات شبکه و ذخیره‌سازی اولیه” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، به تنظیمات اولیه شبکه و ذخیره‌سازی در Proxmox VE خواهیم پرداخت. این تنظیمات می‌توانند هم از طریق رابط گرافیکی وب و هم از طریق دستورهای خط فرمان (کامندلاین) انجام شوند. خواهیم دید که چگونه می‌توان تنظیمات شبکه و ذخیره‌سازی را در Proxmox VE برای استفاده در محیط‌های مجازی‌سازی بهینه کرد.

---

تنظیمات شبکه در Proxmox VE

یکی از مهم‌ترین مراحل پیکربندی اولیه Proxmox VE، تنظیم شبکه است. برای کار با ماشین‌های مجازی و کانتینرها نیاز به یک شبکه مناسب است که می‌تواند از نوع bridge، VLAN و یا bonding باشد.

1. تنظیم شبکه از طریق رابط گرافیکی وب:
   • ابتدا وارد رابط وب Proxmox VE شوید.
   • از منوی سمت چپ، بخش “Datacenter” را انتخاب کنید.
   • سپس روی گزینه “Node” کلیک کرده و از فهرست زیر آن، گزینه “Network” را انتخاب کنید.
   • در این صفحه می‌توانید شبکه‌های موجود را مشاهده کنید. برای اضافه کردن یا ویرایش شبکه‌ها، روی “Create” یا “Edit” کلیک کنید.
   • تنظیمات مورد نظر را وارد کنید و سپس با “Apply” تغییرات را ذخیره کنید.
2. تنظیم شبکه از طریق خط فرمان:برای انجام تنظیمات شبکه از طریق کامندلاین، باید فایل /etc/network/interfaces را ویرایش کنید. این فایل تنظیمات شبکه را برای Proxmox VE مشخص می‌کند.
   • ابتدا وارد سرور Proxmox VE شوید و فایل تنظیمات شبکه را باز کنید:

     nano /etc/network/interfaces
     

   • برای ایجاد یک Bridge، که به‌طور معمول برای ماشین‌های مجازی استفاده می‌شود، می‌توانید خطوط زیر را به فایل اضافه کنید:

     auto lo
     iface lo inet loopback
     
     auto eth0
     iface eth0 inet manual
     
     auto vmbr0
     iface vmbr0 inet static
         address 192.168.1.100
         netmask 255.255.255.0
         gateway 192.168.1.1
         bridge_ports eth0
         bridge_stp off
         bridge_fd 0
     

     در این مثال:

     • vmbr0 یک bridge است که به eth0 متصل می‌شود.
     • آدرس IP استاتیک به vmbr0 اختصاص داده شده است.
     • بعد از ویرایش فایل، تغییرات را با دستور زیر ذخیره کنید و سرویس شبکه را ریستارت کنید:

     systemctl restart networking
     

3. تنظیمات VLAN در Proxmox VE:اگر نیاز به پیکربندی VLAN دارید، می‌توانید از دستور زیر برای ایجاد VLAN استفاده کنید:
   • ویرایش فایل /etc/network/interfaces و اضافه کردن تنظیمات VLAN به شکل زیر:

     auto eth0.10
     iface eth0.10 inet static
         address 192.168.10.100
         netmask 255.255.255.0
         vlan-raw-device eth0
     

     در اینجا، eth0.10 یک VLAN با شناسه 10 است و آدرس IP برای آن تنظیم شده است.

---

تنظیمات ذخیره‌سازی اولیه در Proxmox VE

بعد از تنظیمات شبکه، باید تنظیمات ذخیره‌سازی را برای نگهداری داده‌های ماشین‌های مجازی و کانتینرها انجام دهید. Proxmox VE از چندین نوع ذخیره‌سازی پشتیبانی می‌کند، از جمله local storage, NFS, iSCSI, و ZFS.

1. تنظیم ذخیره‌سازی از طریق رابط گرافیکی وب:
   • وارد رابط وب Proxmox VE شوید.
   • از منوی سمت چپ، بخش “Datacenter” را انتخاب کنید.
   • سپس از فهرست، گزینه “Storage” را انتخاب کنید.
   • در این صفحه، شما می‌توانید storage های موجود را مشاهده کرده و یا یک storage جدید اضافه کنید.
   • برای اضافه کردن local storage یا NFS, روی “Add” کلیک کرده و نوع ذخیره‌سازی را انتخاب کنید.
     • برای مثال، برای اضافه کردن local storage:
       • نوع storage را Directory انتخاب کنید.
       • مسیر ذخیره‌سازی را وارد کنید (مانند /var/lib/vz).
       • سپس تنظیمات را ذخیره کنید.
2. تنظیم ذخیره‌سازی از طریق خط فرمان:برای افزودن ذخیره‌سازی به Proxmox VE از طریق کامندلاین، باید فایل پیکربندی /etc/pve/storage.cfg را ویرایش کنید. این فایل تمام اطلاعات مربوط به ذخیره‌سازی‌های Proxmox VE را ذخیره می‌کند.
   • ابتدا وارد سرور Proxmox VE شوید و فایل تنظیمات ذخیره‌سازی را ویرایش کنید:

     nano /etc/pve/storage.cfg
     

   • برای اضافه کردن یک ذخیره‌سازی محلی به نام local-lvm، تنظیمات زیر را وارد کنید:

     dir: local
         path /var/lib/vz
         content rootdir,iso,vztmpl,backup
         maxfiles 1
     

     • این تنظیمات ذخیره‌سازی محلی را برای نگهداری فایل‌های سیستم ریشه (root directory)، ISO images، قالب‌های کانتینر، و فایل‌های پشتیبان تنظیم می‌کند.
   • بعد از ویرایش فایل، تغییرات اعمال می‌شود و نیازی به راه‌اندازی مجدد نیست.
3. استفاده از ZFS برای ذخیره‌سازی:ZFS یکی از قدرتمندترین سیستم‌های فایل است که می‌توانید در Proxmox VE برای ذخیره‌سازی استفاده کنید. برای راه‌اندازی ZFS، باید آن را به‌طور دستی نصب کنید.
   • نصب ZFS روی Proxmox VE:

     apt update
     apt install zfsutils-linux
     

   • ایجاد یک ZFS pool جدید:

     zpool create mypool /dev/sda /dev/sdb
     

     در اینجا، mypool یک ZFS pool جدید است که از دو دیسک /dev/sda و /dev/sdb استفاده می‌کند.

   • بعد از ایجاد ZFS pool، می‌توانید آن را به Proxmox VE اضافه کنید. این کار را با ویرایش فایل /etc/pve/storage.cfg انجام می‌دهید و به صورت زیر اضافه می‌کنید:

     zfs: mypool
         pool mypool
         content images,iso
     

     این تنظیمات به Proxmox VE می‌گوید که از mypool برای ذخیره‌سازی تصاویر و ISO‌ها استفاده کند.

---

جمع‌بندی

در این بخش، تنظیمات اولیه شبکه و ذخیره‌سازی در Proxmox VE بررسی شد. شما می‌توانید تنظیمات شبکه را هم از طریق رابط گرافیکی و هم از طریق کامندلاین انجام دهید، و برای ذخیره‌سازی، گزینه‌های مختلفی از جمله local storage, NFS, ZFS و iSCSI در دسترس هستند. برای هرکدام از این تنظیمات، روش‌های گرافیکی و خط فرمان توضیح داده شد تا شما بتوانید با هر کدام راحت‌تر کار کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”معرفی ابزارهای مدیریتی و گزارش‌دهی در Proxmox VE” subtitle=”توضیحات کامل”]در Proxmox VE، ابزارهای مختلفی برای مدیریت و نظارت بر سیستم‌ها و منابع وجود دارد. این ابزارها به مدیران سرور این امکان را می‌دهند که به‌راحتی ماشین‌های مجازی، کانتینرها، ذخیره‌سازی‌ها و منابع شبکه را مدیریت کرده و وضعیت سیستم را مانیتور کنند. در این بخش، ابزارهای مدیریتی و گزارش‌دهی در Proxmox VE معرفی شده و روش‌های استفاده از آن‌ها توضیح داده می‌شود.

---

1. رابط وب گرافیکی (Web GUI)

رابط وب گرافیکی Proxmox VE یکی از اصلی‌ترین ابزارهای مدیریتی برای انجام تمام عملیات‌ها به‌صورت بصری است. از طریق این رابط می‌توانید ماشین‌های مجازی، کانتینرها، ذخیره‌سازی، شبکه و سایر منابع را مشاهده و مدیریت کنید.

ویژگی‌ها و قابلیت‌ها:

• مدیریت ماشین‌های مجازی و کانتینرها
• مشاهده وضعیت ماشین‌های مجازی (CPU, Memory, Disk Usage)
• دسترسی به کنسول ماشین‌های مجازی
• مدیریت منابع ذخیره‌سازی
• پیکربندی شبکه و بررسی وضعیت آن
• مشاهده گزارش‌های سیستم و لاگ‌ها

برای دسترسی به رابط وب، تنها کافی است آدرس IP سرور Proxmox VE را در مرورگر خود وارد کرده و با استفاده از اطلاعات ورود وارد سیستم شوید:

https://<Proxmox-IP>:8006

---

2. ابزار Command Line Interface (CLI)

علاوه بر رابط گرافیکی وب، Proxmox VE از خط فرمان نیز برای مدیریت و پیکربندی سیستم پشتیبانی می‌کند. با استفاده از CLI، شما می‌توانید بسیاری از عملیات‌ها را انجام دهید. این روش به ویژه در هنگام مدیریت سرورهای از راه دور یا در سناریوهای اتوماسیون مفید است.

برخی از دستوراتی که می‌توانید از طریق CLI استفاده کنید:

• لیست ماشین‌های مجازی:برای مشاهده ماشین‌های مجازی اجرا شده در سیستم از دستور زیر استفاده کنید:

  qm list
  

• مشاهده وضعیت ماشین مجازی خاص:برای بررسی وضعیت یک ماشین مجازی خاص (مثلاً با ID 101) از دستور زیر استفاده کنید:

  qm status 101
  

• ایجاد ماشین مجازی:برای ایجاد یک ماشین مجازی جدید، می‌توانید دستور زیر را وارد کنید:

  qm create 102 --memory 2048 --net0 virtio,bridge=vmbr0 --ide2 local:iso/debian-10.iso,media=cdrom
  

• مشاهده وضعیت کلی سیستم:برای بررسی وضعیت کلی منابع سیستم (مانند استفاده از CPU، حافظه، دیسک و …) می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

  pveperf
  

---

3. ابزار Proxmox VE API

Proxmox VE یک API RESTful نیز ارائه می‌دهد که به شما این امکان را می‌دهد تا از طریق درخواست‌های HTTP عملیات‌های مختلف را روی سیستم انجام دهید. این API بسیار قدرتمند است و برای اتوماسیون یا ادغام با سیستم‌های دیگر کاربرد دارد.

مثال درخواست برای مشاهده ماشین‌های مجازی:

برای دریافت لیست ماشین‌های مجازی از API می‌توانید از دستور curl استفاده کنید. به عنوان مثال:

curl -k -H "Authorization: PVEAPIToken=<TOKEN>" https://<Proxmox-IP>:8006/api2/json/nodes/<Node>/qemu

در اینجا:

• <TOKEN> باید توکن API شما باشد.
• <Proxmox-IP> آدرس IP سرور Proxmox VE است.
• <Node> نام گره یا نود است که می‌خواهید اطلاعات آن را دریافت کنید.

---

4. ابزارهای گزارش‌دهی و لاگ‌ها

یکی از اجزای ضروری در هر سیستم مجازی‌سازی، قابلیت نظارت و گزارش‌دهی است. در Proxmox VE، ابزارهایی برای نظارت و دریافت گزارشات از وضعیت سیستم وجود دارد.

1. Log Files:برای مشاهده گزارش‌های سیستم، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

   journalctl -u pvedaemon
   

   این دستور گزارش‌های مربوط به pvedaemon را که مسئول مدیریت و دستورات اجرایی در Proxmox VE است، نمایش می‌دهد.

2. مانیتورینگ منابع سیستم:Proxmox VE از ابزارهای زیر برای نظارت بر منابع سیستم استفاده می‌کند:
   • CPU Usage: با استفاده از top یا htop می‌توانید مصرف پردازنده سیستم را بررسی کنید.

     top
     

   • Memory Usage: برای بررسی مصرف حافظه از دستور free استفاده کنید:

     free -m
     

   • Disk Usage: برای مشاهده استفاده از دیسک، از دستور df استفاده کنید:

     df -h
     

3. Proxmox VE Metrics:از طریق رابط وب، می‌توانید عملکرد سیستم، ماشین‌های مجازی و کانتینرها را در قالب نمودارها و آمارهای مختلف مشاهده کنید. این ابزار به شما این امکان را می‌دهد که عملکرد سیستم را در طول زمان تحلیل کنید.
   • برای مشاهده آمار و نمودارهای مربوط به ماشین‌های مجازی یا کانتینرها، به بخش “Node” رفته و سپس بر روی ماشین مجازی یا کانتینر مورد نظر کلیک کنید.
   • در صفحه باز شده، بخش “Performance” را می‌بینید که اطلاعاتی مثل مصرف CPU، RAM و Disk Usage را در قالب نمودار نمایش می‌دهد.

---

5. نظارت از طریق ابزارهای خارجی

Proxmox VE قابلیت ادغام با ابزارهای نظارتی خارجی را نیز دارد. برخی از این ابزارها عبارتند از:

1. Zabbix: Zabbix یکی از ابزارهای محبوب برای نظارت بر سرورها و ماشین‌های مجازی است که می‌تواند به راحتی با Proxmox VE یکپارچه شود. شما می‌توانید از Zabbix برای مانیتور کردن وضعیت سیستم، استفاده از منابع، و دریافت هشدارها استفاده کنید.
2. Nagios: Nagios یکی دیگر از ابزارهای نظارتی است که با Proxmox VE سازگار است. از طریق Nagios می‌توان وضعیت ماشین‌های مجازی و منابع را زیر نظر داشت و هشدارهایی در صورت بروز مشکل دریافت کرد.

---

جمع‌بندی

در این بخش، ابزارهای مدیریتی و گزارش‌دهی در Proxmox VE معرفی شدند. این ابزارها به مدیران سیستم این امکان را می‌دهند که سیستم‌های خود را به‌راحتی مدیریت کرده و از وضعیت آن‌ها مطلع شوند. Proxmox VE با رابط گرافیکی وب، ابزار خط فرمان (CLI)، API و امکانات نظارتی داخلی و خارجی این امکان را فراهم می‌آورد که به‌طور مؤثر و کارآمد ماشین‌های مجازی و کانتینرها را مدیریت و نظارت کنید.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”بخش 2. آشنایی با محیط کاربری Proxmox VE”][cdb_course_lesson title=”فصل 1. مرور رابط کاربری وب (Web UI) Proxmox”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”معرفی رابط کاربری وب Proxmox VE” subtitle=”توضیحات کامل”]رابط کاربری وب Proxmox VE ابزار اصلی برای مدیریت، پیکربندی و نظارت بر ماشین‌های مجازی، کانتینرها و منابع ذخیره‌سازی است. این رابط به مدیران سرور این امکان را می‌دهد که سیستم خود را از طریق مرورگر وب به راحتی مدیریت کنند. Proxmox VE با استفاده از رابط گرافیکی خود، تمامی عملیات پیچیده را به سادگی در اختیار کاربر قرار می‌دهد.

رابط کاربری وب Proxmox VE امکان نظارت، مدیریت و تنظیم پارامترهای مختلف در سیستم را به راحتی فراهم می‌کند. با استفاده از این رابط می‌توان تنظیمات ماشین‌های مجازی، کانتینرها، ذخیره‌سازی، شبکه و حتی موارد پیشرفته مانند HA (High Availability) و Clustering را انجام داد.

---

ویژگی‌های اصلی رابط کاربری وب Proxmox VE:

1. پنل داشبورد:
   • داشبورد Proxmox VE نمای کلی از وضعیت سیستم را نمایش می‌دهد. در این بخش می‌توانید آمار مصرف منابع سیستم مانند CPU، RAM، و دیسک را مشاهده کنید.
2. مدیریت ماشین‌های مجازی و کانتینرها:
   • با استفاده از رابط وب، می‌توانید ماشین‌های مجازی و کانتینرهای LXC را ایجاد، حذف، پیکربندی، شروع و متوقف کنید.
3. مدیریت ذخیره‌سازی و شبکه:
   • در این بخش می‌توانید انواع مختلف ذخیره‌سازی مانند ZFS، Ceph و NFS را پیکربندی کنید.
   • همچنین می‌توانید تنظیمات شبکه شامل تنظیمات VLAN، Bridge و Bonding را انجام دهید.
4. پشتیبانی از High Availability (HA) و Clustering:
   • رابط کاربری وب امکان پیکربندی و نظارت بر HA و Clustering را به راحتی فراهم می‌کند.
5. امنیت و دسترسی کاربران:
   • امکان مدیریت دسترسی‌ها، تعیین سطح دسترسی کاربران و تنظیمات مربوط به امنیت مانند احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA) در رابط وب وجود دارد.

---

ورود به رابط کاربری وب Proxmox VE

برای دسترسی به رابط کاربری وب Proxmox VE، تنها کافیست از طریق مرورگر وب خود به آدرس IP یا نام دامنه سرور Proxmox خود وارد شوید. برای ورود به رابط وب از URL زیر استفاده می‌کنید:

https://<IP-ADDRESS>:8006

در اینجا <IP-ADDRESS> آدرس IP سرور Proxmox شما است. پس از وارد کردن این آدرس در مرورگر، صفحه ورود به سیستم ظاهر خواهد شد.

مراحل ورود به سیستم:

1. در صفحه ورود، نام کاربری و رمز عبور سرور خود را وارد کنید. به طور پیش‌فرض، نام کاربری “root” است و رمز عبور را شما در هنگام نصب وارد کرده‌اید.
2. پس از وارد کردن نام کاربری و رمز عبور، بر روی دکمه “Login” کلیک کنید.

---

پیکربندی و تنظیمات ابتدایی از طریق رابط کاربری وب

در این بخش نحوه انجام برخی از تنظیمات و پیکربندی‌های ابتدایی از طریق رابط وب را بررسی می‌کنیم.

1. ایجاد ماشین مجازی از طریق رابط وب:

برای ایجاد یک ماشین مجازی جدید، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد رابط وب Proxmox VE شوید.
2. در نوار کناری سمت چپ، بر روی “Datacenter” کلیک کنید.
3. سپس بر روی “Create VM” در قسمت بالای صفحه کلیک کنید.
4. مراحل زیر را دنبال کنید:
   • General: انتخاب نام و نوع سیستم‌عامل.
   • OS: انتخاب سیستم‌عاملی که قصد نصب آن را دارید.
   • Hard Disk: انتخاب دیسک سخت برای ماشین مجازی.
   • Memory: تخصیص حافظه به ماشین مجازی.
   • CPU: تخصیص منابع پردازنده.
5. پس از اتمام تنظیمات، بر روی “Finish” کلیک کنید.

2. پیکربندی شبکه:

برای پیکربندی شبکه از رابط وب، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد رابط وب شوید.
2. در نوار کناری سمت چپ، بر روی “Datacenter” کلیک کنید.
3. از منوی کشویی، گزینه “Network” را انتخاب کنید.
4. در اینجا می‌توانید شبکه‌های مختلف (Bridge، VLAN و…) را پیکربندی کنید.
   • برای افزودن یک Bridge جدید، بر روی “Create” کلیک کنید و جزئیات مورد نظر مانند نام Bridge و نوع رابط شبکه را وارد کنید.
   • برای پیکربندی VLAN، می‌توانید از قسمت “Create” گزینه “VLAN” را انتخاب کنید و تنظیمات مربوط به VLAN را وارد کنید.

3. ایجاد کانتینر LXC:

برای ایجاد یک کانتینر LXC در Proxmox VE:

1. وارد رابط وب شوید.
2. در نوار کناری، روی “Datacenter” کلیک کنید.
3. بر روی “Create CT” در بالای صفحه کلیک کنید.
4. مراحل زیر را دنبال کنید:
   • General: انتخاب نام و نوع کانتینر.
   • Template: انتخاب یک الگو (template) برای کانتینر.
   • Disk: تخصیص فضای ذخیره‌سازی برای کانتینر.
   • Network: پیکربندی تنظیمات شبکه کانتینر.
5. پس از انجام تنظیمات، بر روی “Finish” کلیک کنید.

---

انجام تنظیمات از طریق خط فرمان (کامند خطی)

در کنار استفاده از رابط کاربری گرافیکی، بسیاری از تنظیمات را می‌توان از طریق خط فرمان (CLI) نیز انجام داد. در ادامه به چند دستور اصلی اشاره خواهیم کرد که می‌توانید از آن‌ها برای پیکربندی Proxmox VE استفاده کنید.

1. ایجاد ماشین مجازی از طریق CLI:

برای ایجاد یک ماشین مجازی از خط فرمان، می‌توانید از دستور qm استفاده کنید.

qm create 100 --name myvm --memory 2048 --cores 2 --net0 virtio,bridge=vmbr0 --cdrom /path/to/iso

در این دستور:

• 100: شناسه ماشین مجازی
• --name myvm: نام ماشین مجازی
• --memory 2048: تخصیص حافظه 2GB
• --cores 2: تخصیص 2 هسته پردازنده
• --net0 virtio,bridge=vmbr0: اتصال شبکه به bridge vmbr0
• --cdrom /path/to/iso: تعیین ISO برای نصب سیستم‌عامل

2. پیکربندی شبکه از طریق CLI:

برای پیکربندی یک Bridge جدید از دستور pvesh استفاده کنید.

pvesh create /nodes/<node>/network/bridges --bridge vmbr1 --iface eth1 --autostart 1

این دستور یک Bridge جدید به نام vmbr1 ایجاد می‌کند و آن را به رابط eth1 متصل می‌کند.

3. ایجاد کانتینر LXC از CLI:

برای ایجاد یک کانتینر LXC از دستور pct استفاده کنید:

pct create 101 /var/lib/vz/template/cache/debian-10.0-standard_10.0-1_amd64.tar.gz -hostname mycontainer -net0 name=eth0,bridge=vmbr0,ip=dhcp

در این دستور:

• 101: شناسه کانتینر
• -hostname mycontainer: نام کانتینر
• -net0 name=eth0,bridge=vmbr0,ip=dhcp: پیکربندی شبکه کانتینر

---

جمع‌بندی

رابط کاربری وب Proxmox VE یک ابزار قدرتمند برای مدیریت و نظارت بر ماشین‌های مجازی، کانتینرها و منابع سیستم است. این رابط به مدیران سیستم این امکان را می‌دهد که به راحتی تمامی عملیات مورد نیاز را از طریق مرورگر وب انجام دهند. در کنار آن، با استفاده از دستورات CLI نیز می‌توان عملیات را به صورت کارآمد و سریع انجام داد. پیکربندی شبکه، ذخیره‌سازی، ماشین‌های مجازی و کانتینرها از طریق رابط گرافیکی و دستورات خط فرمان هر دو در دسترس مدیران قرار دارند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”نحوه دسترسی به Web UI و ورود به سیستم” subtitle=”توضیحات کامل”]رابط کاربری وب (Web UI) در Proxmox VE یک ابزار مدیریتی مهم است که به شما این امکان را می‌دهد تا به راحتی سرورهای مجازی، کانتینرها، ذخیره‌سازی و شبکه‌ها را مدیریت کنید. این رابط از طریق مرورگر وب قابل دسترسی است و امکان انجام تمام عملیات‌های ضروری مدیریتی را به صورت گرافیکی فراهم می‌کند.

برای دسترسی به Web UI، باید چند مرحله ساده را دنبال کنید.

---

1. آدرس دسترسی به Web UI

پس از نصب Proxmox VE بر روی سرور، شما می‌توانید به رابط وب از طریق آدرس IP سرور دسترسی پیدا کنید. به صورت پیش‌فرض، Web UI بر روی پورت 8006 در دسترس است.

آدرس دسترسی به Web UI به شکل زیر است:

https://<IP-ADDRESS>:8006

در اینجا:

• <IP-ADDRESS> آدرس IP یا دامنه سرور Proxmox شما است. به عنوان مثال، اگر IP شما 192.168.1.100 است، آدرس دسترسی به Web UI به شکل زیر خواهد بود:

https://192.168.1.100:8006

---

2. ورود به رابط وب

پس از وارد کردن آدرس در مرورگر وب، صفحه ورود (Login) برای شما نمایش داده می‌شود. در این صفحه، شما باید نام کاربری و رمز عبور مربوط به Proxmox را وارد کنید. به طور پیش‌فرض، نام کاربری root است.

مراحل ورود:

1. باز کردن مرورگر وب و وارد کردن آدرس زیر در نوار آدرس:

   https://<IP-ADDRESS>:8006
   

2. صفحه ورود (Login) نمایش داده می‌شود. در اینجا باید اطلاعات زیر را وارد کنید:
   • Username: root
   • Password: رمز عبور مربوط به Proxmox که در زمان نصب وارد کرده‌اید.
3. پس از وارد کردن نام کاربری و رمز عبور، بر روی دکمه “Login” کلیک کنید.

---

3. دستورات خط فرمان برای تنظیمات و پیکربندی اولیه

اگر شما نیاز دارید که برخی تنظیمات یا پیکربندی‌ها را از طریق خط فرمان (CLI) انجام دهید، می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید.

1. برای پیدا کردن آدرس IP سرور Proxmox :

در صورتی که آدرس IP سرور خود را نمی‌دانید، می‌توانید از دستور زیر در ترمینال سرور Proxmox برای مشاهده آدرس‌های IP استفاده کنید:

ip a

این دستور تمامی آدرس‌های IP در رابط‌های شبکه مختلف را نمایش می‌دهد. آدرس IP مورد نظر را برای دسترسی به Web UI پیدا کنید.

2. دسترسی به رابط وب با استفاده از SSH (در صورتی که سرور به صورت دسترسی از راه دور باشد)

اگر شما دسترسی SSH به سرور دارید، می‌توانید وارد سرور شوید و از طریق دستور زیر بررسی کنید که پورت 8006 در حال اجرا است یا خیر:

netstat -tuln | grep 8006

در صورتی که پورت 8006 باز باشد، می‌توانید از مرورگر وب برای دسترسی به Web UI استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

دسترسی به رابط کاربری وب Proxmox VE از طریق مرورگر و با وارد کردن آدرس IP سرور در پورت 8006 انجام می‌شود. پس از ورود به رابط وب با استفاده از نام کاربری root و رمز عبور، شما می‌توانید به راحتی سیستم خود را مدیریت کنید. همچنین در صورت نیاز به انجام تنظیمات و پیکربندی‌ها از طریق خط فرمان، دستورات خاصی مانند ip a برای پیدا کردن آدرس IP سرور و netstat برای بررسی پورت‌های فعال، به شما کمک خواهند کرد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مرور کلی بر صفحه اصلی Proxmox VE” subtitle=”توضیحات کامل”]صفحه اصلی (Dashboard) در رابط کاربری وب Proxmox VE یک نمای کلی از وضعیت سیستم، ماشین‌های مجازی (VM) و کانتینرها (LXC)، هشدارها و رویدادها را فراهم می‌آورد. این صفحه، ابزاری است که به مدیران سیستم کمک می‌کند تا عملکرد و وضعیت کلی سرورهای مجازی و کانتینرها را در یک نگاه بررسی کنند. در ادامه به تفصیل این بخش‌ها را بررسی خواهیم کرد.

---

1. وضعیت سیستم (Node Status)

در بخش وضعیت سیستم (Node Status)، شما می‌توانید اطلاعاتی از وضعیت کلی سرور Proxmox خود، منابع سخت‌افزاری، و عملکرد سیستم دریافت کنید. این بخش شامل موارد زیر است:

• بار پردازنده (CPU Load): میزان استفاده از پردازنده را نمایش می‌دهد.
• حافظه (Memory Usage): میزان استفاده از حافظه RAM و فضای Swap.
• فضای دیسک (Disk Usage): میزان استفاده از فضای ذخیره‌سازی سیستم.
• زمان فعالیت (Uptime): مدت زمان از آخرین راه‌اندازی سیستم.

این اطلاعات در بالای صفحه Proxmox VE قرار دارند و به شما این امکان را می‌دهند که به سرعت وضعیت کلی سرور خود را مشاهده کنید. به عنوان مثال، اگر مشاهده کنید که حافظه یا پردازنده به طور غیرعادی استفاده می‌شود، می‌توانید برای بررسی دقیق‌تر اقدام کنید.

مثال:

برای مشاهده اطلاعات مربوط به وضعیت سیستم در CLI سرور، از دستورات زیر استفاده کنید:

• برای مشاهده بار پردازنده:

  top
  

• برای مشاهده وضعیت حافظه:

  free -h
  

---

2. وضعیت ماشین‌های مجازی و کانتینرها

در بخش وضعیت ماشین‌های مجازی و کانتینرها، شما می‌توانید تمامی ماشین‌های مجازی (VMs) و کانتینرهایی که روی سرور شما در حال اجرا هستند، بررسی کنید. این بخش به شما این امکان را می‌دهد که به راحتی وضعیت هر یک از ماشین‌های مجازی یا کانتینرها را مشاهده کرده و عملیات مدیریتی را بر روی آن‌ها انجام دهید.

• لیست ماشین‌های مجازی (VMs): شامل لیستی از تمامی ماشین‌های مجازی که در حال اجرا هستند و وضعیت آن‌ها.
• لیست کانتینرها (LXC): شامل لیستی از تمامی کانتینرهایی که در حال اجرا هستند.
• وضعیت فعلی: برای هر ماشین مجازی یا کانتینر، وضعیت جاری شامل “در حال اجرا” (Running)، “متوقف” (Stopped)، یا “آفلاین” (Offline) نمایش داده می‌شود.
• میزان مصرف منابع: برای هر ماشین مجازی و کانتینر میزان استفاده از پردازنده، حافظه و دیسک نمایش داده می‌شود.

در این بخش، شما می‌توانید اطلاعاتی مانند نام ماشین مجازی، آدرس IP، وضعیت شبکه و مصرف منابع را مشاهده کنید.

مثال:

برای مشاهده وضعیت ماشین‌های مجازی و کانتینرها از خط فرمان می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

• برای مشاهده وضعیت ماشین‌های مجازی:

  qm list
  

• برای مشاهده وضعیت کانتینرها:

  pct list
  

این دستورات به شما کمک می‌کنند تا به راحتی از وضعیت جاری ماشین‌های مجازی و کانتینرها مطلع شوید و در صورت نیاز عملیات مدیریتی را انجام دهید.

---

3. هشدارها و رویدادها

در بخش هشدارها و رویدادها، تمامی رویدادهای سیستم، ماشین‌های مجازی و کانتینرها، همچنین هشدارهایی که در طول زمان ثبت شده‌اند، نمایش داده می‌شود. این بخش برای نظارت بر فعالیت‌ها و شناسایی مشکلات مهم است.

• رویدادها: شامل اطلاعاتی از عملیات‌های انجام شده روی سیستم، مانند شروع یا توقف ماشین‌های مجازی، تغییرات در تنظیمات شبکه، تغییرات در وضعیت ذخیره‌سازی و…
• هشدارها: شامل پیام‌های هشدار درباره وضعیت غیرعادی سیستم مانند کمبود منابع (حافظه، پردازنده، فضای دیسک)، خرابی دیسک، یا مشکلات در شبکه.
• خطاها: شامل پیام‌های خطا که به دلیل مشکلات سیستم، ماشین مجازی یا کانتینر به وجود می‌آید. این پیام‌ها می‌توانند حاوی اطلاعات مهمی برای عیب‌یابی و رفع مشکل باشند.

اطلاعات رویدادها و هشدارها در بخش پایین‌تر از صفحه اصلی (Dashboard) نمایش داده می‌شوند. شما می‌توانید هر رویداد را بررسی کرده و در صورت لزوم به آن واکنش نشان دهید.

مثال:

برای مشاهده لاگ‌ها و رویدادها از طریق CLI، می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید:

• برای مشاهده لاگ‌های کلی Proxmox:

  journalctl -u pvedaemon
  

• برای مشاهده خطاها و هشدارها:

  tail -f /var/log/syslog
  

این دستورات به شما کمک می‌کنند تا رویدادها و هشدارها را در زمان واقعی مشاهده کرده و در صورت لزوم اقداماتی برای رفع مشکلات انجام دهید.

---

جمع‌بندی

صفحه اصلی Proxmox VE ابزاری قدرتمند برای نظارت بر وضعیت سیستم، ماشین‌های مجازی، کانتینرها و مشاهده هشدارها و رویدادها است. شما می‌توانید با استفاده از این ابزار، به راحتی وضعیت منابع سرور، ماشین‌های مجازی و کانتینرها را بررسی کرده و مشکلات سیستم را شناسایی و حل کنید. همچنین، با استفاده از دستورات خط فرمان برای مشاهده وضعیت ماشین‌های مجازی و کانتینرها، و بررسی لاگ‌ها و هشدارها، می‌توانید به طور دقیق‌تر سیستم خود را مدیریت کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”نمایش اطلاعات سیستم و منابع (CPU, RAM, Storage)” subtitle=”توضیحات کامل”]در Proxmox VE، یکی از مهمترین و پرکاربردترین قابلیت‌ها، نمایش و نظارت بر منابع سیستم مانند پردازنده (CPU)، حافظه (RAM) و فضای ذخیره‌سازی (Storage) است. این اطلاعات برای مدیران سیستم بسیار مفید است تا وضعیت عملکرد سیستم را بررسی کرده و مشکلات احتمالی را شناسایی کنند. در این بخش، به نحوه نمایش این اطلاعات در رابط کاربری وب Proxmox VE و همچنین استفاده از دستوراتی برای مشاهده اطلاعات در خط فرمان پرداخته خواهد شد.

---

1. نمایش اطلاعات CPU

اطلاعات مربوط به پردازنده (CPU) شامل تعداد هسته‌ها، بار پردازنده، و میزان استفاده از منابع پردازشی سیستم است. در Proxmox VE، این اطلاعات به صورت گرافیکی در داشبورد و همچنین به‌صورت دقیق‌تر از طریق دستورات CLI قابل مشاهده هستند.

مشاهده وضعیت CPU از طریق رابط وب:

در صفحه اصلی رابط کاربری وب Proxmox VE، اطلاعات مربوط به پردازنده در بالای صفحه در بخش Node Status نمایش داده می‌شود. این بخش به شما کمک می‌کند تا بار پردازنده (CPU load) را مشاهده کنید. شما می‌توانید اطلاعات زیر را مشاهده کنید:

• بار پردازنده برای هسته‌های مختلف.
• میزان استفاده از CPU به صورت درصد.
• میانگین بار سیستم (Load average).

مشاهده وضعیت CPU از طریق خط فرمان:

برای مشاهده وضعیت CPU از طریق خط فرمان، از دستورات زیر می‌توانید استفاده کنید:

• برای مشاهده استفاده از CPU در زمان واقعی:

  top
  

• برای مشاهده جزئیات دقیق‌تر از استفاده CPU به همراه اطلاعات دمای پردازنده:

  mpstat -P ALL
  

• برای مشاهده وضعیت میانگین بار سیستم:

  uptime
  

این دستورات به شما کمک می‌کنند تا اطلاعات دقیق‌تری درباره مصرف CPU و بار پردازنده در زمان واقعی مشاهده کنید.

---

2. نمایش اطلاعات RAM

حافظه (RAM) یکی از منابع حیاتی برای عملکرد سیستم و ماشین‌های مجازی است. Proxmox VE به شما این امکان را می‌دهد که میزان مصرف RAM سیستم و هر ماشین مجازی یا کانتینر را مشاهده کنید.

مشاهده وضعیت RAM از طریق رابط وب:

در داشبورد Proxmox VE، در قسمت Node Status، میزان استفاده از حافظه (RAM) در بالای صفحه به صورت گرافیکی نمایش داده می‌شود. این بخش شامل اطلاعات زیر است:

• میزان کل حافظه سیستم.
• میزان استفاده از حافظه.
• میزان حافظه آزاد باقی‌مانده.

برای مشاهده جزئیات بیشتر، می‌توانید وارد بخش Memory شوید و از آنجا اطلاعات دقیق‌تری دریافت کنید.

مشاهده وضعیت RAM از طریق خط فرمان:

برای مشاهده وضعیت حافظه سیستم از طریق خط فرمان، می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید:

• برای مشاهده میزان استفاده از حافظه:

  free -h
  

• برای مشاهده جزئیات حافظه و استفاده از آن:

  vmstat -s
  

• برای مشاهده استفاده از حافظه در زمان واقعی:

  top
  

این دستورات به شما کمک می‌کنند تا میزان حافظه مصرف‌شده، آزاد و استفاده‌شده را مشاهده کنید.

---

3. نمایش اطلاعات Storage

فضای ذخیره‌سازی (Storage) در Proxmox VE از اهمیت بالایی برخوردار است و شامل دیسک‌های محلی، دیسک‌های شبکه‌ای، و سیستم‌های ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر مانند Ceph یا ZFS است. این بخش برای نظارت بر میزان فضای استفاده شده و فضای آزاد ضروری است.

مشاهده وضعیت Storage از طریق رابط وب:

در داشبورد Proxmox VE، در قسمت Node Status، وضعیت فضای دیسک نمایش داده می‌شود. این بخش نشان‌دهنده میزان استفاده از دیسک‌های سیستم و ذخیره‌سازی‌های متصل است. همچنین، شما می‌توانید با کلیک بر روی Disks و مشاهده جزئیات بیشتر، اطلاعات دقیق‌تری از وضعیت ذخیره‌سازی سیستم دریافت کنید.

مشاهده وضعیت Storage از طریق خط فرمان:

برای مشاهده وضعیت فضای ذخیره‌سازی از طریق خط فرمان، دستورات زیر مفید هستند:

• برای مشاهده وضعیت فضای دیسک:

  df -h
  

• برای مشاهده استفاده از دیسک‌های خاص و اطلاعات بیشتر:

  lsblk
  

• برای مشاهده وضعیت سیستم فایل:

  df -i
  

• برای مشاهده میزان فضای استفاده‌شده و آزاد در دیسک‌های سیستم:

  du -sh /var/lib/vz
  

این دستورات به شما کمک می‌کنند تا فضای دیسک مصرف‌شده و آزاد را در سطح سیستم و حتی ماشین‌های مجازی مشاهده کنید.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه نمایش اطلاعات سیستم و منابع مختلف مانند CPU، RAM و Storage در Proxmox VE بررسی شد. اطلاعات پردازنده (CPU)، حافظه (RAM) و ذخیره‌سازی (Storage) از طریق رابط کاربری وب به صورت گرافیکی و در خط فرمان از طریق دستورات مختلف قابل مشاهده هستند. این ابزارها برای مدیران سیستم بسیار مفید هستند تا بتوانند وضعیت منابع سیستم را به دقت نظارت کرده و از مشکلات احتمالی جلوگیری کنند. با استفاده از دستورات خط فرمان و رابط گرافیکی، می‌توانید وضعیت منابع سرور را به‌طور مؤثری کنترل کرده و تصمیمات مدیریتی مناسب را اتخاذ کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 2. آشنایی با پنل مدیریتی Proxmox”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”نمای کلی از نوار کناری و منوهای اصلی” subtitle=”توضیحات کامل”]Proxmox VE از یک رابط کاربری وب بسیار کاربرپسند برای مدیریت ماشین‌های مجازی، کانتینرها، و منابع مختلف سیستم استفاده می‌کند. این رابط کاربری به گونه‌ای طراحی شده است که کاربران بتوانند به راحتی سیستم را مدیریت کرده و منابع خود را نظارت کنند. در این بخش، ما به بررسی نوار کناری و منوهای اصلی Proxmox VE خواهیم پرداخت تا شما بتوانید به راحتی از امکانات مختلف این پلتفرم بهره‌برداری کنید.

---

1. نوار کناری (Sidebar)

نوار کناری در سمت چپ صفحه وب Proxmox VE قرار دارد و به شما امکان دسترسی سریع به بخش‌های مختلف پلتفرم را می‌دهد. این نوار شامل موارد زیر است:

Node:

در این قسمت، سرور فیزیکی یا Node که در حال مدیریت آن هستید، نمایش داده می‌شود. Proxmox VE از قابلیت مدیریت چندین سرور پشتیبانی می‌کند و می‌توانید به راحتی از این منو بین نودها جابجا شوید.

Datacenter:

این بخش، نمای کلی از تمام منابع زیرساختی دیتاسنتر شما را نشان می‌دهد. از اینجا می‌توانید به ماشین‌های مجازی، کانتینرها، ذخیره‌سازی‌ها، و شبکه‌های مختلف در دیتاسنتر دسترسی پیدا کنید.

Storage:

این بخش نمایی از تمام منابع ذخیره‌سازی مانند دیسک‌های فیزیکی، ذخیره‌سازی‌های شبکه‌ای، Ceph و ZFS را نمایش می‌دهد. از اینجا می‌توانید دسترسی به تنظیمات ذخیره‌سازی، فضای آزاد و مورد استفاده را مشاهده و مدیریت کنید.

Virtual Machines (VMs):

این منو لیستی از تمام ماشین‌های مجازی شما را در بر دارد. شما می‌توانید ماشین‌های مجازی جدید ایجاد کنید، ماشین‌های موجود را مدیریت کنید، یا آن‌ها را به‌روزرسانی و خاموش/روشن کنید.

Containers (LXC):

در این بخش، کانتینرهای LXC شما نمایش داده می‌شوند. مانند ماشین‌های مجازی، از اینجا می‌توانید کانتینرها را مدیریت کنید.

Network:

این منو مربوط به تنظیمات و نظارت بر شبکه‌های مختلف Proxmox VE است. از این قسمت می‌توانید به تنظیمات شبکه مانند VLAN‌ها، Bridges و Bonding دسترسی پیدا کنید.

Backup:

در این بخش، تنظیمات و اطلاعات مربوط به پشتیبان‌گیری از ماشین‌های مجازی و کانتینرها وجود دارد. شما می‌توانید پشتیبان‌گیری جدید ایجاد کرده، زمان‌بندی پشتیبان‌ها را تنظیم کنید یا پشتیبان‌ها را بازیابی کنید.

Logs:

این بخش شامل لاگ‌های مربوط به فعالیت‌های مختلف در سیستم مانند رویدادهای دسترسی، مشکلات سیستم، و فعالیت‌های ماشین‌های مجازی است.

User:

در این بخش، کاربران و نقش‌های مختلف دسترسی به سیستم نمایش داده می‌شود. از اینجا می‌توانید نقش‌ها را ایجاد کرده و به کاربران دسترسی‌های مختلف اعطا کنید.

---

2. منوهای اصلی (Main Menu)

در بالای صفحه وب Proxmox VE، یک منوی اصلی وجود دارد که امکان دسترسی سریع به بخش‌های مهم و تنظیمات پلتفرم را فراهم می‌آورد. این منو شامل بخش‌های زیر است:

Dashboard:

در این بخش، نمای کلی از وضعیت سیستم، ماشین‌های مجازی و کانتینرها، منابع استفاده شده (مانند CPU و RAM) و هشدارهای سیستم به نمایش درمی‌آید. این صفحه به شما کمک می‌کند که وضعیت کلی سیستم خود را در یک نگاه مشاهده کنید.

Create VM/Container:

از اینجا می‌توانید ماشین‌های مجازی جدید یا کانتینرهای LXC جدید ایجاد کنید. فرآیند ایجاد از طریق ویزاردی ساده صورت می‌گیرد که مراحل مختلف تنظیمات مانند انتخاب سیستم‌عامل، تخصیص منابع و تنظیمات ذخیره‌سازی را پوشش می‌دهد.

View:

این بخش به شما امکان می‌دهد تا به سرعت نمای دستگاه‌ها یا ماشین‌های مجازی خود را به‌طور کامل مشاهده کنید. از این قسمت می‌توانید تمام منابع پروکسموکس مانند ماشین‌های مجازی، کانتینرها، منابع شبکه‌ای و ذخیره‌سازی را مشاهده کنید.

Task:

در این منو، شما می‌توانید تمام فعالیت‌ها و وظایف در حال انجام یا قبلی سیستم را بررسی کنید. این قسمت به شما کمک می‌کند تا ببینید که چه عملیات‌هایی در حال اجرا هستند، از جمله خاموش یا راه‌اندازی ماشین‌های مجازی یا کانتینرها، و وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها.

Support:

در صورت نیاز به کمک یا پشتیبانی، این بخش راه‌های ارتباطی با تیم پشتیبانی Proxmox VE را فراهم می‌کند و همچنین مستندات و منابع آموزشی در دسترس است.

Updates:

این منو به شما اجازه می‌دهد تا به‌روزرسانی‌های سیستم و پلتفرم Proxmox VE را بررسی کرده و نصب کنید. به‌روزرسانی‌ها می‌توانند شامل به‌روزرسانی‌های امنیتی، ویژگی‌های جدید یا رفع مشکلات باشند.

System:

در این بخش، شما می‌توانید تنظیمات سیستم Proxmox VE را پیکربندی کنید، از جمله تنظیمات شبکه، تنظیمات ذخیره‌سازی، پیکربندی ماشین‌های مجازی و کانتینرها و غیره.

---

3. نوار بالای صفحه (Top Bar)

در نوار بالای صفحه، علاوه بر دسترسی به منوهای مختلف، اطلاعات کلی سیستم مانند وضعیت اتصال به اینترنت، زمان سیستم، وضعیت پروکسموکس VE و همچنین دسترسی به پروفایل کاربری خود را مشاهده خواهید کرد.

• Account/Profile: اطلاعات حساب کاربری شما در پروکسموکس.
• Notifications: هشدارها و رویدادهای مهم سیستم.
• Time/Date: زمان و تاریخ سیستم.

---

جمع‌بندی

در این بخش، به بررسی نوار کناری و منوهای اصلی در رابط کاربری وب Proxmox VE پرداختیم. نوار کناری شامل دسترسی سریع به بخش‌های مختلف سیستم مانند ماشین‌های مجازی، کانتینرها، شبکه و ذخیره‌سازی است. منوهای اصلی در بالای صفحه دسترسی به قابلیت‌های اصلی مانند ایجاد ماشین‌های مجازی، مدیریت پشتیبان‌گیری‌ها، نظارت بر وضعیت سیستم و انجام به‌روزرسانی‌ها را فراهم می‌آورد. این ساختار ساده و سازمان‌دهی‌شده به مدیران سیستم کمک می‌کند تا به راحتی Proxmox VE را مدیریت کرده و منابع مختلف را نظارت کنند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”بخش‌های مختلف پنل مدیریتی در Proxmox VE” subtitle=”توضیحات کامل”]پنل مدیریتی در Proxmox VE به گونه‌ای طراحی شده است که امکان مدیریت و نظارت بر تمامی منابع و تنظیمات سیستم از طریق یک رابط وب ساده و قابل دسترس را فراهم می‌آورد. این پنل به سه بخش اصلی تقسیم می‌شود که هر کدام وظایف خاص خود را دارند: Datacenter (دیتاسنتر)، Node (نود)، و VM/CT (ماشین‌های مجازی و کانتینرها). در این بخش، به توضیح و معرفی این سه بخش خواهیم پرداخت و نحوه پیکربندی و مدیریت آن‌ها را به طور کامل بررسی خواهیم کرد.

---

1. Datacenter: مدیریت محیط کلی و تنظیمات سطح Datacenter

بخش Datacenter در Proxmox VE نمای کلی از کل محیط مدیریت شما را فراهم می‌آورد. این قسمت برای مدیریت تنظیمات سطح بالا، مانند تنظیمات شبکه و ذخیره‌سازی که در سطح کل دیتاسنتر اعمال می‌شود، طراحی شده است.

ویژگی‌ها و تنظیمات اصلی Datacenter:

• شبکه: شما می‌توانید تنظیمات شبکه برای تمام نودها را از طریق این بخش مدیریت کنید، مانند ایجاد و پیکربندی شبکه‌های مجازی، VLAN‌ها و Bridges.
• ذخیره‌سازی: تنظیمات ذخیره‌سازی کل دیتاسنتر، شامل تعریف منابع ذخیره‌سازی (مثلاً NFS، iSCSI، Ceph و ZFS) برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها.
• کاربران و دسترسی‌ها: در این بخش می‌توانید دسترسی‌های کاربران مختلف به سیستم را مدیریت کنید. این کار به شما امکان می‌دهد که به هر کاربر یک نقش خاص اختصاص داده و مجوزهای مختلفی به آن‌ها بدهید.

مثال: پیکربندی یک ذخیره‌سازی NFS در Datacenter

برای پیکربندی یک ذخیره‌سازی NFS در سطح دیتاسنتر، مراحل زیر را طی کنید:

1. از پنل سمت چپ به Datacenter بروید.
2. گزینه Storage را انتخاب کرده و سپس Add را بزنید.
3. از منوی کشویی، گزینه NFS را انتخاب کنید.
4. در فرم بازشده، اطلاعات مربوط به آدرس IP سرور NFS، مسیر دایرکتوری و سایر تنظیمات را وارد کنید.
5. بر روی Add کلیک کنید تا ذخیره‌سازی جدید به سیستم اضافه شود.

---

2. Node: مدیریت تنظیمات و منابع هر نود (سرور)

بخش Node در Proxmox VE برای مدیریت تنظیمات و منابع سرورهای فیزیکی (نودها) طراحی شده است. هر نود در Proxmox یک سرور فیزیکی است که منابع سخت‌افزاری مانند CPU، RAM و دیسک را برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها فراهم می‌کند. این بخش به شما امکان می‌دهد که منابع نود را نظارت و تنظیم کنید.

ویژگی‌ها و تنظیمات اصلی Node:

• تنظیمات سیستم: شما می‌توانید تنظیمات مربوط به نود را مانند زمان‌بندی، تنظیمات نواحی زمانی و تنظیمات سخت‌افزار مشاهده و پیکربندی کنید.
• نظارت بر منابع: در این بخش، شما می‌توانید منابع سخت‌افزاری نود مانند استفاده از CPU، RAM، دیسک و شبکه را مشاهده کنید.
• نصب و پیکربندی: تنظیمات و نصب نرم‌افزارهای اضافی بر روی نودها می‌تواند از طریق این بخش انجام شود.

مثال: پیکربندی یک شبکه در نود

برای پیکربندی یک شبکه جدید بر روی نود، مراحل زیر را انجام دهید:

1. از پنل سمت چپ به Datacenter بروید و سپس نود خود را انتخاب کنید.
2. وارد بخش Network شوید.
3. گزینه Add را انتخاب کرده و نوع شبکه (مانند Bridge یا Bonding) را انتخاب کنید.
4. تنظیمات مورد نظر را وارد کرده و بر روی Apply کلیک کنید.

برای پیکربندی شبکه از طریق خط فرمان نیز می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید:

nano /etc/network/interfaces

در این فایل، می‌توانید تنظیمات شبکه جدید خود را وارد کنید. برای مثال، پیکربندی یک bridge:

auto vmbr0
iface vmbr0 inet static
    address 192.168.100.10
    netmask 255.255.255.0
    gateway 192.168.100.1
    bridge_ports eth0

بعد از اعمال تغییرات، شبکه را با دستور زیر راه‌اندازی مجدد کنید:

systemctl restart networking

---

3. VM/CT: مدیریت ماشین‌های مجازی و کانتینرها

بخش VM/CT به شما این امکان را می‌دهد که ماشین‌های مجازی (VM) و کانتینرها (CT) را ایجاد، پیکربندی، مدیریت و نظارت کنید. در Proxmox VE، شما می‌توانید از KVM برای ماشین‌های مجازی و از LXC برای کانتینرها استفاده کنید.

ویژگی‌ها و تنظیمات اصلی VM/CT:

• ایجاد ماشین‌های مجازی و کانتینرها: از این بخش می‌توانید ماشین‌های مجازی جدید یا کانتینرهای LXC جدید ایجاد کنید.
• مدیریت منابع: تخصیص منابع مانند CPU، RAM و فضای ذخیره‌سازی به ماشین‌های مجازی و کانتینرها.
• نظارت و مدیریت وضعیت: نظارت بر وضعیت ماشین‌های مجازی و کانتینرها، از جمله راه‌اندازی، توقف، و مشاهده لاگ‌ها و هشدارها.

مثال: ایجاد یک ماشین مجازی جدید

برای ایجاد یک ماشین مجازی جدید در Proxmox VE، مراحل زیر را انجام دهید:

1. به بخش Datacenter بروید و سپس نود مورد نظر خود را انتخاب کنید.
2. بر روی Create VM کلیک کنید.
3. در مرحله اول، نام ماشین مجازی و نوع سیستم‌عامل را انتخاب کنید.
4. در مرحله بعد، تخصیص منابع مانند تعداد هسته‌های CPU، حجم RAM و فضای دیسک را تنظیم کنید.
5. پس از انجام تنظیمات، ماشین مجازی را ایجاد کرده و آن را روشن کنید.

مثال: ایجاد یک کانتینر LXC جدید

برای ایجاد یک کانتینر LXC جدید، مراحل زیر را انجام دهید:

1. به بخش Datacenter بروید و نود مورد نظر را انتخاب کنید.
2. بر روی Create CT کلیک کنید.
3. در مرحله اول، نام کانتینر و الگوهای سیستم‌عامل را انتخاب کنید.
4. منابع کانتینر (CPU، RAM و فضای دیسک) را تخصیص دهید.
5. تنظیمات شبکه، مانند IP استاتیک یا DHCP را وارد کنید.
6. کانتینر را ایجاد کرده و آن را راه‌اندازی کنید.

برای ایجاد یک کانتینر از طریق خط فرمان، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

pct create 100 /var/lib/vz/template/cache/ubuntu-20.04-standard_20.04-1_amd64.tar.gz

در این دستور، 100 شناسه کانتینر، و /var/lib/vz/template/cache/ubuntu-20.04-standard_20.04-1_amd64.tar.gz مسیر الگوی کانتینر است.

---

جمع‌بندی

در این بخش، به بررسی سه بخش اصلی پنل مدیریتی Proxmox VE پرداختیم: Datacenter، Node و VM/CT. بخش Datacenter مدیریت کلی سیستم و منابع سطح دیتاسنتر را فراهم می‌کند، Node برای مدیریت منابع و تنظیمات هر نود (سرور) استفاده می‌شود، و VM/CT به شما اجازه می‌دهد که ماشین‌های مجازی و کانتینرها را ایجاد، مدیریت و نظارت کنید. این سه بخش به‌صورت یکپارچه کار می‌کنند تا شما بتوانید تمامی منابع و تنظیمات سیستم را به راحتی مدیریت کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”تنظیمات نمایشی (Themes, Languages, User Preferences)” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، به بررسی نحوه تنظیمات نمایشی در Proxmox VE خواهیم پرداخت. این تنظیمات شامل تغییر تم‌ها (Themes)، زبان رابط کاربری (Languages) و تنظیمات پیشرفته‌تر مربوط به کاربران (User Preferences) است. هر یک از این تنظیمات، تجربه کاربری را بهبود می‌بخشد و به مدیر سیستم این امکان را می‌دهد که محیط را متناسب با نیاز خود شخصی‌سازی کند.

---

تغییر تم‌های گرافیکی (Themes) در Proxmox VE

Proxmox VE به شما این امکان را می‌دهد که تم گرافیکی رابط کاربری را تغییر دهید. این کار می‌تواند به ظاهر بهتر یا متناسب‌تر با نیاز شما کمک کند. در این بخش، نحوه تغییر تم گرافیکی به‌صورت گرافیکی و کامندی بررسی می‌شود.

روش گرافیکی:

1. وارد رابط کاربری وب Proxmox VE شوید.
2. در گوشه بالای صفحه، روی نام کاربری خود کلیک کنید.
3. گزینه “User Preferences” را انتخاب کنید.
4. در قسمت “Appearance”، گزینه “Theme” را مشاهده خواهید کرد. از منوی کشویی موجود، تم دلخواه خود را انتخاب کنید.
5. تغییرات به‌صورت آنی اعمال خواهند شد.

روش کامندی:

برای تغییر تم‌ها از طریق خط فرمان، باید فایل پیکربندی مربوط به رابط کاربری Proxmox VE را ویرایش کنید. مسیر فایل تنظیمات تم در سیستم به‌صورت زیر است:

/etc/pve/user.cfg

برای تغییر تم، از دستور nano یا هر ویرایشگر متنی دیگری برای باز کردن فایل پیکربندی استفاده کنید:

nano /etc/pve/user.cfg

در داخل فایل، به دنبال خط مربوط به تم بگردید که ممکن است به‌صورت زیر باشد:

theme: pve

تم مورد نظر خود را به یکی از تم‌های موجود مانند pve (پیش‌فرض) یا dark تغییر دهید. پس از انجام تغییرات، فایل را ذخیره کرده و از آن خارج شوید.

theme: dark

---

تغییر زبان رابط کاربری (Languages)

برای افرادی که به زبان‌های مختلف نیاز دارند، Proxmox VE امکان تغییر زبان رابط کاربری را فراهم کرده است. این تنظیمات نیز به‌صورت گرافیکی و کامندی قابل انجام است.

روش گرافیکی:

1. وارد رابط کاربری وب Proxmox VE شوید.
2. در بالای صفحه، روی نام کاربری خود کلیک کنید.
3. گزینه “User Preferences” را انتخاب کنید.
4. در بخش “Language”، از منوی کشویی زبان مورد نظر خود را انتخاب کنید.
5. تغییرات به‌صورت آنی اعمال خواهند شد.

روش کامندی:

برای تغییر زبان به‌صورت کامندی، باید از دستور pve-manager برای تنظیمات زبان استفاده کنید. ابتدا با استفاده از دستور dpkg-reconfigure locales زبان‌های مورد نظر را نصب کنید.

1. زبان‌های موجود را مشاهده کنید:

dpkg-reconfigure locales

2. زبان مورد نظر را انتخاب کنید و پس از آن تنظیمات زبان پیش‌فرض را با دستور زیر اعمال کنید:

update-locale LANG=fa_IR.UTF-8

در این مثال، زبان فارسی (fa_IR.UTF-8) به‌عنوان زبان پیش‌فرض برای رابط کاربری Proxmox VE تنظیم می‌شود.

---

تنظیمات پیشرفته کاربران (User Preferences)

در این قسمت، می‌توان تنظیمات خاصی برای کاربران ایجاد کرد که شامل مواردی نظیر تنظیمات پیش‌فرض هر کاربر، فیلترهای جستجو، و همچنین اولویت‌های نمایش است. تنظیمات این بخش به مدیر سیستم کمک می‌کند تا به‌طور مؤثرتر از امکانات Proxmox VE استفاده کند.

روش گرافیکی:

1. وارد رابط کاربری وب Proxmox VE شوید.
2. در قسمت بالای صفحه، روی نام کاربری خود کلیک کرده و گزینه “User Preferences” را انتخاب کنید.
3. در این قسمت می‌توانید تنظیمات مختلفی مانند زبان، تم و تنظیمات صفحه‌بندی (pagination) را تنظیم کنید.

روش کامندی:

برای تنظیمات پیشرفته کاربر، فایل‌های پیکربندی مخصوص به هر کاربر در مسیر /etc/pve/user.cfg قرار دارند. به‌طور مثال، برای تغییر تنظیمات پیش‌فرض کاربر خاص، باید فایل پیکربندی آن کاربر را ویرایش کنید:

nano /etc/pve/user.cfg

در این فایل، می‌توانید پارامترهایی مانند language, theme و timezone را برای هر کاربر تنظیم کنید. به‌طور مثال، برای تنظیم زبان و تم خاص برای یک کاربر به‌شکل زیر عمل کنید:

user: user1
theme: dark
language: en_US.UTF-8
timezone: Asia/Tehran

پس از انجام تغییرات، فایل را ذخیره کرده و از آن خارج شوید.

---

جمع بندی

در این بخش، تنظیمات نمایشی، زبان و اولویت‌های کاربران در Proxmox VE را بررسی کردیم. تغییر تم‌ها، زبان‌ها و تنظیمات پیش‌فرض کاربران می‌تواند باعث بهبود تجربه کاربری و تطبیق بهتر رابط کاربری با نیازهای مختلف گردد. هر دو روش گرافیکی و کامندی برای انجام این تنظیمات ارائه شد تا هم کاربران مبتدی و هم کاربران حرفه‌ای بتوانند از این قابلیت‌ها استفاده کنند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مدیریت کاربر و دسترسی‌ها از طریق Web UI” subtitle=”توضیحات کامل”]در این قسمت، قصد داریم نحوه مدیریت کاربران و تنظیم دسترسی‌های مختلف در پلتفرم Proxmox VE را از طریق رابط کاربری وب (Web UI) آموزش دهیم. این فرآیند شامل افزودن کاربران جدید، تخصیص دسترسی‌ها، و مدیریت سطوح مختلف دسترسی به منابع مختلف در Proxmox VE است. همچنین، روش‌هایی برای اعمال محدودیت‌ها و تنظیمات امنیتی مربوط به کاربران توضیح داده می‌شود.

---

1. افزودن کاربران جدید در Proxmox VE

برای مدیریت کاربران در Proxmox VE از Web UI، ابتدا باید به رابط کاربری وب وارد شوید. بعد از ورود، از منوی “Datacenter” می‌توانید تنظیمات کاربران را انجام دهید.

مراحل افزودن کاربر جدید:

1. وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. از نوار کناری، بر روی Datacenter کلیک کنید.
3. در تب Permissions، گزینه Users را انتخاب کنید.
4. در صفحه‌ی باز شده، بر روی Add کلیک کنید.
5. در پنجره باز شده، اطلاعات زیر را وارد کنید:
   • User name: نام کاربری جدید
   • Password: رمز عبور کاربر
   • Realm: نوع سیستم احراز هویت (که به طور معمول “PVE” است)
   • Email: ایمیل کاربر (اختیاری)
6. پس از وارد کردن اطلاعات، بر روی Add کلیک کنید تا کاربر جدید ایجاد شود.

مثال:

برای اضافه کردن یک کاربر جدید به نام “user1” در سیستم، می‌توانید از دستور زیر در Web UI استفاده کنید.

---

2. تنظیم دسترسی‌ها برای کاربران در Proxmox VE

پس از ایجاد کاربر جدید، باید دسترسی‌های مناسب را به او تخصیص دهید. این تنظیمات را می‌توانید در همان بخش Permissions انجام دهید.

مراحل تخصیص دسترسی به کاربر:

1. در همان صفحه Permissions و در تب Users، کاربری که ایجاد کرده‌اید را پیدا کنید.
2. بر روی کاربر مورد نظر کلیک کرده و سپس گزینه Add در قسمت Roles را انتخاب کنید.
3. از لیست کشویی، نقش یا Role مورد نظر را انتخاب کنید. برخی از نقش‌ها شامل:
   • PVEAdmin: دسترسی کامل به تمامی منابع.
   • PVEUser: دسترسی فقط برای مشاهده اطلاعات و منابع.
   • PVEAuditor: فقط دسترسی به مشاهده گزارش‌ها و لاگ‌ها.
4. پس از انتخاب نقش، مقصد یا Path که می‌خواهید دسترسی به آن داده شود را تعیین کنید. این مسیر می‌تواند مربوط به کل سیستم یا بخشی خاص باشد (مثل یک ماشین مجازی خاص).
5. بر روی Add کلیک کنید تا تغییرات اعمال شود.

دستور کامندی برای تخصیص دسترسی:

برای تخصیص دسترسی‌ها به یک کاربر از طریق کامندلاین، می‌توانید از دستور pveum استفاده کنید.

pveum acl add /vms/100 user1@pve PVEAdmin

این دستور به کاربر “user1” دسترسی PVEAdmin به ماشین مجازی با ID 100 را می‌دهد. شما می‌توانید مسیر و نقش را بسته به نیاز خود تغییر دهید.

---

3. مدیریت گروه‌ها و تخصیص دسترسی به گروه‌ها

یکی از ویژگی‌های مهم Proxmox VE، قابلیت ایجاد گروه‌های کاربری است که می‌توانید دسترسی‌ها را به گروه‌ها اختصاص دهید تا مدیریت آسان‌تری بر روی دسترسی‌ها داشته باشید. این کار می‌تواند به‌ویژه در محیط‌های بزرگ که تعداد کاربران زیادی دارند مفید باشد.

مراحل ایجاد گروه کاربری:

1. به تب Groups در صفحه Permissions بروید.
2. بر روی Add کلیک کنید و نام گروه را وارد کنید.
3. گروه را اضافه کنید و سپس دسترسی‌های آن را مطابق با نیاز خود تنظیم کنید.

افزودن دسترسی به گروه:

برای دادن دسترسی به گروه‌ها، مراحل مشابه با تخصیص دسترسی به کاربران است. شما باید به جای انتخاب یک کاربر، گروه مورد نظر را انتخاب کنید.

دستور کامندی برای ایجاد گروه و تخصیص دسترسی:

1. برای ایجاد یک گروه کاربری جدید به نام “admins”، دستور زیر را وارد کنید:

pveum group add admins

2. حالا برای تخصیص دسترسی به این گروه، از دستور زیر استفاده کنید:

pveum acl add /vms/100 admins@pve PVEAdmin

این دستور به گروه “admins” دسترسی PVEAdmin به ماشین مجازی با ID 100 را می‌دهد.

---

4. مدیریت سطح دسترسی به منابع مختلف

در Proxmox VE، شما می‌توانید سطوح دسترسی مختلفی را برای کاربران و گروه‌ها تنظیم کنید. این سطوح به شما اجازه می‌دهند تا دقیقاً مشخص کنید که یک کاربر یا گروه چه عملیاتی می‌تواند بر روی منابع مختلف انجام دهد.

منابع قابل تخصیص دسترسی:

• VMs: ماشین‌های مجازی
• Storage: منابع ذخیره‌سازی
• Datacenter: تنظیمات عمومی دیتاسنتر
• Node: دسترسی به نودها

تنظیم دسترسی برای ماشین‌های مجازی:

فرض کنید می‌خواهید به کاربری فقط دسترسی به مشاهده ماشین‌های مجازی بدهید. شما می‌توانید دسترسی “PVEUser” را به مسیر /vms تخصیص دهید. به‌این‌ترتیب، کاربر می‌تواند ماشین‌های مجازی را مشاهده کند اما نمی‌تواند تغییرات اعمال کند.

دستور کامندی:

pveum acl add /vms user1@pve PVEUser

این دستور به کاربر “user1” دسترسی مشاهده‌ای به تمام ماشین‌های مجازی می‌دهد.

---

5. **مدیریت دسترسی‌های پیشرفته با استفاده از **API

Proxmox VE API به شما این امکان را می‌دهد که به‌طور برنامه‌نویسی کاربران و دسترسی‌ها را مدیریت کنید. این ویژگی به‌ویژه در محیط‌های بزرگ و پیچیده مفید است که نیاز به اتوماسیون و ایجاد اسکریپت‌های خودکار وجود دارد.

مثال استفاده از API برای مدیریت دسترسی:

برای اضافه کردن یک کاربر جدید از طریق API، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید (با استفاده از curl):

curl -k -X POST "https://your-proxmox-server:8006/api2/json/access/users" -d "userid=user2@pve&password=secretpassword&email=user2@example.com"

این دستور یک کاربر جدید به نام “user2” را با رمز عبور “secretpassword” از طریق API ایجاد می‌کند.

---

جمع بندی

در این بخش، به صورت جامع نحوه مدیریت کاربران و دسترسی‌ها در Proxmox VE از طریق رابط کاربری وب و همچنین دستورهای کامندی مربوطه را بررسی کردیم. تنظیم دسترسی‌ها به کاربران و گروه‌ها، تخصیص نقش‌های مختلف به منابع، و استفاده از API برای مدیریت خودکار دسترسی‌ها از مهم‌ترین قابلیت‌های این پلتفرم هستند. با استفاده از این روش‌ها، می‌توانید دسترسی‌های دقیق و متناسب با نیازهای سازمانی خود را برای کاربران تنظیم کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 3. مدیریت ماشین‌های مجازی و کانتینرها”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”نحوه ایجاد، راه‌اندازی و خاموش کردن ماشین‌های مجازی از طریق Web UI” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، به نحوه ایجاد، راه‌اندازی و خاموش کردن ماشین‌های مجازی (VMs) در پلتفرم Proxmox VE از طریق رابط کاربری وب (Web UI) و همچنین از طریق دستورات کامندی پرداخته می‌شود. این کار به شما کمک می‌کند تا بتوانید ماشین‌های مجازی خود را به‌راحتی مدیریت کنید و از قابلیت‌های مختلف پلتفرم Proxmox VE بهره‌برداری کنید.

---

1. ایجاد ماشین مجازی جدید از طریق Web UI

ایجاد یک ماشین مجازی در Proxmox VE از طریق Web UI فرآیندی ساده است. در این بخش، نحوه ایجاد یک ماشین مجازی جدید با استفاده از رابط کاربری وب توضیح داده می‌شود.

مراحل ایجاد ماشین مجازی:

1. وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. در نوار کناری، بر روی Datacenter کلیک کنید.
3. سپس، بر روی Node (نودی که می‌خواهید ماشین مجازی در آن ایجاد شود) کلیک کنید.
4. در بالای صفحه، بر روی Create VM کلیک کنید.
5. در پنجره‌ای که باز می‌شود، اطلاعات زیر را وارد کنید:
   • Node: انتخاب نود (اگر چندین نود دارید).
   • VM ID: شناسه ماشین مجازی (که به طور خودکار تولید می‌شود، اما می‌توانید آن را تغییر دهید).
   • Name: نام ماشین مجازی.
   • OS: انتخاب سیستم عامل (اگر قصد دارید از یک فایل ISO برای نصب استفاده کنید، آن را در این بخش انتخاب کنید).
   • Disk: نوع دیسک و ظرفیت آن را مشخص کنید.
   • CPU: تعداد هسته‌های پردازنده.
   • Memory: میزان حافظه (RAM) ماشین مجازی.
   • Network: تنظیمات شبکه، مانند نوع کارت شبکه (Bridged یا NAT).
6. پس از وارد کردن اطلاعات، بر روی Finish کلیک کنید تا ماشین مجازی ایجاد شود.

دستور کامندی برای ایجاد ماشین مجازی:

برای ایجاد ماشین مجازی جدید از طریق دستور کامندی، می‌توانید از دستور qm استفاده کنید. در مثال زیر، یک ماشین مجازی با شناسه 101 ایجاد می‌شود:

qm create 101 --name vm1 --memory 2048 --net0 virtio,bridge=vmbr0 --cdrom /var/lib/vz/template/iso/ubuntu.iso --cores 2 --disk 10

در این دستور:

• 101 شناسه ماشین مجازی است.
• --name vm1 نام ماشین مجازی است.
• --memory 2048 میزان حافظه (RAM) ماشین مجازی را تعیین می‌کند.
• --net0 virtio,bridge=vmbr0 شبکه را به صورت “Virtio” روی “Bridge” تنظیم می‌کند.
• --cdrom مسیر فایل ISO که برای نصب سیستم عامل استفاده می‌شود.
• --cores 2 تعداد هسته‌های CPU را مشخص می‌کند.
• --disk 10 ظرفیت دیسک ماشین مجازی را به 10 گیگابایت تنظیم می‌کند.

---

2. راه‌اندازی ماشین مجازی از طریق Web UI

پس از ایجاد ماشین مجازی، باید آن را راه‌اندازی کنید تا سیستم عامل شروع به نصب یا اجرا کند.

مراحل راه‌اندازی ماشین مجازی:

1. در Web UI Proxmox VE، به تب VMs رفته و ماشین مجازی که می‌خواهید راه‌اندازی کنید را انتخاب کنید.
2. در بالای صفحه، گزینه Start را کلیک کنید.
3. بعد از کلیک بر روی Start، ماشین مجازی راه‌اندازی می‌شود و می‌توانید از طریق کنسول Web UI، آن را مشاهده کنید.

دستور کامندی برای راه‌اندازی ماشین مجازی:

برای راه‌اندازی ماشین مجازی از طریق کامندلاین، از دستور qm start استفاده می‌شود. در مثال زیر، ماشین مجازی با شناسه 101 راه‌اندازی می‌شود:

qm start 101

این دستور ماشین مجازی با شناسه 101 را راه‌اندازی می‌کند.

---

3. خاموش کردن ماشین مجازی از طریق Web UI

زمانی که به هر دلیلی بخواهید ماشین مجازی خود را خاموش کنید، می‌توانید این کار را به راحتی از طریق Web UI انجام دهید.

مراحل خاموش کردن ماشین مجازی:

1. وارد Web UI Proxmox VE شوید و به تب VMs بروید.
2. ماشین مجازی که قصد خاموش کردن آن را دارید انتخاب کنید.
3. در بالای صفحه، گزینه Shutdown را کلیک کنید.
4. پروسه خاموش شدن ماشین مجازی شروع می‌شود. اگر ماشین مجازی به درستی خاموش نشد، می‌توانید از گزینه Stop برای خاموش کردن اجباری استفاده کنید.

دستور کامندی برای خاموش کردن ماشین مجازی:

برای خاموش کردن ماشین مجازی از طریق کامندلاین، از دستور qm shutdown استفاده کنید. در مثال زیر، ماشین مجازی با شناسه 101 خاموش می‌شود:

qm shutdown 101

در صورتی که ماشین مجازی نتواست به صورت نرمال خاموش شود، می‌توانید از دستور qm stop برای خاموش کردن اجباری استفاده کنید:

qm stop 101

این دستور ماشین مجازی با شناسه 101 را به طور اجباری خاموش می‌کند.

---

4. نظارت بر وضعیت ماشین مجازی و کنسول

یکی از ویژگی‌های مهم Proxmox VE، امکان مشاهده وضعیت و کنسول ماشین مجازی است. از این طریق می‌توانید نظارت دقیقی بر روی عملکرد ماشین مجازی خود داشته باشید.

مشاهده وضعیت ماشین مجازی:

1. به تب VMs در Web UI بروید.
2. ماشین مجازی مورد نظر خود را انتخاب کنید.
3. در صفحه جزئیات، وضعیت ماشین مجازی از جمله Running (در حال اجرا) یا Stopped (خاموش) را مشاهده خواهید کرد.

دسترسی به کنسول ماشین مجازی:

برای دسترسی به کنسول ماشین مجازی، از گزینه Console در Web UI استفاده کنید. این گزینه به شما امکان می‌دهد که از طریق مرورگر وب به کنسول ماشین مجازی وصل شوید و عملیات نصب سیستم عامل یا مشاهده وضعیت سیستم را انجام دهید.

---

جمع بندی

در این بخش، نحوه ایجاد، راه‌اندازی و خاموش کردن ماشین‌های مجازی در Proxmox VE با استفاده از رابط کاربری وب (Web UI) و دستورات کامندی مربوطه را بررسی کردیم. این فرایندها از جمله مهم‌ترین عملیات‌هایی هستند که باید در مدیریت ماشین‌های مجازی انجام دهید. با استفاده از Web UI، می‌توانید این عملیات را به راحتی انجام دهید و با استفاده از دستورات کامندی، توانایی اتوماسیون و مدیریت از راه دور را خواهید داشت.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”پیکربندی منابع (CPU, RAM, Disk) برای ماشین‌های مجازی” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، به پیکربندی منابع ماشین‌های مجازی در Proxmox VE خواهیم پرداخت. منابعی که برای هر ماشین مجازی در نظر گرفته می‌شوند شامل CPU، RAM و Disk هستند که از مهم‌ترین فاکتورهای عملکرد ماشین مجازی به حساب می‌آیند. پیکربندی مناسب این منابع می‌تواند تأثیر زیادی بر کارایی سیستم و ماشین‌های مجازی شما داشته باشد. ما به صورت گرافیکی و همچنین از طریق دستورات کامندی به توضیح این پیکربندی‌ها خواهیم پرداخت.

---

1. پیکربندی CPU برای ماشین مجازی

تنظیمات CPU برای ماشین مجازی شامل انتخاب تعداد هسته‌های پردازنده، نوع پردازنده و نحوه تخصیص منابع پردازشی به ماشین مجازی می‌شود.

پیکربندی CPU از طریق Web UI:

1. وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. ماشین مجازی مورد نظر را از لیست VMs انتخاب کنید.
3. به تب Hardware بروید.
4. بر روی CPU کلیک کنید.
5. در پنجره باز شده می‌توانید موارد زیر را پیکربندی کنید:
   • Number of cores: تعداد هسته‌های CPU را مشخص کنید.
   • CPU socket: تعداد سوکت‌های پردازنده.
   • CPU type: انتخاب نوع پردازنده. می‌توانید از گزینه‌هایی مثل host برای استفاده از پردازنده واقعی سرور یا نوع‌های مختلف دیگر استفاده کنید.
   • CPU pinning: اختصاص هسته‌های مشخص به ماشین‌های مجازی.

پس از انجام تنظیمات، بر روی OK کلیک کنید تا تغییرات ذخیره شوند.

دستور کامندی برای پیکربندی CPU:

برای پیکربندی CPU از طریق خط فرمان، می‌توانید از دستور qm set استفاده کنید. در مثال زیر، ماشین مجازی با شناسه 101 به دو هسته پردازنده و یک سوکت پردازنده اختصاص می‌یابد:

qm set 101 --cores 2 --sockets 1 --cpu host

در این دستور:

• 101 شناسه ماشین مجازی است.
• --cores 2 تعداد هسته‌های پردازنده.
• --sockets 1 تعداد سوکت‌های پردازنده.
• --cpu host انتخاب نوع پردازنده مشابه پردازنده واقعی سیستم.

---

2. پیکربندی RAM برای ماشین مجازی

حافظه (RAM) یکی از مهم‌ترین منابع ماشین مجازی است که باید به درستی تخصیص داده شود تا عملکرد سیستم بهینه شود.

پیکربندی RAM از طریق Web UI:

1. وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. ماشین مجازی مورد نظر را از لیست VMs انتخاب کنید.
3. به تب Hardware بروید.
4. بر روی Memory کلیک کنید.
5. در پنجره باز شده می‌توانید میزان RAM مورد نظر را وارد کنید. مثلاً می‌توانید 2 گیگابایت RAM برای ماشین مجازی اختصاص دهید.
6. بعد از تنظیمات، بر روی OK کلیک کنید تا تغییرات ذخیره شوند.

دستور کامندی برای پیکربندی RAM:

برای پیکربندی RAM از طریق خط فرمان، از دستور qm set استفاده کنید. در مثال زیر، میزان RAM ماشین مجازی با شناسه 101 به 2048 مگابایت (2 گیگابایت) تغییر می‌کند:

qm set 101 --memory 2048

در این دستور:

• 101 شناسه ماشین مجازی است.
• --memory 2048 میزان حافظه (RAM) که باید به ماشین مجازی اختصاص یابد.

---

3. پیکربندی Disk برای ماشین مجازی

دیسک ماشین مجازی، جایی است که داده‌ها، سیستم عامل و برنامه‌ها ذخیره می‌شوند. پیکربندی دیسک به شما این امکان را می‌دهد که ظرفیت مناسب را برای هر ماشین مجازی فراهم کنید.

پیکربندی Disk از طریق Web UI:

1. وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. ماشین مجازی مورد نظر را از لیست VMs انتخاب کنید.
3. به تب Hardware بروید.
4. بر روی Add و سپس Hard Disk کلیک کنید.
5. در پنجره باز شده، تنظیمات زیر را انجام دهید:
   • Bus/Device: نوع اتصال دیسک (IDE، SCSI، VirtIO).
   • Size: اندازه دیسک (بر حسب گیگابایت).
   • Storage: انتخاب فضای ذخیره‌سازی که ماشین مجازی استفاده خواهد کرد.
   • Format: انتخاب فرمت دیسک (مثل RAW یا QCOW2).
6. پس از انجام تنظیمات، بر روی Add کلیک کنید تا دیسک به ماشین مجازی افزوده شود.

دستور کامندی برای پیکربندی Disk:

برای اضافه کردن یا تغییر اندازه دیسک ماشین مجازی از طریق کامندلاین، از دستور qm disk استفاده می‌شود. در مثال زیر، یک دیسک جدید به اندازه 20 گیگابایت به ماشین مجازی با شناسه 101 اضافه می‌شود:

qm disk add 101 scsi0 /dev/pve/vm-101-disk-0 20G

در این دستور:

• 101 شناسه ماشین مجازی است.
• scsi0 نوع دیسک (اتصال SCSI).
• /dev/pve/vm-101-disk-0 مسیر ذخیره‌سازی دیسک.
• 20G اندازه دیسک به گیگابایت.

برای تغییر اندازه دیسک، از دستور زیر استفاده کنید:

qm resize 101 scsi0 +10G

در این دستور:

• 101 شناسه ماشین مجازی است.
• scsi0 دیسکی که می‌خواهید اندازه آن را تغییر دهید.
• +10G افزایش اندازه دیسک به میزان 10 گیگابایت.

---

جمع بندی

در این بخش، نحوه پیکربندی منابع ماشین‌های مجازی شامل CPU، RAM و Disk در Proxmox VE به طور کامل از طریق Web UI و دستورات کامندی توضیح داده شد. تنظیمات مناسب منابع برای ماشین‌های مجازی تأثیر زیادی بر عملکرد و بهینه‌سازی سیستم‌های مجازی شما دارد. با استفاده از این روش‌ها، شما می‌توانید منابع مورد نیاز هر ماشین مجازی را به راحتی تنظیم کرده و از قابلیت‌های Proxmox VE برای مدیریت ماشین‌های مجازی بهینه بهره‌برداری کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مشاهده وضعیت و گزارش‌های ماشین‌های مجازی” subtitle=”توضیحات کامل”]مشاهده وضعیت و گزارش‌های ماشین‌های مجازی یکی از وظایف حیاتی در مدیریت سرورهای مجازی است. این کار به شما کمک می‌کند تا از سلامت و عملکرد ماشین‌های مجازی خود مطمئن شوید، مشکلات موجود را شناسایی کنید و به طور کلی بر عملکرد سیستم نظارت داشته باشید. در این بخش، ما روش‌های مختلفی برای مشاهده وضعیت ماشین‌های مجازی و بررسی گزارش‌های آن‌ها ارائه می‌دهیم. این فرآیند می‌تواند هم از طریق Web UI و هم از طریق دستورات کامندی انجام شود.

---

1. مشاهده وضعیت ماشین‌های مجازی از طریق Web UI

برای مشاهده وضعیت ماشین‌های مجازی در Proxmox VE از طریق Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. از لیست VMs ماشین مجازی مورد نظر خود را انتخاب کنید.
3. در تب Summary، وضعیت کلی ماشین مجازی را مشاهده خواهید کرد.
   • Status: نشان‌دهنده وضعیت فعلی ماشین مجازی است. این وضعیت می‌تواند شامل Running (در حال اجرا)، Stopped (متوقف شده)، Paused (معلق) و Suspended (به حالت تعلیق درآمده) باشد.
   • CPU Usage: استفاده از منابع CPU برای ماشین مجازی را به صورت درصدی نشان می‌دهد.
   • Memory Usage: میزان حافظه استفاده شده توسط ماشین مجازی را نمایش می‌دهد.
   • Disk Usage: مقدار فضای دیسک استفاده‌شده توسط ماشین مجازی را نشان می‌دهد.
   • Network: اطلاعات مربوط به شبکه ماشین مجازی (ارسال و دریافت داده) را نمایش می‌دهد.
4. در تب Console، می‌توانید به کنسول ماشین مجازی دسترسی پیدا کرده و وضعیت آن را به طور زنده بررسی کنید.

مشاهده لاگ‌ها و گزارش‌های ماشین مجازی از طریق Web UI:

برای مشاهده گزارش‌های دقیق‌تر و لاگ‌ها، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. از لیست VMs ماشین مجازی مورد نظر خود را انتخاب کنید.
3. به تب Logs بروید.
4. در این بخش می‌توانید گزارشات مختلف مربوط به ماشین مجازی، مانند فعالیت‌های راه‌اندازی، خاموش شدن، مشکلات نرم‌افزاری و غیره را مشاهده کنید.

---

2. مشاهده وضعیت ماشین‌های مجازی از طریق دستور کامندی

در خط فرمان نیز می‌توان وضعیت ماشین‌های مجازی و گزارش‌های مربوط به آن‌ها را مشاهده کرد. این کار با استفاده از دستور qm status برای بررسی وضعیت ماشین مجازی و دستور journalctl برای مشاهده گزارش‌ها انجام می‌شود.

مشاهده وضعیت ماشین مجازی با دستور qm status:

دستور qm status برای مشاهده وضعیت کلی ماشین مجازی‌ها استفاده می‌شود. برای مشاهده وضعیت ماشین مجازی با شناسه 101، از دستور زیر استفاده کنید:

qm status 101

این دستور یکی از وضعیت‌های زیر را به شما نمایش می‌دهد:

• status: running: ماشین مجازی در حال اجرا است.
• status: stopped: ماشین مجازی متوقف شده است.
• status: paused: ماشین مجازی به حالت تعلیق درآمده است.

مشاهده گزارش‌های ماشین مجازی با دستور journalctl:

دستور journalctl برای مشاهده لاگ‌های سیستم و گزارشات دقیق‌تر ماشین مجازی‌ها استفاده می‌شود. برای مشاهده گزارش‌های ماشین مجازی با شناسه 101، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

journalctl -u pve-manager | grep "VM 101"

این دستور تمامی گزارش‌های مربوط به ماشین مجازی با شناسه 101 را از لاگ‌های سیستم جستجو می‌کند و نمایش می‌دهد.

مشاهده لاگ‌های خاص ماشین مجازی از طریق دستور qm:

برای مشاهده گزارش‌های خاص‌تر مربوط به یک ماشین مجازی، می‌توانید از دستور qm استفاده کنید. برای مثال، برای مشاهده لاگ‌های ماشین مجازی 101، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

qm monitor 101

این دستور به شما اجازه می‌دهد تا به صورت تعاملی با ماشین مجازی ارتباط برقرار کنید و گزارش‌های بیشتری را مشاهده کنید.

---

3. مشاهده آمار دقیق‌تر ماشین‌های مجازی

در صورت نیاز به مشاهده آمار دقیق‌تر و پیشرفته‌تر مانند میزان استفاده از CPU، RAM، و Network، می‌توانید از ابزارهایی مانند pveperf یا top در سیستم عامل لینوکس استفاده کنید.

مشاهده آمار عملکرد با دستور pveperf:

دستور pveperf برای بررسی عملکرد سیستم و ماشین‌های مجازی استفاده می‌شود. با اجرای دستور زیر، می‌توانید وضعیت کلی سیستم از جمله عملکرد پردازنده، حافظه و دیسک را مشاهده کنید:

pveperf

این دستور آمار عملکرد کلی سیستم را به شما نمایش می‌دهد و به شما کمک می‌کند تا بفهمید ماشین‌های مجازی به چه میزان از منابع سخت‌افزاری استفاده می‌کنند.

مشاهده استفاده از منابع با دستور top:

دستور top یکی دیگر از ابزارهای مفید برای مشاهده استفاده از منابع سیستم است. این دستور، نمایی زنده از پردازنده‌ها، حافظه، و پردازش‌های در حال اجرا را به شما نمایش می‌دهد.

برای استفاده از دستور top در سرور لینوکس، کافی است دستور زیر را اجرا کنید:

top

این دستور به شما لیستی از پردازش‌ها را همراه با میزان استفاده از منابع نمایش می‌دهد که می‌تواند شامل ماشین‌های مجازی و فرآیندهای مربوط به آن‌ها باشد.

---

جمع بندی

در این بخش، روش‌های مختلفی برای مشاهده وضعیت و گزارش‌های ماشین‌های مجازی در Proxmox VE بررسی شد. شما می‌توانید وضعیت ماشین‌های مجازی را به سادگی از طریق Web UI مشاهده کنید و گزارش‌های دقیق‌تری را با استفاده از دستورات کامندی مثل qm status، journalctl و qm monitor دریافت کنید. همچنین ابزارهای پیشرفته‌تری مانند pveperf و top به شما این امکان را می‌دهند که آمار دقیق‌تری از عملکرد ماشین‌های مجازی و منابع سیستم دریافت کنید. این ابزارها به شما کمک می‌کنند تا از وضعیت ماشین‌های مجازی خود باخبر شوید و در صورت بروز مشکلات، آن‌ها را شناسایی و رفع کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مدیریت کانتینرها (LXC)” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، به بررسی نحوه مدیریت کانتینرها (LXC) از طریق Web UI و خط فرمان پرداخته خواهد شد. کانتینرها یکی از ابزارهای مهم و سبک برای اجرای اپلیکیشن‌ها به صورت ایزوله شده هستند. ما مراحل ایجاد، راه‌اندازی، حذف، پیکربندی منابع و نظارت بر وضعیت کانتینرها را به‌طور کامل بررسی می‌کنیم.

---

ایجاد، راه‌اندازی و حذف کانتینرها

1. ایجاد کانتینر:

برای ایجاد کانتینر در پروژۀ LXC، شما می‌توانید از Web UI یا خط فرمان استفاده کنید. ابتدا به داشبورد پروژۀ LXC خود وارد شوید.

ایجاد کانتینر از طریق Web UI:

1. وارد Web UI خود شوید و در نوار سمت چپ گزینه “LXC” را انتخاب کنید.
2. بر روی دکمه Create CT یا ایجاد کانتینر کلیک کنید.
3. در صفحه‌ای که باز می‌شود، تنظیمات اولیه کانتینر را وارد کنید:
   • نام کانتینر (Container Name)
   • نصب سیستم‌عامل (مثلاً Ubuntu، Debian، CentOS و…)
   • محدوده منابع (CPU، RAM، Disk)
4. پس از تکمیل تنظیمات، دکمه Finish را برای ایجاد کانتینر فشار دهید.

ایجاد کانتینر از طریق خط فرمان:

برای ایجاد کانتینر در محیط LXC از دستور زیر استفاده می‌کنیم:

lxc launch ubuntu:20.04 my-container

در این دستور:

• ubuntu:20.04 سیستم‌عاملی است که می‌خواهید برای کانتینر خود انتخاب کنید.
• my-container نام کانتینر جدید است.

2. راه‌اندازی کانتینر:

بعد از ایجاد کانتینر، باید آن را راه‌اندازی کنید. می‌توانید این کار را از طریق Web UI یا خط فرمان انجام دهید.

راه‌اندازی کانتینر از طریق Web UI:

1. در داشبورد “LXC”، کانتینر مورد نظر را انتخاب کنید.
2. بر روی دکمه Start کلیک کنید تا کانتینر شروع به کار کند.

راه‌اندازی کانتینر از طریق خط فرمان:

برای راه‌اندازی کانتینر از دستور زیر استفاده کنید:

lxc start my-container

3. حذف کانتینر:

اگر کانتینری دیگر مورد استفاده قرار نگیرد و بخواهید آن را حذف کنید، می‌توانید این کار را از Web UI یا خط فرمان انجام دهید.

حذف کانتینر از طریق Web UI:

1. در داشبورد “LXC”، کانتینر مورد نظر را انتخاب کنید.
2. بر روی دکمه Delete کلیک کنید و تایید کنید.

حذف کانتینر از طریق خط فرمان:

برای حذف کانتینر از دستور زیر استفاده کنید:

lxc delete my-container

اگر کانتینر در حال اجرا باشد و بخواهید آن را حذف کنید، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

lxc stop my-container
lxc delete my-container

---

پیکربندی منابع و شبکه در کانتینرها

1. پیکربندی منابع (CPU، RAM، Disk):

پیکربندی منابع کانتینرها، شامل تخصیص CPU، RAM و فضای دیسک است. این کار می‌تواند از Web UI یا از طریق خط فرمان انجام شود.

پیکربندی منابع از طریق Web UI:

1. وارد Web UI خود شوید و کانتینر مورد نظر را انتخاب کنید.
2. به بخش Resources بروید.
3. در این بخش، می‌توانید منابع مورد نیاز کانتینر را تنظیم کنید:
   • CPU: می‌توانید تعداد هسته‌های CPU را انتخاب کنید.
   • RAM: مقدار حافظه RAM که می‌خواهید به کانتینر اختصاص دهید.
   • Disk: مقدار فضای دیسک را تنظیم کنید.

پیکربندی منابع از طریق خط فرمان:

برای پیکربندی منابع از دستورات زیر استفاده می‌شود.

تخصیص CPU:

lxc config set my-container limits.cpu 2

این دستور به کانتینر my-container دو هسته CPU اختصاص می‌دهد.

تخصیص RAM:

lxc config set my-container limits.memory 2GB

این دستور به کانتینر my-container دو گیگابایت حافظه اختصاص می‌دهد.

تخصیص فضای دیسک:

lxc config set my-container limits.disk 20GB

این دستور به کانتینر my-container 20 گیگابایت فضای دیسک اختصاص می‌دهد.

2. پیکربندی شبکه در کانتینرها:

پیکربندی شبکه برای کانتینرها به‌طور معمول شامل تنظیمات IP و رابط‌های شبکه است. این کار می‌تواند از طریق Web UI یا خط فرمان انجام شود.

پیکربندی شبکه از طریق Web UI:

1. وارد Web UI شوید و کانتینر مورد نظر را انتخاب کنید.
2. به بخش Network بروید.
3. شما می‌توانید در این بخش، شبکه مورد نظر را انتخاب کنید، به‌عنوان‌مثال NAT یا Bridge.
4. همچنین می‌توانید آدرس IP استاتیک به کانتینر اختصاص دهید.

پیکربندی شبکه از طریق خط فرمان:

برای پیکربندی شبکه و تعیین آدرس IP استاتیک برای کانتینر می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

lxc network attach lxdbr0 my-container eth0
lxc config device set my-container eth0 ipv4.address 10.0.3.5

در این دستور:

• lxdbr0 شبکه‌ای است که کانتینر به آن متصل می‌شود.
• eth0 رابط شبکه کانتینر است.
• 10.0.3.5 آدرس IP استاتیک برای کانتینر است.

---

نظارت بر وضعیت و عملکرد کانتینرها

1. مشاهده وضعیت کانتینر:

برای مشاهده وضعیت کانتینرها، مانند اینکه آیا در حال اجرا هستند یا متوقف شده‌اند، می‌توانید از Web UI یا خط فرمان استفاده کنید.

مشاهده وضعیت از طریق Web UI:

1. وارد Web UI شوید و به بخش “LXC” بروید.
2. کانتینر مورد نظر را انتخاب کنید و وضعیت آن را مشاهده کنید (Running یا Stopped).

مشاهده وضعیت از طریق خط فرمان:

برای مشاهده وضعیت کانتینر می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

lxc list

این دستور لیستی از تمامی کانتینرها را به همراه وضعیت فعلی آن‌ها نمایش می‌دهد.

2. نظارت بر عملکرد کانتینر:

برای نظارت دقیق‌تر بر عملکرد کانتینر، مانند مصرف منابع، می‌توانید از دستوراتی مانند lxc exec استفاده کنید تا دستورات سیستم‌عاملی را در داخل کانتینر اجرا کنید.

مشاهده مصرف منابع:

lxc exec my-container -- top

این دستور به شما امکان مشاهده وضعیت مصرف منابع مانند CPU و RAM را در کانتینر می‌دهد.

3. مشاهده گزارش‌های عملکرد:

برای دریافت گزارش‌های دقیق از عملکرد کانتینر می‌توانید از ابزارهای نظارتی مانند sysstat و iostat استفاده کنید. برای نصب و استفاده از این ابزارها داخل کانتینر، دستور زیر را اجرا کنید:

lxc exec my-container -- apt-get install sysstat
lxc exec my-container -- iostat

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه ایجاد، راه‌اندازی و حذف کانتینرها در LXC، پیکربندی منابع (CPU، RAM، Disk) و شبکه برای کانتینرها، و همچنین نظارت بر وضعیت و عملکرد کانتینرها را بررسی کردیم. استفاده از این ابزارها و دستورات به شما کمک می‌کند تا به‌طور موثر منابع را مدیریت کرده و عملکرد کانتینرها را در پروژه‌های خود بهینه کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 4. مدیریت شبکه در Proxmox VE”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”آشنایی با بخش شبکه در Web UI” subtitle=”توضیحات کامل”]در محیط‌های مجازی‌سازی و استفاده از کانتینرها، پیکربندی شبکه یکی از بخش‌های حیاتی به‌شمار می‌آید. به‌ویژه در LXC و سیستم‌های مشابه، تنظیمات شبکه به شما این امکان را می‌دهد که نحوه ارتباط کانتینرها با یکدیگر و با دنیای بیرون را کنترل کنید. در این بخش، به بررسی قابلیت‌ها و تنظیمات مختلف بخش شبکه در Web UI خواهیم پرداخت و چگونگی پیکربندی آن را توضیح خواهیم داد.

---

بررسی بخش شبکه در Web UI

برای دسترسی به بخش شبکه در Web UI و انجام تنظیمات مربوط به آن، باید ابتدا وارد Web UI سیستم خود شوید و سپس به بخش مربوطه بروید. در اینجا، تنظیمات مختلفی از جمله اتصال شبکه کانتینرها، تخصیص IP، و دیگر تنظیمات شبکه‌ای در اختیار شما قرار دارد.

1. دسترسی به بخش شبکه:

1. ورود به Web UI: ابتدا باید وارد Web UI سیستم خود شوید. معمولاً آدرس این پنل به‌صورت http://<IP-ADDRESS>:8006 است (برای Proxmox VE). پس از ورود به این آدرس، نام کاربری و رمز عبور خود را وارد کنید.
2. انتخاب LXC یا ماشین مجازی: پس از ورود به داشبورد، به بخش LXC بروید و کانتینری که می‌خواهید تنظیمات شبکه آن را تغییر دهید، انتخاب کنید.
3. بخش Network: پس از انتخاب کانتینر یا ماشین مجازی، گزینه Network را در منوی سمت چپ مشاهده خواهید کرد. این بخش مربوط به تمامی تنظیمات شبکه‌ای دستگاه است.

2. تنظیمات و گزینه‌های شبکه در Web UI:

در این بخش، شما می‌توانید تنظیمات مختلفی را برای شبکه کانتینر خود انجام دهید، از جمله انتخاب نوع اتصال شبکه، پیکربندی آدرس IP، تنظیمات فایروال و غیره.

3. تنظیمات اتصالات شبکه:

نوع اتصال شبکه:

در بخش Network، شما می‌توانید نوع شبکه‌ای که به کانتینر اختصاص داده می‌شود را انتخاب کنید. معمولاً این دو گزینه رایج هستند:

• Bridged Mode: در این حالت، کانتینر یا ماشین مجازی به شبکه فیزیکی سرور متصل می‌شود و به‌طور مستقیم آدرس IP از شبکه LAN دریافت می‌کند.
• NAT Mode: در این حالت، کانتینر یا ماشین مجازی از طریق یک روتر مجازی که روی سرور اجرا می‌شود به شبکه خارجی دسترسی پیدا می‌کند. به‌عبارت‌دیگر، در این حالت، کانتینر یک IP خصوصی دریافت کرده و برای دسترسی به اینترنت از IP عمومی سرور استفاده می‌کند.

انتخاب نوع اتصال در Web UI:

1. به بخش Network بروید.
2. در گزینه Type، شما می‌توانید انتخاب کنید که از کدام نوع اتصال (Bridge یا NAT) استفاده کنید.
3. برای Bridge، می‌توانید نام رابط شبکه فیزیکی (مثلاً eth0 یا vmbr0) را مشخص کنید.

Bridge Mode:

lxc network attach lxdbr0 my-container eth0

NAT Mode:

در حالت NAT، معمولاً نیازی به پیکربندی خاص در سطح Web UI نیست زیرا شبکه به‌صورت خودکار از طریق NAT کار می‌کند.

4. تخصیص IP به کانتینرها:

در Web UI، می‌توانید به کانتینرها آدرس‌های IP استاتیک تخصیص دهید یا اجازه دهید که IP به‌طور خودکار از DHCP دریافت شود.

1. به بخش Network بروید.
2. در قسمت IP address می‌توانید آدرس IP استاتیک برای کانتینر تعیین کنید.
3. اگر می‌خواهید از DHCP استفاده کنید، می‌توانید گزینه مربوطه را انتخاب کرده تا کانتینر به‌طور خودکار IP دریافت کند.

تخصیص IP استاتیک از Web UI:

• گزینه IP address را فعال کرده و آدرس IP مورد نظر را وارد کنید.

پیکربندی IP استاتیک از خط فرمان:

برای تخصیص IP استاتیک از طریق خط فرمان می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

lxc config device set my-container eth0 ipv4.address 192.168.100.10

این دستور آدرس IP 192.168.100.10 را به کانتینر my-container تخصیص می‌دهد.

5. تنظیمات DNS:

در Web UI، همچنین می‌توانید DNS سرورها را برای کانتینر پیکربندی کنید. این تنظیمات به کانتینر کمک می‌کند تا از DNS خاصی برای حل نام‌ها استفاده کند.

1. در بخش Network، به بخش DNS بروید.
2. آدرس‌های DNS را وارد کنید (مانند 8.8.8.8 برای DNS گوگل).
3. سپس تغییرات را ذخیره کنید.

پیکربندی DNS از خط فرمان:

برای تنظیم DNS می‌توانید فایل کانفیگ /etc/resolv.conf داخل کانتینر را ویرایش کنید:

lxc exec my-container -- bash
echo "nameserver 8.8.8.8" >> /etc/resolv.conf

این دستور DNS گوگل را به کانتینر my-container اختصاص می‌دهد.

6. تنظیمات فایروال و فیلترینگ:

در بخش Firewall، شما می‌توانید قوانین فایروال برای کانتینر یا شبکه تعریف کنید. این تنظیمات به شما این امکان را می‌دهد که ترافیک ورودی یا خروجی به کانتینر را محدود کنید.

برای افزودن قوانین فایروال از Web UI، کافی است به بخش Firewall رفته و قوانین مختلف را مطابق نیاز خود اضافه کنید.

تنظیمات فایروال از خط فرمان:

برای افزودن یک قانون فایروال به کانتینر می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

lxc config device add my-container eth0 nic \
    nictype=bridged bridge=lxdbr0

در این دستور، nictype=bridged مشخص می‌کند که شبکه از نوع Bridge است و bridge=lxdbr0 به شبکه فیزیکی lxdbr0 متصل می‌شود.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه استفاده از بخش شبکه در Web UI برای پیکربندی و مدیریت اتصالات شبکه کانتینرها مورد بررسی قرار گرفت. ما نحوه انتخاب نوع اتصال شبکه، تخصیص IP استاتیک یا استفاده از DHCP، تنظیمات DNS و فایروال را پوشش دادیم. استفاده صحیح از این تنظیمات به شما این امکان را می‌دهد که شبکه کانتینرهای خود را به‌طور دقیق و مطابق با نیازهای پروژه مدیریت کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”تنظیمات و پیکربندی شبکه: Bridge Networking – ایجاد شبکه‌های مجازی” subtitle=”توضیحات کامل”]در مجازی‌سازی و به‌ویژه در محیط‌های LXC و مشابه، پیکربندی شبکه‌های مجازی با استفاده از Bridge Networking یکی از رایج‌ترین و پرکاربردترین روش‌ها است. این روش به شما اجازه می‌دهد تا شبکه‌های مجازی را برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها ایجاد کرده و ارتباط آنها را به‌طور ساده و مؤثر با شبکه فیزیکی سرور برقرار کنید. در این بخش، به بررسی نحوه ایجاد و پیکربندی شبکه‌های مجازی به‌وسیله Bridge Networking خواهیم پرداخت.

---

مفهوم Bridge Networking

Bridge Networking در واقع یک رابط شبکه‌ای مجازی است که به‌طور کامل با شبکه فیزیکی سرور ارتباط برقرار می‌کند. زمانی که یک کانتینر یا ماشین مجازی به یک Bridge متصل می‌شود، به‌طور مشابه یک دستگاه واقعی در شبکه ظاهر می‌شود. این نوع اتصال معمولاً زمانی استفاده می‌شود که نیاز دارید ماشین‌های مجازی یا کانتینرها به‌طور مستقیم به شبکه فیزیکی متصل شوند و آدرس IP مستقل خود را دریافت کنند.

در این روش، سرور به‌عنوان یک “bridge” عمل می‌کند و شبکه‌های فیزیکی و مجازی را به هم متصل می‌کند.

---

1. ایجاد و پیکربندی شبکه Bridge

برای ایجاد یک شبکه Bridge و اتصال آن به ماشین‌های مجازی یا کانتینرها از طریق Web UI و دستورهای کامندی می‌توان اقدام کرد. در اینجا نحوه پیکربندی شبکه Bridge به‌صورت گرافیکی و از طریق خط فرمان توضیح داده خواهد شد.

1.1. ایجاد شبکه Bridge از طریق Web UI:

1. ورود به Web UI: ابتدا باید وارد Web UI سیستم خود شوید. معمولاً آدرس این پنل به‌صورت http://<IP-ADDRESS>:8006 است. پس از ورود به این آدرس، نام کاربری و رمز عبور خود را وارد کنید.
2. انتخاب بخش شبکه: پس از ورود، به قسمت Datacenter یا Node بروید. در منوی سمت چپ، گزینه Network را انتخاب کنید.
3. ایجاد Bridge جدید: در این بخش، برای ایجاد یک Bridge جدید، گزینه Create را انتخاب کنید. سپس در پنجره‌ای که باز می‌شود، تنظیمات مختلف Bridge را پیکربندی کنید:
   • Bridge Name: نام شبکه Bridge خود را وارد کنید (مثلاً vmbr0).
   • Type: نوع اتصال را به‌عنوان Bridge انتخاب کنید.
   • Bridge Ports: در این قسمت می‌توانید پورت‌هایی که قرار است به Bridge متصل شوند را مشخص کنید (معمولاً eth0).
   • IP Configuration: در صورت نیاز به تخصیص آدرس IP به Bridge، این قسمت را پیکربندی کنید.
4. ذخیره تنظیمات: پس از وارد کردن تمامی تنظیمات، بر روی Create کلیک کنید تا شبکه جدید ایجاد شود.

1.2. ایجاد شبکه Bridge از طریق خط فرمان:

برای ایجاد شبکه Bridge از طریق خط فرمان، ابتدا باید از ابزار ip یا brctl استفاده کنید. در اینجا نحوه ایجاد یک Bridge جدید را با استفاده از brctl توضیح می‌دهیم.

1. نصب ابزار bridge-utils (در صورت عدم نصب):

sudo apt-get install bridge-utils

2. ایجاد Bridge جدید:

sudo brctl addbr vmbr0

3. اتصال پورت فیزیکی به Bridge (برای اتصال رابط شبکه فیزیکی به Bridge):

sudo brctl addif vmbr0 eth0

در اینجا، vmbr0 نام Bridge است و eth0 پورت فیزیکی است که می‌خواهید به Bridge متصل کنید.

4. پیکربندی IP برای Bridge (اختیاری):

در صورت نیاز به اختصاص IP به Bridge، می‌توانید این کار را با استفاده از تنظیمات ifconfig یا ip انجام دهید.

sudo ip addr add 192.168.1.10/24 dev vmbr0
sudo ip link set dev vmbr0 up

این دستور به Bridge vmbr0 آدرس IP 192.168.1.10 را تخصیص می‌دهد و آن را فعال می‌کند.

---

2. اتصال ماشین مجازی یا کانتینر به شبکه Bridge

حالا که شبکه Bridge ساخته شده است، می‌توانید ماشین‌های مجازی یا کانتینرها را به این شبکه متصل کنید.

2.1. اتصال ماشین مجازی به شبکه Bridge از طریق Web UI:

1. انتخاب ماشین مجازی: به داشبورد Web UI بروید و ماشین مجازی مورد نظر خود را انتخاب کنید.
2. بخش Network: در صفحه تنظیمات ماشین مجازی، به بخش Network بروید.
3. انتخاب شبکه Bridge: در قسمت Bridge، از منوی کشویی، vmbr0 را به‌عنوان شبکه Bridge انتخاب کنید.
4. ذخیره تنظیمات: پس از انجام تنظیمات، بر روی Save کلیک کنید تا تغییرات ذخیره شوند.
5. راه‌اندازی مجدد ماشین مجازی: برای اعمال تغییرات، ماشین مجازی را راه‌اندازی مجدد کنید.

2.2. اتصال کانتینر به شبکه Bridge از طریق Web UI:

1. انتخاب کانتینر: در Web UI، به بخش LXC بروید و کانتینر مورد نظر را انتخاب کنید.
2. بخش Network: در بخش Network، از گزینه Bridge برای اتصال به شبکه vmbr0 استفاده کنید.
3. ذخیره تنظیمات: پس از تنظیم، بر روی Save کلیک کنید تا تغییرات ذخیره شوند.

2.3. اتصال کانتینر به شبکه Bridge از طریق خط فرمان:

برای اتصال کانتینر به شبکه Bridge از طریق خط فرمان، دستور زیر را استفاده کنید:

lxc network attach vmbr0 my-container eth0

در این دستور، vmbr0 نام Bridge است، my-container نام کانتینر است، و eth0 رابط شبکه کانتینر است.

---

3. نظارت و بررسی تنظیمات شبکه Bridge

پس از پیکربندی شبکه Bridge و اتصال ماشین‌های مجازی یا کانتینرها، ممکن است بخواهید وضعیت و ارتباط شبکه‌ای را بررسی کنید.

برای بررسی وضعیت Bridge و اتصال پورت‌ها می‌توانید از دستور brctl یا ip استفاده کنید:

brctl show

این دستور وضعیت فعلی شبکه‌های Bridge را نمایش می‌دهد.

برای مشاهده تنظیمات IP Bridge می‌توانید از دستور ip addr show استفاده کنید:

ip addr show vmbr0

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه ایجاد و پیکربندی شبکه‌های Bridge برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها از طریق Web UI و خط فرمان بررسی شد. استفاده از Bridge Networking برای اتصال دستگاه‌های مجازی به شبکه فیزیکی، امکان مدیریت آدرس‌های IP و کنترل ترافیک شبکه را به‌سادگی فراهم می‌کند. این پیکربندی‌ها به شما این امکان را می‌دهند که محیط مجازی خود را به‌طور مؤثر و انعطاف‌پذیر مدیریت کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”VLAN: پیکربندی شبکه‌های مجازی و اختصاص VLAN به ماشین‌های مجازی” subtitle=”توضیحات کامل”]VLAN (Virtual Local Area Network) یکی از تکنولوژی‌های شبکه است که امکان تقسیم یک شبکه فیزیکی به چندین شبکه مجازی را فراهم می‌کند. این کار به‌ویژه در محیط‌های مجازی‌سازی و شبکه‌های پیچیده بسیار مهم است، زیرا به شما این امکان را می‌دهد که ترافیک شبکه را از هم جدا کرده و امنیت و مدیریت شبکه را بهتر انجام دهید. در این بخش، نحوه پیکربندی VLAN‌ها برای ماشین‌های مجازی را با استفاده از Web UI و دستورهای کامندی بررسی خواهیم کرد.

---

مفهوم VLAN

VLAN به شما این امکان را می‌دهد که یک شبکه فیزیکی را به بخش‌های مجازی تقسیم کنید. این بخش‌ها می‌توانند به‌طور مجزا ترافیک و منابع شبکه خود را داشته باشند، حتی اگر در همان شبکه فیزیکی قرار داشته باشند. به‌عنوان مثال، شما می‌توانید VLAN 10 را برای ماشین‌های مجازی مربوط به بخش فروش و VLAN 20 را برای بخش فنی اختصاص دهید. این تفکیک باعث افزایش امنیت و بهبود عملکرد شبکه می‌شود.

---

1. ایجاد و پیکربندی VLAN در شبکه Bridge

برای اینکه بتوانید از VLAN‌ها در محیط مجازی‌سازی خود استفاده کنید، ابتدا باید یک Bridge شبکه با پشتیبانی از VLAN ایجاد کنید و سپس VLAN‌های مختلف را به این Bridge اضافه کنید. در اینجا، نحوه پیکربندی VLAN از طریق Web UI و خط فرمان را بررسی خواهیم کرد.

1.1. ایجاد VLAN در Web UI

1. ورود به Web UI: ابتدا وارد Web UI شوید. معمولاً آدرس این پنل به‌صورت http://<IP-ADDRESS>:8006 است.
2. انتخاب بخش Network: به بخش Datacenter یا Node بروید. سپس از منوی سمت چپ گزینه Network را انتخاب کنید.
3. ایجاد Bridge VLAN: برای ایجاد VLAN در شبکه Bridge، باید ابتدا یک Bridge جدید با قابلیت VLAN تنظیم کنید. برای این کار، مراحل زیر را دنبال کنید:
   • Create Bridge: گزینه Create را انتخاب کنید.
   • Bridge Name: نام شبکه Bridge خود را وارد کنید (مثلاً vmbr0).
   • VLAN Aware: تیک این گزینه را فعال کنید تا Bridge از VLAN‌ها پشتیبانی کند.
   • Bridge Ports: در این قسمت، رابط فیزیکی شبکه مانند eth0 را وارد کنید که به Bridge متصل می‌شود.
4. ذخیره تنظیمات: پس از وارد کردن تنظیمات، بر روی Create کلیک کنید تا شبکه جدید ایجاد شود.

1.2. ایجاد VLAN در خط فرمان

برای ایجاد یک Bridge با پشتیبانی از VLAN از طریق خط فرمان، ابتدا باید ابزار bridge-utils را نصب کنید و سپس مراحل زیر را انجام دهید.

1. نصب ابزار bridge-utils:

sudo apt-get install bridge-utils

2. ایجاد Bridge جدید با پشتیبانی از VLAN:

sudo brctl addbr vmbr0
sudo ip link set dev vmbr0 up

3. فعال‌سازی قابلیت VLAN برای Bridge:

برای فعال‌سازی قابلیت VLAN در Bridge، باید از دستور vconfig استفاده کنید:

sudo vconfig add eth0 10

در اینجا، eth0 رابط شبکه فیزیکی است و 10 شماره VLAN است که به آن اختصاص داده می‌شود.

---

2. اختصاص VLAN به ماشین‌های مجازی

حالا که شبکه Bridge با پشتیبانی از VLAN ایجاد شد، می‌توانید VLAN‌ها را به ماشین‌های مجازی خود اختصاص دهید.

2.1. اختصاص VLAN به ماشین مجازی از طریق Web UI

1. انتخاب ماشین مجازی: به Web UI بروید و ماشین مجازی مورد نظر را انتخاب کنید.
2. بخش Network: در صفحه تنظیمات ماشین مجازی، به بخش Network بروید.
3. انتخاب VLAN برای شبکه: در قسمت Bridge، شبکه vmbr0 را به‌عنوان شبکه Bridge انتخاب کنید. سپس در بخش VLAN Tag، شماره VLAN مورد نظر (مثلاً 10) را وارد کنید.
4. ذخیره تنظیمات: پس از انجام تنظیمات، بر روی Save کلیک کنید تا تغییرات ذخیره شوند.
5. راه‌اندازی مجدد ماشین مجازی: برای اعمال تغییرات، ماشین مجازی را راه‌اندازی مجدد کنید.

2.2. اختصاص VLAN به ماشین مجازی از طریق خط فرمان

برای اختصاص VLAN به ماشین مجازی از طریق خط فرمان، باید از ابزار virt-manager یا qm استفاده کنید. در اینجا نحوه انجام این کار با استفاده از qm توضیح داده می‌شود.

1. پیکربندی VLAN برای ماشین مجازی:

qm set <VMID> -net0 virtio=<MAC_ADDRESS>,bridge=vmbr0,tag=10

در این دستور:

• <VMID> شماره ماشین مجازی است.
• <MAC_ADDRESS> آدرس MAC ماشین مجازی است.
• tag=10 شماره VLAN مورد نظر است.

2. راه‌اندازی مجدد ماشین مجازی:

برای اعمال تغییرات، باید ماشین مجازی را راه‌اندازی مجدد کنید:

qm restart <VMID>

---

3. نظارت و بررسی پیکربندی VLAN

پس از پیکربندی VLAN‌ها، می‌توانید از دستورهای مختلف برای نظارت و بررسی وضعیت شبکه‌های VLAN استفاده کنید.

1. بررسی تنظیمات VLAN در Bridge:

برای بررسی اینکه Bridge به‌درستی تنظیم شده است و پشتیبانی از VLAN فعال است، از دستور زیر استفاده کنید:

brctl show

این دستور اطلاعات مربوط به Bridge‌ها را نمایش می‌دهد و می‌توانید وضعیت VLAN را بررسی کنید.

2. بررسی پیکربندی VLAN:

برای مشاهده VLAN‌های پیکربندی‌شده در شبکه فیزیکی، از دستور vconfig استفاده کنید:

vconfig list

این دستور تمام VLAN‌های موجود را نمایش می‌دهد.

3. بررسی وضعیت شبکه‌های VLAN با استفاده از ip:

برای مشاهده اطلاعات دقیق از پیکربندی‌های شبکه VLAN می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

ip link show

این دستور وضعیت تمامی رابط‌های شبکه و VLAN‌ها را نمایش می‌دهد.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه پیکربندی و اختصاص VLAN به ماشین‌های مجازی از طریق Web UI و خط فرمان توضیح داده شد. استفاده از VLAN‌ها در شبکه‌های مجازی‌سازی به شما این امکان را می‌دهد که ترافیک شبکه را به‌طور مؤثر تفکیک کنید، امنیت شبکه را افزایش دهید و از مدیریت بهتری برخوردار شوید. همچنین، با استفاده از Web UI و دستورات خط فرمان، می‌توانید به‌سادگی VLAN‌ها را برای ماشین‌های مجازی خود پیکربندی کرده و شبکه خود را به‌طور حرفه‌ای مدیریت کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”Bonding: اتصال چندین رابط شبکه برای افزونگی” subtitle=”توضیحات کامل”]Bonding یا Link Aggregation یکی از تکنیک‌های شبکه است که به شما این امکان را می‌دهد که چندین رابط شبکه را به‌طور همزمان و به‌صورت یکپارچه به هم متصل کنید. این کار به‌ویژه در محیط‌های نیازمند افزونگی بالا و عملکرد بهتر شبکه بسیار مفید است. با استفاده از Bonding، می‌توانید ترافیک شبکه را بین چندین کارت شبکه تقسیم کنید و از افزونگی (redundancy) برای افزایش قابلیت اطمینان و سرعت استفاده کنید.

در این بخش، نحوه پیکربندی Bonding برای اتصال چندین رابط شبکه با استفاده از Web UI و خط فرمان به‌طور کامل شرح داده می‌شود.

---

1. مفهوم Bonding

Bonding به شما این امکان را می‌دهد که چندین رابط شبکه فیزیکی (مثل eth0, eth1 و غیره) را به یک رابط منطقی واحد تبدیل کنید. این رابط منطقی می‌تواند داده‌ها را به‌صورت موازی یا افزایشی ارسال کند. این تکنیک اغلب در محیط‌های سازمانی و دیتاسنترها برای بهبود پهنای باند و افزونگی استفاده می‌شود.

موارد استفاده از Bonding شامل:

• افزونگی شبکه: در صورت خرابی یک رابط شبکه، ترافیک به رابط دیگر منتقل می‌شود.
• افزایش پهنای باند: با تقسیم بار ترافیک شبکه بین چندین رابط شبکه، می‌توانید سرعت انتقال داده‌ها را بهبود بخشید.

---

2. انواع روش‌های Bonding

برای پیکربندی Bonding، چندین روش یا مد مختلف وجود دارد که می‌توانید انتخاب کنید. این مدها عبارتند از:

• mode 0 (balance-rr): تقسیم بار به‌صورت دوری (Round-robin) بین رابط‌ها.
• mode 1 (active-backup): در این مد فقط یکی از رابط‌ها فعال است و دیگر رابط‌ها در حالت آماده‌به‌کار قرار دارند.
• mode 2 (balance-xor): ارسال بسته‌ها بر اساس ترکیبی از آدرس MAC فرستنده و گیرنده.
• mode 3 (broadcast): ارسال همه بسته‌ها به هر دو رابط.
• mode 4 (802.3ad): استفاده از پروتکل LACP (Link Aggregation Control Protocol).
• mode 5 (balance-tlb): تقسیم بار به‌طور هوشمند بر اساس ترافیک.
• mode 6 (balance-alb): مانند mode 5 اما بدون نیاز به پیکربندی سویچ‌های شبکه.

---

3. پیکربندی Bonding در Web UI

برای پیکربندی Bonding در Web UI، شما باید یک Bridge ایجاد کنید که از پشتیبانی برای افزونگی و تقسیم بار برخوردار باشد. در اینجا، مراحل انجام این کار در Web UI آمده است.

3.1. ایجاد Bonding در Web UI

1. ورود به Web UI: ابتدا وارد Web UI خود شوید. آدرس معمول این صفحه به‌صورت http://<IP-ADDRESS>:8006 است.
2. انتخاب بخش Network: به بخش Datacenter یا Node بروید و سپس از منوی سمت چپ گزینه Network را انتخاب کنید.
3. ایجاد شبکه Bonding: برای ایجاد شبکه Bonding، باید مراحل زیر را دنبال کنید:
   • Create Bond: روی گزینه Create کلیک کنید و سپس Bond را انتخاب کنید.
   • Bond Name: نام رابط Bond خود را وارد کنید (مثل bond0).
   • Mode: مد Bonding خود را انتخاب کنید (برای مثال، balance-rr یا active-backup).
   • Slaves: رابط‌های فیزیکی که می‌خواهید به Bonding اضافه کنید را انتخاب کنید. این رابط‌ها می‌توانند eth0, eth1, و غیره باشند.
   • MTU: اندازه MTU را به‌دلخواه تنظیم کنید.
4. ذخیره تنظیمات: پس از تنظیم این گزینه‌ها، روی Create کلیک کنید تا تنظیمات شما ذخیره شود.

3.2. بررسی وضعیت و پیکربندی Bonding در Web UI

برای بررسی وضعیت شبکه Bonding، می‌توانید به بخش Network در Web UI مراجعه کنید و وضعیت رابط‌ها و اتصال‌های مختلف را مشاهده کنید. در این بخش، اطلاعاتی مانند وضعیت رابط‌ها، نوع مد Bonding و سرعت انتقال داده‌ها نمایش داده می‌شود.

---

4. پیکربندی Bonding در خط فرمان

برای پیکربندی Bonding از طریق خط فرمان، باید از ابزارهایی مانند ifenslave و ip استفاده کنید. در اینجا نحوه انجام این کار را با استفاده از دستورات خط فرمان توضیح می‌دهیم.

4.1. نصب ابزارهای مورد نیاز

برای استفاده از Bonding در لینوکس، باید اطمینان حاصل کنید که پکیج‌های مورد نیاز نصب شده‌اند. این پکیج‌ها معمولاً به‌طور پیش‌فرض نصب می‌شوند، اما در صورتی که نیاز به نصب آنها داشته باشید، از دستورات زیر استفاده کنید:

sudo apt-get install ifenslave

4.2. ایجاد رابط Bonding

1. ایجاد رابط Bonding:

برای ایجاد یک رابط Bonding جدید، از دستور زیر استفاده کنید:

sudo ip link add bond0 type bond

2. تنظیم مد Bonding:

پس از ایجاد رابط Bonding، باید مد آن را مشخص کنید. به‌عنوان‌مثال، اگر بخواهید از مد active-backup استفاده کنید، دستور زیر را وارد کنید:

sudo echo "mode=1" > /sys/class/net/bond0/bonding/mode

3. اتصال رابط‌ها به Bonding:

پس از تنظیم مد، باید رابط‌های فیزیکی که می‌خواهید به این Bonding اضافه شوند را مشخص کنید. برای این کار از دستور ifenslave استفاده کنید:

sudo ifenslave bond0 eth0 eth1

در اینجا، eth0 و eth1 رابط‌های شبکه‌ای هستند که به رابط Bonding اضافه می‌شوند.

4. راه‌اندازی مجدد رابط:

برای فعال‌سازی و اعمال تنظیمات جدید، رابط Bonding را به‌طور کامل راه‌اندازی مجدد کنید:

sudo ip link set dev bond0 up

4.3. بررسی وضعیت Bonding

برای بررسی وضعیت رابط Bonding و اطمینان از عملکرد صحیح آن، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

cat /proc/net/bonding/bond0

این دستور اطلاعات دقیقی در مورد وضعیت لینک‌های شبکه و نحوه تقسیم بار در Bonding به شما می‌دهد.

---

5. نظارت و عیب‌یابی

برای نظارت بر عملکرد Bonding و تشخیص مشکلات احتمالی، می‌توانید از دستورات مختلفی استفاده کنید که وضعیت شبکه و رابط‌ها را نشان می‌دهند.

1. بررسی وضعیت رابط‌های شبکه:

ifconfig bond0

این دستور وضعیت رابط شبکه Bonding را نمایش می‌دهد.

2. بررسی وضعیت پیوندهای فیزیکی:

برای بررسی اینکه کدام رابط‌ها به شبکه متصل هستند، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

cat /proc/net/bonding/bond0

این دستور اطلاعات دقیق‌تری درباره هر یک از رابط‌های فیزیکی و وضعیت آنها ارائه می‌دهد.

---

جمع‌بندی

در این بخش، پیکربندی و استفاده از Bonding برای اتصال چندین رابط شبکه به‌طور همزمان برای افزونگی و افزایش پهنای باند بررسی شد. با استفاده از Bonding، می‌توانید امنیت شبکه را افزایش داده و ترافیک را به‌صورت مؤثرتری مدیریت کنید. چه از طریق Web UI و چه از طریق خط فرمان، پیکربندی Bonding ساده است و می‌توانید با استفاده از آن از افزونگی شبکه بهره‌مند شوید و عملکرد بهتری در محیط‌های نیازمند ترافیک بالا بدست آورید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”تنظیمات IP و DHCP از Web UI” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، نحوه پیکربندی تنظیمات IP و DHCP برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها از طریق Web UI در محیط Proxmox بررسی می‌شود. این تنظیمات به شما کمک می‌کنند تا شبکه‌های مجازی را به‌طور مؤثر پیکربندی کرده و به دستگاه‌های خود آدرس‌های IP اختصاص دهید. علاوه بر این، تنظیمات DHCP به شما امکان می‌دهد که به‌طور خودکار به ماشین‌های مجازی و کانتینرها آدرس‌های IP تخصیص دهید.

---

1. مفهوم تنظیمات IP و DHCP

• IP (Internet Protocol): آدرس IP یک شناسه منحصر به‌فرد است که برای شناسایی و ارتباط دستگاه‌ها در شبکه استفاده می‌شود. شما می‌توانید برای هر ماشین مجازی یا کانتینر، آدرس IP استاتیک یا دینامیک تنظیم کنید.
• DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol): پروتکلی است که به‌طور خودکار به دستگاه‌ها در شبکه آدرس IP اختصاص می‌دهد. با استفاده از DHCP، نیازی به پیکربندی دستی آدرس‌های IP نیست.

---

2. تنظیمات IP استاتیک از طریق Web UI

برای پیکربندی IP استاتیک در Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

2.1. ورود به Web UI

1. به Web UI پروکسموکس وارد شوید. آدرس معمول Web UI به‌صورت زیر است:

http://<IP-ADDRESS>:8006

2. وارد پنل مدیریتی شوید و به بخش Datacenter یا Node که ماشین مجازی یا کانتینر شما در آن قرار دارد بروید.

2.2. پیکربندی IP استاتیک برای ماشین مجازی یا کانتینر

1. ماشین مجازی یا کانتینری که می‌خواهید برای آن IP استاتیک تنظیم کنید را انتخاب کنید.
2. از منوی سمت چپ گزینه Network را انتخاب کنید.
3. در قسمت Network Device، رابط شبکه‌ای که می‌خواهید IP استاتیک برای آن تنظیم کنید را پیدا کنید.
4. برای ویرایش تنظیمات شبکه، روی دکمه Edit در کنار رابط شبکه کلیک کنید.
5. در کادر IPv4 یا IPv6، گزینه Static را انتخاب کنید.
6. آدرس IP، Subnet Mask و Gateway خود را وارد کنید. به‌عنوان مثال:
   • IP Address: 192.168.1.10
   • Netmask: 255.255.255.0
   • Gateway: 192.168.1.1
7. پس از وارد کردن اطلاعات، روی Save کلیک کنید تا تغییرات ذخیره شوند.
8. برای اعمال تغییرات، ممکن است نیاز به راه‌اندازی مجدد ماشین مجازی یا کانتینر باشد.

---

3. تنظیمات DHCP از طریق Web UI

اگر می‌خواهید که ماشین‌های مجازی یا کانتینرها به‌طور خودکار از DHCP آدرس IP دریافت کنند، می‌توانید تنظیمات DHCP را در Web UI پیکربندی کنید.

3.1. پیکربندی DHCP برای ماشین مجازی یا کانتینر

1. ماشین مجازی یا کانتینری که می‌خواهید از DHCP برای آن استفاده کنید را انتخاب کنید.
2. به بخش Network بروید.
3. رابط شبکه‌ای که قصد دارید از DHCP استفاده کنید را پیدا کنید.
4. برای ویرایش تنظیمات، روی دکمه Edit کلیک کنید.
5. در کادر IPv4 یا IPv6، گزینه DHCP را انتخاب کنید.
6. با انتخاب DHCP، ماشین مجازی یا کانتینر به‌طور خودکار از سرور DHCP موجود در شبکه خود آدرس IP دریافت خواهد کرد.
7. پس از ذخیره تغییرات، دوباره برای اعمال تنظیمات، ماشین مجازی یا کانتینر را راه‌اندازی کنید.

3.2. تنظیمات DHCP برای شبکه Bridge در Web UI

اگر می‌خواهید به‌طور کلی برای ماشین‌های مجازی یا کانتینرهای خود یک سرور DHCP تنظیم کنید، می‌توانید این تنظیمات را در شبکه Bridge اعمال کنید. برای این کار، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. در بخش Datacenter، گزینه Network را انتخاب کنید.
2. در این بخش، شبکه‌های مختلف موجود برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها را مشاهده خواهید کرد. برای ویرایش شبکه Bridge که ماشین‌ها به آن متصل هستند، روی آن کلیک کنید.
3. در پنجره ویرایش شبکه، تنظیمات DHCP سرور را اعمال کنید.

---

4. پیکربندی IP و DHCP از طریق خط فرمان

اگر تمایل دارید که تنظیمات IP و DHCP را از طریق خط فرمان انجام دهید، می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید.

4.1. پیکربندی IP استاتیک

برای تنظیم آدرس IP استاتیک در ماشین مجازی یا کانتینر، باید فایل پیکربندی شبکه را ویرایش کنید. به‌عنوان‌مثال، برای پیکربندی IP استاتیک در یک ماشین مجازی با رابط eth0، دستورات زیر را وارد کنید:

1. فایل پیکربندی شبکه را ویرایش کنید:

sudo nano /etc/network/interfaces

2. برای تنظیم آدرس IP استاتیک، خطوط زیر را اضافه یا ویرایش کنید:

auto eth0
iface eth0 inet static
    address 192.168.1.10
    netmask 255.255.255.0
    gateway 192.168.1.1

3. پس از ذخیره تغییرات، برای اعمال تنظیمات، رابط شبکه را ریستارت کنید:

sudo systemctl restart networking

4.2. پیکربندی DHCP

برای پیکربندی DHCP به‌صورت خودکار، فایل پیکربندی شبکه را به‌صورت زیر ویرایش کنید:

1. فایل پیکربندی شبکه را ویرایش کنید:

sudo nano /etc/network/interfaces

2. برای استفاده از DHCP، تنظیمات زیر را وارد کنید:

auto eth0
iface eth0 inet dhcp

3. سپس، برای اعمال تغییرات، رابط شبکه را ریستارت کنید:

sudo systemctl restart networking

---

5. نظارت و عیب‌یابی

برای نظارت بر تنظیمات IP و DHCP، می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید:

1. بررسی وضعیت IP: با دستور زیر می‌توانید آدرس IP فعلی را مشاهده کنید:

ip addr show

2. بررسی وضعیت DHCP: برای بررسی اینکه ماشین مجازی یا کانتینر شما آدرس IP خود را از سرور DHCP دریافت کرده است یا خیر، می‌توانید دستور زیر را استفاده کنید:

dhclient -v

این دستور فرآیند دریافت IP از DHCP سرور را نمایش می‌دهد.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه پیکربندی تنظیمات IP و DHCP برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها در Web UI و از طریق خط فرمان توضیح داده شد. تنظیمات IP استاتیک برای تخصیص دستی آدرس‌ها و DHCP برای تخصیص خودکار آدرس‌ها به ماشین‌های مجازی و کانتینرها بسیار مهم است. این تنظیمات به‌ویژه در محیط‌های پیچیده شبکه‌ای به شما این امکان را می‌دهند که مدیریت و تخصیص آدرس‌های IP را به‌صورت بهینه انجام دهید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مشاهده و مدیریت وضعیت شبکه‌های متصل به سیستم” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، روش‌های مختلف برای مشاهده و مدیریت وضعیت شبکه‌های متصل به سیستم از طریق Web UI در Proxmox و همچنین ابزارهای خط فرمان بررسی می‌شود. این کار به شما کمک می‌کند تا وضعیت شبکه‌ها، اتصال‌ها و عملکرد آنها را نظارت کرده و در صورت نیاز پیکربندی‌های لازم را انجام دهید.

---

1. مشاهده وضعیت شبکه از طریق Web UI

در Web UI پروکسموکس، شما می‌توانید وضعیت شبکه‌های متصل به سیستم را به‌راحتی مشاهده کرده و از اطلاعات مربوط به شبکه‌های مختلف استفاده کنید. برای این کار، مراحل زیر را دنبال کنید:

1.1. ورود به Web UI

1. وارد Web UI پروکسموکس شوید:

   http://<IP-ADDRESS>:8006
   

2. با استفاده از نام کاربری و رمز عبور خود وارد شوید.

1.2. مشاهده وضعیت شبکه در Datacenter یا Node

1. در بخش Datacenter یا Node که ماشین‌های مجازی یا کانتینرهای شما قرار دارند، روی Network کلیک کنید.
2. در این بخش، وضعیت شبکه‌های مختلف متصل به سیستم، مانند شبکه‌های Bridge یا Bond، نمایش داده می‌شود.
3. برای مشاهده جزئیات بیشتر، می‌توانید روی هر شبکه کلیک کنید تا اطلاعات مربوط به آن مانند وضعیت ارتباطی، IPهای اختصاص داده شده، و تنظیمات DHCP را مشاهده کنید.

1.3. مشاهده جزئیات وضعیت رابط‌های شبکه

برای مشاهده وضعیت رابط‌های شبکه، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد صفحه ماشین مجازی یا کانتینر موردنظر شوید.
2. در منوی سمت چپ، گزینه Network را انتخاب کنید.
3. در اینجا، شما می‌توانید وضعیت رابط‌های شبکه مختلف متصل به سیستم خود را مشاهده کنید.
   • اگر رابط شبکه به درستی متصل است، وضعیت آن به‌عنوان Up نمایش داده می‌شود.
   • در صورت قطع بودن اتصال، وضعیت آن به‌صورت Down نمایش داده می‌شود.

1.4. مشاهده وضعیت اتصال‌های شبکه

در بخش Network، اطلاعات بیشتری از اتصال‌های شبکه و فعالیت‌های آن‌ها نظیر پینگ‌ها، سرعت ارتباط، و خطاهای شبکه به‌صورت گرافیکی در دسترس قرار می‌گیرد.

---

2. مدیریت وضعیت شبکه از طریق Web UI

بعد از مشاهده وضعیت شبکه‌ها، شما ممکن است بخواهید تنظیماتی را تغییر دهید یا شبکه‌ای را مدیریت کنید. برای انجام این کار از Web UI مراحل زیر را دنبال کنید:

2.1. فعال یا غیرفعال کردن رابط شبکه

برای فعال یا غیرفعال کردن یک رابط شبکه، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. به بخش Network بروید.
2. رابط شبکه‌ای که می‌خواهید آن را غیرفعال کنید را انتخاب کنید.
3. در قسمت پایین پنجره، دکمه Down را برای غیرفعال کردن و دکمه Up را برای فعال کردن رابط شبکه انتخاب کنید.
4. در صورت انجام تغییرات، ممکن است لازم باشد تا ماشین مجازی یا کانتینر را ریستارت کنید.

2.2. تغییر تنظیمات شبکه

اگر نیاز به تغییر تنظیمات شبکه مانند تغییر آدرس IP، تنظیمات DHCP یا تغییر تنظیمات Bridge دارید، می‌توانید به‌راحتی از طریق Web UI تنظیمات را به‌روزرسانی کنید:

1. بر روی رابط شبکه موردنظر کلیک کنید.
2. در پنجره Edit، تغییرات موردنظر مانند آدرس IP، Gateway یا تنظیمات DHCP را اعمال کنید.
3. پس از اعمال تغییرات، روی Save کلیک کنید تا تغییرات ذخیره شوند.

2.3. حذف یک رابط شبکه

اگر نیاز به حذف یک رابط شبکه دارید، می‌توانید مراحل زیر را دنبال کنید:

1. به بخش Network بروید.
2. رابط شبکه‌ای که می‌خواهید حذف کنید را انتخاب کنید.
3. بر روی Delete کلیک کنید و تایید کنید که می‌خواهید این رابط شبکه حذف شود.
4. توجه داشته باشید که پس از حذف رابط شبکه، ممکن است ماشین مجازی یا کانتینر نیاز به تنظیم مجدد داشته باشد.

---

3. مشاهده و مدیریت وضعیت شبکه از طریق خط فرمان

علاوه بر Web UI، شما می‌توانید وضعیت شبکه‌ها را از طریق خط فرمان نیز مدیریت کنید. در این بخش، دستورات مختلفی برای مشاهده و مدیریت وضعیت شبکه در سیستم لینوکس مورد استفاده قرار می‌گیرد.

3.1. مشاهده وضعیت شبکه

برای مشاهده وضعیت شبکه و رابط‌های شبکه در سیستم، از دستور ip استفاده کنید. این دستور اطلاعات کاملی در مورد وضعیت رابط‌های شبکه، آدرس‌های IP و وضعیت آن‌ها فراهم می‌آورد.

دستور زیر را وارد کنید تا وضعیت تمامی رابط‌های شبکه را مشاهده کنید:

ip addr show

خروجی دستور شامل لیستی از رابط‌های شبکه است که وضعیت هر یک به‌صورت UP یا DOWN مشخص می‌شود.

برای مشاهده وضعیت دقیق‌تر رابط شبکه خاصی مانند eth0، دستور زیر را وارد کنید:

ip addr show eth0

3.2. بررسی وضعیت اتصال شبکه

برای بررسی وضعیت اتصال شبکه و پینگ به یک دستگاه یا آدرس خاص، از دستور ping استفاده کنید:

ping -c 4 8.8.8.8

این دستور پینگ به آدرس 8.8.8.8 (DNS گوگل) ارسال می‌کند و وضعیت اتصال به آن را بررسی می‌کند.

3.3. مشاهده تنظیمات شبکه در سیستم

برای مشاهده تنظیمات شبکه به‌طور کلی، مانند gateway، DNS و آدرس‌های IP، می‌توانید فایل پیکربندی شبکه را بررسی کنید. در بسیاری از سیستم‌ها، فایل پیکربندی در مسیر زیر قرار دارد:

cat /etc/network/interfaces

یا برای سیستم‌های جدیدتر که از netplan استفاده می‌کنند:

cat /etc/netplan/*.yaml

این فایل‌ها حاوی تنظیمات شبکه از جمله IP استاتیک، DHCP، و gateway هستند.

3.4. ریستارت کردن رابط شبکه

برای اعمال تغییرات جدید در تنظیمات شبکه یا بعد از غیرفعال کردن یک رابط، می‌توانید رابط شبکه را ریستارت کنید. دستور زیر را برای ریستارت رابط eth0 وارد کنید:

sudo systemctl restart networking

اگر از netplan استفاده می‌کنید، دستور زیر را وارد کنید:

sudo netplan apply

---

جمع‌بندی

در این بخش، روش‌های مشاهده و مدیریت وضعیت شبکه‌های متصل به سیستم از طریق Web UI و همچنین از طریق خط فرمان شرح داده شد. Web UI پروکسموکس ابزارهای گرافیکی مناسبی برای مشاهده وضعیت و مدیریت شبکه‌ها فراهم می‌آورد. همچنین با استفاده از دستورات خط فرمان مانند ip addr show و ping، می‌توانید اطلاعات دقیقی از وضعیت شبکه بدست آورید و مشکلات شبکه را شناسایی کنید. این ابزارها برای مدیران سیستم و شبکه بسیار مفید هستند و به شما این امکان را می‌دهند تا عملکرد شبکه‌های متصل به سیستم خود را به‌طور مؤثر مدیریت کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 5. مدیریت ذخیره‌سازی در Proxmox VE”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”نمایش منابع ذخیره‌سازی موجود و استفاده از آن‌ها” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، به روش‌های مختلف نمایش منابع ذخیره‌سازی موجود در سیستم Proxmox از طریق Web UI و همچنین از طریق خط فرمان پرداخته می‌شود. همچنین توضیحاتی در مورد نحوه استفاده از این منابع ذخیره‌سازی برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها ارائه خواهد شد.

---

1. نمایش منابع ذخیره‌سازی موجود از طریق Web UI

Proxmox به‌طور پیش‌فرض از انواع مختلف منابع ذخیره‌سازی پشتیبانی می‌کند، از جمله Local Storage (ذخیره‌سازی محلی)، NFS (شبکه‌ای)، iSCSI و ZFS. برای نمایش و مدیریت منابع ذخیره‌سازی موجود از طریق Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1.1. ورود به Web UI

1. وارد Web UI پروکسموکس شوید:

   http://<IP-ADDRESS>:8006
   

2. با استفاده از نام کاربری و رمز عبور خود وارد شوید.

1.2. مشاهده منابع ذخیره‌سازی

1. در بخش Datacenter، روی Storage در منوی سمت چپ کلیک کنید.
2. در اینجا، شما فهرستی از منابع ذخیره‌سازی مختلف موجود را مشاهده خواهید کرد. این منابع ممکن است شامل موارد زیر باشند:
   • Local: ذخیره‌سازی محلی بر روی سیستم میزبان.
   • NFS: منابع ذخیره‌سازی متصل به شبکه.
   • iSCSI: منابع ذخیره‌سازی از نوع iSCSI.
   • ZFS: منابع ذخیره‌سازی مبتنی بر ZFS.
3. برای مشاهده جزئیات هر یک از منابع ذخیره‌سازی، می‌توانید روی آن کلیک کنید و اطلاعاتی مانند ظرفیت، فضای استفاده شده، و نوع دسترسی (Read/Write) را مشاهده کنید.

1.3. مشاهده فضای استفاده‌شده و فضای آزاد

در بخش Storage، در کنار نام هر ذخیره‌سازی، اطلاعاتی نظیر Used و Available نمایش داده می‌شود. این اطلاعات به شما کمک می‌کند تا فضای استفاده‌شده و فضای آزاد هر ذخیره‌سازی را مشاهده کنید.

---

2. نمایش منابع ذخیره‌سازی از طریق خط فرمان

علاوه بر Web UI، شما می‌توانید از طریق خط فرمان نیز منابع ذخیره‌سازی موجود در سیستم خود را مشاهده کنید. دستورات مختلفی برای بررسی وضعیت ذخیره‌سازی و ظرفیت آن‌ها وجود دارد. در اینجا، برخی از مهم‌ترین دستورات آورده شده است:

2.1. مشاهده اطلاعات ذخیره‌سازی با دستور df

برای مشاهده اطلاعات مربوط به سیستم‌های ذخیره‌سازی متصل و وضعیت فضای آن‌ها، از دستور df استفاده کنید:

df -h

این دستور فضای استفاده‌شده و فضای آزاد تمام پارتیشن‌ها و سیستم‌های ذخیره‌سازی را به‌صورت خوانا (با واحدهایی مانند MB و GB) نمایش می‌دهد.

2.2. مشاهده جزئیات دیسک‌ها با دستور lsblk

برای مشاهده جزئیات کامل دیسک‌ها و پارتیشن‌های موجود، دستور lsblk را وارد کنید:

lsblk

این دستور اطلاعاتی شامل نام دیسک‌ها، اندازه آن‌ها، و اینکه هر دیسک به چه پارتیشن‌هایی تقسیم شده است را نمایش می‌دهد.

2.3. مشاهده اطلاعات بیشتر با دستور fdisk

اگر می‌خواهید اطلاعات بیشتری در مورد پارتیشن‌های دیسک‌ها و نحوه تقسیم‌بندی آن‌ها به‌دست آورید، می‌توانید از دستور fdisk استفاده کنید:

sudo fdisk -l

این دستور لیستی از تمامی دیسک‌ها و پارتیشن‌های آن‌ها را به‌همراه جزئیات بیشتر مانند نوع پارتیشن، اندازه و فرمت نمایش می‌دهد.

---

3. استفاده از منابع ذخیره‌سازی برای ماشین‌های مجازی

پس از مشاهده منابع ذخیره‌سازی موجود، شما می‌توانید از این منابع برای ذخیره‌سازی داده‌ها و دیسک‌های ماشین‌های مجازی استفاده کنید. در اینجا، نحوه استفاده از منابع ذخیره‌سازی از طریق Web UI توضیح داده شده است.

3.1. اضافه کردن دیسک به ماشین مجازی

1. در Web UI، وارد صفحه Datacenter شوید و سپس روی Node که ماشین مجازی موردنظر در آن قرار دارد، کلیک کنید.
2. به تب Virtual Machines بروید و ماشین مجازی موردنظر خود را انتخاب کنید.
3. روی Hardware کلیک کنید و سپس گزینه Add را انتخاب کنید.
4. گزینه Hard Disk را انتخاب کنید تا دیسک جدیدی به ماشین مجازی اضافه شود.
5. در پنجره بازشده، نوع ذخیره‌سازی (مثل Local، NFS یا iSCSI) را انتخاب کنید.
6. ظرفیت دیسک جدید را وارد کنید و تنظیمات دیگر را به دلخواه تغییر دهید.
7. پس از اعمال تنظیمات، روی Add کلیک کنید.

3.2. استفاده از منابع ذخیره‌سازی برای کانتینرها

برای اضافه کردن دیسک به یک کانتینر نیز مراحل مشابهی وجود دارد:

1. به صفحه Datacenter بروید و سپس Node و کانتینر موردنظر خود را انتخاب کنید.
2. وارد بخش Hardware شوید.
3. روی Add کلیک کرده و Disk را انتخاب کنید.
4. تنظیمات ذخیره‌سازی مانند نوع و ظرفیت دیسک را تعیین کنید.
5. روی Add کلیک کنید تا دیسک به کانتینر اضافه شود.

---

4. حذف منابع ذخیره‌سازی

گاهی اوقات شما ممکن است بخواهید یک منبع ذخیره‌سازی را حذف کنید. این کار می‌تواند زمانی مفید باشد که دیگر به منابع ذخیره‌سازی خاصی نیازی ندارید.

4.1. حذف دیسک از ماشین مجازی یا کانتینر

برای حذف یک دیسک از ماشین مجازی یا کانتینر:

1. وارد صفحه Datacenter شوید و ماشین مجازی یا کانتینر موردنظر را انتخاب کنید.
2. به تب Hardware بروید.
3. دیسک موردنظر را انتخاب کنید.
4. روی Remove کلیک کنید تا دیسک حذف شود.

4.2. حذف منابع ذخیره‌سازی از Web UI

برای حذف یک منبع ذخیره‌سازی از طریق Web UI:

1. وارد صفحه Datacenter شوید.
2. به تب Storage بروید.
3. منبع ذخیره‌سازی که می‌خواهید حذف کنید را انتخاب کنید.
4. روی Delete کلیک کنید تا منبع ذخیره‌سازی حذف شود.

---

جمع‌بندی

در این بخش، روش‌های مختلفی برای نمایش منابع ذخیره‌سازی موجود در سیستم از طریق Web UI و خط فرمان بررسی شد. Web UI پروکسموکس ابزارهای گرافیکی مناسبی برای نمایش وضعیت ذخیره‌سازی‌ها فراهم می‌آورد و به شما این امکان را می‌دهد که منابع ذخیره‌سازی را به راحتی مشاهده کرده و از آن‌ها برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها استفاده کنید. از طرفی، دستورات خط فرمان مانند df, lsblk, و fdisk نیز به‌عنوان ابزارهای مفید برای بررسی وضعیت ذخیره‌سازی در سیستم‌های لینوکس شناخته می‌شوند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”پیکربندی ذخیره‌سازی جدید از Web UI” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، نحوه افزودن انواع مختلف ذخیره‌سازی به سیستم Proxmox از طریق Web UI شرح داده می‌شود. سه نوع ذخیره‌سازی مهم که می‌توانیم به سیستم اضافه کنیم شامل ذخیره‌سازی محلی (Local Storage)، NFS (Network File System) و iSCSI هستند. هر کدام از این ذخیره‌سازی‌ها ویژگی‌ها و کاربرد خاص خود را دارند که بسته به نیاز می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید.

---

1. افزودن ذخیره‌سازی محلی (Local Storage)

ذخیره‌سازی محلی به فضای دیسک سختی اشاره دارد که به طور فیزیکی در سرور Proxmox شما وجود دارد. این نوع ذخیره‌سازی معمولاً برای ذخیره‌سازی داده‌های ماشین‌های مجازی یا کانتینرها به کار می‌رود.

1.1. مراحل افزودن ذخیره‌سازی محلی

1. وارد Web UI پروکسموکس شوید.
2. به بخش Datacenter بروید و سپس بر روی Storage در منوی سمت چپ کلیک کنید.
3. در صفحه Storage، بر روی Add در گوشه سمت راست بالا کلیک کنید.
4. گزینه Directory را انتخاب کنید، چرا که برای ذخیره‌سازی محلی، معمولاً از دایرکتوری به عنوان محل ذخیره‌سازی استفاده می‌شود.
5. در پنجره باز شده، تنظیمات ذخیره‌سازی محلی را وارد کنید:
   • ID: نام ذخیره‌سازی جدید (مثلاً local-storage).
   • Directory: مسیر دایرکتوری محلی که قرار است برای ذخیره‌سازی استفاده شود.
   • Content: انتخاب محتوایی که ذخیره‌سازی جدید برای آن استفاده خواهد شد (مانند VZDump backup files, Disk image, ISO image, و غیره).
   • Max Backups: تعداد پشتیبان‌هایی که ذخیره‌سازی می‌تواند نگه دارد.
6. پس از تنظیمات، بر روی Add کلیک کنید.

1.2. دستور پیکربندی ذخیره‌سازی محلی از طریق خط فرمان

برای افزودن ذخیره‌سازی محلی از طریق خط فرمان، ابتدا باید مسیر دایرکتوری را ایجاد کرده و سپس تنظیمات ذخیره‌سازی را به فایل پیکربندی Proxmox اضافه کنید.

1. ابتدا دایرکتوری محلی را بسازید:

mkdir /mnt/pve/local-storage

2. سپس فایل پیکربندی ذخیره‌سازی را ویرایش کنید:

nano /etc/pve/storage.cfg

3. در این فایل، تنظیمات ذخیره‌سازی را به شکل زیر اضافه کنید:

dir: local-storage
    path /mnt/pve/local-storage
    content iso, backup, vztmpl, rootdir
    maxfiles 5

4. تغییرات را ذخیره کنید و فایل را ببندید.

---

2. افزودن ذخیره‌سازی NFS

NFS یک پروتکل شبکه‌ای است که به شما اجازه می‌دهد تا فضای ذخیره‌سازی را از یک سرور دیگر به سیستم Proxmox خود متصل کنید.

2.1. مراحل افزودن ذخیره‌سازی NFS

1. وارد Web UI پروکسموکس شوید.
2. به بخش Datacenter بروید و سپس بر روی Storage در منوی سمت چپ کلیک کنید.
3. در صفحه Storage، بر روی Add کلیک کنید و گزینه NFS را انتخاب کنید.
4. در پنجره باز شده، تنظیمات NFS را وارد کنید:
   • ID: نام ذخیره‌سازی NFS (مثلاً nfs-storage).
   • Server: آدرس IP یا نام سرور NFS که فضای ذخیره‌سازی را ارائه می‌دهد.
   • Export: مسیر Export شده از سرور NFS که قصد دارید آن را متصل کنید.
   • Content: انتخاب محتوای ذخیره‌سازی (ISO, Disk image, Backup, و غیره).
   • Max Backups: تعداد پشتیبان‌هایی که می‌توان در این ذخیره‌سازی ذخیره کرد.
5. بر روی Add کلیک کنید تا ذخیره‌سازی NFS به سیستم Proxmox اضافه شود.

2.2. دستور پیکربندی ذخیره‌سازی NFS از طریق خط فرمان

برای اضافه کردن ذخیره‌سازی NFS از طریق خط فرمان، باید فایل پیکربندی /etc/pve/storage.cfg را ویرایش کنید.

1. ویرایش فایل پیکربندی ذخیره‌سازی:

nano /etc/pve/storage.cfg

2. تنظیمات NFS را به این فایل اضافه کنید:

nfs: nfs-storage
    server <NFS-SERVER-IP>
    export /mnt/nfs_share
    path /mnt/pve/nfs-storage
    content iso, backup, vztmpl, rootdir
    maxfiles 5

3. تغییرات را ذخیره کنید و فایل را ببندید.

---

3. افزودن ذخیره‌سازی iSCSI

iSCSI یکی دیگر از پروتکل‌های شبکه‌ای است که به شما اجازه می‌دهد تا ذخیره‌سازی را از طریق شبکه به سرور Proxmox خود متصل کنید. این نوع ذخیره‌سازی به‌ویژه برای نیازهای بیشتر به فضای ذخیره‌سازی یا افزونگی استفاده می‌شود.

3.1. مراحل افزودن ذخیره‌سازی iSCSI

1. وارد Web UI پروکسموکس شوید.
2. به بخش Datacenter بروید و سپس بر روی Storage در منوی سمت چپ کلیک کنید.
3. در صفحه Storage، بر روی Add کلیک کنید و گزینه iSCSI را انتخاب کنید.
4. در پنجره باز شده، تنظیمات iSCSI را وارد کنید:
   • ID: نام ذخیره‌سازی iSCSI (مثلاً iscsi-storage).
   • Server: آدرس IP یا نام سرور iSCSI.
   • Target: نام یا آدرس هدف iSCSI.
   • Portal: پورت iSCSI (به‌طور معمول 3260).
   • LUN: شماره LUN (Logical Unit Number) که می‌خواهید به آن متصل شوید.
   • Content: نوع محتوای ذخیره‌سازی (مثل ISO, Disk Image, و غیره).
5. بر روی Add کلیک کنید تا ذخیره‌سازی iSCSI به سیستم Proxmox اضافه شود.

3.2. دستور پیکربندی ذخیره‌سازی iSCSI از طریق خط فرمان

برای افزودن ذخیره‌سازی iSCSI از طریق خط فرمان، ابتدا باید اطلاعات مربوط به iSCSI را به فایل پیکربندی اضافه کنید.

1. ویرایش فایل پیکربندی ذخیره‌سازی:

nano /etc/pve/storage.cfg

2. تنظیمات iSCSI را به این فایل اضافه کنید:

iscsi: iscsi-storage
    portal <iSCSI-SERVER-IP>:3260
    target iqn.2025-04.com.example:storage.disk1
    content iso, backup, vztmpl, rootdir
    maxfiles 5

3. تغییرات را ذخیره کنید و فایل را ببندید.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه افزودن سه نوع ذخیره‌سازی مختلف شامل ذخیره‌سازی محلی (Local Storage)، NFS و iSCSI از طریق Web UI و خط فرمان توضیح داده شد. Web UI پروکسموکس به شما امکان می‌دهد تا به راحتی این ذخیره‌سازی‌ها را پیکربندی کرده و از آن‌ها برای ذخیره‌سازی داده‌های ماشین‌های مجازی یا کانتینرها استفاده کنید. به علاوه، دستورات خط فرمان به شما این امکان را می‌دهند که پیکربندی‌های مشابه را به‌صورت مستقیم و بدون نیاز به واسطه گرافیکی انجام دهید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”پیکربندی Ceph و ZFS در محیط Proxmox” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش به پیکربندی Ceph و ZFS در محیط Proxmox خواهیم پرداخت. این دو تکنولوژی ذخیره‌سازی از جمله راهکارهای پیشرفته برای ایجاد سیستم‌های ذخیره‌سازی توزیع‌شده و با افزونگی بالا هستند که در محیط‌های مجازی‌سازی بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرند. هر کدام از این سیستم‌ها دارای مزایا و ویژگی‌های خاص خود هستند که می‌توانند بر اساس نیاز، عملکرد بهتری ارائه دهند.

---

1. پیکربندی Ceph در Proxmox

Ceph یک سیستم ذخیره‌سازی توزیع‌شده است که می‌تواند برای ایجاد یک خوشه ذخیره‌سازی مقیاس‌پذیر و با افزونگی بالا استفاده شود. Proxmox از Ceph به عنوان یک راهکار ذخیره‌سازی برای ماشین‌های مجازی و کانتینرها پشتیبانی می‌کند.

1.1. مراحل نصب Ceph در Proxmox

1. ابتدا باید Proxmox را به‌روز کنید تا آخرین نسخه از پکیج‌های Ceph در دسترس شما باشد:

apt update
apt upgrade

2. پس از آن، پکیج‌های Ceph را نصب کنید:

apt install proxmox-ve ceph ceph-fuse ceph-mds ceph-mon ceph-osd ceph-common

3. پس از نصب پکیج‌ها، باید یک Ceph Monitor راه‌اندازی کنید. برای انجام این کار، دستور زیر را وارد کنید:

ceph-deploy new <hostname-of-monitor-node>

4. سپس باید Ceph OSD (Object Storage Daemon) ها را راه‌اندازی کنید. برای این کار باید دیسک‌هایی را به عنوان OSD ها مشخص کنید. دستور زیر برای افزودن یک دیسک به عنوان OSD استفاده می‌شود:

ceph-deploy osd create <hostname-of-node>:<disk>

5. پس از نصب و پیکربندی Ceph، باید سرویس‌های مختلف Ceph را فعال کنید:

systemctl start ceph.target
systemctl enable ceph.target

1.2. پیکربندی Ceph از طریق Web UI

1. وارد Web UI پروکسموکس شوید.
2. به بخش Datacenter بروید و سپس به بخش Ceph دسترسی پیدا کنید.
3. در اینجا، می‌توانید وضعیت خوشه Ceph خود را مشاهده کرده و تنظیمات مختلفی را پیکربندی کنید، مانند اضافه کردن Monitor و OSD، مدیریت Pools، و بررسی سلامت کلی خوشه.
4. برای افزودن یک Ceph OSD جدید، کافی است به بخش Disks بروید، دیسک جدید را انتخاب کرده و گزینه Create: OSD را بزنید.

1.3. دستور پیکربندی Ceph از طریق خط فرمان

برای پیکربندی Ceph از طریق خط فرمان، تغییرات باید در فایل پیکربندی Ceph انجام شود:

nano /etc/ceph/ceph.conf

در این فایل، می‌توانید تنظیمات مربوط به Ceph Cluster، مانند آدرس‌های Monitorها، پارامترهای شبکه و غیره را وارد کنید.

---

2. پیکربندی ZFS در Proxmox

ZFS یک سیستم فایل و حجم‌دهی داده‌است که به‌ویژه برای ذخیره‌سازی داده‌ها در محیط‌های مجازی‌سازی مناسب است. ZFS در Proxmox برای مدیریت ذخیره‌سازی با امکاناتی مانند Snapshot، Replication، Compression و Deduplication به کار می‌رود.

2.1. نصب و پیکربندی ZFS در Proxmox

برای استفاده از ZFS در Proxmox، ابتدا باید پکیج‌های مورد نیاز را نصب کنید.

1. نصب پکیج ZFS در Proxmox:

apt install zfsutils-linux

2. پس از نصب پکیج‌ها، باید ZFS را راه‌اندازی کنید. برای این منظور از دستور زیر استفاده کنید:

modprobe zfs

3. حالا می‌توانید یک ZFS Pool بسازید. برای این کار از دستور زیر استفاده می‌کنیم:

zpool create <pool-name> <disk1> <disk2>

به عنوان مثال، اگر می‌خواهید یک ZFS Pool به نام myzfs با دو دیسک /dev/sda و /dev/sdb ایجاد کنید:

zpool create myzfs /dev/sda /dev/sdb

2.2. پیکربندی ZFS از Web UI

1. وارد Web UI پروکسموکس شوید.
2. به بخش Datacenter بروید و سپس به بخش Storage دسترسی پیدا کنید.
3. در اینجا، می‌توانید ZFS را به عنوان نوع ذخیره‌سازی انتخاب کنید.
4. بر روی Add کلیک کنید و گزینه ZFS را انتخاب کنید.
5. تنظیمات ZFS را وارد کنید:
   • ID: نام ذخیره‌سازی (برای مثال myzfs-storage).
   • Pool: انتخاب ZFS Pool ایجاد شده (مثلاً myzfs).
   • Content: تعیین محتواهایی که این ذخیره‌سازی می‌تواند داشته باشد، مانند Disk Image، ISO، و غیره.
6. پس از وارد کردن تنظیمات، بر روی Add کلیک کنید تا ذخیره‌سازی ZFS به سیستم اضافه شود.

2.3. دستور پیکربندی ZFS از طریق خط فرمان

برای پیکربندی ZFS از طریق خط فرمان در فایل پیکربندی /etc/pve/storage.cfg، به‌صورت زیر عمل کنید:

1. ویرایش فایل پیکربندی ذخیره‌سازی:

nano /etc/pve/storage.cfg

2. افزودن تنظیمات ZFS به فایل:

zfs: myzfs-storage
    pool myzfs
    content iso, backup, disk

3. تغییرات را ذخیره کرده و فایل را ببندید.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه پیکربندی Ceph و ZFS در محیط Proxmox را بررسی کردیم. Ceph به‌عنوان یک راهکار ذخیره‌سازی توزیع‌شده برای محیط‌های مقیاس‌پذیر مناسب است، در حالی که ZFS یک سیستم فایل با قابلیت‌های قدرتمند برای مدیریت داده‌ها در محیط‌های مجازی‌سازی است. شما می‌توانید با استفاده از Web UI یا خط فرمان این سیستم‌های ذخیره‌سازی را به راحتی پیکربندی کنید و به منابع ذخیره‌سازی جدید دسترسی پیدا کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مشاهده وضعیت فضای ذخیره‌سازی و تخصیص منابع به ماشین‌های مجازی و کانتینرها” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش به بررسی نحوه مشاهده وضعیت فضای ذخیره‌سازی در Proxmox و نحوه تخصیص منابع به ماشین‌های مجازی و کانتینرها خواهیم پرداخت. این اطلاعات برای مدیریت منابع سیستم و بهینه‌سازی عملکرد محیط‌های مجازی‌سازی بسیار حیاتی است. همچنین، شما قادر خواهید بود که از طریق Web UI و خط فرمان این اطلاعات را مشاهده کنید.

---

1. مشاهده وضعیت فضای ذخیره‌سازی در Proxmox

در Proxmox می‌توانید وضعیت فضای ذخیره‌سازی موجود و میزان استفاده شده از آن را به راحتی از طریق Web UI یا خط فرمان مشاهده کنید.

1.1. مشاهده وضعیت فضای ذخیره‌سازی از طریق Web UI

برای مشاهده وضعیت فضای ذخیره‌سازی در Proxmox از Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Web UI پروکسموکس شوید.
2. به بخش Datacenter بروید.
3. سپس از منوی سمت چپ، گزینه Storage را انتخاب کنید.
4. در اینجا، لیستی از انواع ذخیره‌سازی‌های موجود نمایش داده می‌شود. برای هر ذخیره‌سازی، میزان فضای استفاده‌شده و فضای آزاد نمایش داده خواهد شد.
5. همچنین می‌توانید با کلیک بر روی هر ذخیره‌سازی، جزئیات بیشتری مانند پوشه‌های ذخیره‌سازی، پیکربندی ذخیره‌سازی و استفاده از منابع را مشاهده کنید.

1.2. مشاهده وضعیت فضای ذخیره‌سازی از طریق خط فرمان

برای مشاهده وضعیت فضای ذخیره‌سازی از طریق خط فرمان، دستورهای زیر را می‌توانید استفاده کنید:

• برای مشاهده فضای کل و استفاده شده در سیستم فایل:

df -h

این دستور وضعیت فضای ذخیره‌سازی را به‌صورت خلاصه نمایش می‌دهد. مقادیر نشان‌دهنده فضای آزاد، فضای استفاده‌شده و فضای کل به‌صورت گیگابایت و ترابایت خواهند بود.

• برای مشاهده وضعیت ذخیره‌سازی ZFS (اگر از ZFS استفاده می‌کنید):

zpool list

این دستور اطلاعات مربوط به فضای ذخیره‌سازی ZFS Pool را نمایش می‌دهد.

• برای مشاهده وضعیت ذخیره‌سازی Ceph (اگر از Ceph استفاده می‌کنید):

ceph -s

این دستور وضعیت کلی خوشه Ceph، از جمله حجم فضای استفاده‌شده و فضای آزاد را نمایش می‌دهد.

---

2. مشاهده تخصیص منابع به ماشین‌های مجازی و کانتینرها

برای مشاهده تخصیص منابع مانند CPU، RAM و Disk به ماشین‌های مجازی و کانتینرها، می‌توان از Web UI یا خط فرمان استفاده کرد.

2.1. مشاهده تخصیص منابع از طریق Web UI

برای مشاهده تخصیص منابع به ماشین‌های مجازی و کانتینرها از طریق Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Web UI پروکسموکس شوید.
2. از منوی سمت چپ، بخش Datacenter را انتخاب کنید.
3. سپس بر روی Virtual Machine یا Container کلیک کنید تا لیست ماشین‌های مجازی یا کانتینرها نمایش داده شود.
4. با انتخاب هر ماشین مجازی یا کانتینر، در پنل سمت راست، بخش‌هایی مانند Hardware و Resources را مشاهده خواهید کرد.
   • CPU: تعداد هسته‌ها و تخصیص درصد از منابع CPU.
   • RAM: میزان حافظه تخصیص داده شده.
   • Disk: فضای دیسک تخصیص داده شده به ماشین مجازی یا کانتینر.

2.2. مشاهده تخصیص منابع از طریق خط فرمان

برای مشاهده تخصیص منابع به ماشین‌های مجازی و کانتینرها از طریق خط فرمان، می‌توانید از دستورهای زیر استفاده کنید:

• مشاهده تخصیص CPU و RAM به ماشین‌های مجازی:

pveam available

این دستور لیست ماشین‌های مجازی و کانتینرها را با جزئیات منابع تخصیص داده شده به آنها نمایش می‌دهد.

• مشاهده وضعیت ماشین‌های مجازی و تخصیص منابع آنها:

qm config <VMID>

این دستور اطلاعاتی در مورد ماشین مجازی با شناسه <VMID> نمایش می‌دهد، از جمله تخصیصات RAM، CPU و Disk.

• مشاهده وضعیت کانتینرها:

pct config <CTID>

این دستور اطلاعات کانتینر با شناسه <CTID> را نمایش می‌دهد، شامل تخصیصات CPU، RAM و Disk.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه مشاهده وضعیت فضای ذخیره‌سازی و تخصیص منابع به ماشین‌های مجازی و کانتینرها را بررسی کردیم. استفاده از Web UI برای مشاهده وضعیت منابع بسیار ساده و کاربردی است، اما در برخی موارد برای مدیریت دقیق‌تر، دستورات خط فرمان نیز ابزار مفیدی خواهند بود. این اطلاعات به مدیران سیستم کمک می‌کند تا عملکرد سیستم مجازی‌سازی را بهینه کرده و در صورت لزوم منابع را بازبینی و تغییر دهند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”پشتیبانی از افزونگی و بکاپ‌گیری از داده‌ها از طریق Web UI” subtitle=”توضیحات کامل”]در این بخش، به نحوه پشتیبانی از افزونگی و بکاپ‌گیری از داده‌ها در Proxmox از طریق Web UI خواهیم پرداخت. افزونگی و بکاپ‌گیری از داده‌ها از موارد حیاتی در مدیریت سیستم‌های مجازی است تا از از دست رفتن داده‌ها در صورت بروز مشکلات جلوگیری شود. با استفاده از Web UI، مدیریت بکاپ‌ها و تنظیمات افزونگی به راحتی قابل انجام است.

---

1. پشتیبانی از افزونگی در Proxmox

افزونگی در Proxmox می‌تواند در سطوح مختلفی پیاده‌سازی شود. یکی از روش‌های رایج برای پیاده‌سازی افزونگی، استفاده از Ceph برای ذخیره‌سازی توزیع‌شده است. با استفاده از Ceph، داده‌ها در چندین گره توزیع می‌شوند تا در صورت بروز مشکل در یک گره، داده‌ها در گره‌های دیگر قابل دسترسی باشند.

1.1. افزونگی ذخیره‌سازی با استفاده از Ceph

برای استفاده از افزونگی با Ceph در Proxmox، ابتدا باید خوشه Ceph را راه‌اندازی کرده و آن را به سیستم Proxmox متصل کنید. سپس می‌توانید از ذخیره‌سازی توزیع‌شده Ceph استفاده کنید تا افزونگی داده‌ها را در سراسر خوشه پیاده‌سازی کنید.

برای راه‌اندازی Ceph از طریق Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Web UI شوید و به بخش Datacenter بروید.
2. از منوی سمت چپ، گزینه Ceph را انتخاب کنید.
3. در اینجا می‌توانید خوشه Ceph را ایجاد کرده و گره‌ها را به آن اضافه کنید.
4. پس از افزودن گره‌ها، Ceph Monitor و Ceph OSD را پیکربندی کرده و داده‌ها را در خوشه توزیع کنید.

---

2. بکاپ‌گیری از داده‌ها در Proxmox

بکاپ‌گیری منظم از ماشین‌های مجازی و کانتینرها یکی از اقدامات مهم برای حفظ اطلاعات است. Proxmox امکانات قدرتمندی برای بکاپ‌گیری و بازیابی داده‌ها ارائه می‌دهد که می‌توانید از آن‌ها از طریق Web UI استفاده کنید.

2.1. پیکربندی بکاپ‌گیری از طریق Web UI

برای انجام بکاپ‌گیری از ماشین‌های مجازی و کانتینرها، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Web UI شوید و به بخش Datacenter بروید.
2. از منوی سمت چپ، گزینه Backup را انتخاب کنید.
3. در این صفحه، روی گزینه Add کلیک کنید تا یک Backup Job جدید ایجاد کنید.
4. در اینجا، می‌توانید تنظیمات زیر را پیکربندی کنید:
   • Backup Mode: انتخاب حالت بکاپ (کامل یا افزایشی).
   • Storage: انتخاب ذخیره‌سازی مورد نظر برای ذخیره بکاپ‌ها.
   • Schedule: زمان‌بندی انجام بکاپ (روزانه، هفتگی، ماهانه).
   • Select VMs/CTs: انتخاب ماشین‌های مجازی یا کانتینرهایی که می‌خواهید از آنها بکاپ بگیرید.
5. پس از پیکربندی، بر روی Create کلیک کنید تا بکاپ‌گیری انجام شود.

2.2. بکاپ‌گیری دستی از ماشین‌های مجازی یا کانتینرها

برای بکاپ‌گیری دستی از یک ماشین مجازی یا کانتینر، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Web UI شوید.
2. ماشین مجازی یا کانتینر مورد نظر را انتخاب کنید.
3. در پنل سمت راست، گزینه Backup را انتخاب کنید.
4. سپس، گزینه Backup Now را بزنید تا بکاپ‌گیری شروع شود.
5. پس از اتمام بکاپ، می‌توانید فایل بکاپ را در بخش Storage مشاهده کنید.

2.3. بکاپ‌گیری از طریق خط فرمان

اگر بخواهید بکاپ را از طریق خط فرمان انجام دهید، از دستور زیر استفاده کنید:

برای بکاپ‌گیری از یک ماشین مجازی با شناسه <VMID>:

vzdump <VMID> --storage <StorageName> --mode snapshot

برای بکاپ‌گیری از یک کانتینر با شناسه <CTID>:

vzdump <CTID> --storage <StorageName> --mode snapshot

در این دستورات:

• شناسه ماشین مجازی.
• شناسه کانتینر.
• نام ذخیره‌سازی که بکاپ در آن ذخیره می‌شود.
• –mode snapshot به معنای بکاپ‌گیری از ماشین مجازی یا کانتینر با استفاده از حالت Snapshot است.

---

3. بازیابی از بکاپ

برای بازیابی از بکاپ‌ها نیز، می‌توانید از طریق Web UI یا خط فرمان اقدام کنید.

3.1. بازیابی از بکاپ از طریق Web UI

برای بازیابی از بکاپ از طریق Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Web UI شوید و به بخش Storage بروید.
2. روی ذخیره‌سازی‌ای که بکاپ‌ها در آن ذخیره شده‌اند کلیک کنید.
3. در پنل سمت راست، گزینه Backup را انتخاب کنید.
4. لیستی از بکاپ‌های موجود را مشاهده خواهید کرد. روی بکاپ مورد نظر کلیک کنید.
5. سپس، گزینه Restore را انتخاب کنید تا بازیابی ماشین مجازی یا کانتینر از بکاپ انجام شود.

3.2. بازیابی از بکاپ از طریق خط فرمان

برای بازیابی از بکاپ از طریق خط فرمان، دستور زیر را استفاده کنید:

برای بازیابی یک ماشین مجازی با شناسه <VMID> از بکاپ:

vzrestore <BackupFile> <VMID>

برای بازیابی یک کانتینر با شناسه <CTID> از بکاپ:

vzrestore <BackupFile> <CTID>

در این دستورات:

• فایل بکاپی که می‌خواهید بازیابی کنید.
• یا شناسه ماشین مجازی یا کانتینر.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه پشتیبانی از افزونگی و بکاپ‌گیری از داده‌ها در Proxmox از طریق Web UI و خط فرمان مورد بررسی قرار گرفت. افزونگی داده‌ها با استفاده از Ceph و سایر روش‌ها امکان‌پذیر است تا از دست دادن داده‌ها جلوگیری شود. همچنین، بکاپ‌گیری به راحتی از طریق Web UI یا دستورهای خط فرمان قابل انجام است و به شما این امکان را می‌دهد که از داده‌های خود محافظت کنید. بازیابی از بکاپ‌ها نیز به سادگی قابل انجام است، بنابراین در صورت بروز هرگونه مشکل، امکان بازگشت به وضعیت قبلی وجود دارد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 6. مدیریت Datacenter و Clustering در Proxmox VE”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مدیریت Datacenter در Web UI” subtitle=”توضیحات کامل”]در Proxmox, بخش Datacenter یکی از بخش‌های اساسی است که برای مدیریت منابع، پیکربندی‌های مختلف، و نظارت بر وضعیت کلی سیستم استفاده می‌شود. در این بخش، شما می‌توانید ماشین‌های مجازی، ذخیره‌سازی، شبکه، کاربران و بسیاری از اجزای دیگر را مدیریت کنید. Web UI این امکان را به شما می‌دهد که به راحتی از طریق رابط گرافیکی تمامی این منابع را پیکربندی و نظارت کنید.

در این بخش، ما به بررسی نحوه مدیریت Datacenter از طریق Web UI و دستورات خط فرمان خواهیم پرداخت.

---

1. دسترسی به بخش Datacenter

برای دسترسی به بخش Datacenter در Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Web UI Proxmox شوید.
2. در منوی سمت چپ، روی گزینه Datacenter کلیک کنید.
3. در این بخش، شما می‌توانید منابع مختلفی مانند ماشین‌های مجازی، ذخیره‌سازی‌ها، شبکه‌ها و کاربران را مشاهده و مدیریت کنید.

---

2. مدیریت منابع در Datacenter

در این بخش، شما می‌توانید به تنظیمات مختلف Datacenter از جمله منابع پردازشی، ذخیره‌سازی، شبکه‌ها و دسترسی‌ها پرداخته و آن‌ها را مدیریت کنید.

2.1. مدیریت ماشین‌های مجازی

برای مدیریت ماشین‌های مجازی در Datacenter:

1. از منوی سمت چپ، گزینه VMs را انتخاب کنید.
2. ماشین‌های مجازی ایجاد شده را مشاهده خواهید کرد.
3. شما می‌توانید ماشین‌های مجازی را با استفاده از گزینه‌های Create VM (برای ایجاد ماشین مجازی جدید) و گزینه‌های موجود برای هر VM، مدیریت کنید.

دستورات خط فرمان برای ایجاد VM:

برای ایجاد یک ماشین مجازی جدید از خط فرمان، از دستور زیر استفاده کنید:

qm create <VMID> --name <VMName> --memory <RAMSize> --net0 virtio,bridge=vmbr0 --disk <DiskSize>,format=qcow2

در این دستور:

• شناسه ماشین مجازی.
• نام ماشین مجازی.
• اندازه RAM به مگابایت.
• اندازه دیسک به گیگابایت.

2.2. مدیریت ذخیره‌سازی

برای مدیریت ذخیره‌سازی در Datacenter، گزینه Storage را انتخاب کنید.

1. برای افزودن ذخیره‌سازی جدید، روی Add کلیک کنید و گزینه مناسب مانند Directory, LVM, NFS, یا Ceph را انتخاب کنید.
2. ذخیره‌سازی‌های موجود را می‌توانید از این بخش مشاهده کنید و آن‌ها را تنظیم و مدیریت کنید.

دستورات خط فرمان برای افزودن ذخیره‌سازی جدید:

برای افزودن ذخیره‌سازی به صورت Directory از خط فرمان، دستور زیر را استفاده کنید:

pveam update

برای افزودن ذخیره‌سازی از نوع NFS:

pvesm add nfs <StorageName> --server <ServerAddress> --export <ExportPath> --content iso,backup

در این دستور:

• نام ذخیره‌سازی.
• آدرس سرور NFS.
• مسیر پوشه‌ای که ذخیره‌سازی NFS بر روی آن قرار دارد.

2.3. مدیریت شبکه

برای مدیریت شبکه در Datacenter:

1. از منوی سمت چپ، گزینه Network را انتخاب کنید.
2. در این بخش، شما می‌توانید تنظیمات شبکه‌ای مختلف از جمله Bridge، VLAN و Bonding را انجام دهید.

دستورات خط فرمان برای پیکربندی شبکه:

برای ایجاد یک bridge network جدید:

nano /etc/network/interfaces

سپس در فایل پیکربندی، موارد زیر را اضافه کنید:

auto vmbr0
iface vmbr0 inet static
    address 192.168.1.1
    netmask 255.255.255.0
    bridge_ports eth0
    bridge_stp off
    bridge_fd 0

برای اضافه کردن یک VLAN:

auto vlan10
iface vlan10 inet static
    address 192.168.10.1
    netmask 255.255.255.0
    vlan_raw_device eth0

2.4. مدیریت کاربران و دسترسی‌ها

برای مدیریت کاربران و دسترسی‌ها در Datacenter:

1. به بخش Datacenter بروید.
2. از منوی سمت چپ، گزینه Users را انتخاب کنید.
3. در این بخش، می‌توانید کاربران جدید را ایجاد کرده و سطوح دسترسی آن‌ها را تنظیم کنید.

برای افزودن یک کاربر جدید از Web UI:

1. روی گزینه Add در بخش Users کلیک کنید.
2. اطلاعات مورد نیاز کاربر جدید را وارد کنید و سطح دسترسی مناسب را برای او تعیین کنید.

دستورات خط فرمان برای افزودن کاربر جدید:

برای افزودن یک کاربر جدید از خط فرمان:

pveum user add <username>@<realm> --password <password>

برای تعیین دسترسی‌ها به یک کاربر:

pveum aclmod /vms/<VMID> --user <username>@<realm> --role <role>

در این دستورات:

• نام کاربر.
• نام realm (مثل pam یا pve).
• رمز عبور.
• شناسه ماشین مجازی.
• نقش (مثل Administrator یا User).

---

3. نظارت بر وضعیت Datacenter

در بخش Datacenter, شما می‌توانید اطلاعات مربوط به وضعیت سیستم، استفاده از منابع، و وضعیت شبکه و ذخیره‌سازی را مشاهده کنید.

3.1. بررسی وضعیت منابع

برای بررسی وضعیت منابع از جمله CPU، RAM و Disk در Datacenter:

1. به بخش Dashboard در Datacenter بروید.
2. در این بخش، وضعیت کلی سیستم از جمله استفاده از منابع، تعداد ماشین‌های مجازی و کانتینرها و وضعیت شبکه نمایش داده می‌شود.

3.2. نظارت بر وضعیت ذخیره‌سازی و شبکه

برای نظارت بر وضعیت ذخیره‌سازی و شبکه:

1. به بخش Storage و Network در Datacenter بروید.
2. در اینجا، وضعیت شبکه، فضای ذخیره‌سازی و دستگاه‌های متصل به سیستم نمایش داده می‌شود.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه مدیریت Datacenter در Proxmox از طریق Web UI مورد بررسی قرار گرفت. شما می‌توانید منابع مختلف مانند ماشین‌های مجازی، ذخیره‌سازی، شبکه‌ها، و کاربران را مدیریت کرده و پیکربندی‌های مختلف را به راحتی انجام دهید. افزون بر این، دستورات خط فرمان نیز به شما این امکان را می‌دهند که تنظیمات مورد نظر را از طریق ترمینال انجام دهید. نظارت بر وضعیت سیستم نیز از طریق داشبوردها و بخش‌های مختلف امکان‌پذیر است تا همیشه از وضعیت کلی سیستم آگاه باشید.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”ایجاد و مدیریت Clusters در Proxmox VE از طریق Web UI” subtitle=”توضیحات کامل”]در Proxmox VE، مفهوم Cluster به مجموعه‌ای از نودهای فیزیکی اشاره دارد که با یکدیگر همکاری کرده و به صورت مشترک منابع را مدیریت می‌کنند. در این بخش، نحوه ایجاد و مدیریت Cluster در Proxmox VE از طریق Web UI و همچنین استفاده از دستورات خط فرمان را بررسی خواهیم کرد.

---

1. آشنایی با مفاهیم Cluster در Proxmox VE

یک Cluster در Proxmox VE به شما این امکان را می‌دهد که چندین Nod (ماشین فیزیکی) را با یکدیگر ترکیب کنید تا منابع به صورت بهینه توزیع شده و مدیریت شوند. در این محیط، شما می‌توانید به راحتی ماشین‌های مجازی (VM) و کانتینرها را در Nodes مختلف توزیع کنید و به راحتی وضعیت و منابع آن‌ها را مدیریت نمایید.

مزایای استفاده از Cluster:

• توزیع بار بین چندین Node.
• امکان مدیریت متمرکز ماشین‌های مجازی و کانتینرها.
• فراهم آوردن افزونگی و پایداری بیشتر از طریق High Availability (HA).

---

2. ایجاد Cluster در Proxmox VE

برای ایجاد یک Cluster در Proxmox VE از طریق Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Web UI Proxmox شوید.
2. از منوی سمت چپ، به Datacenter بروید.
3. در منوی بالایی، گزینه Cluster را انتخاب کنید.
4. روی گزینه Create Cluster کلیک کنید.
5. در فرم نمایش داده شده، نام Cluster خود را وارد کرده و تنظیمات اولیه را مشخص کنید:
   • Cluster Name: نام خوشه‌ای که می‌خواهید ایجاد کنید.
   • Network: آدرس شبکه‌ای که برای ارتباط بین نودها استفاده می‌شود.
   • Cluster Network: تعیین شبکه اختصاصی برای ارتباطات خوشه‌ای.
6. پس از پر کردن فرم، روی Create کلیک کنید تا Cluster ساخته شود.

---

3. افزودن Nodes به Cluster

پس از ایجاد Cluster، می‌توانید Nodes مختلف را به آن اضافه کنید. برای افزودن یک Node به Cluster از Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. در صفحه Cluster، روی گزینه Join Cluster کلیک کنید.
2. در این فرم:
   • Cluster Name: نام Cluster که از قبل ایجاد کرده‌اید.
   • IP Address: آدرس IP نود Cluster که می‌خواهید به آن بپیوندید.
   • Root Password: رمز عبور ریشه برای نود.
3. پس از وارد کردن اطلاعات، روی Join کلیک کنید.

دستورات خط فرمان برای اضافه کردن Node به Cluster:

برای پیوستن به یک Cluster از خط فرمان، از دستور زیر استفاده کنید:

pvecm add <IP_of_Cluster_Master> -rootpassword <root_password>

در این دستور:

• <IP_of_Cluster_Master> آدرس IP نود اصلی Cluster.
• <root_password> رمز عبور ریشه برای دسترسی به نود.

---

4. مدیریت Cluster از طریق Web UI

پس از ایجاد و افزودن Nodes به Cluster، شما می‌توانید از Web UI برای مدیریت منابع و وضعیت کلی Cluster استفاده کنید.

4.1. مشاهده وضعیت Cluster

برای مشاهده وضعیت کلی Cluster و نودهای متصل:

1. به بخش Datacenter بروید.
2. در منوی سمت چپ، گزینه Cluster را انتخاب کنید.
3. در اینجا، شما می‌توانید اطلاعات مربوط به تعداد Nodes، وضعیت هر Node، و وضعیت Cluster به صورت کلی مشاهده کنید.

4.2. مدیریت منابع و پیکربندی‌های Cluster

در Web UI، شما می‌توانید تنظیمات مختلف مربوط به منابع مانند ذخیره‌سازی، شبکه، و ماشین‌های مجازی را در سطح Cluster مدیریت کنید. به عنوان مثال:

1. در بخش Datacenter، به زیرمنوی Storage بروید.
2. از اینجا می‌توانید ذخیره‌سازی را به صورت اشتراکی برای Cluster ایجاد کرده و به نودهای مختلف اختصاص دهید.
3. همچنین در بخش Network، می‌توانید تنظیمات شبکه‌ای را به گونه‌ای تنظیم کنید که تمام نودها از یک شبکه مجازی مشترک استفاده کنند.

---

5. پشتیبانی از High Availability (HA) در Cluster

یکی از ویژگی‌های مهم در مدیریت Cluster، امکان فعال‌سازی High Availability است که به کمک آن می‌توانید اطمینان حاصل کنید که ماشین‌های مجازی همیشه در دسترس خواهند بود، حتی در صورت بروز مشکلات در یک نود.

5.1. فعال‌سازی High Availability

برای فعال‌سازی HA در Cluster از Web UI:

1. در بخش Datacenter، گزینه HA را انتخاب کنید.
2. روی Enable HA کلیک کنید و گزینه‌های مورد نیاز مانند HA Groups و Priority را تنظیم کنید.
3. سپس ماشین‌های مجازی که باید به HA اضافه شوند را انتخاب کنید.

دستورات خط فرمان برای فعال‌سازی HA:

برای فعال‌سازی High Availability از خط فرمان، از دستور زیر استفاده کنید:

ha-manager add <VMID>

در این دستور:

• شناسه ماشین مجازی که باید به HA افزوده شود.

---

6. مدیریت Cluster از طریق دستورات خط فرمان

علاوه بر Web UI، می‌توانید برای مدیریت Cluster از دستورات خط فرمان نیز استفاده کنید. در اینجا به برخی از دستورات مهم اشاره خواهیم کرد:

6.1. مشاهده وضعیت Cluster

برای مشاهده وضعیت Cluster از خط فرمان:

pvecm status

این دستور اطلاعاتی از جمله وضعیت Nodes و Cluster را نمایش می‌دهد.

6.2. مشاهده وضعیت Node در Cluster

برای مشاهده وضعیت هر Node:

pvecm nodes

این دستور لیستی از نودهای متصل به Cluster و وضعیت هر یک را نمایش می‌دهد.

6.3. حذف Node از Cluster

برای حذف یک Node از Cluster:

pvecm delnode <NodeName>

در این دستور:

• نام Node که می‌خواهید از Cluster حذف کنید.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه ایجاد و مدیریت Clusters در Proxmox VE از طریق Web UI و دستورات خط فرمان بررسی شد. ایجاد Cluster به شما این امکان را می‌دهد که چندین Node را با هم ترکیب کرده و منابع را به صورت بهینه مدیریت کنید. علاوه بر این، High Availability نیز به شما این امکان را می‌دهد که ماشین‌های مجازی خود را از نظر پایداری و در دسترس بودن مدیریت کنید. Web UI ابزار بسیار قدرتمندی برای مشاهده وضعیت Cluster، مدیریت منابع و تنظیمات در سطح Cluster فراهم می‌کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مشاهده وضعیت Nodes مختلف در Cluster” subtitle=”توضیحات کامل”]در یک Cluster پروکسیموکس، چندین Node (نود) وجود دارد که هر کدام منابع خاص خود را دارند و نقش مختلفی در مدیریت ماشین‌های مجازی و کانتینرها ایفا می‌کنند. برای نظارت و بررسی وضعیت Nodes در Cluster، شما می‌توانید از Web UI یا دستورات خط فرمان استفاده کنید. در این بخش، به توضیح روش‌های مختلف برای مشاهده وضعیت نودها در Cluster خواهیم پرداخت.

---

1. مشاهده وضعیت Nodes در Web UI

برای مشاهده وضعیت Node های مختلف در Cluster از طریق Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. ورود به Web UI:
   • وارد Web UI پروکسیموکس شوید.
2. انتخاب Datacenter:
   • از منوی سمت چپ، به بخش Datacenter بروید.
3. انتخاب بخش Cluster:
   • در بخش Datacenter، گزینه Cluster را انتخاب کنید.
4. مشاهده وضعیت نودها:
   • در پنجره Cluster، می‌توانید لیست تمامی Nodes متصل به Cluster را مشاهده کنید.
   • در اینجا وضعیت هر Node از جمله CPU Usage، Memory Usage، Storage Usage، Uptime و Status هر یک از Node ها نمایش داده می‌شود.
5. جزئیات بیشتر در مورد هر نود:
   • برای مشاهده اطلاعات بیشتر درباره هر Node، کافی است روی نام Node مورد نظر کلیک کنید. در این قسمت، می‌توانید اطلاعات دقیق‌تری از وضعیت منابع و عملکرد آن نود مشاهده کنید.

---

2. مشاهده وضعیت Nodes از طریق خط فرمان

اگر ترجیح می‌دهید از خط فرمان برای مشاهده وضعیت Nodes استفاده کنید، دستورات زیر به شما کمک خواهد کرد:

2.1. مشاهده وضعیت کلی Cluster و نودها

برای مشاهده وضعیت کلی Cluster و نودهای آن، از دستور زیر استفاده کنید:

pvecm status

این دستور وضعیت کلی Cluster را نمایش می‌دهد و شما می‌توانید از اطلاعات مربوط به هر نود مانند وضعیت online یا offline بودن، نسخه نرم‌افزار و وضعیت شبکه مطلع شوید.

2.2. مشاهده وضعیت تمامی Nodes در Cluster

برای مشاهده وضعیت تمام نودهای متصل به Cluster از دستور زیر استفاده کنید:

pvecm nodes

این دستور لیستی از تمام نودهای موجود در Cluster را نشان می‌دهد و اطلاعاتی مانند شناسه نود (Node ID)، نام نود، وضعیت نود (مثل online یا offline) و زمان بالا بودن سیستم (uptime) را در اختیار شما قرار می‌دهد.

مثال خروجی دستور pvecm nodes:

Node  Sts   Name          Votes   Quorum   IP Address
1     M     node1         1       1        192.168.1.1
2     M     node2         1       1        192.168.1.2
3     M     node3         1       1        192.168.1.3

در این خروجی:

• Sts وضعیت نود را نشان می‌دهد. M به معنای Master بودن نود است.
• Votes تعداد آراء نود در Cluster را نشان می‌دهد.
• Quorum تعیین می‌کند که آیا Cluster به حداقل تعداد نودهای آنلاین برای تصمیم‌گیری رسیده است یا نه.
• IP Address آدرس IP نودها را نمایش می‌دهد.

2.3. مشاهده وضعیت دقیق یک Node

برای مشاهده وضعیت دقیق‌تر یک نود خاص، از دستور زیر استفاده کنید:

pvecm status <NodeName>

در این دستور:

• نام نودی است که می‌خواهید وضعیت آن را بررسی کنید.

این دستور اطلاعاتی از جمله وضعیت online یا offline بودن نود را نمایش می‌دهد و جزئیات بیشتری را برای آن نود فراهم می‌کند.

---

3. مشاهده وضعیت Node از طریق Proxmox VE Logs

برای بررسی دقیق‌تر وضعیت و مشکلات احتمالی در هر Node، شما می‌توانید از Logs استفاده کنید. این روش بیشتر برای تحلیل مشکلات و ارورهای موجود در نودهای Cluster کاربرد دارد.

1. از منوی سمت چپ، به بخش Datacenter بروید.
2. در زیر Datacenter، گزینه Logs را انتخاب کنید.
3. از این بخش، شما می‌توانید Logs مربوط به هر Node و وضعیت اجرای آن را مشاهده کنید.

---

4. ابزارهای نظارتی اضافی برای Cluster و Nodes

برای نظارت دقیق‌تر و پیشرفته‌تر بر وضعیت Cluster و Nodes، می‌توانید از ابزارهای اضافی استفاده کنید که به شما امکان می‌دهند گزارش‌های جامع و تجزیه و تحلیل‌های عمیق‌تری ارائه دهند. از جمله این ابزارها می‌توان به Zabbix و Grafana اشاره کرد که می‌توانند به صورت یکپارچه با Proxmox VE کار کنند و اطلاعات دقیق‌تری از وضعیت عملکرد Cluster و Nodes ارائه دهند.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه مشاهده وضعیت Nodes مختلف در Cluster Proxmox VE با استفاده از Web UI و دستورات خط فرمان توضیح داده شد. با استفاده از این روش‌ها می‌توانید به راحتی وضعیت منابع و عملکرد نودهای مختلف را بررسی کرده و در صورت بروز مشکلات، اقدامات لازم را انجام دهید. Proxmox VE ابزارهای متنوعی را برای نظارت و مدیریت Cluster ارائه می‌دهد که باعث تسهیل در کار با Nodes و ماشین‌های مجازی در محیط‌های بزرگ می‌شود.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”انجام تنظیمات HA (High Availability) برای ماشین‌های مجازی در Datacenter” subtitle=”توضیحات کامل”]در Proxmox VE، تنظیمات HA (High Availability) به شما این امکان را می‌دهد که از ماشین‌های مجازی (VMs) خود در برابر خرابی‌ها و مشکلات سخت‌افزاری حفاظت کنید. این ویژگی به طور خودکار ماشین‌های مجازی را به نود دیگری منتقل می‌کند اگر یکی از نودها در Cluster به هر دلیلی از دسترس خارج شود. تنظیمات HA در Proxmox VE به منظور افزایش قابلیت اطمینان و تضمین دسترس‌پذیری سیستم‌ها به کار می‌روند.

در این بخش، نحوه تنظیم HA برای ماشین‌های مجازی در یک Datacenter در Proxmox VE با استفاده از Web UI و دستورهای خط فرمان توضیح داده می‌شود.

---

1. پیش‌نیازهای HA در Proxmox VE

برای پیکربندی HA، باید مطمئن شوید که موارد زیر رعایت شده‌اند:

• یک Cluster فعال با حداقل دو Node (نود).
• فعال بودن Corosync برای همگام‌سازی وضعیت نودها و اطلاعات Cluster.
• Storage مشترک که به تمامی Nodes در Cluster دسترسی دارد.
• فعال بودن ویژگی HA در Datacenter.

---

2. فعال‌سازی HA در Datacenter از طریق Web UI

برای فعال کردن High Availability و پیکربندی آن در Proxmox VE، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. ورود به Web UI:
   • وارد Web UI پروکسیموکس شوید.
2. انتخاب Datacenter:
   • از منوی سمت چپ، بخش Datacenter را انتخاب کنید.
3. فعال‌سازی HA:
   • در بخش Datacenter، به تب HA بروید.
   • اگر HA فعال نیست، روی دکمه Enable HA کلیک کنید تا High Availability فعال شود.
4. اضافه کردن ماشین‌های مجازی به HA:
   • برای افزودن یک ماشین مجازی به HA، باید آن را به عنوان یک HA resource ثبت کنید.
   • به بخش VMs در Datacenter بروید.
   • ماشین مجازی مورد نظر را انتخاب کرده و وارد تنظیمات آن شوید.
   • در تب Options، گزینه High Availability را پیدا کنید و آن را فعال کنید.
5. تنظیم اولویت (Priority):
   • بعد از فعال‌سازی HA، می‌توانید Priority ماشین مجازی را تنظیم کنید.
   • Priority تعیین می‌کند که در صورت خرابی یک نود، کدام ماشین‌های مجازی ابتدا به نود جدید منتقل شوند.
   • برای این کار، از دکمه Edit در تب HA استفاده کنید و اولویت مورد نظر را تنظیم کنید.
6. ذخیره و اعمال تنظیمات:
   • بعد از اعمال تنظیمات، تغییرات را ذخیره کنید و Datacenter را بروزرسانی کنید.

---

3. پیکربندی HA از طریق خط فرمان

برای پیکربندی HA از طریق خط فرمان، می‌توانید از دستورهای زیر استفاده کنید:

3.1. فعال‌سازی HA در Datacenter

برای فعال کردن HA در Datacenter از دستور زیر استفاده کنید:

pve-ha-manager enable

این دستور HA را برای Datacenter فعال می‌کند.

3.2. افزودن یک ماشین مجازی به HA

برای اضافه کردن یک ماشین مجازی به HA، ابتدا باید شناسه VM را بدانید. سپس از دستور زیر استفاده کنید:

pve-ha-manager add <VMID>

در این دستور:

• شناسه ماشین مجازی (VM) است که می‌خواهید آن را به HA اضافه کنید.

3.3. تنظیم اولویت برای ماشین‌های مجازی در HA

برای تنظیم اولویت یک ماشین مجازی در HA، از دستور زیر استفاده کنید:

pve-ha-manager set <VMID> --priority <priority_value>

در این دستور:

• شناسه ماشین مجازی است.
• <priority_value> اولویت ماشین مجازی است (عدد بین 0 تا 1000).

ماشین‌های مجازی با اولویت بالاتر در اولویت انتقال به نود جدید قرار می‌گیرند.

3.4. مشاهده وضعیت HA در Cluster

برای مشاهده وضعیت HA در Cluster از دستور زیر استفاده کنید:

pve-ha-manager status

این دستور وضعیت تمامی منابع HA (ماشین‌های مجازی) و نودها را نمایش می‌دهد.

---

4. مدیریت و نظارت بر وضعیت HA

• Web UI: برای نظارت بر وضعیت HA، به بخش Datacenter > HA در Web UI بروید. در اینجا می‌توانید وضعیت تمام ماشین‌های مجازی را مشاهده کنید و اطلاعاتی مانند اینکه کدام ماشین مجازی در حالت running است یا در failed قرار دارد، بررسی کنید.
• خط فرمان: برای مشاهده وضعیت HA و منابع آن، از دستور زیر استفاده کنید:

pve-ha-manager status

این دستور اطلاعات مربوط به وضعیت منابع HA در Cluster را نمایش می‌دهد.

---

5. نکات مهم در پیکربندی HA

• برای اجرای High Availability به ذخیره‌سازی مشترک (مانند NFS یا iSCSI) نیاز است تا ماشین‌های مجازی در نودهای مختلف Cluster قابل دسترسی باشند.
• Corosync باید به درستی پیکربندی شده باشد تا نودها وضعیت یکدیگر را شناسایی کنند.
• در صورت خرابی یک نود، ماشین‌های مجازی با اولویت بالاتر به نودهای دیگر منتقل می‌شوند. بنابراین، ترتیب اولویت را بر اساس نیاز خود تنظیم کنید.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه پیکربندی HA (High Availability) برای ماشین‌های مجازی در Datacenter Proxmox VE بررسی شد. از طریق Web UI و دستورات خط فرمان، می‌توان ماشین‌های مجازی را به HA اضافه کرده و وضعیت Cluster را مدیریت کرد. استفاده از HA باعث افزایش قابلیت اطمینان و دسترس‌پذیری ماشین‌های مجازی در برابر خرابی‌ها می‌شود. تنظیمات Priority و نظارت بر وضعیت HA از طریق Web UI و دستورات خط فرمان امکان‌پذیر است و به شما کمک می‌کند که عملکرد Cluster را بهینه کرده و در صورت نیاز به انتقال ماشین‌های مجازی از نود به نود دیگر اقدام کنید.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”نظارت و مدیریت وضعیت Cluster” subtitle=”توضیحات کامل”]در Proxmox VE، نظارت و مدیریت وضعیت Cluster یک بخش حیاتی است که به شما این امکان را می‌دهد تا عملکرد Cluster خود را به دقت بررسی کرده و اطمینان حاصل کنید که تمام نودها و ماشین‌های مجازی به درستی در حال اجرا هستند. این کار باعث می‌شود تا مشکلات بالقوه قبل از بروز مشکلات جدی شناسایی و رفع شوند. در این بخش، روش‌های مختلف نظارت و مدیریت وضعیت Cluster از طریق Web UI و دستورات خط فرمان به طور کامل توضیح داده می‌شود.

---

1. نظارت بر وضعیت Cluster از طریق Web UI

برای نظارت بر وضعیت Cluster در Proxmox VE از Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. ورود به Web UI:
   • ابتدا وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. انتخاب Datacenter:
   • از منوی سمت چپ، گزینه Datacenter را انتخاب کنید.
3. **نمایش وضعیت Cluster:
   • پس از انتخاب Datacenter، در منوی Cluster می‌توانید وضعیت نودهای مختلف در Cluster را مشاهده کنید.
   • وضعیت هر نود به صورت رنگی نمایش داده می‌شود:
     • سبز: نود سالم است.
     • زرد: هشدار وجود دارد.
     • قرمز: نود از دسترس خارج است.
4. جزئیات وضعیت نودها:
   • با انتخاب هر نود، می‌توانید وضعیت دقیق آن نود را مشاهده کنید.
   • برای مشاهده وضعیت Corosync (سیستم همگام‌سازی وضعیت نودها)، به تب Status بروید.
   • همچنین می‌توانید اطلاعات مربوط به Storage، Network، و Resources را برای هر نود مشاهده کنید.
5. نظارت بر ماشین‌های مجازی و کانتینرها:
   • در بخش VMs و Containers در Web UI می‌توانید وضعیت ماشین‌های مجازی و کانتینرهای موجود در هر نود را بررسی کنید. اگر یک ماشین مجازی یا کانتینر در حال اجرا است یا متوقف شده است، به راحتی قابل مشاهده است.
6. نمایش لاگ‌ها:
   • در تب Logs برای هر نود، می‌توانید لاگ‌های سیستم و وضعیت آن را مشاهده کنید. این اطلاعات می‌توانند به شما کمک کنند تا هر گونه خطا یا مشکلی که ممکن است در Cluster رخ دهد، شناسایی کنید.

---

2. مدیریت وضعیت Cluster از طریق Web UI

برای مدیریت وضعیت Cluster، می‌توانید اقدامات زیر را انجام دهید:

1. تنظیم مجدد وضعیت نود:
   • اگر نودی در وضعیت offline یا down قرار دارد، می‌توانید آن را دوباره راه‌اندازی کنید. برای این کار، روی نود مورد نظر کلیک کرده و از منوی Node گزینه Reboot را انتخاب کنید.
2. **اضافه یا حذف نودها از Cluster:
   • برای اضافه کردن یک نود جدید به Cluster، به بخش Datacenter بروید و گزینه Join Cluster را انتخاب کنید.
   • برای حذف نود از Cluster، روی نود کلیک کرده و گزینه Remove from Cluster را انتخاب کنید.
3. **نظارت بر سلامت Cluster:
   • در تب Health، می‌توانید وضعیت کلی Cluster از لحاظ سلامت سیستم را مشاهده کنید. این بخش اطلاعاتی در مورد سلامت نودها، ماشین‌های مجازی، و منابع دیگر ارائه می‌دهد.
4. **مدیریت منابع Cluster:
   • برای مشاهده میزان استفاده از منابع (مانند CPU، RAM و Disk) در Cluster، به تب Resources بروید. این بخش نمایش‌دهنده وضعیت منابع Cluster است و می‌تواند به شما در مدیریت بهتر منابع کمک کند.

---

3. نظارت و مدیریت Cluster از طریق خط فرمان

برای نظارت و مدیریت وضعیت Cluster از طریق خط فرمان، می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید:

3.1. بررسی وضعیت کلی Cluster:

برای مشاهده وضعیت کلی Cluster و تمامی نودها، از دستور زیر استفاده کنید:

pvecm status

این دستور اطلاعاتی درباره وضعیت Cluster، تعداد نودها، و وضعیت Corosync ارائه می‌دهد.

3.2. مشاهده وضعیت نودها در Cluster:

برای مشاهده وضعیت نودهای مختلف در Cluster، از دستور زیر استفاده کنید:

pvecm nodes

این دستور لیستی از تمام نودهای موجود در Cluster را نمایش می‌دهد، همراه با وضعیت هر نود (آیا آنلاین است یا خیر).

3.3. مشاهده وضعیت Corosync:

برای بررسی وضعیت Corosync (سیستم همگام‌سازی وضعیت نودها) از دستور زیر استفاده کنید:

corosync-cfgtool -s

این دستور اطلاعاتی درباره وضعیت همگام‌سازی نودها و وضعیت Corosync در Cluster نمایش می‌دهد.

3.4. بررسی وضعیت منابع در Cluster:

برای مشاهده وضعیت استفاده از منابع در Cluster، از دستور زیر استفاده کنید:

pveperf

این دستور به شما اطلاعاتی در مورد عملکرد سیستم و منابع مختلف مانند CPU، RAM و Disk در Cluster ارائه می‌دهد.

3.5. مشاهده لاگ‌های Cluster:

برای مشاهده لاگ‌های سیستم و مشکلات ممکن در Cluster، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

journalctl -u pvedaemon

این دستور به شما اجازه می‌دهد تا لاگ‌های مربوط به pvedaemon، که مسئول مدیریت نودهای Proxmox VE است، را مشاهده کنید.

---

4. نکات مهم در نظارت و مدیریت Cluster

• نظارت بر وضعیت شبکه: مشکلات شبکه ممکن است باعث از کار افتادن برخی از نودها یا ماشین‌های مجازی شود. مطمئن شوید که اتصال شبکه در Cluster پایدار است.
• پیکربندی مناسب ذخیره‌سازی: به دلیل استفاده از Storage مشترک در Cluster، اطمینان حاصل کنید که Storage به درستی پیکربندی شده و به تمام نودها دسترسی دارد.
• دسترسی به منابع کافی: مطمئن شوید که منابع کافی (CPU، RAM و Disk) در تمام نودها برای اجرای ماشین‌های مجازی و کانتینرها موجود است.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه نظارت و مدیریت وضعیت Cluster در Proxmox VE از طریق Web UI و دستورات خط فرمان بررسی شد. این ابزارها به شما این امکان را می‌دهند که عملکرد نودها، ماشین‌های مجازی، کانتینرها و منابع دیگر در Cluster را تحت نظر داشته باشید. با استفاده از Web UI و دستورات خط فرمان می‌توانید وضعیت Cluster را بررسی کرده، مشکلات بالقوه را شناسایی کرده و اقدام به مدیریت منابع کنید. این نظارت به شما کمک می‌کند تا از عملکرد بهینه Cluster اطمینان حاصل کرده و از بروز مشکلات جدی جلوگیری کنید.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 7. گزارش‌ها و هشدارها در Proxmox VE”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مشاهده رویدادها و گزارش‌های سیستم” subtitle=”توضیحات کامل”]در Proxmox VE، نظارت و تجزیه و تحلیل رویدادها و گزارش‌های سیستم بخش مهمی از مدیریت Cluster است. این کار به شما کمک می‌کند تا مشکلات عملکردی را شناسایی کنید و اقدامات پیشگیرانه برای حفظ سلامت سیستم انجام دهید. در این بخش، روش‌های مختلف برای مشاهده و بررسی رویدادها و گزارش‌های سیستم به صورت گرافیکی از طریق Web UI و همچنین استفاده از دستورهای خط فرمان برای دسترسی به گزارش‌ها شرح داده می‌شود.

---

1. مشاهده رویدادها و گزارش‌های سیستم از طریق Web UI

برای مشاهده رویدادها و گزارش‌های سیستم در Proxmox VE از طریق Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. ورود به Web UI:
   • ابتدا وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. **دسترسی به بخش Logs:
   • در Web UI، پس از ورود، به قسمت Datacenter یا نود خاصی که می‌خواهید رویدادها و گزارش‌های آن را مشاهده کنید، بروید.
   • از منوی سمت چپ، روی Logs کلیک کنید. در این بخش، شما می‌توانید رویدادها و گزارش‌های مربوط به سیستم، نود، ماشین‌های مجازی، کانتینرها و سایر فعالیت‌های Proxmox را مشاهده کنید.
3. مرور گزارش‌ها:
   • در این بخش، می‌توانید گزارش‌ها و رویدادهای مختلفی مانند:
     • مشکلات اتصال شبکه
     • وضعیت دیسک‌ها
     • مشکلات ماشین‌های مجازی
     • رویدادهای مرتبط با ذخیره‌سازی
   • برای هر نود، می‌توانید تاریخچه‌ای از رویدادها را مشاهده کرده و هر کدام را به تفصیل بررسی کنید.
4. جستجوی گزارش‌ها:
   • شما می‌توانید گزارش‌ها را براساس تاریخ، نوع رویداد یا کلمات کلیدی جستجو کنید. برای این کار از گزینه Search استفاده کنید.
   • همچنین، می‌توانید گزارش‌ها را بر اساس نوع فیلتر کرده و تنها رویدادهای خاصی را نمایش دهید.
5. نمایش لاگ‌های سیستم:
   • در این بخش، علاوه بر مشاهده رویدادها، می‌توانید لاگ‌های سیستم مانند syslog، dmesg و journal را نیز مشاهده کنید. این اطلاعات می‌توانند در شناسایی مشکلات احتمالی سیستم بسیار مفید باشند.
6. مشاهده وضعیت فعالیت‌ها:
   • در قسمت Activity در Web UI، می‌توانید فعالیت‌های اخیر در سیستم را مشاهده کنید. این بخش شامل اطلاعات مربوط به تغییرات پیکربندی، ماشین‌های مجازی در حال اجرا و عملیات مختلف است که بر روی سیستم انجام شده است.

---

2. مشاهده رویدادها و گزارش‌های سیستم از طریق خط فرمان

برای مشاهده رویدادها و گزارش‌های سیستم از طریق خط فرمان، می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید:

2.1. مشاهده گزارش‌های کلی سیستم با journalctl:

journalctl یک ابزار مفید برای مشاهده لاگ‌ها و گزارش‌های سیستم است که از systemd استفاده می‌کند. این ابزار به شما این امکان را می‌دهد که تمامی گزارش‌ها و رویدادهای سیستم را به راحتی مشاهده کنید.

برای مشاهده تمام گزارش‌ها و رویدادهای سیستم در Proxmox VE، از دستور زیر استفاده کنید:

journalctl

برای فیلتر کردن و مشاهده گزارش‌ها در تاریخ و زمان خاص، می‌توانید از گزینه‌های مختلف این دستور استفاده کنید. به عنوان مثال، برای مشاهده گزارش‌های اخیر، از دستور زیر استفاده کنید:

journalctl -xe

این دستور گزارش‌های جدید و خطاهای سیستم را نمایش می‌دهد.

2.2. مشاهده گزارش‌های syslog:

برای مشاهده گزارش‌های syslog که معمولاً شامل اطلاعات عمومی در مورد سیستم است، از دستور زیر استفاده کنید:

cat /var/log/syslog

این گزارش‌ها اطلاعات مربوط به فعالیت‌های سیستم، از جمله فرآیندها، تغییرات پیکربندی و هشدارها را شامل می‌شود.

2.3. بررسی خطاها و رویدادهای سیستم با dmesg:

برای بررسی اطلاعات مربوط به سخت‌افزار و دستگاه‌ها (مانند دیسک‌ها و حافظه) و مشاهده خطاهای سطح پایین‌تر، از دستور زیر استفاده کنید:

dmesg

این دستور به شما گزارش‌هایی در مورد شروع سیستم، دستگاه‌ها و همچنین خطاهای احتمالی در ارتباط با سخت‌افزار نمایش می‌دهد.

2.4. مشاهده لاگ‌های مربوط به PVE:

برای مشاهده لاگ‌های مربوط به Proxmox VE و فعالیت‌های این سیستم، می‌توانید از دستورات زیر استفاده کنید:

cat /var/log/pveproxy/access.log
cat /var/log/pveproxy/error.log

این دستورات به شما لاگ‌های مربوط به فعالیت‌های PVE، مانند دسترسی‌ها، خطاها و تغییرات پیکربندی سیستم را نشان می‌دهند.

2.5. مشاهده لاگ‌های مربوط به Corosync:

برای نظارت بر وضعیت Cluster و بررسی رویدادهای مربوط به همگام‌سازی نودها، از دستور زیر استفاده کنید:

cat /var/log/cluster/corosync.log

این لاگ‌ها شامل اطلاعات مربوط به ارتباطات بین نودها و مشکلات احتمالی در شبکه یا همگام‌سازی سیستم هستند.

---

3. تنظیمات گزارش‌ها و رویدادها

در Proxmox VE، می‌توانید تنظیمات مربوط به ثبت و ذخیره‌سازی گزارش‌ها و رویدادها را پیکربندی کنید تا اطلاعات بیشتری از وضعیت سیستم به دست آورید. برای این کار، تنظیمات syslog یا ابزارهای مشابه را می‌توان پیکربندی کرد.

برای پیکربندی syslog، می‌توانید فایل پیکربندی آن را ویرایش کنید:

nano /etc/rsyslog.conf

در این فایل، می‌توانید مسیر ذخیره‌سازی لاگ‌ها، نوع لاگ‌ها و سطح گزارش‌ها را تنظیم کنید.

همچنین، می‌توانید ابزارهای اضافی مانند logrotate را برای مدیریت و چرخش گزارش‌ها در نظر بگیرید. برای پیکربندی آن، فایل تنظیمات آن را ویرایش کنید:

nano /etc/logrotate.conf

در این فایل، می‌توانید نحوه مدیریت گزارش‌ها، مدت زمان نگهداری آنها و نحوه چرخش گزارش‌ها را مشخص کنید.

---

4. نکات مهم در نظارت بر رویدادها و گزارش‌ها

• مدیریت حجم گزارش‌ها: اگر سیستم شما به طور مداوم گزارش‌های زیادی تولید می‌کند، ممکن است حجم گزارش‌ها افزایش یابد و فضای ذخیره‌سازی را پر کند. از ابزارهایی مانند logrotate برای مدیریت این گزارش‌ها استفاده کنید.
• فیلتر کردن رویدادها: هنگام بررسی گزارش‌ها، از فیلترها و جستجوهای دقیق استفاده کنید تا بتوانید به سرعت مشکلات خاص را شناسایی کنید.
• نظارت مداوم: برای نظارت مداوم و دریافت هشدارها در مورد مشکلات احتمالی، از ابزارهایی مانند Nagios یا Zabbix استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه مشاهده و مدیریت رویدادها و گزارش‌های سیستم در Proxmox VE از طریق Web UI و دستورات خط فرمان بررسی شد. با استفاده از این ابزارها می‌توانید به راحتی عملکرد سیستم را تحت نظر داشته باشید، مشکلات را شناسایی کنید و اقدام به رفع آنها کنید. Web UI امکان مشاهده گزارش‌ها به صورت گرافیکی را فراهم می‌کند، در حالی که دستورات خط فرمان برای دسترسی به جزئیات دقیق‌تر و گزارش‌های سیستم مناسب هستند. تنظیمات گزارش‌ها نیز به شما کمک می‌کند تا لاگ‌ها را به طور مؤثر مدیریت و از فضای ذخیره‌سازی بهینه استفاده کنید.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”تنظیم هشدارها برای نظارت بر منابع و مشکلات سیستم” subtitle=”توضیحات کامل”]نظارت بر منابع سیستم و دریافت هشدارها در صورت بروز مشکلات به شما کمک می‌کند تا بتوانید به موقع اقدام کنید و از بروز مشکلات جدی جلوگیری نمایید. در Proxmox VE، می‌توانید هشدارهایی برای وضعیت منابع مختلف سیستم مانند CPU، RAM، Disk و مشکلات مرتبط با نودهای Cluster یا ماشین‌های مجازی تنظیم کنید. این بخش شامل نحوه پیکربندی هشدارها به صورت گرافیکی از طریق Web UI و تنظیمات خط فرمان می‌باشد.

---

1. تنظیم هشدارها از طریق Web UI

در Proxmox VE، برای نظارت بر منابع و تنظیم هشدارها، می‌توانید از Datacenter یا Node برای تنظیم آستانه‌های هشدار استفاده کنید. این هشدارها به شما اطلاع می‌دهند زمانی که منابع سیستم به حد بحرانی نزدیک می‌شود یا مشکلاتی در ماشین‌های مجازی یا نودها رخ می‌دهد.

1.1. تنظیم هشدار برای CPU، RAM و Disk

1. ورود به Web UI:
   • وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. **دسترسی به بخش Datacenter یا Node:
   • از منوی سمت چپ، روی Datacenter کلیک کرده یا نود خاصی که می‌خواهید هشدارها را برای آن تنظیم کنید، انتخاب کنید.
3. تنظیمات منابع:
   • به بخش Resources بروید. در این بخش می‌توانید منابع مختلفی مانند CPU، RAM و Disk را برای هر نود و ماشین مجازی مدیریت کنید.
   • در اینجا، Proxmox VE به شما امکان می‌دهد تا آستانه‌های هشدار را برای منابع مختلف تعیین کنید.
4. تنظیم هشدار:
   • برای CPU، RAM و Disk، می‌توانید یک آستانه برای استفاده از منابع تعیین کنید. به طور مثال:
     • CPU: اگر استفاده از CPU بیش از 90% شد، هشدار دریافت کنید.
     • RAM: اگر استفاده از RAM بیش از 85% شد، هشدار دریافت کنید.
     • Disk: اگر فضای دیسک کمتر از 10% باقی‌مانده باشد، هشدار دریافت کنید.
5. تنظیم آستانه‌ها و اعمال تنظیمات:
   • پس از وارد کردن مقادیر آستانه، روی Apply کلیک کنید تا تنظیمات اعمال شوند.

1.2. تنظیم هشدار برای Cluster و نودها

1. **دسترسی به Cluster یا Node:
   • در Web UI، به بخش Cluster یا نود خاص خود بروید.
2. تنظیم هشدار برای وضعیت نود:
   • در این بخش، می‌توانید وضعیت نودها را مشاهده کرده و هشدارهایی برای مشکلات اتصال، همگام‌سازی، و وضعیت عمومی هر نود تنظیم کنید.
   • مثلا اگر یکی از نودهای Cluster به هر دلیلی از دست رفت یا مشکلی در ارتباط با آن ایجاد شد، هشدار دریافت کنید.
3. تنظیمات خاص هشدارها:
   • هشدارها می‌توانند شامل خطاهای شبکه، مشکلات در همگام‌سازی Cluster و یا مشکلات مربوط به وضعیت نودها باشند. این تنظیمات در بخش Cluster در Web UI قابل انجام است.

---

2. تنظیم هشدارها از طریق خط فرمان

در Proxmox VE، همچنین می‌توانید از دستورات خط فرمان برای تنظیم هشدارها استفاده کنید. این دستورات به شما این امکان را می‌دهند که به صورت خودکار هشدارهایی از طریق ایمیل یا دیگر سیستم‌ها دریافت کنید.

2.1. استفاده از Proxmox API برای تنظیم هشدار

Proxmox VE از REST API برای نظارت بر وضعیت سیستم و ارسال هشدارها به دیگر سیستم‌ها پشتیبانی می‌کند. برای تنظیم هشدارها از طریق API، باید از درخواست‌های خاص Proxmox API استفاده کنید.

برای ایجاد هشدار از طریق Proxmox API، از درخواست‌های HTTP مانند زیر استفاده می‌کنید:

curl -k -X POST https://your-proxmox-server/api2/json/nodes/your-node-name/status --data "cpu=90&ram=85"

در این درخواست، مقدار استفاده از CPU به 90% و استفاده از RAM به 85% تنظیم شده است. زمانی که این مقادیر بیشتر از آستانه تعیین‌شده شود، هشدار ارسال خواهد شد.

2.2. پیکربندی email alerts برای منابع

برای ارسال هشدارهای email در Proxmox VE، ابتدا باید Postfix یا هر سرویس ایمیل دیگر را بر روی سیستم پیکربندی کنید. سپس با استفاده از اسکریپت‌های خودکار می‌توانید هشدارها را از طریق ایمیل ارسال کنید.

برای تنظیم ایمیل هشدارها، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. پیکربندی سرویس ایمیل:
   • ابتدا Postfix را نصب کنید:

   apt-get install postfix
   

   سپس تنظیمات را انجام دهید و مطمئن شوید که ایمیل‌ها به درستی ارسال می‌شوند.

2. **تنظیم هشدار ایمیل برای Proxmox VE:برای ارسال هشدار از طریق ایمیل، از فایل پیکربندی Proxmox VE به نام /etc/pmg/pmg.conf استفاده کنید. در این فایل، می‌توانید تنظیمات ارسال ایمیل را مشخص کنید:

   nano /etc/pmg/pmg.conf
   

   در این فایل، بخش‌های مربوط به آدرس ایمیل و تنظیمات SMTP را وارد کنید.

3. ایجاد اسکریپت برای ارسال هشدار: با استفاده از اسکریپت‌های ساده bash می‌توانید برای هر رویداد سیستم یا آستانه منابع، ایمیل هشدار ارسال کنید.برای مثال، برای ارسال هشدار ایمیل در صورت استفاده بیش از 90% از CPU، از اسکریپت زیر استفاده کنید:

   #!/bin/bash
   CPU_USAGE=$(top -bn1 | grep "Cpu(s)" | sed "s/.*, *\([0-9.]*\)%* id.*/\1/" | awk '{print 100 - $1}')
   THRESHOLD=90
   if (( $(echo "$CPU_USAGE > $THRESHOLD" |bc -l) )); then
     echo "CPU usage is high: $CPU_USAGE%" | mail -s "Proxmox CPU Alert" user@example.com
   fi
   

   این اسکریپت به طور خودکار هر 5 دقیقه وضعیت CPU را بررسی می‌کند و اگر مصرف بیش از 90% باشد، ایمیل هشدار ارسال می‌کند.

2.3. استفاده از cron job برای تنظیم هشدارها

برای اجرای خودکار اسکریپت‌ها و بررسی وضعیت سیستم در فواصل زمانی خاص، از cron job استفاده کنید. برای مثال، برای اجرای اسکریپت هشدار هر 5 دقیقه:

1. ویرایش crontab:

   crontab -e
   

2. افزودن خط زیر برای اجرای اسکریپت هر 5 دقیقه:

   */5 * * * * /path/to/your/script.sh
   

این خط باعث می‌شود اسکریپت هر 5 دقیقه یکبار اجرا شده و هشدارهای مربوط به منابع ارسال شود.

---

جمع‌بندی

در این بخش نحوه تنظیم هشدارها برای نظارت بر منابع و مشکلات سیستم در Proxmox VE توضیح داده شد. با استفاده از Web UI می‌توانید به راحتی هشدارهایی برای منابع مختلف مانند CPU، RAM و Disk تنظیم کنید. همچنین، برای استفاده پیشرفته‌تر می‌توانید از Proxmox API و email alerts با تنظیمات Postfix استفاده کنید. در نهایت، با استفاده از cron job می‌توانید اسکریپت‌های خودکار برای ارسال هشدار در فواصل زمانی خاص ایجاد کنید. این تنظیمات به شما کمک می‌کند تا به موقع از مشکلات منابع یا سیستم مطلع شوید و اقدامات پیشگیرانه را انجام دهید.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”پیکربندی و دریافت ایمیل‌های هشدار در صورت بروز مشکلات” subtitle=”توضیحات کامل”]در Proxmox VE، یکی از روش‌های مهم برای نظارت بر سیستم و ماشین‌های مجازی، پیکربندی هشدارهای ایمیلی است. این هشدارها می‌توانند در موارد مختلف مانند بالا رفتن مصرف CPU، RAM، مشکلات شبکه یا مشکلات در نودهای Cluster ارسال شوند. برای این منظور، شما نیاز به تنظیمات دقیق در Proxmox VE دارید تا از مشکلات سیستم به موقع مطلع شوید و اقدام لازم را انجام دهید.

در این بخش به طور کامل به نحوه پیکربندی دریافت ایمیل‌های هشدار در Proxmox VE پرداخته می‌شود. هم چنین نحوه پیکربندی سرویس‌های مورد نیاز برای ارسال ایمیل‌ها و تنظیمات مربوطه بیان خواهد شد.

---

1. پیکربندی سرویس ارسال ایمیل (Postfix)

قبل از هر چیز، برای ارسال ایمیل‌های هشدار در Proxmox VE، باید یک سرویس Postfix (یا دیگر سرویس‌های SMTP) برای ارسال ایمیل‌ها نصب و پیکربندی کنید. در اینجا، روش تنظیم Postfix را برای ارسال ایمیل‌ها توضیح می‌دهیم.

1.1. نصب و پیکربندی Postfix

1. نصب Postfix: ابتدا برای نصب Postfix، دستور زیر را در ترمینال وارد کنید:

   apt-get update
   apt-get install postfix
   

2. پیکربندی Postfix: هنگام نصب، از شما خواسته می‌شود تا نوع پیکربندی Postfix را انتخاب کنید. اگر گزینه‌ای مانند Internet Site مشاهده کردید، آن را انتخاب کنید و برای نام دامنه (domain name) نیز، نام مناسب را وارد کنید.
3. پیکربندی SMTP: پس از نصب، فایل پیکربندی Postfix را باز کنید تا تنظیمات SMTP و پیکربندی‌های دیگر را وارد کنید. برای این کار از ویرایشگر متنی nano استفاده کنید:

   nano /etc/postfix/main.cf
   

   در این فایل، مطمئن شوید که خط‌های زیر به درستی تنظیم شده‌اند:

   myhostname = your-proxmox-server.example.com
   mydomain = example.com
   myorigin = /etc/mailname
   inet_interfaces = all
   inet_protocols = all
   relayhost = [smtp.example.com]:587
   

   همچنین مطمئن شوید که اطلاعات مربوط به SMTP سرور خود مانند relayhost (سرور ارسال ایمیل) و پورت مناسب را به درستی وارد کرده‌اید.

4. راه‌اندازی مجدد سرویس Postfix: پس از ویرایش فایل پیکربندی، سرویس Postfix را ریستارت کنید تا تنظیمات اعمال شوند:

   systemctl restart postfix
   

5. تست ارسال ایمیل: برای اطمینان از کارکرد صحیح Postfix، می‌توانید یک ایمیل تستی ارسال کنید:

   echo "Test email from Proxmox" | mail -s "Proxmox Test Email" user@example.com
   

---

2. پیکربندی ایمیل‌های هشدار در Proxmox VE

پس از نصب و پیکربندی Postfix یا هر سرویس SMTP دیگری، می‌توانید Proxmox VE را برای ارسال ایمیل‌های هشدار پیکربندی کنید.

2.1. پیکربندی هشدارها از طریق Web UI

برای دریافت ایمیل‌های هشدار در Proxmox VE، باید تنظیمات هشدار و اطلاع‌رسانی را از طریق Web UI انجام دهید. این تنظیمات به شما این امکان را می‌دهند که هشدارها را برای وضعیت ماشین‌های مجازی، منابع سیستم یا وضعیت نودهای Cluster تنظیم کنید.

1. ورود به Web UI: وارد Web UI Proxmox VE شوید.
2. **دسترسی به بخش Datacenter: در منوی سمت چپ، بر روی Datacenter کلیک کنید تا به تنظیمات عمومی دسترسی پیدا کنید.
3. تنظیمات Email برای هشدارها: در Datacenter, به تب Options بروید و گزینه Email notification را پیدا کنید. در اینجا می‌توانید آدرس ایمیل خود را برای دریافت هشدار وارد کنید.
   • وارد کردن آدرس ایمیل مدیر سیستم در فیلد مربوطه:
     • Email Address: وارد کردن آدرس ایمیل مورد نظر برای دریافت هشدارها مانند admin@example.com.
4. پیکربندی آستانه‌ها و وضعیت منابع: در این بخش، می‌توانید آستانه‌های هشدار را برای CPU، RAM، Disk و وضعیت نودهای Cluster تنظیم کنید.
   • برای مثال، برای CPU، مقدار آستانه را به 90% تنظیم کنید تا در صورت استفاده بیشتر از 90% از CPU، هشدار ایمیل ارسال شود.
   • همین کار را برای RAM و Disk نیز انجام دهید.
5. اعمال تنظیمات: پس از وارد کردن ایمیل و تنظیمات آستانه‌ها، تنظیمات را ذخیره کرده و اعمال کنید.

---

3. استفاده از cron job برای ارسال هشدار خودکار

برای اینکه ایمیل‌های هشدار به صورت خودکار و دوره‌ای ارسال شوند، می‌توانید از cron job استفاده کنید. این روش به شما کمک می‌کند تا اسکریپت‌هایی ایجاد کنید که وضعیت منابع سیستم را به طور دوره‌ای بررسی کرده و در صورت نیاز ایمیل هشدار ارسال کنند.

3.1. ایجاد اسکریپت برای ارسال ایمیل هشدار

ابتدا یک اسکریپت bash برای بررسی وضعیت سیستم و ارسال ایمیل هشدار در صورت نیاز ایجاد کنید. به عنوان مثال، برای ارسال ایمیل هشدار در صورت مصرف بیش از 90% از CPU:

1. ایجاد اسکریپت هشدار:با استفاده از ویرایشگر متن nano، یک اسکریپت جدید بسازید:

   nano /root/check_cpu.sh
   

   سپس کد زیر را در آن قرار دهید:

   #!/bin/bash
   CPU_USAGE=$(top -bn1 | grep "Cpu(s)" | sed "s/.*, *\([0-9.]*\)%* id.*/\1/" | awk '{print 100 - $1}')
   THRESHOLD=90
   if (( $(echo "$CPU_USAGE > $THRESHOLD" |bc -l) )); then
     echo "CPU usage is high: $CPU_USAGE%" | mail -s "Proxmox CPU Alert" admin@example.com
   fi
   

   این اسکریپت وضعیت CPU را بررسی کرده و اگر مصرف از 90% بیشتر باشد، یک ایمیل هشدار ارسال می‌کند.

2. اعطای دسترسی اجرایی به اسکریپت:برای اینکه اسکریپت قابل اجرا باشد، باید به آن دسترسی اجرایی بدهید:

   chmod +x /root/check_cpu.sh
   

3. تنظیم cron job برای اجرای اسکریپت:برای اجرای این اسکریپت به طور خودکار هر 5 دقیقه، آن را به cron اضافه کنید:

   crontab -e
   

   سپس خط زیر را به فایل crontab اضافه کنید:

   */5 * * * * /root/check_cpu.sh
   

   این خط باعث می‌شود که اسکریپت هر 5 دقیقه یکبار اجرا شود و در صورت نیاز ایمیل هشدار ارسال گردد.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه پیکربندی ارسال ایمیل‌های هشدار در Proxmox VE برای نظارت بر منابع و مشکلات سیستم توضیح داده شد. ابتدا با نصب و پیکربندی سرویس Postfix، امکان ارسال ایمیل‌ها فراهم می‌شود. سپس با استفاده از Web UI، آدرس ایمیل مدیر سیستم و آستانه‌های هشدار برای منابع مختلف تنظیم می‌شود. همچنین با استفاده از اسکریپت‌های خودکار و cron job می‌توانید ایمیل‌های هشدار را به صورت دوره‌ای ارسال کنید. این تنظیمات به شما این امکان را می‌دهند که به محض بروز مشکلات سیستم، به سرعت اقدام کنید و از بروز بحران‌های احتمالی جلوگیری نمایید.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”استفاده از Logs برای عیب‌یابی و تجزیه‌و‌تحلیل مشکلات” subtitle=”توضیحات کامل”]در هر سیستم مجازی‌سازی، استفاده از Logs (گزارش‌های سیستم) برای عیب‌یابی و تجزیه و تحلیل مشکلات حیاتی است. Proxmox VE از مجموعه‌ای از فایل‌های log برای ثبت وقایع، وضعیت سیستم و خطاها استفاده می‌کند. این فایل‌ها می‌توانند به شناسایی و حل مشکلات سیستم، ماشین‌های مجازی، کانتینرها و شبکه‌ها کمک کنند. در این بخش، نحوه استفاده از Logs برای عیب‌یابی و تجزیه و تحلیل مشکلات در Proxmox VE به صورت گرافیکی و کامندی توضیح داده خواهد شد.

---

1. مکان‌های ذخیره‌سازی و فایل‌های Log در Proxmox VE

برای شروع، باید با مکان‌ها و فایل‌های مختلف log در Proxmox VE آشنا شوید. این فایل‌ها معمولاً در دایرکتوری /var/log/ ذخیره می‌شوند. مهم‌ترین فایل‌های log که در Proxmox VE برای عیب‌یابی استفاده می‌شوند عبارتند از:

1. /var/log/syslog: این فایل شامل گزارش‌های عمومی سیستم است. برای بررسی مشکلات مربوط به سخت‌افزار، سیستم‌عامل و سایر خطاهای عمومی می‌توانید به این فایل مراجعه کنید.
2. /var/log/pve/tasks/index: این فایل شامل اطلاعات مربوط به وظایف (tasks) انجام شده در Proxmox، مانند ایجاد و راه‌اندازی ماشین‌های مجازی و عملیات شبکه است.
3. /var/log/pve/cluster.log: این فایل شامل اطلاعات مربوط به خوشه (Cluster) است و به شناسایی مشکلات در ارتباطات خوشه‌ای و وضعیت نودهای خوشه کمک می‌کند.
4. /var/log/pve/daemon.log: این فایل شامل گزارش‌های سرویس‌های مختلف Proxmox VE است و به عیب‌یابی مشکلات مربوط به سرویس‌ها و فرآیندهای در حال اجرا کمک می‌کند.
5. /var/log/qemu-server/*.log: این فایل‌ها شامل گزارش‌های مربوط به ماشین‌های مجازی هستند. در صورتی که مشکلی در یک ماشین مجازی خاص رخ دهد، این فایل‌ها می‌توانند اطلاعات مفیدی در اختیار شما قرار دهند.

---

2. مشاهده و تجزیه و تحلیل Logs از طریق Web UI

در Proxmox VE، می‌توانید گزارش‌ها و Logs سیستم را از طریق Web UI نیز مشاهده کنید. این رابط کاربری برای تجزیه و تحلیل مشکلات و نظارت بر وضعیت سیستم بسیار کارآمد است.

2.1. مشاهده Logs ماشین‌های مجازی

برای مشاهده گزارش‌های Logs مرتبط با ماشین‌های مجازی در Web UI:

1. وارد Proxmox Web UI شوید.
2. در منوی سمت چپ، ماشین مجازی مورد نظر را انتخاب کنید.
3. بر روی تب Logs کلیک کنید. در این بخش، شما می‌توانید گزارش‌هایی از عملکرد ماشین مجازی، عملیات‌های انجام شده، و خطاهایی که ممکن است رخ داده باشد، مشاهده کنید.

2.2. مشاهده Logs مربوط به سیستم

برای مشاهده گزارش‌های کلی سیستم و خوشه‌ها:

1. وارد Datacenter شوید.
2. در قسمت Logs، به گزارش‌های مرتبط با وضعیت کلی سیستم، خوشه، نودها، و سرویس‌ها دسترسی خواهید داشت.

در اینجا، شما می‌توانید به راحتی خطاها و هشدارهای سیستم را مرور کنید و از اطلاعات مربوط به منابع و خطاهای نودها استفاده کنید.

---

3. مشاهده و تحلیل Logs به‌صورت کامندی

گاهی اوقات لازم است از خط فرمان برای تجزیه و تحلیل Logs استفاده کنید. در اینجا به روش‌های مختلف برای مشاهده و تجزیه و تحلیل فایل‌های log به صورت کامندی پرداخته می‌شود.

3.1. استفاده از دستور cat و less برای مشاهده Logs

1. مشاهده محتوای یک فایل log با استفاده از دستور cat:برای مشاهده محتوای فایل‌های log به صورت سریع، از دستور cat استفاده کنید:

   cat /var/log/syslog
   

   این دستور محتویات کامل فایل syslog را نمایش می‌دهد.

2. مشاهده محتوای فایل log با استفاده از دستور less:برای مشاهده فایل‌های طولانی به صورت صفحه‌به‌صفحه و امکان جستجو در محتویات آن، از دستور less استفاده کنید:

   less /var/log/syslog
   

   پس از وارد کردن این دستور، می‌توانید با استفاده از کلیدهای جهتی یا جستجو در میان گزارش‌ها، به راحتی به خطای مورد نظر دسترسی پیدا کنید.

3.2. فیلتر کردن اطلاعات با استفاده از grep

برای جستجوی خاص در Logs و فیلتر کردن گزارش‌ها، می‌توانید از دستور grep استفاده کنید. به عنوان مثال:

1. جستجو برای خطاها (Error):برای یافتن گزارش‌های خطا در فایل syslog، دستور زیر را وارد کنید:

   grep -i "error" /var/log/syslog
   

   این دستور تمامی خطاهای موجود در فایل syslog را نمایش می‌دهد.

2. جستجو برای هشدارها (Warning):برای یافتن هشدارها، می‌توانید از دستور مشابه استفاده کنید:

   grep -i "warning" /var/log/syslog
   

3.3. استفاده از دستور tail برای مشاهده گزارش‌های جدید

برای مشاهده گزارش‌های جدید در فایل‌های log به صورت لحظه‌ای، از دستور tail استفاده کنید:

tail -f /var/log/syslog

با این دستور، هر زمان که گزارش جدیدی به فایل اضافه شود، آن گزارش به طور زنده در ترمینال نمایش داده می‌شود.

3.4. استفاده از دستور dmesg برای مشاهده گزارش‌های کرنل

برای مشاهده گزارش‌های مربوط به کرنل و مشکلات سیستم‌عامل، از دستور dmesg استفاده کنید:

dmesg | less

این دستور تمامی گزارش‌های مربوط به کرنل سیستم را نمایش می‌دهد.

---

4. استفاده از Proxmox Logs برای عیب‌یابی ماشین‌های مجازی و کانتینرها

در Proxmox VE، فایل‌های log مربوط به ماشین‌های مجازی و کانتینرها در مسیرهای خاصی قرار دارند که می‌توانید با استفاده از آن‌ها مشکلات و خطاهای خاص را شناسایی کنید.

4.1. مشاهده گزارش‌های مربوط به ماشین‌های مجازی

برای مشاهده گزارش‌های مربوط به یک ماشین مجازی خاص، به دایرکتوری /var/log/qemu-server/ بروید. در اینجا، فایل‌های log مربوط به هر ماشین مجازی به نام .log قرار دارند. برای مشاهده گزارش‌های ماشین مجازی، دستور زیر را وارد کنید:

cat /var/log/qemu-server/100.log

در اینجا، 100 شناسه ماشین مجازی است که می‌خواهید گزارش‌های آن را مشاهده کنید.

4.2. مشاهده گزارش‌های مربوط به کانتینرها

برای کانتینرها نیز فایل‌های log در مسیر /var/log/lxc/ ذخیره می‌شوند. برای مشاهده گزارش‌های یک کانتینر خاص، دستور زیر را وارد کنید:

cat /var/log/lxc/100.log

که در آن 100 شناسه کانتینر است.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه استفاده از Logs برای عیب‌یابی و تجزیه و تحلیل مشکلات در Proxmox VE توضیح داده شد. Proxmox VE با ذخیره‌سازی گزارش‌ها در فایل‌های log مختلف مانند syslog، pve/tasks/index، و qemu-server/*.log اطلاعات دقیقی از وضعیت سیستم، ماشین‌های مجازی، کانتینرها و خوشه‌ها ارائه می‌دهد. استفاده از دستورات کامندی مانند cat، less، grep و tail برای مشاهده و فیلتر کردن گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مشکلات سیستم را شناسایی کرده و برای رفع آن‌ها اقدام کنید. این ابزارها برای مدیران سیستم بسیار مفید هستند و امکان نظارت دقیق بر سیستم را فراهم می‌آورند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 8. تنظیمات امنیتی و کاربران در Web UI”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مدیریت دسترسی‌ها و مجوزها از طریق Web UI” subtitle=”توضیحات کامل”]در Proxmox VE، مدیریت دسترسی‌ها و مجوزها از طریق رابط کاربری وب (Web UI) یکی از اجزای کلیدی برای کنترل امنیت و مدیریت منابع در سیستم است. این امکان به مدیران این امکان را می‌دهد که سطح دسترسی مختلفی برای کاربران و گروه‌های مختلف تعیین کنند. این پیکربندی‌ها به صورت گرافیکی و کامندی در اختیار مدیران قرار دارد.

در این بخش، نحوه مدیریت دسترسی‌ها و مجوزها به وسیله Web UI به صورت جامع و کاربردی توضیح داده می‌شود. همچنین نحوه تنظیمات و پیکربندی‌های مربوط به کاربران و گروه‌ها با جزئیات بیشتر آورده خواهد شد.

---

1. معرفی سطوح دسترسی و مجوزها

Proxmox VE از یک سیستم مبتنی بر Role-Based Access Control (RBAC) برای مدیریت دسترسی‌ها استفاده می‌کند. با این روش، می‌توان مجوزهای مختلفی را به کاربران تخصیص داد که شامل موارد زیر می‌شود:

1. Root Access: دسترسی کامل به تمام منابع و تنظیمات سیستم.
2. Admin Access: دسترسی به تمامی منابع و امکانات، اما بدون دسترسی به تنظیمات سرور.
3. User Access: دسترسی محدودتر به منابع، مانند مشاهده ماشین‌های مجازی خاص یا انجام فعالیت‌های محدود.
4. Read-Only Access: فقط دسترسی به مشاهده اطلاعات بدون امکان تغییر یا انجام عملیات.

---

2. ایجاد و مدیریت کاربران از طریق Web UI

برای مدیریت کاربران و تخصیص سطوح دسترسی مختلف به آن‌ها، ابتدا باید وارد Web UI شوید و سپس مراحل زیر را دنبال کنید:

2.1. ایجاد یک کاربر جدید

1. وارد Proxmox Web UI شوید.
2. از منوی سمت چپ، گزینه Datacenter را انتخاب کنید.
3. در پنجره Datacenter, از منوی بالایی، بر روی Permissions کلیک کنید.
4. در قسمت Users, بر روی دکمه Add کلیک کنید.
5. در پنجره Add User اطلاعات کاربر جدید را وارد کنید:
   • Username: نام کاربری برای دسترسی.
   • Password: پسورد برای کاربر.
   • Realm: انتخاب PVE به عنوان مرجع احراز هویت.
6. بر روی دکمه Add کلیک کنید.

2.2. ویرایش کاربر

برای ویرایش یک کاربر، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. در پنجره Users, کاربری که می‌خواهید ویرایش کنید را انتخاب کنید.
2. بر روی Edit کلیک کنید.
3. تغییرات مورد نظر را اعمال کرده و سپس بر روی OK کلیک کنید.

---

3. ایجاد و مدیریت گروه‌ها و تخصیص دسترسی

برای مدیریت گروه‌ها و تخصیص دسترسی به گروه‌ها، می‌توانید از طریق Web UI کارهای زیر را انجام دهید:

3.1. ایجاد یک گروه جدید

1. وارد Datacenter شوید.
2. از منوی بالایی، گزینه Permissions را انتخاب کنید.
3. در قسمت Groups, بر روی دکمه Add کلیک کنید.
4. در پنجره Add Group, نام گروه را وارد کرده و دکمه Add را فشار دهید.

3.2. تخصیص کاربر به گروه

1. در قسمت Users, کاربری که می‌خواهید به گروه اضافه کنید را انتخاب کنید.
2. بر روی Edit کلیک کرده و در بخش Group، گروه مورد نظر را انتخاب کنید.
3. سپس دکمه OK را فشار دهید.

3.3. تخصیص مجوزها به گروه

برای تخصیص مجوزهای مختلف به گروه‌ها، از طریق Web UI مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Datacenter شوید.
2. از منوی بالایی، گزینه Permissions را انتخاب کنید.
3. در قسمت Roles, بر روی دکمه Add کلیک کنید.
4. در پنجره Add Role, یک نام برای نقش (Role) جدید وارد کرده و مجوزهای مورد نظر را انتخاب کنید.
   • انتخاب مجوزها به صورت چک‌باکس است و می‌توانید مواردی مانند مشاهده، ایجاد، ویرایش، حذف و غیره را تعیین کنید.
5. پس از تنظیمات، بر روی دکمه Add کلیک کنید.

---

4. مدیریت و تخصیص دسترسی‌ها به ماشین‌های مجازی و کانتینرها

بعد از ایجاد کاربران و گروه‌ها، باید مجوزهایی برای دسترسی به ماشین‌های مجازی (VMs) و کانتینرها (LXC) تخصیص دهید. این تنظیمات امکان دسترسی به منابع خاص را برای هر کاربر یا گروه مشخص می‌کند.

4.1. تخصیص دسترسی به ماشین‌های مجازی

برای تخصیص دسترسی به ماشین‌های مجازی برای یک کاربر یا گروه:

1. وارد Datacenter شوید.
2. از منوی سمت چپ، ماشین مجازی مورد نظر را انتخاب کنید.
3. بر روی Permissions کلیک کنید.
4. در پنجره باز شده، بر روی دکمه Add کلیک کنید.
5. در پنجره Add Permission, نام کاربری یا گروه را انتخاب کنید و نقش (Role) مورد نظر را از فهرست انتخاب کنید.
6. بر روی Add کلیک کنید.

4.2. تخصیص دسترسی به کانتینرها

برای تخصیص دسترسی به کانتینرها، مراحل مشابه با ماشین‌های مجازی است. تنها کافی است در منوی سمت چپ Datacenter، کانتینر مورد نظر را انتخاب کرده و سپس دسترسی‌ها را تخصیص دهید.

---

5. مدیریت دسترسی‌های شبکه‌ای و امنیت

برای کنترل دسترسی‌های شبکه‌ای، Proxmox VE اجازه می‌دهد که محدودیت‌هایی برای Firewall اعمال کنید که به صورت جداگانه برای هر ماشین مجازی و کانتینر تعریف می‌شود.

5.1. تنظیم دسترسی‌های شبکه‌ای

برای تنظیم دسترسی‌های شبکه‌ای و تعریف فایروال، به این روش‌ها می‌توانید عمل کنید:

1. وارد Datacenter شوید.
2. از منوی سمت چپ، Firewall را انتخاب کنید.
3. برای هر ماشین مجازی یا کانتینر، تنظیمات فایروال خاص خود را انجام دهید.

---

6. مشاهده و گزارش دسترسی‌ها

برای مشاهده دسترسی‌ها و تنظیمات امنیتی:

1. وارد Datacenter شوید.
2. از منوی سمت چپ، گزینه Permissions را انتخاب کنید.
3. در این قسمت می‌توانید تمام دسترسی‌های تخصیص داده شده به کاربران و گروه‌ها را مشاهده کنید.

---

7. استفاده از Command Line برای مدیریت دسترسی‌ها و مجوزها

برای تنظیمات دسترسی و مجوزها به صورت کامندی در Proxmox VE، از ابزار pveum (Proxmox User Management) استفاده می‌شود. برخی از دستورات رایج برای مدیریت کاربران و دسترسی‌ها عبارتند از:

7.1. ایجاد یک کاربر جدید از طریق کامند

pveum user add username@pve --password yourpassword

7.2. ایجاد گروه جدید از طریق کامند

pveum group add mygroup

7.3. تخصیص دسترسی به کاربر یا گروه

pveum acl add /vms/100 user username@pve --role Admin

در این دستور، به کاربر username دسترسی با نقش Admin به ماشین مجازی با شناسه 100 داده می‌شود.

7.4. حذف دسترسی از کاربر یا گروه

pveum acl del /vms/100 user username@pve

این دستور دسترسی کاربر username به ماشین مجازی 100 را حذف می‌کند.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه مدیریت دسترسی‌ها و مجوزها در Proxmox VE از طریق Web UI و خط فرمان توضیح داده شد. با استفاده از Role-Based Access Control (RBAC)، می‌توان دسترسی‌ها و مجوزها را برای کاربران و گروه‌ها به صورت دقیق و امن تنظیم کرد. استفاده از ابزارهای گرافیکی مانند Permissions و Users در Web UI و دستورات کامندی pveum به شما این امکان را می‌دهد که دسترسی‌ها و امنیت سیستم را به شکلی مؤثر مدیریت کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”ایجاد و مدیریت کاربران مختلف و تعیین سطح دسترسی” subtitle=”توضیحات کامل”]مدیریت کاربران و تخصیص سطح دسترسی یکی از مهم‌ترین بخش‌های هر سیستم مجازی‌سازی است، به‌ویژه در Proxmox VE. این سیستم به شما اجازه می‌دهد که کاربران مختلف را ایجاد کرده و سطوح دسترسی متناسب با نیازهای خود برای هر کدام از آن‌ها تعریف کنید. در این بخش، نحوه ایجاد و مدیریت کاربران، تعیین سطح دسترسی، و تخصیص مجوزها به صورت گرافیکی و کامندی شرح داده خواهد شد.

---

1. مفاهیم کلیدی

قبل از اینکه وارد فرآیند ایجاد کاربران و تعیین سطح دسترسی شویم، لازم است برخی مفاهیم کلیدی را بشناسیم:

• User: کاربری که به سیستم دسترسی دارد.
• Group: گروهی از کاربران که می‌توانند به منابع خاصی دسترسی داشته باشند.
• Role: نقش‌هایی که برای کاربران یا گروه‌ها تعیین می‌شود و مشخص می‌کند که چه سطحی از دسترسی به منابع مختلف دارند.
• Permission: مجوزهایی که برای دسترسی به منابع مختلف تعیین می‌شوند.

---

2. ایجاد یک کاربر جدید در Web UI

برای اضافه کردن یک کاربر جدید در Proxmox VE، مراحل زیر را طی کنید:

2.1. ورود به Web UI

1. ابتدا وارد Proxmox VE Web UI شوید.
2. از منوی سمت چپ، گزینه Datacenter را انتخاب کنید.
3. سپس از منوی بالایی، بر روی Permissions کلیک کنید.

2.2. افزودن کاربر جدید

1. در بخش Users, بر روی دکمه Add کلیک کنید.
2. در پنجره Add User, اطلاعات کاربر جدید را وارد کنید:
   • Username: نام کاربری برای دسترسی.
   • Password: پسورد برای کاربر.
   • Realm: به طور پیش‌فرض باید PVE انتخاب شود.
3. پس از وارد کردن اطلاعات، بر روی Add کلیک کنید.

اکنون کاربر جدید ایجاد شده است، اما هنوز دسترسی‌ها و سطح مجوزهای آن تنظیم نشده‌اند.

---

3. تعیین سطح دسترسی برای کاربران

برای تعیین سطح دسترسی برای هر کاربر، باید مجوزهای مختلف را برای آن‌ها تنظیم کنید. این سطوح دسترسی شامل مشاهده، ویرایش، ایجاد یا حذف ماشین‌های مجازی، کانتینرها و سایر منابع است.

3.1. تخصیص مجوزها به یک کاربر

1. از منوی Datacenter، ماشین مجازی یا کانتینر مورد نظر خود را انتخاب کنید.
2. بر روی Permissions کلیک کنید.
3. سپس بر روی Add کلیک کنید.
4. در پنجره Add Permission, اطلاعات زیر را وارد کنید:
   • User: نام کاربری که می‌خواهید مجوز را به آن اختصاص دهید.
   • Role: نقش مورد نظر برای این کاربر.
   • Path: مسیر دسترسی به منابع مختلف.
5. پس از تکمیل، بر روی Add کلیک کنید.

نقش‌ها (Roles) که می‌توان به یک کاربر اختصاص داد به شرح زیر هستند:

• Administrator: دسترسی کامل به همه منابع.
• User: دسترسی محدود به مشاهده منابع.
• NoAccess: هیچ‌گونه دسترسی به منابع.
• VM Admin: دسترسی به مدیریت ماشین‌های مجازی.

---

4. ایجاد و مدیریت گروه‌ها

در Proxmox VE، شما می‌توانید گروه‌هایی از کاربران ایجاد کنید و به این گروه‌ها سطوح دسترسی اختصاص دهید. این امکان به مدیران این اجازه را می‌دهد که سطح دسترسی مشابهی را برای چندین کاربر به‌طور همزمان تنظیم کنند.

4.1. افزودن یک گروه جدید

برای اضافه کردن گروه جدید:

1. در بخش Datacenter، از منوی بالایی گزینه Permissions را انتخاب کنید.
2. در قسمت Groups, بر روی Add کلیک کنید.
3. در پنجره باز شده، نام گروه مورد نظر را وارد کنید.
4. سپس بر روی Add کلیک کنید.

4.2. تخصیص کاربران به گروه‌ها

برای افزودن کاربران به گروه‌ها:

1. از بخش Users, کاربر مورد نظر را انتخاب کنید.
2. بر روی Edit کلیک کنید.
3. در قسمت Group, گروه مورد نظر را انتخاب کنید.
4. بر روی OK کلیک کنید.

4.3. تخصیص مجوز به گروه‌ها

برای تخصیص مجوز به یک گروه:

1. از بخش Permissions, بر روی Add کلیک کنید.
2. در پنجره Add Permission, در قسمت Group, گروه مورد نظر را انتخاب کنید.
3. سپس نقش (Role) و مسیر (Path) مورد نظر را تنظیم کرده و بر روی Add کلیک کنید.

---

5. مدیریت سطوح دسترسی از طریق Command Line

برای انجام تغییرات مربوط به کاربران و دسترسی‌ها از طریق خط فرمان، ابزار pveum (Proxmox User Management) استفاده می‌شود. با این ابزار می‌توانید کاربران را ایجاد کرده و دسترسی‌های مختلف را برای آن‌ها تنظیم کنید.

5.1. ایجاد یک کاربر جدید از طریق کامند

pveum user add username@pve --password yourpassword

در این دستور، username نام کاربری و yourpassword پسورد کاربر جدید است.

5.2. ایجاد یک گروه جدید از طریق کامند

pveum group add mygroup

این دستور یک گروه جدید به نام mygroup ایجاد می‌کند.

5.3. تخصیص دسترسی به کاربر از طریق کامند

pveum acl add /vms/100 user username@pve --role Admin

این دستور به کاربر username دسترسی با نقش Admin به ماشین مجازی با شناسه 100 می‌دهد.

5.4. حذف دسترسی از کاربر

pveum acl del /vms/100 user username@pve

این دستور دسترسی کاربر username به ماشین مجازی 100 را حذف می‌کند.

---

6. نظارت بر دسترسی‌ها

برای نظارت بر دسترسی‌های کاربران و گزارش‌ها، می‌توانید از بخش Permissions در Web UI استفاده کنید:

1. وارد Datacenter شوید.
2. از منوی سمت چپ، گزینه Permissions را انتخاب کنید.
3. در این قسمت می‌توانید دسترسی‌های تخصیص داده شده به کاربران و گروه‌ها را مشاهده کنید.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه ایجاد و مدیریت کاربران در Proxmox VE و همچنین تخصیص سطوح دسترسی مختلف به آن‌ها از طریق Web UI و Command Line توضیح داده شد. Proxmox VE به مدیران این امکان را می‌دهد که برای هر کاربر یا گروه، دسترسی‌های دقیق و مناسبی تعیین کنند. با استفاده از Role-Based Access Control (RBAC)، می‌توانید دسترسی‌های مختلف را به ماشین‌های مجازی، کانتینرها و سایر منابع تخصیص دهید. همچنین با استفاده از ابزار خط فرمان pveum می‌توانید این تنظیمات را به صورت مؤثر انجام دهید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”فعال‌سازی احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA) برای امنیت بیشتر” subtitle=”توضیحات کامل”]احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA) یکی از روش‌های محبوب و موثر برای افزایش امنیت سیستم‌ها است. با فعال‌سازی 2FA در Proxmox VE، می‌توان لایه‌ی امنیتی دیگری به فرایند ورود به سیستم اضافه کرد که علاوه بر استفاده از رمز عبور، نیاز به تأیید هویت از طریق یک دستگاه دیگر نیز دارد. این اقدام به‌ویژه در محیط‌های حساس و تولیدی برای جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به سیستم‌ها بسیار مهم است.

در این بخش، نحوه فعال‌سازی 2FA برای Proxmox VE را هم از طریق Web UI و هم از طریق Command Line بررسی خواهیم کرد.

---

1. مفاهیم احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA)

قبل از شروع، لازم است با مفهوم 2FA آشنا شوید:

• مرحله اول: وارد کردن رمز عبور.
• مرحله دوم: تأیید هویت از طریق یک کد یکبار مصرف (OTP) که به یک دستگاه دیگر (معمولاً یک گوشی هوشمند) ارسال می‌شود. این کد می‌تواند از طریق اپلیکیشن‌های مختلف مانند Google Authenticator یا Authy تولید شود.

---

2. فعال‌سازی 2FA در Proxmox VE از طریق Web UI

برای فعال‌سازی 2FA در Proxmox VE از طریق Web UI، مراحل زیر را دنبال کنید:

2.1. ورود به Web UI

1. وارد Proxmox VE Web UI شوید.
2. در نوار بالای صفحه، بر روی Datacenter کلیک کنید.
3. سپس از منوی سمت چپ، گزینه Users را انتخاب کنید.

2.2. فعال‌سازی 2FA برای یک کاربر

1. در لیست کاربران، نام کاربری مورد نظر را انتخاب کنید.
2. پس از انتخاب کاربر، بر روی Edit کلیک کنید.
3. در پنجره باز شده، به بخش Authentication بروید.
4. گزینه Enable Two-Factor Authentication (2FA) را فعال کنید.
5. بعد از فعال کردن 2FA، باید برنامه‌ای مانند Google Authenticator یا Authy را در گوشی خود نصب کنید. برای این کار:
   • QR کدی در صفحه ظاهر خواهد شد.
   • این QR کد را با استفاده از اپلیکیشن Google Authenticator یا Authy اسکن کنید.
   • اپلیکیشن یک کد 6 رقمی تولید خواهد کرد.

2.3. وارد کردن کد 2FA

1. پس از اسکن کد QR، برنامه 2FA در گوشی شما کد 6 رقمی را تولید می‌کند.
2. این کد را وارد کرده و بر روی Save کلیک کنید.

پس از این مراحل، احراز هویت دو مرحله‌ای برای کاربر فعال شده است. از این پس، هر بار که کاربر بخواهد وارد سیستم شود، علاوه بر وارد کردن رمز عبور، باید کد 6 رقمی که توسط اپلیکیشن 2FA تولید می‌شود را نیز وارد کند.

---

3. فعال‌سازی 2FA در Proxmox VE از طریق Command Line

برای فعال‌سازی 2FA از طریق خط فرمان در Proxmox VE، می‌توانید از ابزار pveum استفاده کنید. در این روش، نیاز به نصب و تنظیم یک اپلیکیشن تولید کد یکبار مصرف (مانند Google Authenticator) در دستگاه کاربر دارید.

3.1. نصب بسته‌های لازم

برای فعال‌سازی 2FA از طریق CLI، ابتدا باید بسته‌های مورد نیاز را نصب کنید. از آن‌جایی که Proxmox VE مبتنی بر Debian است، برای نصب بسته‌ها از دستور زیر استفاده می‌کنید:

apt update
apt install libpam-google-authenticator

3.2. پیکربندی 2FA برای یک کاربر

1. ابتدا وارد سیستم شوید.
2. دستور زیر را اجرا کنید تا ابزار Google Authenticator پیکربندی شود:

google-authenticator

3. این دستور به شما چندین سوال می‌دهد:
   • آیا می‌خواهید که یک کد QR برای اپلیکیشن 2FA تولید شود؟
   • آیا می‌خواهید که در هر ورود به سیستم از کد 2FA استفاده شود؟

   به سوالات با انتخاب yes پاسخ دهید.

4. پس از پیکربندی، یک کد QR تولید می‌شود که باید آن را با اپلیکیشن Google Authenticator یا Authy در گوشی خود اسکن کنید. این اپلیکیشن سپس یک کد 6 رقمی برای ورود به سیستم ایجاد خواهد کرد.

3.3. فعال‌سازی 2FA برای کاربر

برای فعال‌سازی 2FA برای کاربر در Proxmox VE از طریق pveum، دستور زیر را اجرا کنید:

pveum user modify username@pve --enable-2fa

این دستور، 2FA را برای کاربر مشخص شده فعال می‌کند.

---

4. تست 2FA

برای تست فعال‌سازی 2FA:

1. از Proxmox VE Web UI خارج شوید.
2. دوباره وارد شوید.
3. پس از وارد کردن رمز عبور، از شما خواسته می‌شود که کد 6 رقمی را وارد کنید که توسط اپلیکیشن 2FA تولید شده است.

در صورت وارد کردن کد صحیح، شما به سیستم وارد خواهید شد.

---

5. مدیریت تنظیمات 2FA

اگر بخواهید 2FA را برای یک کاربر غیرفعال کنید، می‌توانید از طریق Web UI یا CLI اقدام کنید:

5.1. غیرفعال کردن 2FA از طریق Web UI

1. وارد صفحه Users شوید.
2. کاربر مورد نظر را انتخاب کرده و روی Edit کلیک کنید.
3. در بخش Authentication، گزینه Disable Two-Factor Authentication (2FA) را انتخاب کرده و بر روی Save کلیک کنید.

5.2. غیرفعال کردن 2FA از طریق CLI

برای غیرفعال کردن 2FA از طریق خط فرمان، دستور زیر را اجرا کنید:

pveum user modify username@pve --disable-2fa

این دستور، 2FA را برای کاربر مورد نظر غیرفعال می‌کند.

---

جمع‌بندی

در این بخش، نحوه فعال‌سازی و مدیریت احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA) در Proxmox VE به‌طور کامل توضیح داده شد. این روش امنیتی افزوده به شما کمک می‌کند که به طور مؤثری از سیستم خود در برابر دسترسی‌های غیرمجاز محافظت کنید. با استفاده از 2FA، حتی در صورتی که رمز عبور کاربر فاش شود، امکان دسترسی بدون تایید کد یکبار مصرف وجود ندارد. همچنین، تنظیمات 2FA به راحتی از طریق Web UI یا Command Line قابل پیاده‌سازی و مدیریت است.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”تنظیمات امنیتی برای حفاظت از Web UI” subtitle=”توضیحات کامل”]Web UI در Proxmox VE ابزار اصلی برای مدیریت و نظارت بر ماشین‌های مجازی، کانتینرها و منابع است. از آنجا که این رابط وب به عنوان نقطه ورودی اصلی برای مدیریت سیستم عمل می‌کند، حفاظت از آن بسیار حیاتی است. تنظیمات امنیتی مناسب می‌تواند از دسترسی‌های غیرمجاز، حملات احتمالی و تهدیدات امنیتی جلوگیری کند.

در این بخش، روش‌های مختلف برای تقویت امنیت Web UI در Proxmox VE به صورت جامع و عملی توضیح داده خواهد شد. این تنظیمات شامل مواردی چون تغییر پورت پیش‌فرض، تنظیم فایروال، فعال‌سازی SSL، فعال‌سازی احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA) و دیگر تنظیمات امنیتی است.

---

1. تغییر پورت پیش‌فرض Web UI

برای جلوگیری از حملات ربات‌ها یا اسکن‌های خودکار که به دنبال پورت‌های پیش‌فرض هستند، می‌توانید پورت Web UI را تغییر دهید.

1.1. تغییر پورت پیش‌فرض در Proxmox VE از طریق CLI

1. ابتدا فایل تنظیمات Proxmox VE برای Web UI را باز کنید:

nano /etc/pve/pve-http.conf

2. در این فایل، پورت پیش‌فرض که معمولاً 8006 است را پیدا کنید. به عنوان مثال:

listen 0.0.0.0:8006;

3. عدد 8006 را به پورت دلخواه خود تغییر دهید. مثلاً برای تغییر به 8080:

listen 0.0.0.0:8080;

4. پس از ذخیره تغییرات، باید سرویس pveproxy را ری‌استارت کنید تا تغییرات اعمال شود:

systemctl restart pveproxy

حال Web UI به پورت جدید منتقل شده و به این آدرس قابل دسترسی خواهد بود: https://your-ip:8080.

---

2. استفاده از SSL برای رمزنگاری ارتباطات

برای جلوگیری از حملات Man-in-the-Middle و تأمین امنیت در ارتباطات میان مرورگر و سرور، بهتر است از SSL/TLS برای رمزنگاری ترافیک Web UI استفاده کنید.

2.1. نصب گواهینامه SSL

در اینجا به نحوه فعال‌سازی SSL برای Proxmox VE پرداخته می‌شود. در ابتدا، باید گواهینامه SSL را نصب کنید.

1. ابتدا فایل گواهینامه‌های SSL و کلید خصوصی خود را در مسیر /etc/ssl/ کپی کنید.
2. فایل گواهینامه SSL خود را در پوشه مناسب (معمولاً /etc/pve/ یا /etc/ssl/) قرار دهید:

cp your-certificate.crt /etc/pve/
cp your-private-key.key /etc/pve/

3. سپس تنظیمات Proxmox VE را برای استفاده از SSL به‌روزرسانی کنید:

nano /etc/pve/pve-http.conf

4. در این فایل، مطمئن شوید که تنظیمات مربوط به SSL به شکل زیر باشد:

ssl /etc/pve/your-certificate.crt;
sslkey /etc/pve/your-private-key.key;

5. بعد از ذخیره کردن فایل، سرویس pveproxy را ری‌استارت کنید:

systemctl restart pveproxy

پس از این کار، Web UI از طریق HTTPS و گواهینامه SSL به‌طور ایمن در دسترس خواهد بود.

---

3. فعال‌سازی فایروال (Firewall)

برای محدود کردن دسترسی به Web UI و جلوگیری از دسترسی‌های غیرمجاز، بهتر است از فایروال برای محدود کردن IP‌های مجاز استفاده کنید.

3.1. پیکربندی فایروال از طریق Web UI

1. وارد Proxmox VE Web UI شوید.
2. در منوی سمت چپ، بر روی Datacenter کلیک کرده و سپس به تب Firewall بروید.
3. در این بخش، می‌توانید فایروال را برای Datacenter یا نودهای خاص فعال کنید.
4. برای اضافه کردن قوانین فایروال جدید، بر روی Add کلیک کرده و قوانین مورد نظر برای محدود کردن دسترسی به پورت Web UI (پورت 8006 یا پورت جدید انتخابی) را تعریف کنید.

3.2. پیکربندی فایروال از طریق CLI

1. برای فعال‌سازی فایروال در سطح Datacenter از دستور زیر استفاده کنید:

pve-firewall enable

2. سپس می‌توانید دسترسی به پورت Web UI را تنها از IP‌های خاص محدود کنید. به عنوان مثال، برای محدود کردن دسترسی به Web UI تنها به IP مشخص، از دستور زیر استفاده کنید:

pve-firewall add rule allow tcp from 192.168.1.100 to any port 8006

این دستور، دسترسی به پورت 8006 را تنها برای IP 192.168.1.100 مجاز می‌کند.

---

4. فعال‌سازی احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA)

برای تقویت امنیت ورود به Web UI، فعال‌سازی 2FA (احراز هویت دو مرحله‌ای) یکی از بهترین راهکارها است. پیش‌تر در بخش‌های قبلی، نحوه فعال‌سازی 2FA به‌طور کامل توضیح داده شد.

---

5. محدود کردن دسترسی با تنظیمات IP Whitelisting

برای محدود کردن دسترسی به Web UI از IP‌های خاص، می‌توانید از قابلیت IP Whitelisting استفاده کنید.

5.1. تنظیم IP Whitelisting در Proxmox VE

1. فایل تنظیمات pveproxy را باز کنید:

nano /etc/pve/pveproxy.conf

2. تنظیمات دسترسی برای IP Whitelisting را اعمال کنید. برای محدود کردن دسترسی به Web UI تنها به IP‌های خاص، از خطوط زیر استفاده کنید:

# Only allow access from specific IP addresses
allowed_ips: 192.168.1.100, 192.168.1.101

این تنظیمات باعث می‌شود تنها IP‌های 192.168.1.100 و 192.168.1.101 بتوانند به Web UI دسترسی داشته باشند.

3. پس از اعمال تغییرات، سرویس pveproxy را ری‌استارت کنید:

systemctl restart pveproxy

---

6. استفاده از VPN برای دسترسی به Web UI

استفاده از VPN به عنوان یک لایه امنیتی اضافی نیز می‌تواند به محدود کردن دسترسی به Web UI کمک کند. برای دسترسی به Proxmox VE Web UI، تنها کاربرانی که از طریق VPN به شبکه داخلی متصل هستند، مجاز خواهند بود.

6.1. پیکربندی VPN

1. یک سرور VPN (مثلاً OpenVPN) را در شبکه خود پیکربندی کنید.
2. پس از راه‌اندازی سرور VPN، کاربران باید به شبکه داخلی متصل شوند تا از Web UI استفاده کنند.
3. برای تنظیم این دسترسی، آدرس Web UI را به‌صورت داخلی و در شبکه خصوصی (IP‌های داخلی) قرار دهید.

---

جمع‌بندی

در این بخش، به بررسی روش‌های مختلف برای تقویت امنیت Web UI در Proxmox VE پرداختیم. از جمله مهم‌ترین اقدامات می‌توان به تغییر پورت پیش‌فرض Web UI، استفاده از SSL برای رمزنگاری ارتباطات، فعال‌سازی 2FA برای حفاظت بیشتر از حساب‌های کاربری، استفاده از Firewall و IP Whitelisting و همچنین پیکربندی VPN برای محدود کردن دسترسی به Web UI اشاره کرد. با انجام این تنظیمات، می‌توانید امنیت محیط مدیریت خود را افزایش داده و از حملات احتمالی و دسترسی‌های غیرمجاز جلوگیری کنید.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]