دانلود کتاب آموزشی Windows Server Hybrid Administrator Associate جلد دوم

[cdb_course_lessons title=”بخش 6. امنیت و حفاظت از داده‌ها در محیط‌های ترکیبی”][cdb_course_lesson title=”فصل 1. محافظت از سرورها با Windows Defender و Microsoft Defender for Cloud”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Windows Defender و نقش آن در تأمین امنیت Windows Server”]Windows Defender که در نسخه‌های اخیر به نام Microsoft Defender Antivirus شناخته می‌شود، یک راهکار امنیتی یکپارچه از طرف مایکروسافت است که به‌صورت پیش‌فرض روی Windows Server و Windows Client نصب می‌شود. این ابزار به عنوان یک آنتی‌ویروس بومی و سبک در سیستم‌عامل عمل می‌کند و نقش مهمی در محافظت از سرورها در برابر انواع تهدیدات سایبری ایفا می‌کند.

در نسخه‌های جدید Windows Server مانند Windows Server 2016، 2019 و 2022، Defender به‌طور کامل با سیستم‌عامل یکپارچه شده و می‌تواند در کنار سایر ابزارهای امنیتی مانند Windows Security Center و Windows Firewall عمل کند. مهم‌ترین ویژگی Windows Defender این است که بدون نیاز به نصب نرم‌افزار جانبی، امکان راه‌اندازی سریع و مطمئن سیستم محافظتی را فراهم می‌سازد.

---

نقش Windows Defender در تأمین امنیت Windows Server

Windows Defender چند نقش کلیدی در حفظ امنیت Windows Server ایفا می‌کند:

1. محافظت در برابر ویروس‌ها و بدافزارها (Real-time Protection)
   این قابلیت به‌صورت مداوم فایل‌ها، پردازش‌ها و فعالیت‌های سیستم را بررسی کرده و در صورت مشاهده تهدید، آن را قرنطینه یا حذف می‌کند.
2. اسکن دوره‌ای و زمان‌بندی‌شده (Scheduled Scanning)
   مدیران سرور می‌توانند اسکن‌های دوره‌ای تعریف کنند تا به‌صورت منظم سلامت سیستم بررسی شود.
3. محافظت مبتنی بر رفتار (Behavior Monitoring)
   شناسایی تهدیدات ناشناخته بر اساس رفتار مشکوک فایل‌ها و پردازش‌ها بدون وابستگی به پایگاه داده سنتی بدافزارها.
4. ادغام با Windows Security Center و Microsoft Defender for Endpoint
   این امکان باعث می‌شود که اطلاعات امنیتی سیستم به‌صورت مرکزی جمع‌آوری، آنالیز و در صورت نیاز واکنش سریع به تهدیدها صورت گیرد.

---

فعال‌سازی و بررسی وضعیت Windows Defender

برای بررسی وضعیت Windows Defender در Windows Server از PowerShell می‌توان استفاده کرد:

Get-MpComputerStatus

اگر Defender به هر دلیلی فعال نباشد، برای فعال‌سازی می‌توان دستور زیر را اجرا کرد:

Set-MpPreference -DisableRealtimeMonitoring $false

همچنین برای فعال‌سازی سرویس مربوطه:

Start-Service -Name WinDefend
Set-Service -Name WinDefend -StartupType Automatic

---

به‌روزرسانی پایگاه داده Defender

برای اطمینان از شناسایی تهدیدات جدید، لازم است پایگاه داده ویروس‌ها به‌روز باشد. برای به‌روزرسانی دستی:

Update-MpSignature

و برای مشاهده اطلاعات نسخه پایگاه داده:

Get-MpSignature

---

اجرای اسکن دستی با PowerShell

اسکن سریع:

Start-MpScan -ScanType QuickScan

اسکن کامل:

Start-MpScan -ScanType FullScan

---

تنظیمات اختصاصی برای محیط سروری

برای جلوگیری از مصرف منابع زیاد و تداخل با سرویس‌های اصلی سرور، بهتر است تنظیمات زیر اعمال شوند:

• تعیین مسیرهایی که نباید اسکن شوند (برای مثال مسیرهای SQL یا فایل‌های حساس سیستمی):

Add-MpPreference -ExclusionPath "C:\Program Files\Microsoft SQL Server"

• غیرفعال کردن اسکن فایل‌های مشخص:

Add-MpPreference -ExclusionExtension ".mdf"

• اضافه کردن پردازش‌هایی که نباید بررسی شوند:

Add-MpPreference -ExclusionProcess "sqlservr.exe"

---

جمع‌بندی

Windows Defender یک راهکار بومی و قابل‌اعتماد برای محافظت از Windows Server است که بدون نیاز به نصب ابزار جانبی، می‌تواند امنیت پایه سرور را تضمین کند. با بهره‌گیری از امکانات Real-time Protection، اسکن زمان‌بندی‌شده، و قابلیت‌های تنظیم‌پذیر برای محیط‌های حساس، Defender ابزاری مناسب برای زیرساخت‌های سازمانی محسوب می‌شود. فعال‌سازی، تنظیم دقیق و به‌روزرسانی منظم آن، از گام‌های ضروری برای افزایش امنیت سیستم‌عامل سرور خواهد بود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Microsoft Defender for Cloud برای نظارت بر تهدیدات امنیتی”]Microsoft Defender for Cloud (که در گذشته با نام Azure Security Center شناخته می‌شد)، یک راهکار امنیتی پیشرفته مبتنی بر ابر است که برای شناسایی، ارزیابی و پاسخ به تهدیدات امنیتی در زیرساخت‌های ابری و ترکیبی طراحی شده است. این ابزار نه‌تنها ماشین‌های مجازی و منابع Azure را نظارت می‌کند، بلکه می‌تواند به منابع داخل دیتاسنتر (on-premises) یا سایر کلودها مانند AWS و GCP نیز متصل شود و نظارت یکپارچه ارائه دهد.

در این بخش، نحوه فعال‌سازی، پیکربندی و استفاده عملی از Microsoft Defender for Cloud برای نظارت بر تهدیدات امنیتی را بررسی می‌کنیم.

---

فعال‌سازی Microsoft Defender for Cloud

برای فعال‌سازی Defender for Cloud در محیط Azure مراحل زیر را دنبال کنید:

1. ورود به Azure Portal
   وارد پورتال Azure شوید و در نوار جستجو عبارت Defender for Cloud را جستجو و انتخاب کنید.
2. انتخاب Subscription و فعال‌سازی
   پس از ورود به محیط Defender for Cloud، بخش Environment settings را باز کرده و Subscription موردنظر را انتخاب کنید. در قسمت Defender plans گزینه‌های مربوط به سرویس‌هایی که نیاز به نظارت دارند فعال کنید.
3. فعال‌سازی توصیه‌شده برای نظارت گسترده‌تر
   توصیه می‌شود گزینه‌هایی مانند Virtual Machines ،App Services ،SQL Servers ،Storage Accounts و Kubernetes فعال شوند تا پوشش کاملی از تهدیدات داشته باشید.

---

اتصال منابع خارجی (On-Premise یا دیگر کلودها)

برای اتصال سرورهای لوکال یا غیر-Azure به Defender for Cloud، باید عامل Log Analytics را نصب و پیکربندی کنید:

مرحله ۱: ایجاد Workspace برای Log Analytics

در پورتال Azure:

1. به بخش Log Analytics workspaces بروید.
2. روی Create کلیک کنید و Workspace جدید ایجاد نمایید.

مرحله ۲: نصب عامل Log Analytics روی Windows Server

برای نصب به صورت PowerShell:

$workspaceId = "<Your-Workspace-ID>"
$workspaceKey = "<Your-Workspace-Key>"
$installerPath = "$env:TEMP\agent.msi"

Invoke-WebRequest `
    -Uri "https://go.microsoft.com/fwlink/?LinkID=828603" `
    -OutFile $installerPath

$arguments = @(
    "/i `"$installerPath`"",
    "/qn",
    "ADD_OPINSIGHTS_WORKSPACE=1",
    "OPINSIGHTS_WORKSPACE_ID=$workspaceId",
    "OPINSIGHTS_WORKSPACE_KEY=$workspaceKey",
    "AcceptEndUserLicenseAgreement=1"
) -join " "

Start-Process msiexec.exe -Wait -ArgumentList $arguments

پس از نصب، سیستم شما به Defender for Cloud متصل خواهد شد و اطلاعات امنیتی آن جمع‌آوری می‌شود.

---

پیکربندی هشدارها و پاسخ به تهدیدات

پس از اتصال منابع، Defender for Cloud به‌صورت خودکار تهدیدات را تحلیل کرده و هشدارهایی (Security Alerts) تولید می‌کند.

مشاهده هشدارها:

1. به محیط Defender for Cloud بروید.
2. بخش Security alerts را انتخاب کنید.
3. لیستی از هشدارها به همراه شدت (Severity)، منبع و توضیح مشاهده خواهید کرد.

تنظیم ارسال هشدارها به ایمیل یا SIEM:

برای ارسال هشدارها:

1. به بخش Environment settings رفته و Subscription را انتخاب کنید.
2. در بخش Email notifications آدرس ایمیل خود را وارد کنید.
3. همچنین می‌توانید از بخش Continuous export خروجی JSON هشدارها را به SIEMهایی مانند Sentinel ارسال کنید.

---

فعال‌سازی خودکار دفاع برای منابع جدید

برای فعال‌سازی اتوماتیک Defender هنگام ایجاد منابع جدید:

1. به تنظیمات محیط (Environment Settings) مراجعه کنید.
2. گزینه Auto provisioning را انتخاب کرده و فعال‌سازی خودکار برای منابعی مثل ماشین‌های مجازی، Log Analytics Agent و VM Extensions را روشن کنید.

---

استفاده از Recommendations برای اصلاح مشکلات امنیتی

Defender for Cloud به‌صورت مستمر منابع را بررسی کرده و پیشنهادهایی برای افزایش امنیت ارائه می‌دهد. برای مشاهده:

1. از صفحه اصلی Defender for Cloud به Recommendations بروید.
2. لیستی از مشکلات به همراه راهکار مشاهده خواهید کرد.
3. می‌توانید مستقیماً با کلیک روی هر پیشنهاد آن را برطرف کنید یا از دستورهای CLI استفاده نمایید.

مثال برای فعال‌سازی Disk Encryption از طریق CLI:

  --name <VM-Name> `
  --resource-group <Resource-Group-Name> `
  --disk-encryption-keyvault <KeyVault-Name>

---

جمع‌بندی

Microsoft Defender for Cloud ابزار قدرتمندی برای مانیتورینگ و پاسخ به تهدیدات امنیتی در محیط‌های ابری و ترکیبی است. با فعال‌سازی مناسب، اتصال منابع مختلف، تنظیم هشدارها و بهره‌گیری از توصیه‌های امنیتی، می‌توان زیرساخت سازمان را در برابر طیف وسیعی از تهدیدات مقاوم کرد. این پلتفرم نه‌تنها شناسایی تهدید را ساده می‌کند، بلکه امکان پاسخ‌گویی سریع و دقیق به آن‌ها را نیز فراهم می‌سازد.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Threat Protection برای جلوگیری از حملات بدافزارها و باج‌افزارها”]Threat Protection در Microsoft Defender مجموعه‌ای از قابلیت‌های حفاظتی است که برای شناسایی، مقابله و مهار حملات پیچیده مانند بدافزارها (Malware) و باج‌افزارها (Ransomware) طراحی شده‌اند. این قابلیت‌ها نه‌تنها در سطح سیستم‌عامل بلکه در سطوح شبکه، حافظه و فایل نیز فعال هستند و از تکنیک‌های هوش مصنوعی، تحلیل رفتاری و یادگیری ماشین برای کشف تهدیدات استفاده می‌کنند.

در این بخش، نحوه فعال‌سازی و پیکربندی عملی Microsoft Defender Threat Protection روی Windows Server با تمرکز ویژه بر جلوگیری از بدافزارها و باج‌افزارها بررسی می‌شود.

---

فعال‌سازی Microsoft Defender Antivirus در Windows Server

در نسخه‌های جدید Windows Server (2016 به بعد)، Microsoft Defender به‌صورت پیش‌فرض وجود دارد ولی ممکن است غیرفعال یا حذف شده باشد. برای اطمینان از نصب بودن آن، از دستور زیر استفاده کنید:

Get-WindowsFeature -Name Windows-Defender-Features

اگر نصب نیست، برای نصب آن از دستور زیر استفاده نمایید:

Install-WindowsFeature -Name Windows-Defender-Features

سپس سرویس اصلی آنتی‌ویروس را فعال کنید:

Set-MpPreference -DisableRealtimeMonitoring $false

---

فعال‌سازی حفاظت در برابر باج‌افزار (Ransomware Protection)

ویژگی Controlled Folder Access یکی از مهم‌ترین قابلیت‌ها برای جلوگیری از تغییر فایل‌ها توسط باج‌افزارهاست. برای فعال‌سازی این قابلیت:

Set-MpPreference -EnableControlledFolderAccess Enabled

برای افزودن پوشه‌هایی که نیاز به محافظت دارند:

Add-MpPreference `
  -ControlledFolderAccessProtectedFolders @(
    "C:\Users\Administrator\Documents",
    "D:\Projects\SecureData",
    "E:\Backups"
  )

و برای اضافه‌کردن اپلیکیشن‌های مجاز:

Add-MpPreference `
  -ControlledFolderAccessAllowedApplications @(
    "C:\Program Files\MyApp\app.exe",
    "C:\Tools\BackupTool\backup.exe",
    "D:\Apps\Editor\editor.exe"
  )

---

استفاده از Cloud-Delivered Protection

Cloud Protection یکی از بخش‌های کلیدی Threat Protection است که با ارسال هشدارهای ناشناخته به سرورهای مایکروسافت، تهدیدات جدید را سریع‌تر شناسایی می‌کند.

برای فعال‌سازی:

Set-MpPreference -MAPSReporting Advanced
Set-MpPreference -SubmitSamplesConsent 2

---

پیکربندی Automatic Sample Submission

این ویژگی نمونه فایل‌های مشکوک را به Microsoft ارسال می‌کند:

Set-MpPreference -SubmitSamplesConsent 2

گزینه‌ها:

• 0: هرگز ارسال نکن
• 1: ارسال خودکار بدون سؤال
• 2: درخواست قبل از ارسال
• 3: هرگز ارسال نکن، اما هشدار بده

---

اجرای Full Scan جهت بررسی کامل سیستم

برای اجرای اسکن کامل سیستم:

Start-MpScan -ScanType FullScan

برای اجرای اسکن سریع:

Start-MpScan -ScanType QuickScan

---

مشاهده تهدیدات شناسایی‌شده

برای مشاهده تهدیدات شناسایی‌شده اخیر:

Get-MpThreatDetection

برای مشاهده تاریخچه کامل:

Get-MpThreat

---

فعال‌سازی Network Protection

این قابلیت از دسترسی به سایت‌ها و دامنه‌های مخرب جلوگیری می‌کند:

Set-MpPreference -EnableNetworkProtection Enabled

---

تنظیمات پیشرفته حفاظت رفتاری

پیکربندی رفتارهای پیشرفته دفاعی مانند بلاک کردن تکنیک‌های معمول باج‌افزارها:

Set-MpPreference -PUAProtection Enabled

این گزینه باعث جلوگیری از اجرای برنامه‌های ناخواسته یا کم‌ارزش (Potentially Unwanted Applications) می‌شود که اغلب راهی برای ورود بدافزارها هستند.

---

استفاده از Attack Surface Reduction (ASR)

قوانین ASR می‌توانند تکنیک‌های خاصی که معمولاً توسط بدافزارها استفاده می‌شود را بلاک کنند. مثال:

Add-MpPreference `
  -AttackSurfaceReductionRules_Ids @(
    "D4F940AB-401B-4EFC-AADC-AD5F3C50688A", 
 # Block executable content from email and webmail
    "3B576869-A4EC-4529-8536-B80A7769E899" 
 # Block Office applications from creating child processes
  ) `
  -AttackSurfaceReductionRules_Actions Enabled

این دستور یک قانون خاص ASR را فعال می‌کند که اجرای فایل‌های اسکریپت در پوشه‌های مشکوک را محدود می‌کند.

---

جمع‌بندی

Threat Protection در Microsoft Defender ابزاری قدرتمند برای پیشگیری از نفوذ و گسترش بدافزارها و باج‌افزارهاست. با فعال‌سازی Real-Time Protection، قابلیت‌های ابری، Controlled Folder Access و ASR، می‌توان لایه‌های دفاعی عمیقی را در Windows Server پیاده‌سازی کرد. استفاده از دستورات PowerShell برای پیکربندی دقیق این ویژگی‌ها باعث افزایش امنیت و کاهش سطح حمله خواهد شد. این اقدامات باید بخشی از استراتژی کلی امنیت سرور باشند تا از داده‌ها و منابع حیاتی سازمان محافظت شود.

 

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی Windows Defender Exploit Guard و نحوه استفاده از آن برای محافظت از سیستم”]Windows Defender Exploit Guard یکی از ویژگی‌های پیشرفته و محافظت‌کننده در برابر تهدیدات است که در Microsoft Defender برای Windows Server گنجانده شده است. این ابزار به‌طور خاص برای محافظت از سیستم در برابر تکنیک‌های بهره‌برداری (exploitation) و آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شده طراحی شده است. Exploit Guard از آسیب‌پذیری‌ها در اپلیکیشن‌ها و سیستم‌عامل جلوگیری کرده و از ورود حملات پیچیده به سیستم جلوگیری می‌کند.

Exploit Guard شامل مجموعه‌ای از ویژگی‌ها و قواعد پیشرفته است که برای مقابله با حملات استفاده می‌شود. این ویژگی‌ها به‌ویژه در برابر باج‌افزارها، کدهای مخرب و حملات مبتنی بر نقص‌های نرم‌افزاری به کار می‌آید.

---

اجزای Windows Defender Exploit Guard

Windows Defender Exploit Guard شامل چندین ویژگی است که به‌طور مستقیم از سیستم در برابر تهدیدات محافظت می‌کند:

1. Attack Surface Reduction (ASR) Rules: این ویژگی به شما این امکان را می‌دهد تا روش‌های مختلف حمله و آسیب‌پذیری‌ها را شناسایی و مسدود کنید. به عنوان مثال، شما می‌توانید قوانینی را تنظیم کنید که از دسترسی به دامنه‌های مشخص یا فایل‌های مشکوک جلوگیری کنند.
2. Exploit Protection: این ویژگی به‌طور خاص برای محافظت از برنامه‌های کاربردی در برابر تکنیک‌های بهره‌برداری که برای اجرای کدهای مخرب استفاده می‌شوند، طراحی شده است.
3. Controlled Folder Access: این قابلیت از فایل‌ها و پوشه‌ها در برابر تغییرات ناخواسته از سوی برنامه‌های مخرب، به‌ویژه باج‌افزارها محافظت می‌کند.

---

نحوه پیکربندی و استفاده از Exploit Guard برای محافظت از سیستم

برای استفاده از Exploit Guard در Windows Server، باید تنظیمات آن را به‌طور دقیق پیکربندی کنید. در ادامه، مراحل لازم برای پیکربندی و استفاده از این ابزار آورده شده است.

---

فعال‌سازی Exploit Protection

برای فعال‌سازی Exploit Protection، از رابط کاربری Windows Defender Security Center یا دستورات PowerShell می‌توان استفاده کرد.

1. برای شروع، ابتدا وارد PowerShell شوید و دستور زیر را وارد کنید تا وضعیت فعلی Exploit Protection را بررسی کنید:

Get-MpPreference

2. برای فعال‌سازی Exploit Protection در سطح سیستم:

Set-MpPreference -ExploitProtectionEnabled $true

این دستور قابلیت Exploit Protection را برای تمام برنامه‌ها و سیستم‌عامل فعال می‌کند.

---

پیکربندی و فعال‌سازی Attack Surface Reduction Rules

یکی از بخش‌های کلیدی Exploit Guard ،Attack Surface Reduction (ASR) است که به شما این امکان را می‌دهد که حملات شناخته‌شده را شناسایی و مسدود کنید.

1. برای فعال‌سازی ASR، دستور زیر را وارد کنید:

Set-MpPreference -AttackSurfaceReductionEnabled $true

2. برای اضافه‌کردن یک قانون ASR خاص (مثلاً برای جلوگیری از دسترسی به دامنه‌های مخرب):

Add-MpPreference `
  -AttackSurfaceReductionRules_Ids "D4F940AB-401B-4EFC-AADC-AD5F3C50688A" `
  -AttackSurfaceReductionRules_Actions Enabled

این دستور از اجرای برنامه‌ها و اسکریپت‌های مخرب جلوگیری می‌کند.

---

پیکربندی Exploit Protection برای اپلیکیشن‌ها

یکی از مهم‌ترین بخش‌های Exploit Protection، تنظیمات خاص برای اپلیکیشن‌هاست. این تنظیمات شامل حفاظت در برابر تکنیک‌های بهره‌برداری مانند Data Execution Prevention (DEP)، Address Space Layout Randomization (ASLR) و Control Flow Guard (CFG) می‌شود.

1. برای پیکربندی DEP برای یک اپلیکیشن خاص:

Set-MpPreference -ExploitProtectionDataExecutionPolicy "AlwaysOn"

2. برای پیکربندی ASLR:

Set-MpPreference -ExploitProtectionRandomizeAddresses "AlwaysOn"

این تنظیمات به شما این امکان را می‌دهد که از بروز حملات بهره‌برداری در اپلیکیشن‌ها جلوگیری کنید.

---

استفاده از Controlled Folder Access برای محافظت از فایل‌ها

برای محافظت از فایل‌های حساس در برابر تغییرات ناخواسته یا مخرب، از Controlled Folder Access استفاده کنید. این ویژگی به‌طور خاص در برابر باج‌افزارها و بدافزارها از فایل‌های سیستم محافظت می‌کند.

1. برای فعال‌سازی Controlled Folder Access:

Set-MpPreference -EnableControlledFolderAccess Enabled

2. برای اضافه‌کردن پوشه‌هایی که نیاز به حفاظت دارند:

Add-MpPreference `
  -ControlledFolderAccessProtectedFolders "C:\Users\Administrator\Documents"

3. برای اضافه‌کردن برنامه‌های مجاز که می‌توانند به این پوشه‌ها دسترسی داشته باشند:

Add-MpPreference `
  -ControlledFolderAccessAllowedApplications "C:\Program Files\MyApp\app.exe"

این تنظیمات به‌طور خاص از تغییرات غیرمجاز در پوشه‌های مهم و حساس جلوگیری می‌کند.

---

مشاهده گزارش‌ها و تهدیدات

برای مشاهده تهدیدات و آسیب‌پذیری‌های شناسایی‌شده توسط Exploit Guard، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

Get-MpThreatDetection

این دستور به شما گزارش تهدیدات و فعالیت‌های مشکوک اخیر را نمایش می‌دهد.

---

جمع‌بندی

Windows Defender Exploit Guard یک ابزار بسیار کارآمد برای جلوگیری از بهره‌برداری‌ها و حملات مخرب به سیستم‌های Windows Server است. با فعال‌سازی ویژگی‌های مختلف این ابزار مانند Exploit Protection ،Attack Surface Reduction و Controlled Folder Access، می‌توانید لایه‌های حفاظتی قدرتمندی را برای مقابله با تهدیدات پیچیده به کار گیرید. پیکربندی صحیح این ویژگی‌ها می‌تواند در افزایش امنیت سیستم‌های شما مؤثر باشد و از حملات باج‌افزارها، بدافزارها و بهره‌برداری‌های شناخته‌شده جلوگیری کند.

 

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 2. رمزنگاری داده‌ها و حفاظت از اطلاعات حساس”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی BitLocker و نحوه پیکربندی آن برای رمزنگاری دیسک‌ها”]BitLocker یکی از قابلیت‌های امنیتی داخلی در سیستم‌عامل‌های Windows است که برای رمزنگاری دیسک‌ها طراحی شده است. این ابزار از داده‌های ذخیره‌شده بر روی درایوهای سیستم در برابر دسترسی غیرمجاز محافظت می‌کند، حتی اگر سیستم فیزیکی دزدیده شود یا دیسک از سیستم جدا گردد. BitLocker به‌صورت پیش‌فرض در نسخه‌های Windows Server و نسخه‌های حرفه‌ای و سازمانی Windows Client موجود است.

استفاده از BitLocker به‌ویژه در محیط‌های سازمانی، یک لایه امنیتی مهم برای مقابله با تهدیدات فیزیکی محسوب می‌شود، چرا که داده‌های رمزنگاری‌شده تنها از طریق احراز هویت صحیح قابل بازیابی هستند.

---

پیش‌نیازهای استفاده از BitLocker در Windows Server

قبل از پیکربندی BitLocker در سرور، موارد زیر باید بررسی و فراهم شوند:

• وجود تراشه TPM نسخه 1.2 یا بالاتر (در صورت عدم وجود، BitLocker را می‌توان با احراز هویت از طریق رمز عبور یا فلش USB نیز فعال کرد).
• فعال‌سازی BitLocker Drive Encryption از طریق Server Manager.
• استفاده از پارتیشن سیستم EFI (برای بوت موفق با BitLocker).
• داشتن مجوز ادمین برای اجرای تنظیمات BitLocker.

---

فعال‌سازی BitLocker از طریق رابط گرافیکی (GUI)

1. از Server Manager، گزینه Add roles and features را انتخاب کنید.
2. در بخش Features، تیک گزینه BitLocker Drive Encryption را فعال و نصب کنید.
3. پس از نصب، وارد Control Panel > BitLocker Drive Encryption شوید.
4. درایوی که می‌خواهید رمزنگاری کنید را انتخاب و روی Turn on BitLocker کلیک کنید.
5. روش ذخیره کلید بازیابی (Recovery Key) را مشخص کنید:
   • ذخیره در فایل
   • چاپ کلید
   • ذخیره در Active Directory (در محیط‌های دامینی)
6. حالت رمزنگاری را انتخاب کنید (new encryption mode برای دیسک‌های جدید توصیه می‌شود).
7. در پایان، روی Start Encrypting کلیک کنید تا فرآیند آغاز شود.

---

فعال‌سازی BitLocker از طریق PowerShell

برای پیکربندی سریع‌تر و خودکار BitLocker، از PowerShell استفاده می‌شود. در ادامه یک مثال عملی از رمزنگاری درایو D آورده شده است.

1. بررسی پشتیبانی سیستم از BitLocker:

Get-BitLockerVolume

2. فعال‌سازی BitLocker با رمز عبور:

Enable-BitLocker -MountPoint "D:" -PasswordProtector

3. فعال‌سازی BitLocker با کلید بازیابی و ذخیره در مسیر مشخص:

Enable-BitLocker `
-MountPoint "D:" `
-RecoveryKeyPath "E:\RecoveryKeys" `
-RecoveryKeyProtector

4. نمایش وضعیت رمزنگاری:

Get-BitLockerVolume -MountPoint "D:"

5. اگر بخواهید فرآیند رمزنگاری به‌صورت خودکار و کامل انجام شود:

Enable-BitLocker `
-MountPoint "D:" `
-EncryptionMethod XtsAes256 `
-UsedSpaceOnly `
-SkipHardwareTest

---

پیکربندی Group Policy برای BitLocker (در محیط‌های دامینی)

در محیط‌های سازمانی، برای اعمال تنظیمات سراسری BitLocker روی همه سیستم‌ها از Group Policy استفاده می‌شود.

1. اجرای دستور gpedit.msc
2. مسیر زیر را دنبال کنید:

Computer Configuration
→ Administrative Templates
→ Windows Components
→ BitLocker Drive Encryption

3. برای تنظیم روش احراز هویت، وارد بخش Operating System Drives شوید.
4. گزینه‌هایی مانند Require additional authentication at startup را فعال و تنظیمات مربوط به استفاده از TPM یا رمز عبور را انجام دهید.
5. برای ذخیره کلید بازیابی در AD:

Computer Configuration 
> Administrative Templates 
> Windows Components 
> BitLocker Drive Encryption 
> Operating System Drives 
> Choose how BitLocker-protected operating system drives can be recovered

و گزینه Save BitLocker recovery information to AD DS را فعال کنید.

---

غیرفعال‌سازی BitLocker و رمزگشایی دیسک

در صورت نیاز به غیرفعال‌سازی BitLocker و بازگرداندن دیسک به حالت عادی:

Disable-BitLocker -MountPoint "D:"

و بررسی وضعیت رمزگشایی:

Get-BitLockerVolume -MountPoint "D:"

---

جمع‌بندی

BitLocker یکی از ابزارهای امنیتی داخلی Windows Server است که رمزنگاری کامل دیسک را فراهم می‌کند و از داده‌های حیاتی در برابر سرقت فیزیکی یا دسترسی غیرمجاز محافظت می‌کند. با استفاده از رابط گرافیکی یا دستورات PowerShell، می‌توان به‌صورت سریع و منعطف دیسک‌ها را رمزنگاری کرد. همچنین در محیط‌های دامینی می‌توان از Group Policy برای اعمال تنظیمات سراسری استفاده کرد تا امنیت داده‌ها به‌صورت سازمانی تضمین شود. رمزنگاری با BitLocker باید بخشی از سیاست امنیت اطلاعات هر سازمانی باشد، به‌ویژه در سرورهایی که اطلاعات حساس نگهداری می‌کنند.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Azure Disk Encryption برای رمزنگاری دیسک‌های ماشین‌های مجازی در Azure”]Azure Disk Encryption (ADE) یک قابلیت امنیتی است که به شما اجازه می‌دهد دیسک‌های ماشین‌های مجازی (VMs) در محیط Azure را رمزنگاری کنید. این قابلیت با استفاده از BitLocker (برای ماشین‌های مجازی مبتنی بر ویندوز) و DM-Crypt (برای ماشین‌های مجازی مبتنی بر Linux)، از داده‌های ذخیره‌شده در دیسک‌ها در برابر دسترسی غیرمجاز محافظت می‌کند. این کار باعث افزایش امنیت داده‌ها و رعایت الزامات امنیتی و تطابق با استانداردهای مختلف مانند GDPR و HIPAA می‌شود.

در این بخش، نحوه پیکربندی و استفاده از Azure Disk Encryption را برای ماشین‌های مجازی در Azure توضیح خواهیم داد.

---

پیش‌نیازها برای استفاده از Azure Disk Encryption

1. اشتراک Azure: شما باید یک اشتراک فعال Azure داشته باشید.
2. دسترسی به منابع مدیریتی Azure: برای پیکربندی و مدیریت ADE، نیاز به دسترسی به سطح Owner یا Contributor در سطح Subscription یا Resource Group دارید.
3. دسترسی به Azure Key Vault :Azure Disk Encryption نیاز به استفاده از یک Azure Key Vault برای ذخیره کلیدهای رمزنگاری دارد.
4. پیکربندی Azure Active Directory (Azure AD) :Azure AD باید برای احراز هویت به‌درستی پیکربندی شده باشد تا کلیدهای رمزنگاری در Azure Key Vault را مدیریت کند.

---

مراحل پیکربندی Azure Disk Encryption

1. پیکربندی Azure Key Vault

قبل از فعال‌سازی رمزنگاری دیسک‌ها، باید یک Azure Key Vault ایجاد کنید که کلیدهای رمزنگاری را ذخیره کند. در اینجا نحوه انجام آن آورده شده است:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Key Vault بروید و یک Key Vault جدید ایجاد کنید.
3. در هنگام ایجاد Key Vault، از گزینه‌های Access Policies برای دادن دسترسی به Azure Disk Encryption استفاده کنید. دسترسی باید برای کاربر یا سرویس principal که رمزنگاری را مدیریت می‌کند، فراهم شود.
4. پس از ایجاد Key Vault، یک Encryption Key جدید ایجاد کنید یا از یک کلید موجود استفاده کنید.

2. فعال‌سازی Azure Disk Encryption برای ماشین مجازی

برای فعال‌سازی رمزنگاری دیسک‌ها بر روی ماشین‌های مجازی در Azure، از Azure Portal یا Azure PowerShell می‌توان استفاده کرد.

استفاده از Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Virtual Machines بروید و ماشین مجازی‌ای که می‌خواهید رمزنگاری کنید را انتخاب کنید.
3. از بخش Disks، در قسمت OS Disk، روی Encrypt کلیک کنید.
4. در پنجره ظاهرشده، Key Vault و کلید رمزنگاری را انتخاب کنید.
5. گزینه‌های مربوط به Backup و Recovery Key را پیکربندی کنید و فرآیند رمزنگاری را آغاز کنید.

استفاده از Azure PowerShell:

برای فعال‌سازی رمزنگاری از طریق PowerShell، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. ابتدا باید به حساب Azure خود وارد شوید:

Connect-AzAccount

2. سپس Key Vault و کلید رمزنگاری خود را مشخص کنید:

$vaultName = "your-keyvault-name"
$keyName = "your-key-name"
$vmName = "your-vm-name"
$resourceGroupName = "your-resource-group-name"

3. حالا رمزنگاری دیسک را با استفاده از دستور زیر فعال کنید:

Set-AzVMDiskEncryptionExtension `
  -ResourceGroupName $resourceGroupName `
  -VMName $vmName `
  -KeyVaultResourceId "/subscriptions/
{subscriptionId}/resourceGroups/{resourceGroupName}
/providers/Microsoft.KeyVault/vaults/$vaultName" `
  -KeyEncryptionKey $keyName `
  -VolumeType All

4. برای بررسی وضعیت رمزنگاری، از دستور زیر استفاده کنید:

Get-AzVMDiskEncryptionStatus `
-ResourceGroupName $resourceGroupName `
-VMName $vmName

3. بررسی وضعیت رمزنگاری

برای بررسی وضعیت رمزنگاری دیسک‌ها پس از فعال‌سازی آن، می‌توانید از PowerShell یا Azure Portal استفاده کنید.

بررسی از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Virtual Machines بروید.
3. ماشین مجازی مورد نظر را انتخاب کنید و به بخش Disks بروید.
4. در بخش Disk Encryption, وضعیت رمزنگاری نمایش داده می‌شود.

بررسی از طریق PowerShell:

Get-AzVMDiskEncryptionStatus `
-ResourceGroupName $resourceGroupName `
-VMName $vmName

این دستور وضعیت فعلی رمزنگاری را به شما نمایش می‌دهد، از جمله اینکه دیسک‌ها به‌طور کامل رمزنگاری شده‌اند یا خیر.

---

جمع‌بندی

Azure Disk Encryption (ADE) ابزاری قدرتمند برای افزایش امنیت داده‌ها در ماشین‌های مجازی است که با استفاده از رمزنگاری BitLocker (برای ویندوز) و DM-Crypt (برای لینوکس) از داده‌های ذخیره‌شده در دیسک‌ها محافظت می‌کند. با استفاده از Azure Key Vault، می‌توان کلیدهای رمزنگاری را به‌طور ایمن ذخیره و مدیریت کرد. فرایند فعال‌سازی رمزنگاری از طریق Azure Portal و PowerShell قابل انجام است، و به‌راحتی می‌توان وضعیت رمزنگاری دیسک‌ها را بررسی کرد. این ابزار به شما کمک می‌کند تا داده‌های حساس در Azure را در برابر تهدیدات امنیتی محافظت کنید و از رعایت الزامات امنیتی اطمینان حاصل کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”مدیریت کلیدهای رمزنگاری با Azure Key Vault”]Azure Key Vault یک سرویس مدیریتی از سوی Azure است که به شما امکان می‌دهد تا کلیدهای رمزنگاری، گواهی‌ها، و اطلاعات حساس خود را به‌صورت ایمن مدیریت کنید. این سرویس برای محافظت از داده‌های حساس و کنترل دسترسی به آن‌ها طراحی شده است. در این بخش، به نحوه مدیریت کلیدهای رمزنگاری با استفاده از Azure Key Vault پرداخته خواهد شد.

Key Vault به شما کمک می‌کند تا کلیدها و گواهی‌های خود را ذخیره کرده و به‌راحتی از آن‌ها در فرآیندهای رمزنگاری و احراز هویت استفاده کنید. همچنین، Azure Key Vault ابزارهای مختلفی برای ایجاد، ذخیره، و مدیریت این اطلاعات فراهم می‌آورد، از جمله امکان پیکربندی دسترسی‌های مختلف به کلیدها برای کاربران و برنامه‌ها.

---

پیش‌نیازها

1. اشتراک Azure: شما نیاز به یک اشتراک فعال Azure برای استفاده از Key Vault دارید.
2. دسترسی به منابع مدیریتی: برای ایجاد و مدیریت Key Vault، باید دسترسی به سطح Owner یا Contributor در یک Resource Group یا Subscription را داشته باشید.
3. دسترسی به Azure Active Directory (Azure AD): برای مدیریت دسترسی به Key Vault از طریق Azure AD، باید آن را پیکربندی کنید.
4. دسترسی به Key Vault: برای استفاده از کلیدهای موجود در Key Vault، باید اجازه دسترسی به آن‌ها را داشته باشید.

---

مراحل ایجاد و مدیریت کلیدهای رمزنگاری با Azure Key Vault

1. ایجاد یک Key Vault جدید

برای شروع، ابتدا باید یک Azure Key Vault ایجاد کنید. این کار را می‌توان از طریق Azure Portal یا Azure PowerShell انجام داد.

ایجاد Key Vault از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. در نوار جستجو، عبارت “Key Vault” را تایپ کنید و سپس به بخش Key Vaults بروید.
3. روی گزینه + Create کلیک کنید تا یک Key Vault جدید ایجاد کنید.
4. در بخش Resource Group، یک Resource Group موجود انتخاب کنید یا یک گروه جدید ایجاد کنید.
5. نامی برای Key Vault انتخاب کنید.
6. منطقه‌ای (Region) را که Key Vault در آن مستقر می‌شود، انتخاب کنید.
7. روی Review + Create کلیک کنید تا تنظیمات را تأیید کرده و Key Vault ایجاد شود.

2. مدیریت کلیدها در Azure Key Vault

پس از ایجاد Key Vault، می‌توانید کلیدهای رمزنگاری خود را در آن ذخیره کرده و آن‌ها را مدیریت کنید.

ایجاد یک کلید جدید:

1. به بخش Key Vault که اخیراً ایجاد کرده‌اید بروید.
2. در بخش Keys، گزینه + Generate/Import را انتخاب کنید.
3. در پنجره باز شده، از گزینه‌های موجود برای انتخاب نوع کلید (مثلاً Generate برای ایجاد یک کلید جدید یا Import برای وارد کردن یک کلید موجود) استفاده کنید.
4. برای ایجاد یک کلید جدید، در قسمت Key Type، الگوریتم مورد نظر را (مثل RSA یا EC برای کلیدهای عمومی/خصوصی) انتخاب کنید.
5. پس از انتخاب نوع و دیگر تنظیمات، روی Create کلیک کنید.

وارد کردن کلیدهای موجود:

برای وارد کردن کلیدهایی که قبلاً ایجاد کرده‌اید، به‌جای گزینه Generate از Import استفاده کنید. سپس فایل کلید یا تنظیمات مربوطه را وارد کنید.

3. تنظیم دسترسی به کلیدها

برای مدیریت دسترسی به کلیدهای موجود در Key Vault، باید از Access Policies استفاده کنید. این دسترسی‌ها می‌توانند برای کاربران، گروه‌ها یا برنامه‌ها تعریف شوند تا بتوانند به کلیدها دسترسی داشته باشند.

1. به صفحه Key Vault بروید.
2. در بخش Settings، روی Access Policies کلیک کنید.
3. برای ایجاد یک Access Policy جدید، گزینه + Add Access Policy را انتخاب کنید.
4. در پنجره باز شده، نوع دسترسی (مثلاً Get, List, Encrypt, Decrypt) را برای کلیدها مشخص کنید.
5. Principal (کاربر یا سرویس) را که باید دسترسی داشته باشد، انتخاب کنید.
6. روی Add کلیک کنید و سپس تغییرات را ذخیره کنید.

4. استفاده از کلیدها برای رمزنگاری و رمزگشایی

پس از ذخیره و مدیریت کلیدها در Azure Key Vault، می‌توانید از آن‌ها برای رمزنگاری و رمزگشایی داده‌ها در برنامه‌ها و سرویس‌های مختلف خود استفاده کنید.

استفاده از کلیدهای رمزنگاری در کدها

برای استفاده از کلیدهای رمزنگاری در کدها، باید از Azure SDKs یا Azure Key Vault REST API استفاده کنید.

یک مثال ساده برای رمزنگاری داده‌ها با استفاده از Azure SDK for .NET به شرح زیر است:

using Azure.Identity;
using Azure.Security.KeyVault.Keys;
using Azure.Security.KeyVault.Keys.Cryptography;

string keyVaultUrl = "https://your-keyvault-name.vault.azure.net/";
string keyName = "your-key-name";

// Set up client
var client = new KeyClient(new Uri(keyVaultUrl), new DefaultAzureCredential());
KeyVaultKey key = client.GetKey(keyName);

// Encrypt data
CryptographyClient cryptoClient =
 new CryptographyClient(key.Id, new DefaultAzureCredential());
EncryptResult result = cryptoClient.Encrypt(
    EncryptionAlgorithm.RsaOaep, 
    Encoding.UTF8.GetBytes("Sensitive Data")
);
byte[] encryptedData = result.Ciphertext;

رمزگشایی داده‌ها:

برای رمزگشایی داده‌ها نیز از همان شیوه می‌توان استفاده کرد. به‌عنوان مثال:

DecryptResult decryptResult = cryptoClient.Decrypt(
    EncryptionAlgorithm.RsaOaep, 
    encryptedData
);

string decryptedData = Encoding.UTF8.GetString(decryptResult.Plaintext);

5. نظارت بر استفاده از کلیدها

Azure Key Vault همچنین امکان نظارت بر استفاده از کلیدها را فراهم می‌کند. می‌توانید از Azure Monitor برای مشاهده گزارشات استفاده از کلیدها و اعمال سیاست‌های امنیتی استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

Azure Key Vault ابزاری ضروری برای مدیریت کلیدهای رمزنگاری و سایر اطلاعات حساس در Azure است. با استفاده از این سرویس، شما می‌توانید کلیدهای رمزنگاری خود را به‌صورت ایمن ذخیره، مدیریت و دسترسی‌های مختلف را برای آن‌ها پیکربندی کنید. Azure Key Vault با فراهم آوردن امکان رمزنگاری داده‌ها و نظارت بر استفاده از کلیدها، به شما کمک می‌کند تا امنیت داده‌ها را در برنامه‌ها و ماشین‌های مجازی خود حفظ کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Transport Layer Security (TLS) برای رمزنگاری ارتباطات شبکه‌ای”]Transport Layer Security (TLS) یک پروتکل رمزنگاری است که برای حفاظت از داده‌های منتقل‌شده از طریق شبکه‌ها طراحی شده است. TLS نسخه جدیدتر و امن‌تر پروتکل Secure Sockets Layer (SSL) است که از آن برای رمزنگاری ارتباطات در اینترنت استفاده می‌شود. در این بخش، به نحوه پیکربندی TLS برای رمزنگاری ارتباطات شبکه‌ای در Windows Server پرداخته خواهد شد.

TLS به‌طور خاص برای ایمن کردن ارتباطات در شبکه‌های عمومی و خصوصی استفاده می‌شود و برای محافظت از داده‌ها در برابر حملات نظیر شنود (Eavesdropping) و تغییر داده‌ها (Data Tampering) طراحی شده است. این پروتکل در سرویس‌های مختلف مانند HTTPS ،FTPS و SMTP over TLS کاربرد دارد.

---

پیش‌نیازها

1. گواهی‌نامه (Certificate): برای پیکربندی TLS، شما به یک گواهی‌نامه معتبر نیاز دارید. این گواهی‌نامه معمولاً از یک مرجع صدور گواهی (CA) خریداری یا صادر می‌شود.
2. دسترسی مدیریتی به سرور: برای پیکربندی TLS در Windows Server، شما نیاز به دسترسی Administrator دارید.
3. نرم‌افزارهای پشتیبانی‌کننده از TLS: سرویس‌هایی که TLS را برای رمزنگاری ارتباطات استفاده می‌کنند باید تنظیم شوند تا از این پروتکل بهره ببرند.

---

مراحل پیکربندی TLS در Windows Server

1. نصب و پیکربندی گواهی‌نامه TLS

برای استفاده از TLS، ابتدا باید یک گواهی‌نامه SSL/TLS معتبر نصب کنید. این گواهی‌نامه به‌عنوان بخشی از فرآیند احراز هویت در ارتباطات شبکه‌ای عمل می‌کند.

ایجاد یک درخواست گواهی (CSR):

1. وارد Server Manager شوید.
2. به Tools رفته و Internet Information Services (IIS) Manager را انتخاب کنید.
3. در پنل سمت چپ، نام سرور خود را انتخاب کرده و به Server Certificates بروید.
4. از بخش Actions، گزینه Create Certificate Request را انتخاب کنید.
5. در پنجره باز شده، اطلاعات مورد نیاز برای ایجاد CSR (مانند نام سازمان، واحد سازمانی، کشور و غیره) را وارد کرده و در نهایت فایل CSR را ذخیره کنید.

ارسال CSR به یک CA:

1. فایل CSR را به یک مرجع صدور گواهی (CA) ارسال کنید.
2. CA گواهی‌نامه SSL/TLS را پس از تأیید درخواست شما ارسال می‌کند.

نصب گواهی‌نامه SSL/TLS:

1. گواهی‌نامه صادرشده را از CA دریافت کنید.
2. در IIS Manager، در بخش Server Certificates، روی Complete Certificate Request کلیک کنید.
3. گواهی‌نامه را انتخاب کرده و آن را نصب کنید.

2. پیکربندی استفاده از TLS در سرویس‌ها

بعد از نصب گواهی‌نامه، باید سرویس‌هایی که قرار است از TLS برای رمزنگاری ارتباطات استفاده کنند، پیکربندی شوند. یکی از رایج‌ترین استفاده‌های TLS در IIS (Internet Information Services) برای سرویس‌دهی صفحات وب ایمن است.

پیکربندی HTTPS در IIS:

1. وارد IIS Manager شوید.
2. سایت مورد نظر خود را انتخاب کنید.
3. در بخش Actions، گزینه Bindings را انتخاب کنید.
4. در پنجره باز شده، روی Add کلیک کنید.
5. در قسمت Type، گزینه https را انتخاب کنید.
6. در قسمت SSL Certificate، گواهی‌نامه SSL/TLS که نصب کرده‌اید را انتخاب کنید.
7. روی OK کلیک کنید تا تغییرات ذخیره شود.

3. پیکربندی پروتکل‌های TLS

برای اطمینان از استفاده از نسخه‌های امن‌تر TLS (مانند TLS 1.2 یا TLS 1.3) و غیرفعال کردن نسخه‌های قدیمی‌تر (مانند SSL 3.0 و TLS 1.0)، باید تنظیمات مربوطه را در Group Policy یا Registry اعمال کنید.

پیکربندی از طریق Group Policy:

1. در Windows Server, Group Policy Management Console را باز کنید.
2. به مسیر زیر بروید:
   Computer Configuration > Administrative Templates > Network > SSL Configuration Settings
3. در اینجا، می‌توانید گزینه‌هایی مانند SSL Cipher Suite Order و SSL/TLS Versions را برای مدیریت پروتکل‌های مجاز تنظیم کنید.

پیکربندی از طریق Registry:

برای غیرفعال کردن نسخه‌های قدیمی‌تر TLS و SSL، می‌توانید تغییرات زیر را در Registry اعمال کنید:

1. وارد Registry Editor شوید (regedit).
2. به مسیر زیر بروید:

   HKEY_LOCAL_MACHINE
   \SYSTEM
   \CurrentControlSet
   \Control
   \SecurityProviders
   \SCHANNEL
   \Protocols
   

3. برای هر نسخه از TLS که می‌خواهید غیرفعال کنید، باید کلید جدیدی ایجاد کنید:
   • برای TLS 1.0:

     HKEY_LOCAL_MACHINE
     \SYSTEM
     \CurrentControlSet
     \Control
     \SecurityProviders
     \SCHANNEL
     \Protocols
     \TLS 1.0
     \Server
     

   • برای TLS 1.1:

     HKEY_LOCAL_MACHINE
     \SYSTEM
     \CurrentControlSet
     \Control
     \SecurityProviders
     \SCHANNEL
     \Protocols
     \TLS 1.1
     \Server
     

   • برای TLS 1.2:

     HKEY_LOCAL_MACHINE
     \SYSTEM
     \CurrentControlSet
     \Control
     \SecurityProviders
     \SCHANNEL
     \Protocols
     \TLS 1.2
     \Server
     

4. در هر یک از این کلیدها، یک مقدار DWORD جدید به نام Enabled اضافه کنید و آن را به 0 تنظیم کنید تا نسخه TLS مربوطه غیرفعال شود.
5. برای فعال‌سازی نسخه TLS خاص، باید مقدار Enabled را به 1 تغییر دهید.

4. تست پیکربندی TLS

پس از پیکربندی TLS، باید ارتباطات شبکه‌ای را تست کنید تا مطمئن شوید که ارتباطات به‌درستی رمزنگاری شده‌اند.

برای تست اتصال HTTPS در یک مرورگر، کافی است آدرس سایت خود را با https وارد کنید و اطمینان حاصل کنید که هیچ‌گونه اخطار امنیتی نشان داده نمی‌شود و گواهی‌نامه معتبر است.

همچنین، می‌توانید از ابزارهایی مانند SSL Labs’ SSL Test برای بررسی پیکربندی TLS سرور خود استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

پیکربندی Transport Layer Security (TLS) در Windows Server برای رمزنگاری ارتباطات شبکه‌ای یک اقدام ضروری برای افزایش امنیت است. با نصب و پیکربندی گواهی‌نامه SSL/TLS، فعال‌سازی و مدیریت پروتکل‌های TLS مناسب، و تست پیکربندی، می‌توانید ارتباطات خود را از حملات ممکن محافظت کنید. همچنین، استفاده از تنظیمات پیشرفته مانند Group Policy و Registry برای کنترل نسخه‌های پروتکل TLS و SSL به شما کمک می‌کند تا به‌طور مؤثری امنیت شبکه خود را ارتقا دهید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 3. مدیریت امنیت در سرورها و ماشین‌های مجازی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”ایجاد و مدیریت Security Baselines برای Windows Server”]Security Baseline مجموعه‌ای از تنظیمات امنیتی است که به‌طور استاندارد برای پیکربندی و محافظت از سیستم‌ها در برابر تهدیدات امنیتی ایجاد می‌شود. در Windows Server ،Security Baselines به مدیران سیستم این امکان را می‌دهد تا سیاست‌ها و تنظیمات امنیتی را به‌طور مؤثری اعمال کنند و مطمئن شوند که سرورها و سیستم‌ها به‌طور صحیح و سازگار با بهترین شیوه‌های امنیتی پیکربندی شده‌اند.

در این بخش، به نحوه ایجاد و مدیریت Security Baselines برای Windows Server پرداخته خواهد شد. این تنظیمات به شما کمک می‌کند تا امنیت سرورهای خود را افزایش داده و خطرات امنیتی احتمالی را کاهش دهید.

---

پیش‌نیازها

1. دسترسی مدیریتی به سرور: برای ایجاد و مدیریت Security Baselines، نیاز به دسترسی Administrator به سرور دارید.
2. Group Policy Management: به ابزار Group Policy Management Console (GPMC) دسترسی داشته باشید تا بتوانید سیاست‌های امنیتی را مدیریت کنید.
3. Windows Server: برای استفاده از Security Baselines، باید از یک نسخه پشتیبانی‌شده از Windows Server استفاده کنید.

---

مراحل ایجاد و مدیریت Security Baselines در Windows Server

1. استفاده از Security Baselines پیش‌فرض مایکروسافت

مایکروسافت مجموعه‌ای از Security Baselines استاندارد را برای نسخه‌های مختلف Windows Server فراهم کرده است. این baselines شامل تنظیمات امنیتی از پیش پیکربندی‌شده‌ای هستند که به‌طور گسترده برای سخت‌گیری امنیت در سیستم‌ها استفاده می‌شوند.

دریافت Security Baselines از مایکروسافت:

1. به وب‌سایت مایکروسافت بروید و فایل‌های Security Baselines را برای نسخه مورد نظر Windows Server خود دانلود کنید. این فایل‌ها معمولاً به‌صورت مجموعه‌ای از تنظیمات Group Policy ،Security Settings و Security Templates در اختیار شما قرار می‌گیرند.
   • لینک دانلود Baselines: Microsoft Security Baselines
2. فایل‌ها را استخراج کرده و تنظیمات را بررسی کنید.

2. اعمال Security Baseline به‌طور دستی با استفاده از Group Policy

برای استفاده از یک Security Baseline در Windows Server، می‌توانید آن را از طریق Group Policy Management اعمال کنید. این ابزار به شما اجازه می‌دهد سیاست‌های امنیتی را به‌طور مؤثر بر روی سرورهای مختلف در شبکه اعمال کنید.

مراحل اعمال Baseline از طریق Group Policy:

1. وارد Group Policy Management Console (GPMC) شوید.
2. از بخش Forest, Domains، دامنه مورد نظر خود را انتخاب کرده و سپس بر روی Group Policy Objects راست کلیک کنید.
3. گزینه New را انتخاب کنید تا یک Group Policy جدید ایجاد شود.
4. سیاست امنیتی مورد نظر خود را از فایل‌های دانلود شده مایکروسافت وارد کنید.
5. تنظیمات Security Settings و Advanced Audit Policy Configuration را در Computer Configuration اعمال کنید.
6. پس از ایجاد و پیکربندی Group Policy Object (GPO)، آن را به گروه‌هایی از سیستم‌ها یا سرورها که می‌خواهید سیاست‌ها بر روی آن‌ها اعمال شود، لینک کنید.

3. استفاده از Microsoft Security Compliance Toolkit

برای سهولت در اعمال Security Baselines و اجرای سریع‌تر تغییرات، می‌توانید از Microsoft Security Compliance Toolkit استفاده کنید. این ابزار به شما کمک می‌کند تا به‌طور سریع‌تر و دقیق‌تر Baselines را بر روی سرورهای خود اعمال کنید.

مراحل استفاده از Security Compliance Toolkit:

1. دانلود و نصب: ابتدا Microsoft Security Compliance Toolkit را از وب‌سایت مایکروسافت دانلود کنید.
   • لینک دانلود: Microsoft Security Compliance Toolkit
2. پس از نصب، ابزار Security Configuration Wizard را باز کنید و به کمک آن تنظیمات امنیتی مناسب برای سرور خود را پیکربندی کنید.
3. در این ابزار، می‌توانید Baseline‌های مختلف مانند Windows Server 2019 Security Baseline یا Windows Server 2022 Security Baseline را انتخاب کرده و تنظیمات امنیتی را به‌طور خودکار اعمال کنید.
4. پس از انتخاب Baseline، ابزار تنظیمات لازم را به‌طور خودکار به گروه‌های مورد نظر اعمال خواهد کرد.

4. پیکربندی دستی تنظیمات امنیتی در Group Policy

برای اعمال تنظیمات امنیتی به‌طور دستی، می‌توانید از Security Settings در Group Policy استفاده کنید. این تنظیمات شامل امنیت حساب‌ها، حساب‌های کاربری، سیاست‌های رمز عبور و تنظیمات امنیتی سیستم است.

مراحل پیکربندی دستی تنظیمات امنیتی:

1. در Group Policy Management Console (GPMC)، گروه سیاستی جدیدی ایجاد کنید.
2. وارد Computer Configuration > Policies > Windows Settings > Security Settings شوید.
3. تنظیمات مختلفی از قبیل Account Policies, Local Policies, Event Log, User Rights Assignment و دیگر بخش‌های امنیتی را پیکربندی کنید.
4. پس از انجام تغییرات، GPO را به کامپیوتر یا سرور هدف لینک کنید.

5. استفاده از Local Security Policy برای پیکربندی Baseline در سرورهای مستقل

برای پیکربندی Baseline در سرورهایی که عضو دامنه نیستند، می‌توانید از Local Security Policy استفاده کنید.

مراحل پیکربندی از طریق Local Security Policy:

1. وارد Local Security Policy شوید (اجرای secpol.msc).
2. تنظیمات امنیتی مورد نظر خود را از میان گزینه‌های مختلفی که در Local Policies و Advanced Security Settings قرار دارند، انتخاب کرده و پیکربندی کنید.
3. پس از اعمال تغییرات، تنظیمات را ذخیره کنید.

6. نظارت و گزارش‌گیری از وضعیت امنیتی

پس از اعمال Security Baseline، نظارت بر وضعیت امنیتی سرور و اعمال دقیق سیاست‌ها اهمیت زیادی دارد. برای نظارت بر تنظیمات امنیتی، می‌توانید از Windows Event Logs و ابزارهای مدیریت سیستم استفاده کنید.

استفاده از Windows Event Logs برای نظارت بر سیاست‌های امنیتی:

1. وارد Event Viewer شوید.
2. از Windows Logs، به بخش Security بروید و گزارش‌ها را برای بررسی خطاهای احتمالی در اعمال سیاست‌های امنیتی مشاهده کنید.
3. از ابزارهایی مانند System Center Configuration Manager (SCCM) یا Microsoft Endpoint Configuration Manager نیز برای بررسی وضعیت امنیتی و تطابق با Security Baselines استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

ایجاد و مدیریت Security Baselines در Windows Server یکی از بهترین روش‌ها برای افزایش امنیت سیستم‌ها و سرورها است. با استفاده از ابزارهایی مانند Group Policy Management, Security Compliance Toolkit و Local Security Policy، می‌توانید تنظیمات امنیتی را به‌طور مؤثر و سازمان‌یافته اعمال کنید. همچنین، نظارت مستمر بر وضعیت امنیتی و گزارش‌گیری از Event Logs به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که سیاست‌های امنیتی به‌درستی اعمال شده و سرورهای شما از تهدیدات محافظت شده‌اند.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیاده‌سازی Just Enough Administration (JEA) برای کاهش دسترسی‌های غیرضروری”]Just Enough Administration (JEA) یک قابلیت امنیتی است که به شما اجازه می‌دهد تا سطح دسترسی‌های کاربران در محیط‌های ویندوز را به حداقل برسانید و تنها به توانایی‌های موردنیاز برای انجام وظایف خاص دسترسی داشته باشند. این ویژگی به‌ویژه در Windows Server و سیستم‌های مدیریتی سازمانی بسیار مفید است زیرا به شما کمک می‌کند تا خطرات ناشی از دسترسی‌های اضافی به سیستم‌ها را کاهش دهید و از تهدیدات احتمالی جلوگیری کنید.

در این بخش، به نحوه پیاده‌سازی JEA در محیط Windows Server پرداخته خواهد شد. هدف از این پیاده‌سازی کاهش دسترسی‌های غیرضروری و ارتقای سطح امنیت سیستم‌ها است.

---

پیش‌نیازها

1. دسترسی مدیریتی به سیستم: برای پیاده‌سازی JEA، شما نیاز به دسترسی Administrator به سیستم‌ها یا سرورهای هدف دارید.
2. PowerShell 5.0 یا بالاتر: قابلیت JEA در نسخه‌های جدیدتر PowerShell (از نسخه 5.0 به بعد) پشتیبانی می‌شود.
3. Windows Server 2012 R2 یا بالاتر: JEA تنها در این نسخه‌ها و نسخه‌های بالاتر از Windows Server در دسترس است.
4. Windows Management Framework 5.1: برای استفاده از PowerShell Remoting و JEA، باید این نسخه از فریمورک نصب شده باشد.

---

مراحل پیاده‌سازی Just Enough Administration (JEA)

1. فعال‌سازی PowerShell Remoting

برای اینکه کاربران بتوانند از طریق PowerShell دسترسی داشته باشند، باید PowerShell Remoting را فعال کنید.

فعال‌سازی PowerShell Remoting:

1. در سیستم هدف، به PowerShell وارد شوید و دستور زیر را اجرا کنید تا PowerShell Remoting فعال شود:

   Enable-PSRemoting -Force
   

2. پس از اجرای این دستور، PowerShell Remoting فعال شده و شما می‌توانید دستورات را از راه دور اجرا کنید.

2. نصب و پیکربندی Just Enough Administration (JEA)

برای پیکربندی JEA، ابتدا باید یک Session Configuration File تعریف کنید که مشخص می‌کند کدام دستورات و cmdlet‌ها برای کاربران مجاز است و به چه سطحی از دسترسی دسترسی دارند.

مراحل پیکربندی JEA:

1. ایجاد یک Role Capability File که تعیین می‌کند چه cmdlet‌ها و دستوراتی به کاربران اجازه دسترسی داده می‌شود. این فایل معمولاً به‌صورت .psrc ذخیره می‌شود.ابتدا، یک فایل جدید به نام MyJEA.psrc ایجاد کنید و دستورات مجاز را در آن قرار دهید:

   RoleDefinitions = @{
       'Admin' = @{
           PSCmdlets = @('Get-Service', 'Stop-Service', 'Start-Service')
           ScriptCmdlets = @()
           Aliases = @()
       }
   }
   

2. سپس این فایل را در پوشه‌های مخصوص ذخیره کنید. به‌عنوان مثال، فایل باید در مسیر زیر ذخیره شود:

   C:\Program Files\WindowsPowerShell\Modules\Jea\RoleDefinitions
   

3. ایجاد یک Session Configuration File

سپس باید یک فایل پیکربندی برای session خود ایجاد کنید که به طور خاص از فایل role capability استفاده کند. این فایل معمولاً با پسوند .pssc ذخیره می‌شود.

مراحل ایجاد فایل Session Configuration:

1. ابتدا یک فایل جدید به نام MyJEA.pssc ایجاد کنید:

   New-PSSessionConfigurationFile `
     -RoleDefinitions @{Admin="MyJEA.psrc"} `
     -Path "C:\Program Files\WindowsPowerShell\Modules\Jea\MyJEA.pssc"

2. حالا شما می‌توانید این فایل پیکربندی را در PowerShell با استفاده از دستور Register-PSSessionConfiguration ثبت کنید.

   Register-PSSessionConfiguration `
   -Name MyJEA `
   -Path "C:\Program Files\WindowsPowerShell\Modules\Jea\MyJEA.pssc" `
   -Force
   

3. برای تایید ثبت شدن فایل، از دستور زیر استفاده کنید:

   Get-PSSessionConfiguration
   

4. محدود کردن دسترسی کاربران به پیکربندی JEA

حال می‌توانید برای هر کاربر یا گروه، دسترسی به PSSession Configuration را محدود کنید. این کار از طریق Role Capability File انجام می‌شود که فقط دستورات مجاز را برای کاربرانی که به آن‌ها نیاز دارند، فراهم می‌کند.

مراحل محدود کردن دسترسی به کاربران:

1. برای اتصال به یک session خاص از پیکربندی JEA، کاربر باید از دستور زیر استفاده کند:

   Enter-PSSession `
   -ConfigurationName MyJEA `
   -ComputerName <ServerName> `
   -Credential <UserCredential>
   

   در اینجا، MyJEA نام پیکربندی است که برای session خاص ایجاد کرده‌ایم و -Credential به شما اجازه می‌دهد تا اعتبارنامه‌ی کاربر را وارد کنید.

2. با اجرای این دستور، کاربر تنها به cmdlet‌های مجاز که در فایل role capability تعریف شده‌اند، دسترسی خواهد داشت.

5. نظارت و گزارش‌گیری از فعالیت‌های JEA

برای نظارت بر فعالیت‌های JEA، می‌توانید از ابزار Windows Event Log استفاده کنید. PowerShell Remoting به‌طور پیش‌فرض تمامی فعالیت‌های کاربران را در Event Log ذخیره می‌کند.

مراحل نظارت بر فعالیت‌ها:

1. برای مشاهده لاگ‌های مربوط به دستورات JEA از Event Viewer استفاده کنید و به بخش Applications and Services Logs بروید.
2. از آنجا، به مسیر Microsoft > PowerShell > Operational بروید تا تمامی دستوراتی که از طریق PowerShell اجرا شده‌اند را مشاهده کنید.
3. شما می‌توانید از این گزارش‌ها برای نظارت بر فعالیت‌های کاربران و شناسایی هرگونه اقدام غیرمجاز استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

پیاده‌سازی Just Enough Administration (JEA) یک روش موثر برای کاهش سطح دسترسی‌ها و اطمینان از اینکه کاربران تنها به ابزارها و دستورات ضروری برای انجام وظایف خود دسترسی دارند، است. با استفاده از PowerShell Remoting و پیکربندی‌های دقیق در Role Capability و Session Configuration File، می‌توانید محیط‌های ویندوز خود را به‌طور مؤثری محافظت کنید. همچنین، نظارت بر فعالیت‌های انجام شده توسط کاربران کمک می‌کند تا از تهدیدات احتمالی جلوگیری کرده و امنیت سیستم‌ها را تقویت کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فعال‌سازی و پیکربندی Windows Server Firewall برای کنترل ترافیک شبکه”]Windows Server Firewall یکی از اجزای اساسی در تأمین امنیت شبکه و سیستم‌های ویندوز است. این فایروال به شما این امکان را می‌دهد که کنترل کاملی بر ترافیک ورودی و خروجی شبکه در سطح سرور داشته باشید. با استفاده از فایروال ویندوز، می‌توانید قوانین مختلفی را برای محدود کردن دسترسی به سرویس‌ها و برنامه‌ها ایجاد کرده و از حملات مخرب جلوگیری کنید.

در این بخش، به نحوه فعال‌سازی و پیکربندی Windows Server Firewall برای کنترل ترافیک شبکه در محیط سرور پرداخته خواهد شد.

---

پیش‌نیازها

1. دسترسی مدیریتی به سیستم: برای پیکربندی Windows Server Firewall، به دسترسی Administrator نیاز دارید.
2. Windows Server: این قابلیت در تمامی نسخه‌های Windows Server از جمله 2012، 2016، 2019 و 2022 قابل استفاده است.
3. PowerShell یا Server Manager: برای مدیریت فایروال از طریق PowerShell یا Server Manager استفاده می‌شود.

---

مراحل فعال‌سازی و پیکربندی Windows Server Firewall

1. فعال‌سازی Windows Server Firewall

در بسیاری از موارد، فایروال ویندوز به‌طور پیش‌فرض فعال است، اما اگر نیاز به فعال‌سازی آن داشتید، می‌توانید از یکی از روش‌های زیر استفاده کنید.

فعال‌سازی فایروال از طریق Server Manager:

1. ابتدا به Server Manager وارد شوید.
2. از منوی سمت چپ به قسمت Local Server بروید.
3. در بخش Properties، گزینه Windows Firewall را پیدا کرده و روی آن کلیک کنید.
4. در پنجره بازشده، می‌توانید فایروال را فعال یا غیرفعال کنید.

فعال‌سازی فایروال از طریق PowerShell:

اگر بخواهید فایروال را از طریق PowerShell فعال کنید، دستور زیر را وارد کنید:

Set-NetFirewallProfile -Profile Domain,Public,Private -Enabled True

این دستور فایروال را برای تمامی پروفایل‌های شبکه فعال می‌کند.

2. پیکربندی قوانین ورودی و خروجی

برای ایجاد کنترل دقیق‌تر بر ترافیک شبکه، شما می‌توانید Inbound و Outbound rules را در فایروال ویندوز تنظیم کنید. این قوانین تعیین می‌کنند که چه ترافیکی مجاز است و چه ترافیکی باید مسدود شود.

ایجاد یک قانون ورودی (Inbound Rule):

1. وارد Windows Firewall with Advanced Security شوید.
2. از منوی سمت چپ، روی Inbound Rules کلیک کنید.
3. در سمت راست، گزینه New Rule را انتخاب کنید.
4. سپس نوع قانون را انتخاب کنید. برای مثال، Port برای کنترل دسترسی به پورت‌های خاص.
5. در مرحله بعدی، پورت موردنظر را وارد کنید. به‌عنوان مثال، برای اجازه دادن به ترافیک HTTP، پورت 80 را وارد کنید.
6. گزینه Allow the connection را انتخاب کنید و تنظیمات را ذخیره کنید.

ایجاد یک قانون خروجی (Outbound Rule):

1. مشابه با مراحل بالا، وارد Outbound Rules شوید.
2. گزینه New Rule را انتخاب کنید.
3. نوع قانون را انتخاب کنید، مثلاً Program برای کنترل ترافیک برنامه‌ها.
4. مسیر فایل اجرایی برنامه‌ای که می‌خواهید ترافیک آن را محدود کنید، وارد کنید.
5. در نهایت، انتخاب کنید که چه عملیاتی باید برای ترافیک مجاز یا مسدود انجام شود.

3. پیکربندی فایروال برای برنامه‌های خاص

در برخی موارد، ممکن است بخواهید دسترسی به برنامه‌های خاص را کنترل کنید. برای این کار، می‌توانید یک قانون خاص برای آن برنامه ایجاد کنید.

افزودن برنامه به فایروال:

1. وارد Windows Firewall with Advanced Security شوید.
2. در سمت راست، روی New Rule کلیک کنید.
3. گزینه Program را انتخاب کنید.
4. سپس مسیر فایل اجرایی برنامه موردنظر را وارد کنید.
5. تعیین کنید که آیا می‌خواهید دسترسی به برنامه مجاز باشد یا مسدود شود.

4. استفاده از PowerShell برای پیکربندی فایروال

برای پیکربندی فایروال از طریق PowerShell، شما می‌توانید از دستورات مختلفی استفاده کنید که به شما این امکان را می‌دهد تا به‌صورت برنامه‌نویسی فایروال را مدیریت کنید.

ایجاد یک قانون ورودی از طریق PowerShell:

برای ایجاد یک قانون ورودی که دسترسی به پورت خاصی را مجاز می‌کند، می‌توانید دستور زیر را وارد کنید:

New-NetFirewallRule `
-DisplayName "Allow HTTP" `
-Direction Inbound `
-Protocol TCP `
-LocalPort 80 `
-Action Allow

این دستور اجازه می‌دهد تا ترافیک ورودی بر روی پورت 80 (HTTP) مجاز باشد.

ایجاد یک قانون خروجی از طریق PowerShell:

برای ایجاد یک قانون خروجی که ترافیک مربوط به یک برنامه خاص را مسدود کند، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

New-NetFirewallRule `
-DisplayName "Block Program" `
-Direction Outbound `
-Program "C:\Path\To\Program.exe" `
-Action Block

این دستور ترافیک مربوط به برنامه مشخص‌شده را مسدود می‌کند.

5. نظارت و گزارش‌گیری

یکی از ویژگی‌های مفید فایروال ویندوز، قابلیت نظارت بر ترافیک ورودی و خروجی است. شما می‌توانید گزارش‌های مرتبط با فایروال را مشاهده کرده و به‌طور مداوم فعالیت‌های شبکه را بررسی کنید.

مشاهده گزارش‌ها از طریق Event Viewer:

1. وارد Event Viewer شوید.
2. به مسیر Applications and Services Logs > Microsoft > Windows > WindowsFirewall بروید.
3. در این بخش، می‌توانید گزارش‌های مختلف مربوط به فعالیت‌های فایروال را مشاهده کنید.

6. پیکربندی فایروال برای محیط‌های Domain

اگر سرور شما در یک دامنه قرار دارد، ممکن است بخواهید تنظیمات فایروال را بر اساس Domain Profile پیکربندی کنید تا امنیت بیشتری را برای شبکه داخلی فراهم کنید.

تغییر تنظیمات فایروال در Domain Profile:

برای این کار می‌توانید از دستور PowerShell زیر استفاده کنید:

Set-NetFirewallProfile `
-Profile Domain `
-Enabled True `
-DefaultInboundAction Block `
-DefaultOutboundAction Allow

این دستور فایروال را برای پروفایل دامنه فعال می‌کند و قوانین پیش‌فرض را به‌گونه‌ای تنظیم می‌کند که ترافیک ورودی مسدود و ترافیک خروجی مجاز باشد.

---

جمع‌بندی

فعال‌سازی و پیکربندی Windows Server Firewall برای کنترل ترافیک شبکه یکی از اقدامات ضروری در تأمین امنیت سیستم‌های ویندوز است. با استفاده از فایروال ویندوز، می‌توانید دسترسی‌ها را کنترل کرده، ترافیک‌های مشکوک را مسدود کرده و امنیت شبکه سرورهای خود را به‌طور مؤثری تقویت کنید. این فرآیند از طریق ابزارهایی مانند PowerShell و Server Manager قابل انجام است و با ایجاد قوانین ورودی و خروجی دقیق، می‌توانید اطمینان حاصل کنید که تنها ترافیک‌های مجاز به سرور دسترسی دارند.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Role-Based Access Control (RBAC) در Azure برای مدیریت مجوزهای دسترسی”]Role-Based Access Control (RBAC) یکی از ویژگی‌های کلیدی Microsoft Azure است که به شما این امکان را می‌دهد تا دسترسی کاربران و گروه‌ها به منابع مختلف در محیط Azure را به‌طور دقیق و کنترل‌شده مدیریت کنید. RBAC با استفاده از نقش‌ها و مجوزها، امکان تعریف محدودیت‌های مختلف برای کاربران فراهم می‌کند و کمک می‌کند تا امنیت محیط Azure حفظ شود.

در این بخش، به بررسی مفاهیم اصلی RBAC و نحوه استفاده از آن در Azure برای مدیریت مجوزهای دسترسی خواهیم پرداخت.

---

پیش‌نیازها

1. اشتراک فعال Azure: برای استفاده از RBAC، نیاز به یک اشتراک Azure دارید.
2. دسترسی مدیریتی: برای پیکربندی و مدیریت RBAC در Azure، باید دسترسی مدیریتی بر روی اشتراک یا منابع موردنظر داشته باشید.
3. Azure Portal یا PowerShell: می‌توانید از هر دو ابزار برای مدیریت RBAC استفاده کنید.

---

مفاهیم اصلی RBAC

قبل از شروع به پیکربندی RBAC، آشنایی با برخی مفاهیم کلیدی مهم است:

• نقش‌ها (Roles): در RBAC، نقش‌ها مجموعه‌ای از مجوزها هستند که به کاربران یا گروه‌ها اختصاص می‌یابند. نقش‌ها در Azure می‌توانند از نوع‌های مختلفی باشند، از جمله Owner ،Contributor و Reader.
• محدوده دسترسی (Scope): محدودیت دسترسی به منابع در Azure. این محدوده‌ها می‌توانند در سطح اشتراک، گروه منابع، یا منابع فردی باشند.
• مجاز بودن یا عدم مجاز بودن (Permissions): این موارد مجوزهای خاصی هستند که به کاربران و گروه‌ها اعطا می‌شود. برای مثال، می‌تواند شامل توانایی خواندن یا نوشتن اطلاعات باشد.
• آسیب‌پذیری‌ها و مدیریت دسترسی: با استفاده از RBAC، می‌توانیم فقط به کاربرانی که نیاز دارند، دسترسی به منابع Azure بدهیم و از دسترسی‌های غیرضروری جلوگیری کنیم.

---

مراحل پیکربندی و استفاده از RBAC در Azure

1. انتخاب و تخصیص نقش‌ها به کاربران یا گروه‌ها

برای پیکربندی RBAC، ابتدا باید نقش‌ها را به کاربران یا گروه‌های خاص تخصیص دهید. این کار می‌تواند از طریق Azure Portal یا Azure PowerShell انجام شود.

تخصیص نقش به کاربر در Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. از منوی سمت چپ به بخش Subscriptions بروید و اشتراکی که می‌خواهید مدیریت کنید را انتخاب کنید.
3. در صفحه اشتراک، به قسمت Access control (IAM) بروید.
4. روی Add > Add role assignment کلیک کنید.
5. در بخش Role، نقش موردنظر را انتخاب کنید. به عنوان مثال، می‌توانید Reader را برای دسترسی فقط به خواندن انتخاب کنید.
6. در بخش Select, نام کاربر یا گروهی که می‌خواهید به نقش اختصاص دهید را وارد کنید.
7. پس از انتخاب، روی Save کلیک کنید تا تغییرات ذخیره شود.

تخصیص نقش به کاربر در Azure PowerShell:

برای تخصیص نقش از طریق PowerShell، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

New-AzRoleAssignment `
  -ObjectId <UserObjectId> `
  -RoleDefinitionName "Reader" `
  -Scope "/subscriptions/<SubscriptionId>"

این دستور، نقش Reader را به کاربر مشخص‌شده در سطح اشتراک اختصاص می‌دهد.

2. مدیریت دسترسی به منابع خاص با استفاده از محدوده‌ها

در Azure، می‌توانید دسترسی‌ها را در سطوح مختلف تعریف کنید، از جمله در سطح اشتراک، گروه منابع، یا منابع فردی. محدود کردن دسترسی به منابع خاص به شما این امکان را می‌دهد که امنیت بیشتری در سطح جزئیات ارائه دهید.

مثال برای تخصیص نقش در سطح گروه منابع:

New-AzRoleAssignment `
-ObjectId <UserObjectId> `
-RoleDefinitionName "Contributor" `
-Scope "/subscriptions/<SubscriptionId>/resourceGroups/<ResourceGroupName>"

این دستور، نقش Contributor را به کاربر در سطح یک گروه منابع خاص اختصاص می‌دهد.

3. مشاهده نقش‌های تخصیص داده شده به کاربران

برای مشاهده نقش‌های تخصیص داده‌شده به کاربران، می‌توانید از Azure Portal یا PowerShell استفاده کنید.

مشاهده نقش‌ها در Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Access control (IAM) بروید.
3. در بخش Role assignments، تمام نقش‌های تخصیص داده‌شده به کاربران مختلف را مشاهده خواهید کرد.

مشاهده نقش‌ها در Azure PowerShell:

برای مشاهده نقش‌های تخصیص داده‌شده، از دستور زیر استفاده کنید:

Get-AzRoleAssignment -ObjectId <UserObjectId>

این دستور تمام نقش‌هایی که به کاربر خاص اختصاص یافته است را نمایش می‌دهد.

4. استفاده از نقش‌های پیش‌ساخته و سفارشی

در Azure، نقش‌های پیش‌ساخته زیادی وجود دارند، مانند Owner، Contributor و Reader، که برای اکثر سناریوها مناسب هستند. اما گاهی نیاز به ایجاد نقش‌های سفارشی وجود دارد تا دقیقاً متناسب با نیازهای خاص شما باشد.

ایجاد یک نقش سفارشی در Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Subscriptions > Access control (IAM) بروید.
3. روی Add > Add custom role کلیک کنید.
4. نام و توضیحات مربوط به نقش سفارشی را وارد کنید.
5. مجوزهای لازم را انتخاب کنید. برای این کار می‌توانید از JSON استفاده کنید.
6. پس از تکمیل، نقش را ذخیره کرده و به کاربران یا گروه‌ها تخصیص دهید.

ایجاد یک نقش سفارشی از طریق PowerShell:

برای ایجاد نقش سفارشی از طریق PowerShell، ابتدا باید یک فایل JSON برای تعریف مجوزهای نقش بسازید و سپس از دستور زیر استفاده کنید:

New-AzRoleDefinition -InputFile "C:\Path\To\CustomRoleDefinition.json"

این دستور نقش سفارشی را بر اساس فایل JSON مشخص‌شده ایجاد می‌کند.

---

جمع‌بندی

استفاده از Role-Based Access Control (RBAC) در Azure ابزاری مؤثر برای مدیریت و کنترل دسترسی به منابع مختلف است. با تخصیص نقش‌ها و محدود کردن دسترسی به منابع خاص، می‌توانید امنیت محیط Azure خود را تقویت کنید. این فرآیند می‌تواند از طریق Azure Portal یا PowerShell انجام شود و با ایجاد نقش‌های سفارشی، می‌توانید دسترسی‌ها را دقیقاً متناسب با نیازهای خود تنظیم کنید. از طریق مدیریت دقیق RBAC، می‌توانید از دسترسی‌های غیرضروری جلوگیری کرده و امنیت سیستم‌های خود را حفظ کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 4. امنیت شبکه در محیط‌های ترکیبی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی و پیاده‌سازی Azure Firewall برای کنترل ترافیک شبکه”]Azure Firewall یک سرویس مدیریت‌شده و مقیاس‌پذیر است که توسط مایکروسافت آژور برای محافظت از منابع شبکه و ترافیک داخل شبکه‌های مجازی (VNet) در آژور طراحی شده است. این فایروال به شما امکان می‌دهد که ترافیک ورودی و خروجی به منابع مختلف شبکه را بر اساس سیاست‌های امنیتی خاص مدیریت و کنترل کنید.

در این بخش، به معرفی Azure Firewall و نحوه پیاده‌سازی آن برای کنترل ترافیک شبکه خواهیم پرداخت. همچنین به نحوه پیکربندی قوانین امنیتی و نظارت بر ترافیک شبکه خواهیم پرداخت.

---

پیش‌نیازها

قبل از پیاده‌سازی Azure Firewall، مطمئن شوید که موارد زیر آماده باشد:

1. اشتراک فعال Azure: به اشتراک آژور نیاز دارید که از آن برای پیکربندی فایروال استفاده کنید.
2. شبکه مجازی (VNet): باید یک شبکه مجازی ایجاد کرده باشید تا فایروال بتواند ترافیک شبکه آن را کنترل کند.
3. دسترسی مدیریتی: برای پیکربندی و مدیریت فایروال، نیاز به دسترسی مدیریتی به اشتراک یا منابع موردنظر دارید.

---

مفاهیم اصلی Azure Firewall

قبل از شروع به پیکربندی فایروال، آشنایی با برخی مفاهیم کلیدی لازم است:

• فایروال مدیریت‌شده (Managed Firewall): Azure Firewall به صورت کاملاً مدیریت‌شده توسط مایکروسافت ارائه می‌شود، که به این معنی است که دیگر نیازی به مدیریت سخت‌افزار یا نرم‌افزار فایروال نخواهید داشت.
• قوانین شبکه (Network Rules): Azure Firewall از قوانین شبکه برای فیلتر کردن ترافیک بر اساس آدرس‌های IP، پورت‌ها و پروتکل‌ها استفاده می‌کند.
• قوانین Application (Application Rules): برای مدیریت ترافیک HTTP/HTTPS به کاربرد می‌روند و امکان فیلتر کردن درخواست‌های وب را فراهم می‌کنند.
• Firewall Policy: مجموعه‌ای از قوانین و تنظیمات فایروال است که می‌تواند به طور مرکزی مدیریت و اعمال شود.

---

مراحل پیاده‌سازی Azure Firewall

1. ایجاد Azure Firewall

برای ایجاد Azure Firewall، ابتدا باید یک Virtual Network ایجاد کرده و فایروال را در آن پیکربندی کنید.

ایجاد Azure Firewall از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. از منوی سمت چپ به Create a resource بروید و سپس گزینه Firewall را جستجو کنید.
3. روی Azure Firewall کلیک کنید و گزینه Create را انتخاب کنید.
4. در بخش Subscription و Resource Group، اشتراک و گروه منابع مناسب را انتخاب کنید.
5. در بخش Name، نامی برای فایروال وارد کنید.
6. در بخش Region، منطقه‌ای که فایروال را در آن پیاده‌سازی می‌کنید، انتخاب کنید.
7. در بخش Virtual Network، یک شبکه مجازی موجود یا جدید انتخاب کنید که فایروال به آن متصل خواهد شد.
8. در بخش Public IP address، یک آدرس IP عمومی برای فایروال ایجاد کنید.
9. پس از وارد کردن اطلاعات، روی Review + create کلیک کرده و سپس فایروال را ایجاد کنید.

ایجاد Azure Firewall از طریق PowerShell:

برای ایجاد فایروال با استفاده از PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

New-AzFirewall `
  -ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
  -Name <FirewallName> `
  -Location <Location> `
  -VirtualNetworkId <VirtualNetworkId> `
  -PublicIpAddressId <PublicIpAddressId>

2. پیکربندی قوانین شبکه برای کنترل ترافیک

با استفاده از قوانین شبکه در Azure Firewall، می‌توانید ترافیک ورودی و خروجی را بر اساس آدرس‌های IP، پورت‌ها و پروتکل‌ها کنترل کنید. این قوانین معمولاً برای ترافیک‌های TCP/IP و UDP استفاده می‌شوند.

افزودن قانون شبکه از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Azure Firewall که ایجاد کرده‌اید بروید.
3. در بخش Settings، گزینه Rules را انتخاب کنید.
4. روی Add Rule Collection کلیک کنید.
5. نام مجموعه قوانین را وارد کرده و سپس قوانین دلخواه خود را اضافه کنید. به عنوان مثال، می‌توانید یک قانون برای محدود کردن ترافیک ورودی بر اساس IP خاص تنظیم کنید.
6. پس از افزودن قوانین، بر روی Save کلیک کنید.

افزودن قانون شبکه از طریق PowerShell:

برای افزودن قوانین شبکه از طریق PowerShell، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

$rule = New-AzFirewallNetworkRule `
  -Name "AllowSSH" `
  -Protocol "TCP" `
  -SourceAddress "0.0.0.0/0" `
  -DestinationAddress "<DestinationIPAddress>" `
  -DestinationPort "22" `
  -Action "Allow"

$firewall = Get-AzFirewall `
  -ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
  -Name <FirewallName>

$firewall | Set-AzFirewallNetworkRuleCollection `
  -Name "AllowSSHRuleCollection" `
  -Rules $rule

این دستور یک قانون AllowSSH ایجاد می‌کند که ترافیک TCP از هر آدرس IP به پورت 22 (SSH) را اجازه می‌دهد.

3. پیکربندی قوانین Application برای فیلتر کردن ترافیک HTTP/HTTPS

قوانین Application به شما این امکان را می‌دهند که ترافیک HTTP و HTTPS را بر اساس دامنه‌ها و URL‌ها فیلتر کنید. این قوانین برای کنترل دسترسی به سایت‌های خاص و مدیریت ترافیک وب کاربرد دارند.

افزودن قانون Application از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Azure Firewall بروید.
3. در بخش Settings، گزینه Application Rules را انتخاب کنید.
4. روی Add Rule Collection کلیک کنید.
5. نام مجموعه قوانین را وارد کرده و سپس قوانین موردنظر را اضافه کنید. برای مثال، می‌توانید قوانینی برای اجازه یا رد دسترسی به سایت‌های خاص ایجاد کنید.
6. پس از افزودن قوانین، روی Save کلیک کنید.

افزودن قانون Application از طریق PowerShell:

برای افزودن قوانین Application از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

$rule = New-AzFirewallApplicationRule `
    -Name "AllowExampleSite" `
    -Action "Allow" `
    -SourceAddress "0.0.0.0/0" `
    -DestinationFQDN "example.com"

$firewall = Get-AzFirewall `
    -ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
    -Name <FirewallName>

$firewall | Set-AzFirewallApplicationRuleCollection `
    -Name "AllowExampleSiteRuleCollection" `
    -Rules $rule

این دستور یک قانون برای اجازه دسترسی به دامنه example.com ایجاد می‌کند.

4. نظارت و گزارش‌گیری از ترافیک

برای نظارت بر عملکرد Azure Firewall و بررسی تهدیدات امنیتی، می‌توانید از امکانات گزارش‌گیری و تجزیه و تحلیل استفاده کنید. این گزارش‌ها می‌توانند شامل جزئیات ترافیک، خطاها و درخواست‌های رد شده باشند.

فعال‌سازی گزارش‌گیری از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Azure Firewall بروید.
3. در بخش Monitoring، گزینه Logs را انتخاب کنید.
4. در بخش Diagnostic Settings، گزارش‌های مربوط به فایروال را فعال کنید و آن‌ها را به Log Analytics ارسال کنید.
5. پس از فعال‌سازی، می‌توانید از Log Analytics برای تجزیه و تحلیل گزارش‌ها استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

Azure Firewall ابزاری قدرتمند برای کنترل ترافیک شبکه در محیط Azure است که به شما امکان می‌دهد قوانین دقیقی برای ترافیک ورودی و خروجی تنظیم کنید. با استفاده از قوانین Network Rules و Application Rules می‌توانید ترافیک شبکه را به‌طور مؤثر فیلتر کرده و دسترسی به منابع مختلف را کنترل کنید. همچنین، با فعال‌سازی گزارش‌گیری و استفاده از Log Analytics، می‌توانید به‌راحتی عملکرد فایروال و تهدیدات امنیتی را نظارت کنید و اقدامات لازم را انجام دهید.

 

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Network Security Groups (NSG) برای مدیریت دسترسی به منابع شبکه‌ای”]Network Security Group (NSG) یکی از ابزارهای کلیدی در Microsoft Azure است که برای کنترل ترافیک ورودی و خروجی به منابع مختلف در شبکه‌های مجازی (VNets) استفاده می‌شود. با استفاده از NSG، می‌توانید قوانین امنیتی را بر اساس آدرس‌های IP، پورت‌ها و پروتکل‌ها تعریف کرده و ترافیک شبکه را بر اساس نیاز خود مدیریت کنید. این گروه‌های امنیتی به شما این امکان را می‌دهند که به‌طور دقیق و با انعطاف بالا دسترسی به منابع مختلف شبکه خود را کنترل کنید.

در این بخش، نحوه پیکربندی Network Security Groups (NSG) برای مدیریت دسترسی به منابع شبکه‌ای را بررسی خواهیم کرد.

---

پیش‌نیازها

قبل از پیکربندی NSG، اطمینان حاصل کنید که:

1. اشتراک Azure فعال: برای استفاده از NSG نیاز به یک اشتراک فعال Azure دارید.
2. شبکه مجازی (VNet): باید یک شبکه مجازی ایجاد کرده باشید که NSG به آن متصل می‌شود.
3. دسترسی مدیریتی به منابع: برای پیکربندی NSG باید دسترسی مدیریتی به منابع شبکه و مجوزهای لازم را داشته باشید.

---

مفاهیم کلیدی NSG

قبل از شروع به پیکربندی NSG، لازم است با مفاهیم کلیدی آن آشنا شوید:

• قوانین امنیتی (Security Rules): NSG شامل مجموعه‌ای از قوانین است که برای اجازه دادن یا رد کردن ترافیک ورودی و خروجی به منابع خاص در VNet استفاده می‌شود.
• ورودی و خروجی (Inbound/Outbound): قوانین NSG می‌توانند برای کنترل ترافیک ورودی یا خروجی تعریف شوند.
• اولویت قوانین (Rule Priority): هر قانون NSG یک اولویت دارد که نشان‌دهنده ترتیب بررسی آن است. قوانین با اولویت پایین‌تر (عدد کمتر) پیش از قوانین با اولویت بالاتر اجرا می‌شوند.
• اعمال به منابع: NSG می‌تواند به یک Subnetwork یا به منابع خاص مانند ماشین‌های مجازی (VM) متصل شود.

---

مراحل پیکربندی NSG

1. ایجاد Network Security Group (NSG)

برای ایجاد NSG، ابتدا به Azure Portal بروید و مراحل زیر را دنبال کنید:

ایجاد NSG از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. از منوی سمت چپ به Create a resource بروید.
3. در بخش جستجو، عبارت Network Security Group را تایپ کنید و روی آن کلیک کنید.
4. در صفحه بازشده، روی Create کلیک کنید.
5. در بخش Subscription و Resource Group، اشتراک و گروه منابع مناسب را انتخاب کنید.
6. در بخش Name، نامی برای NSG وارد کنید.
7. در بخش Region، منطقه‌ای که NSG را در آن پیاده‌سازی می‌کنید انتخاب کنید.
8. پس از وارد کردن اطلاعات، روی Review + create کلیک کرده و سپس Create را فشار دهید.

ایجاد NSG از طریق PowerShell:

برای ایجاد NSG با استفاده از PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

New-AzNetworkSecurityGroup `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-Location <Region> `
-Name <NSGName>

2. افزودن قوانین امنیتی به NSG

در این مرحله، باید قوانین ورودی و خروجی (Inbound/Outbound) برای NSG ایجاد کنید تا ترافیک شبکه بر اساس نیاز شما فیلتر شود.

افزودن قانون امنیتی برای ترافیک ورودی از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید و به Network Security Group که ایجاد کرده‌اید بروید.
2. در بخش Settings، گزینه Inbound security rules را انتخاب کنید.
3. روی Add کلیک کنید.
4. در پنجره بازشده، اطلاعات زیر را وارد کنید:
   • Source: آدرس IP یا بازه آدرس‌های IP که می‌خواهید ترافیک ورودی از آن‌ها پذیرفته شود.
   • Source Port Ranges: پورت‌هایی که می‌خواهید ترافیک از آن‌ها وارد شود.
   • Destination: آدرس مقصد (برای بیشتر مواقع، این گزینه “Any” انتخاب می‌شود).
   • Destination Port Ranges: پورت‌هایی که می‌خواهید ترافیک به آن‌ها هدایت شود.
   • Protocol: پروتکلی که برای ترافیک ورودی استفاده می‌شود (TCP ،UDP یا Any).
   • Action: انتخاب Allow یا Deny برای تعیین اینکه آیا ترافیک باید پذیرفته یا رد شود.
   • Priority: اولویت قانون (اعداد پایین‌تر اولویت بالاتری دارند).
   • Name: نام قانون.
5. پس از وارد کردن اطلاعات، روی Add کلیک کنید تا قانون جدید ایجاد شود.

افزودن قانون امنیتی برای ترافیک ورودی از طریق PowerShell:

برای افزودن یک قانون امنیتی به NSG با استفاده از PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

$rule = New-AzNetworkSecurityRuleConfig `
  -Name "AllowSSH" `
  -Protocol "Tcp" `
  -Direction "Inbound" `
  -Priority 100 `
  -SourceAddressPrefix "0.0.0.0/0" `
  -SourcePortRange "*" `
  -DestinationAddressPrefix "*" `
  -DestinationPortRange "22" `
  -Access "Allow"

$NSG = Get-AzNetworkSecurityGroup `
  -ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
  -Name <NSGName>

$NSG | Set-AzNetworkSecurityGroup `
  -SecurityRules $rule

این دستور یک قانون برای اجازه دسترسی به پورت 22 (SSH) از تمام منابع (0.0.0.0/0) ایجاد می‌کند.

3. اعمال NSG به Subnet یا منابع خاص

پس از ایجاد قوانین امنیتی، شما می‌توانید NSG را به یک Subnet یا یک منبع خاص (مانند ماشین مجازی) اعمال کنید.

اعمال NSG به Subnet از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Virtual Network که می‌خواهید NSG را به آن اعمال کنید بروید.
3. در بخش Settings، گزینه Subnets را انتخاب کنید.
4. برای هر Subnet، گزینه Network security group را انتخاب کرده و NSG ایجاد شده را به آن اعمال کنید.

اعمال NSG به ماشین مجازی از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Virtual Machine که می‌خواهید NSG را به آن اعمال کنید بروید.
3. در بخش Networking، گزینه Network Interface را انتخاب کنید.
4. در بخش Network Security Group ،NSG خود را از لیست انتخاب کرده و آن را به ماشین مجازی اعمال کنید.

اعمال NSG به Subnet یا منابع خاص از طریق PowerShell:

برای اعمال NSG به Subnet از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

$subnet = Get-AzVirtualNetworkSubnetConfig `
  -Name <SubnetName> `
  -VirtualNetwork <VirtualNetworkObject>

$subnet | Set-AzVirtualNetworkSubnetConfig `
  -NetworkSecurityGroup $NSG

4. نظارت و گزارش‌گیری

برای نظارت بر عملکرد NSG و تجزیه و تحلیل ترافیک شبکه، می‌توانید از Azure Monitor و Log Analytics استفاده کنید.

فعال‌سازی گزارش‌گیری از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Network Security Group مورد نظر بروید.
3. در بخش Monitoring، گزینه Logs را انتخاب کنید.
4. در بخش Diagnostic Settings، گزارش‌ها را فعال کنید و آن‌ها را به Log Analytics ارسال کنید.

---

جمع‌بندی

Network Security Group (NSG) ابزاری بسیار کارآمد برای مدیریت دسترسی به منابع شبکه‌ای در Azure است که به شما این امکان را می‌دهد که ترافیک ورودی و خروجی را به دقت کنترل کنید. با استفاده از Inbound Security Rules و Outbound Security Rules می‌توانید ترافیک شبکه را بر اساس آدرس‌ها، پورت‌ها و پروتکل‌ها فیلتر کنید. همچنین، با استفاده از Log Analytics و Azure Monitor می‌توانید به‌راحتی عملکرد NSG و تهدیدات امنیتی را نظارت و تجزیه و تحلیل کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیاده‌سازی Azure DDoS Protection برای جلوگیری از حملات انکار سرویس”]حملات Distributed Denial of Service (DDoS) یکی از تهدیدات بزرگ و رایج در فضای شبکه است که به‌طور خاص به منابع آنلاین آسیب می‌زند. این نوع حملات با ارسال حجم بالای ترافیک به یک سرویس، آن را مختل کرده و ممکن است موجب از دست رفتن دسترسی به منابع و سرویس‌ها شود. Azure DDoS Protection ابزاری است که به طور خودکار و هوشمند از منابع Microsoft Azure در برابر چنین حملاتی محافظت می‌کند. با فعال‌سازی Azure DDoS Protection می‌توانید از حملات DDoS جلوگیری کرده و اطمینان حاصل کنید که منابع شما در برابر این تهدیدات مقاوم هستند.

در این بخش، نحوه پیاده‌سازی و پیکربندی Azure DDoS Protection برای جلوگیری از حملات انکار سرویس به‌طور کامل بررسی خواهد شد.

---

پیش‌نیازها

برای پیاده‌سازی Azure DDoS Protection، باید پیش‌نیازهای زیر را داشته باشید:

1. اشتراک Azure فعال: برای استفاده از DDoS Protection نیاز به یک اشتراک فعال Azure دارید.
2. شبکه مجازی (VNet): DDoS Protection باید به یک Virtual Network (VNet) متصل شود.
3. سطوح پشتیبانی Azure: باید سطح Standard از DDoS Protection را برای محافظت پیشرفته انتخاب کنید.
4. Azure Resource Group: باید یک گروه منابع برای ذخیره و مدیریت منابع خود داشته باشید.

---

مفاهیم کلیدی Azure DDoS Protection

قبل از شروع به پیاده‌سازی، باید با مفاهیم کلیدی Azure DDoS Protection آشنا شوید:

• Standard Protection: این سطح از محافظت شامل ویژگی‌های پیشرفته‌ای است که حملات DDoS را در سطح شبکه و برنامه شناسایی و دفع می‌کند. در این سطح، اطلاعات دقیق‌تری در مورد حملات و ترافیک مشکوک دریافت خواهید کرد.
• Basic Protection: سطح رایگان محافظت است که به‌طور خودکار برای همه منابع Azure فعال است و برخی از حملات DDoS ساده را شناسایی و دفع می‌کند.
• DDoS Detection and Mitigation: توانایی تشخیص ترافیک غیرطبیعی و اعمال اقدامات مقابله‌ای خودکار برای کاهش اثرات حملات.
• DDoS Protection Plan: برنامه‌ای که تنظیمات و پیکربندی‌های محافظت DDoS را در Azure مدیریت می‌کند.

---

مراحل پیاده‌سازی Azure DDoS Protection

1. ایجاد یک DDoS Protection Plan

برای شروع، باید یک DDoS Protection Plan ایجاد کنید که محافظت پیشرفته Azure را برای شبکه مجازی شما فراهم کند.

ایجاد DDoS Protection Plan از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. از منوی سمت چپ به Create a resource بروید.
3. در بخش جستجو، عبارت DDoS Protection Plan را تایپ کرده و روی آن کلیک کنید.
4. در پنجره بازشده، روی Create کلیک کنید.
5. در بخش Subscription و Resource Group، اشتراک و گروه منابع مناسب را انتخاب کنید.
6. در بخش Name، نامی برای برنامه DDoS Protection خود وارد کنید.
7. در بخش Region، منطقه‌ای که قصد دارید برنامه را در آن ایجاد کنید انتخاب کنید.
8. پس از وارد کردن اطلاعات، روی Review + create کلیک کرده و سپس Create را فشار دهید.

ایجاد DDoS Protection Plan از طریق PowerShell:

برای ایجاد DDoS Protection Plan از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

New-AzDdosProtectionPlan `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-Location <Region> `
-Name <DDoSProtectionPlanName>

2. فعال‌سازی DDoS Protection برای Virtual Network (VNet)

پس از ایجاد DDoS Protection Plan، باید این حفاظت را به Virtual Network (VNet) خود اعمال کنید تا تمامی منابع موجود در آن شبکه از حملات DDoS محافظت شوند.

فعال‌سازی DDoS Protection برای VNet از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Virtual Network که می‌خواهید حفاظت DDoS را برای آن فعال کنید بروید.
3. در بخش Settings، گزینه DDoS Protection را انتخاب کنید.
4. در قسمت DDoS Protection plan، DDoS Protection Plan ایجاد شده را انتخاب کنید.
5. روی Save کلیک کنید تا DDoS Protection فعال شود.

فعال‌سازی DDoS Protection برای VNet از طریق PowerShell:

برای فعال‌سازی DDoS Protection برای Virtual Network از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

$VNet = Get-AzVirtualNetwork `
  -ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
  -Name <VNetName>

$DDoSProtectionPlan = Get-AzDdosProtectionPlan `
  -ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
  -Name <DDoSProtectionPlanName>

$VNet | Set-AzVirtualNetwork `
  -DdosProtectionPlan $DDoSProtectionPlan

3. پیکربندی Alerting برای نظارت بر حملات DDoS

برای شناسایی و واکنش به حملات DDoS به‌طور مؤثر، بهتر است که Azure DDoS Protection را طوری پیکربندی کنید که در صورت شناسایی حملات، هشدارهایی ارسال کند.

پیکربندی Alerting از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به DDoS Protection خود بروید.
3. در بخش Monitoring، گزینه Alerts را انتخاب کنید.
4. روی + New alert rule کلیک کنید.
5. در بخش Condition، معیارهایی برای شناسایی حملات و ارسال هشدارها تعریف کنید.
6. در بخش Action، اقداماتی مانند ارسال ایمیل یا نوشتن لاگ‌ها را مشخص کنید.
7. روی Create کلیک کنید.

پیکربندی Alerting از طریق PowerShell:

برای پیکربندی Alerting از طریق PowerShell، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

New-AzAlertRule `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-Name <AlertRuleName> `
-Scope <Scope> `
-Condition <Condition> `
-Action <Action>

4. مشاهده و تجزیه و تحلیل حملات با DDoS Protection Metrics

برای مشاهده حملات DDoS که در حال رخ دادن هستند، از DDoS Protection Metrics استفاده کنید. این متریک‌ها شامل اطلاعاتی در مورد میزان ترافیک، شدت حملات و سایر جزئیات مربوط به حملات DDoS هستند.

مشاهده متریک‌ها از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به DDoS Protection Plan خود بروید.
3. در بخش Monitoring، گزینه Metrics را انتخاب کنید.
4. از پنجره بازشده، متریک‌های مختلف را برای تجزیه و تحلیل انتخاب کنید.

مشاهده متریک‌ها از طریق PowerShell:

برای مشاهده DDoS Protection Metrics از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

Get-AzMetric -ResourceId <DDoSProtectionPlanResourceID> -MetricName <MetricName>

---

جمع‌بندی

Azure DDoS Protection یک ابزار قدرتمند برای محافظت از منابع شما در برابر حملات DDoS است. با فعال‌سازی DDoS Protection برای Virtual Networks و تنظیم DDoS Protection Plan، شما می‌توانید از منابع خود در برابر ترافیک مخرب و حملات گسترده محافظت کنید. همچنین، با پیکربندی alerting و مشاهده متریک‌ها می‌توانید حملات را شناسایی کرده و به‌طور سریع واکنش نشان دهید. استفاده از این محافظت پیشرفته به شما کمک می‌کند تا اطمینان حاصل کنید که سرویس‌ها و منابع آنلاین شما همیشه در دسترس و ایمن باقی می‌مانند.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Web Application Firewall (WAF) برای محافظت از برنامه‌های کاربردی تحت وب”]Web Application Firewall (WAF) یک لایه امنیتی است که به طور خاص برای محافظت از برنامه‌های وب در برابر تهدیدات و حملات رایج طراحی شده است. این حملات ممکن است شامل حملات تزریق SQL، Cross-Site Scripting (XSS)، Cross-Site Request Forgery (CSRF) و سایر تهدیدات مبتنی بر برنامه‌های وب باشد. WAF می‌تواند در برابر این حملات به صورت پیشگیرانه عمل کرده و ترافیک آسیب‌زننده را مسدود کند. در این بخش، نحوه استفاده از Web Application Firewall در Azure برای محافظت از برنامه‌های تحت وب بررسی خواهد شد.

---

مفاهیم کلیدی Web Application Firewall (WAF)

قبل از شروع به پیکربندی و پیاده‌سازی WAF، باید با مفاهیم کلیدی آشنا شوید:

• WAF (Web Application Firewall): یک فایروال لایه 7 است که ترافیک HTTP/HTTPS را بررسی می‌کند و از برنامه‌های وب در برابر حملات مختلف محافظت می‌کند.
• OWASP Top 10: مجموعه‌ای از آسیب‌پذیری‌های رایج در برنامه‌های وب که WAF می‌تواند به شناسایی و مسدود کردن آنها کمک کند.
• Custom Rules: قوانینی که شما می‌توانید برای تطابق دقیق‌تر با نیازهای امنیتی خود ایجاد کنید.
• Managed Rules: قوانینی که توسط Azure WAF به صورت پیش‌فرض ارائه می‌شود و برای مقابله با تهدیدات رایج طراحی شده‌اند.
• Protection Modes: شامل حالت‌های Detection (فقط شناسایی) و Prevention (شناسایی و مسدودسازی حملات).

---

مراحل پیاده‌سازی Web Application Firewall (WAF)

1. ایجاد Azure Application Gateway با WAF

برای استفاده از WAF در Azure، باید ابتدا یک Azure Application Gateway با ویژگی WAF ایجاد کنید. این گیت‌وی به‌عنوان یک فایروال برنامه‌های وب عمل می‌کند و می‌تواند ترافیک HTTP/HTTPS را از مشتریان به برنامه‌های وب شما هدایت کند.

ایجاد Azure Application Gateway از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. از منوی سمت چپ به Create a resource بروید.
3. در جعبه جستجو، عبارت Application Gateway را تایپ کنید و روی آن کلیک کنید.
4. در صفحه بازشده، روی Create کلیک کنید.
5. در صفحه Basics، اطلاعات اولیه مانند Subscription، Resource Group و Region را وارد کنید.
6. در بخش Tier، گزینه WAF_v2 را انتخاب کنید.
7. در بخش Frontend IP configuration، تنظیمات مربوط به آدرس IP عمومی یا خصوصی را انجام دهید.
8. پس از تکمیل بخش‌های دیگر، روی Review + create کلیک کرده و سپس Create را فشار دهید.

ایجاد Azure Application Gateway از طریق PowerShell:

برای ایجاد Azure Application Gateway با ویژگی WAF از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

New-AzApplicationGateway `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-Location <Region> `
-Name <GatewayName> `
-Tier WAF_v2 `
-FrontendIPConfiguration <IPConfig>

2. پیکربندی Web Application Firewall (WAF)

پس از ایجاد Azure Application Gateway با WAF، باید ویژگی‌های WAF را پیکربندی کنید تا از برنامه‌های وب خود در برابر تهدیدات محافظت کنید.

پیکربندی WAF از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید و به Application Gateway که ایجاد کرده‌اید بروید.
2. در بخش Settings، گزینه Web Application Firewall را انتخاب کنید.
3. در بخش WAF Policy, روی Create a WAF Policy کلیک کنید.
4. در صفحه بازشده، تنظیمات مربوط به Managed Rules و Custom Rules را انجام دهید:
   • Managed Rules: قوانین پیش‌فرض OWASP 3.2 یا OWASP 3.1 را فعال کنید که به طور خودکار حملات رایج را شناسایی و مسدود می‌کنند.
   • Custom Rules: اگر نیاز دارید که قوانین سفارشی برای محافظت از برنامه‌های خود تعریف کنید، این بخش را پیکربندی کنید.
5. حالت WAF را انتخاب کنید:
   • Detection: فقط حملات شناسایی می‌شوند و مسدود نمی‌شوند.
   • Prevention: حملات شناسایی و مسدود می‌شوند.
6. روی Save کلیک کنید تا تنظیمات ذخیره شوند.

پیکربندی WAF از طریق PowerShell:

برای پیکربندی WAF Policy از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

$WAFPolicy = New-AzApplicationGatewayWebApplicationFirewallPolicy `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-Name <WAFPolicyName> `
-Location <Region> `
-Enabled $true `
-Mode Prevention

3. اعمال WAF Policy به Application Gateway

پس از ایجاد و پیکربندی WAF Policy، باید آن را به Application Gateway خود اعمال کنید.

اعمال WAF Policy از طریق Azure Portal:

1. به Application Gateway خود بروید.
2. در بخش Settings، گزینه Web Application Firewall را انتخاب کنید.
3. در بخش WAF Policy, روی Associate Policy کلیک کنید.
4. WAF Policy ایجاد شده را از فهرست انتخاب کرده و روی Save کلیک کنید.

اعمال WAF Policy از طریق PowerShell:

برای اعمال WAF Policy به Application Gateway از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

Set-AzApplicationGateway `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-Name <GatewayName> `
-WebApplicationFirewallPolicyId <WAFPolicyId>

4. نظارت بر عملکرد WAF

برای نظارت بر عملکرد WAF و دریافت اطلاعات درباره حملات مسدود شده و وضعیت فایروال، می‌توانید از Logs و Metrics استفاده کنید.

نظارت بر WAF از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Application Gateway خود بروید.
3. در بخش Monitoring، گزینه Logs یا Metrics را انتخاب کنید.
4. با استفاده از Azure Monitor، می‌توانید گزارش‌هایی مانند تعداد حملات شناسایی شده، مسدود شده و سایر جزئیات مربوط به ترافیک را مشاهده کنید.

نظارت بر WAF از طریق PowerShell:

برای مشاهده لاگ‌ها و متریک‌ها از PowerShell، از دستورات زیر استفاده کنید:

Get-AzApplicationGatewayFirewallLog `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-ApplicationGatewayName <GatewayName>

---

جمع‌بندی

Web Application Firewall (WAF) یکی از ابزارهای ضروری برای محافظت از برنامه‌های کاربردی تحت وب است که از تهدیدات متنوعی مانند تزریق SQL ،XSS و حملات CSRF جلوگیری می‌کند. با پیاده‌سازی WAF در Azure Application Gateway، می‌توانید از برنامه‌های خود در برابر این تهدیدات محافظت کنید. از طریق پیکربندی WAF Policy، اعمال آن بر روی Application Gateway و نظارت بر عملکرد WAF، می‌توانید امنیت برنامه‌های وب خود را بهبود ببخشید و از حملات آسیب‌زننده جلوگیری کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 5. شناسایی و پاسخ به تهدیدات امنیتی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Azure Sentinel به عنوان SIEM مبتنی بر ابر برای نظارت امنیتی”]Azure Sentinel یک راه‌حل SIEM (Security Information and Event Management) مبتنی بر ابر است که توسط Microsoft طراحی شده تا سازمان‌ها را در نظارت، شناسایی، تحلیل و واکنش به تهدیدات امنیتی کمک کند. SIEM به ابزارهایی اطلاق می‌شود که برای جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل داده‌های امنیتی از منابع مختلف برای شناسایی تهدیدات و حملات به کار می‌روند. با استفاده از Azure Sentinel، سازمان‌ها قادر خواهند بود تا نظارت امنیتی کاملاً یکپارچه‌ای را بر روی زیرساخت‌های خود ایجاد کنند و به سرعت به تهدیدات واکنش نشان دهند.

Azure Sentinel به دلیل مبتنی بر ابر بودن، مقیاس‌پذیری، انعطاف‌پذیری، و ادغام ساده با سایر خدمات Azure، انتخاب مناسبی برای سازمان‌ها و شرکت‌هایی است که به دنبال نظارت جامع امنیتی با حداقل پیچیدگی‌های مدیریت زیرساخت هستند.

---

مفاهیم کلیدی Azure Sentinel

قبل از پیاده‌سازی و استفاده از Azure Sentinel، باید با مفاهیم اساسی این ابزار آشنا شوید:

• Data Connectors: Azure Sentinel می‌تواند داده‌های امنیتی را از منابع مختلف مانند Azure, AWS, On-premises systems, و Third-party services جمع‌آوری کند.
• Log Analytics Workspace: این فضای کاری محلی است که داده‌های جمع‌آوری‌شده در آن ذخیره می‌شود و سپس برای تجزیه و تحلیل استفاده می‌شود.
• Analytics: Azure Sentinel ابزارهایی برای شناسایی تهدیدات و تجزیه و تحلیل الگوهای مشکوک ارائه می‌دهد. این ابزارها شامل Scheduled Queries, Machine Learning و KQL (Kusto Query Language) برای جستجو و تحلیل داده‌ها هستند.
• Hunting: قابلیت Threat Hunting به کاربران این امکان را می‌دهد که به طور فعال و دستی به جستجوی تهدیدات در داده‌ها بپردازند.
• Playbooks: این ابزارها به شما امکان می‌دهند تا پاسخ‌های خودکار به تهدیدات امنیتی ایجاد کنید. این پاسخ‌ها می‌توانند شامل اقدامات مختلفی مانند مسدود کردن IP یا ارسال هشدارها باشند.
• Incident Management: مدیریت حوادث امنیتی و تریاژ آن‌ها برای شناسایی و واکنش به تهدیدات و حملات.

---

مراحل پیاده‌سازی Azure Sentinel

1. ایجاد Log Analytics Workspace

Azure Sentinel از Log Analytics Workspace برای ذخیره و تجزیه و تحلیل داده‌های امنیتی استفاده می‌کند. برای استفاده از Azure Sentinel، ابتدا باید یک Log Analytics Workspace ایجاد کنید.

ایجاد Log Analytics Workspace از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Azure Sentinel بروید.
3. بر روی + Add کلیک کنید تا یک فضای کاری جدید ایجاد کنید.
4. در قسمت Workspace Name، نام دلخواه برای فضای کاری وارد کنید.
5. در قسمت Subscription و Resource Group، موارد مورد نظر خود را انتخاب کنید.
6. در قسمت Region، منطقه‌ای که می‌خواهید فضای کاری ایجاد شود را انتخاب کنید.
7. پس از تکمیل تنظیمات، بر روی Create کلیک کنید.

ایجاد Log Analytics Workspace از طریق PowerShell:

برای ایجاد Log Analytics Workspace از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

New-AzOperationalInsightsWorkspace `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-Name <WorkspaceName> `
-Location <Region> `
-Sku "PerGB2018"

2. اتصال منابع به Azure Sentinel

پس از ایجاد Log Analytics Workspace، باید منابع مختلفی که می‌خواهید نظارت کنید را به Azure Sentinel متصل کنید. این منابع می‌توانند شامل Azure, On-premises servers, Firewalls, Networking devices و Third-party solutions باشند.

اتصال منابع به Azure Sentinel از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Sentinel شوید.
2. در بخش Configuration, گزینه Data Connectors را انتخاب کنید.
3. از فهرست موجود، منابع مورد نظر خود مانند Azure AD, Office 365, Firewall و غیره را انتخاب کرده و دستورالعمل‌های اتصال را دنبال کنید.
4. پس از اتصال، داده‌های مربوط به تهدیدات و رویدادهای امنیتی از این منابع به Log Analytics Workspace ارسال خواهد شد.

اتصال منابع به Azure Sentinel از طریق PowerShell:

برای اتصال منابع به Azure Sentinel از طریق PowerShell، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

Connect-AzSentinelDataConnector `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-WorkspaceName <WorkspaceName> `
-ConnectorName <ConnectorName>

3. پیکربندی تحلیل‌ها و قوانین امنیتی

برای شناسایی تهدیدات امنیتی، Azure Sentinel از Analytics Rules استفاده می‌کند. این قوانین می‌توانند به صورت خودکار حوادث و تهدیدات را شناسایی کنند.

پیکربندی Analytics Rules از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Sentinel شوید.
2. به بخش Configuration بروید و گزینه Analytics را انتخاب کنید.
3. روی + Add کلیک کنید تا قانون جدیدی ایجاد کنید.
4. در صفحه جدید، پارامترهای قانون را تنظیم کنید. شما می‌توانید از قوانین پیش‌فرض استفاده کرده یا قانون سفارشی بسازید.
5. پس از تکمیل تنظیمات، بر روی Create کلیک کنید.

پیکربندی Analytics Rules از طریق PowerShell:

برای پیکربندی قوانین Analytics از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

New-AzSentinelAnalyticsRule `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-WorkspaceName <WorkspaceName> `
-Name <RuleName> `
-Description <Description>

4. استفاده از Playbooks برای پاسخ به تهدیدات

با استفاده از Playbooks، می‌توانید اقدامات خودکار را برای مقابله با تهدیدات انجام دهید. این اقدامات می‌توانند شامل مسدود کردن کاربران، ارسال هشدارها، یا اجرای اسکریپت‌های خاص باشند.

پیکربندی Playbooks از طریق Azure Portal:

1. وارد Azure Sentinel شوید.
2. به بخش Automation بروید و گزینه Playbooks را انتخاب کنید.
3. روی + Add کلیک کنید تا یک Playbook جدید ایجاد کنید.
4. از Logic Apps Designer برای طراحی فرآیند خودکار استفاده کنید.

پیکربندی Playbooks از طریق PowerShell:

برای پیکربندی Playbooks از طریق PowerShell، از دستور زیر استفاده کنید:

New-AzSentinelPlaybook `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-WorkspaceName <WorkspaceName> `
-Name <PlaybookName> `
-Definition <Definition>

---

جمع‌بندی

Azure Sentinel یک راه‌حل قدرتمند SIEM مبتنی بر ابر است که به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد تا امنیت محیط‌های IT خود را با استفاده از قابلیت‌های پیشرفته نظارت، شناسایی تهدیدات، و پاسخ به حوادث تقویت کنند. با استفاده از Log Analytics Workspace ،Data Connectors و Analytics Rules، می‌توانید به‌طور مؤثر تهدیدات را شناسایی کرده و واکنش‌های مناسب را با Playbooks پیاده‌سازی کنید. Azure Sentinel علاوه بر ارائه گزارش‌های جامع و تحلیل‌های دقیق، به شما این امکان را می‌دهد که به سرعت به حملات و تهدیدات واکنش نشان دهید و امنیت سازمان خود را به سطح بالاتری برسانید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”ایجاد و پیکربندی Incident Response Plan برای مدیریت رخدادهای امنیتی”]Incident Response Plan (IRP) یا طرح پاسخ به حوادث امنیتی، مجموعه‌ای از فرآیندها و اقدامات است که به سازمان‌ها کمک می‌کند تا با حوادث امنیتی مواجه شده و به‌طور مؤثر به آن‌ها واکنش نشان دهند. این طرح باید به گونه‌ای طراحی شود که سازمان را قادر سازد تا تهدیدات امنیتی را شناسایی، اولویت‌بندی و مدیریت کند، همچنین به بهبود واکنش‌ها و کاهش آسیب‌های ناشی از این حوادث کمک نماید.

ایجاد یک Incident Response Plan جامع و کارآمد برای Windows Server و سایر سیستم‌ها، یکی از ارکان کلیدی در حفظ امنیت سازمان‌ها است. این طرح باید شامل تمامی مراحل مدیریت حوادث امنیتی از شناسایی تهدیدات تا بازیابی و بررسی پس از حادثه باشد.

---

مراحل ایجاد Incident Response Plan

1. تعیین اهداف و دامنه IRP

در ابتدا باید اهداف کلی طرح پاسخ به حوادث (IRP) مشخص شود. این اهداف می‌توانند شامل کاهش آسیب‌های مالی، حفظ اعتبار برند، و یا تضمین ادامه فعالیت‌های کسب‌وکار در زمان بحران باشند. دامنه IRP نیز باید مشخص کند که این طرح به چه سیستم‌ها، شبکه‌ها و فرآیندهایی مربوط می‌شود.

مثال:

• هدف اصلی: کاهش زمان واکنش به حملات سایبری و محدود کردن تاثیرات آن‌ها بر روی سرویس‌ها و داده‌ها.
• دامنه: شامل تمامی سرورهای Windows Server، دستگاه‌های شبکه‌ای و پایگاه‌های داده‌ای تحت مدیریت سازمان.

2. شناسایی و طبقه‌بندی انواع حوادث امنیتی

در این مرحله باید انواع مختلف حوادث امنیتی که ممکن است برای سازمان پیش آید، شناسایی و طبقه‌بندی شوند. این حوادث می‌توانند شامل حملات سایبری، دسترسی غیرمجاز، باج‌افزار، نفوذ به داده‌ها و حوادث داخلی باشند.

دسته‌بندی حوادث:

• نفوذ به شبکه: حملات مانند DDoS ،SQL Injection ،Phishing.
• حملات به سیستم‌های پایگاه داده: از دست رفتن یا دستکاری داده‌ها.
• حملات به سرویس‌های آنلاین: Ransomware و Malware.
• حوادث داخلی: دسترسی غیرمجاز به سیستم‌ها توسط کارکنان.

3. تعیین تیم پاسخ به حوادث

یک تیم اختصاصی باید برای پیاده‌سازی و مدیریت IRP تشکیل شود. این تیم شامل افراد با تخصص‌های مختلف، از جمله مدیران امنیتی، تحلیلگران امنیت، کارشناسان IT و نمایندگان روابط عمومی، است.

اعضای تیم:

• مدیر ارشد امنیت اطلاعات: مسئول هدایت کل فرآیند IRP.
• تحلیلگر امنیتی: مسئول شناسایی و بررسی تهدیدات.
• مدیر IT: مسئول جلوگیری از ادامه فعالیت حمله و بازیابی سیستم‌ها.
• نماینده روابط عمومی: مسئول مدیریت ارتباطات با رسانه‌ها و ذینفعان.

4. شناسایی ابزارها و تکنیک‌های مورد نیاز برای پاسخ به حوادث

برای شناسایی و مقابله با حوادث امنیتی، نیاز به ابزارها و تکنیک‌های مختلف خواهید داشت. این ابزارها می‌توانند شامل نرم‌افزارهای امنیتی، سیستم‌های SIEM مانند Azure Sentinel، ابزارهای Endpoint Protection و Network Monitoring باشند.

ابزارهای رایج:

• Azure Sentinel: برای جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و هشدار دهی در مورد تهدیدات.
• Windows Defender: برای شناسایی و مسدود کردن بدافزارها و حملات.
• Wireshark: برای نظارت و تجزیه و تحلیل ترافیک شبکه.
• Sysmon: برای نظارت بر فعالیت‌های سیستم و تشخیص رفتارهای مشکوک.

5. تعیین فرآیندهای پاسخ به حوادث

هر حادثه باید با یک فرآیند مشخص و یکپارچه مورد مدیریت قرار گیرد. این فرآیندها به شناسایی تهدید، اقدام سریع برای محدود کردن آسیب، و بررسی وضعیت موجود مربوط می‌شوند.

مراحل فرآیند پاسخ به حادثه:

1. شناسایی (Identification): شناسایی اولیه حادثه یا تهدید امنیتی از طریق سیستم‌های نظارتی و هشدارها.
2. تحلیل و ارزیابی (Containment & Analysis): بررسی و ارزیابی تأثیر حادثه و محدود کردن دامنه آن.
3. واکنش و بازیابی (Eradication & Recovery): رفع تهدید و بازگرداندن سیستم‌ها به حالت عادی.
4. بازبینی و گزارش‌دهی (Post-Incident Review): ارزیابی عملکرد تیم و تنظیمات IRP و انجام گزارش‌های نهایی.

6. پیکربندی هشدارها و گزارش‌ها

در طول فرایند پاسخ به حوادث، باید اطلاع‌رسانی و هشدارهای مناسبی به تیم پاسخ‌دهی و سایر ذینفعان ارسال شود. این هشدارها باید شامل جزئیات کاملی از حادثه و وضعیت آن باشند.

پیکربندی هشدارها در Azure Sentinel:

1. وارد Azure Sentinel شوید.
2. به بخش Analytics بروید و قوانین جدید برای شناسایی تهدیدات ایجاد کنید.
3. در تنظیمات این قوانین، ارسال هشدار از طریق ایمیل یا پیام متنی را فعال کنید.
4. همچنین می‌توانید برای اقدامات خودکار از Playbooks استفاده کنید.

مثال پیکربندی هشدار:

New-AzSentinelAlertRule `
-ResourceGroupName <ResourceGroupName> `
-WorkspaceName <WorkspaceName> `
-Name "Ransomware Detection" `
-Severity "High" `
-AlertTrigger "File Encryption Detected"

7. شبیه‌سازی و تمرین پاسخ به حوادث

برای اطمینان از اینکه تیم پاسخ‌دهی قادر به انجام وظایف خود است، باید سناریوهای شبیه‌سازی شده از حوادث امنیتی را برگزار کنید. این تمرین‌ها باید به شبیه‌سازی شرایط واقعی با استفاده از ابزارهای موجود پرداخته و نحوه عملکرد تیم در زمان بحران را ارزیابی کنند.

تمرین شبیه‌سازی:

• شبیه‌سازی حمله Ransomware به یک سرور Windows Server و بررسی واکنش تیم.
• تمرین شبیه‌سازی حمله DDoS به سرویس‌های شبکه و پیاده‌سازی تدابیر دفاعی.

---

جمع‌بندی

Incident Response Plan (IRP) یک جزء اساسی از استراتژی امنیتی هر سازمان است که به کمک آن می‌توان به‌طور مؤثر حوادث امنیتی را مدیریت و محدود کرد. این طرح شامل مراحل مختلفی از شناسایی، تحلیل، واکنش و بازبینی حوادث امنیتی است و باید به‌طور منظم شبیه‌سازی و به‌روزرسانی شود. با ایجاد فرآیندهای مشخص برای شناسایی تهدیدات، استفاده از ابزارهای امنیتی پیشرفته و تمرین‌های مداوم، سازمان‌ها می‌توانند به‌طور مؤثری با تهدیدات روبه‌رو شده و از آسیب‌های بزرگ جلوگیری کنند.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Security Logs و Event Logs برای تحلیل و بررسی تهدیدات”]Security Logs و Event Logs ابزارهای حیاتی برای شناسایی، نظارت، و تحلیل تهدیدات امنیتی در سیستم‌ها و شبکه‌های سازمان‌ها هستند. این لاگ‌ها اطلاعات دقیق و جامعی در مورد فعالیت‌های مختلف در سرورها، دستگاه‌های شبکه، و برنامه‌های کاربردی فراهم می‌کنند. تحلیل دقیق این لاگ‌ها به تیم‌های امنیتی کمک می‌کند تا تهدیدات احتمالی را شناسایی کرده و در زمان مناسب اقداماتی را برای محدود کردن آسیب انجام دهند.

---

انواع لاگ‌ها و اهمیت آن‌ها

1. Security Logs

Security Logs، همان‌طور که از نامش پیداست، اطلاعاتی را در مورد رویدادهای امنیتی ثبت می‌کند. این لاگ‌ها شامل اطلاعاتی درباره تلاش‌های ناموفق برای ورود به سیستم، تغییرات در دسترسی‌ها و دیگر وقایع مرتبط با امنیت سیستم هستند.

اطلاعات موجود در Security Logs:

• تلاش‌های ناموفق برای ورود به سیستم.
• تغییرات در مجوزهای دسترسی به منابع حساس.
• ثبت ورود و خروج کاربران و سیستم‌ها.
• شناسایی فعالیت‌های مشکوک نظیر تلاش برای افزایش دسترسی.

2. Event Logs

Event Logs شامل تمامی رویدادهای سیستم و برنامه است که در فرآیندهای مختلف اجرا می‌شوند. این لاگ‌ها می‌توانند شامل اطلاعاتی در مورد خرابی‌های نرم‌افزاری، مشکلات سیستم، و همچنین رخدادهای امنیتی نیز باشند. در واقع، Event Logs به شما کمک می‌کند تا یک نمای کلی از عملکرد سیستم و وضعیت آن داشته باشید.

اطلاعات موجود در Event Logs:

• خطاها و هشدارهای نرم‌افزاری.
• عملیات موفق و ناموفق سیستم.
• زمان‌بندی و فرآیندهای سیستم.
• ارورهای مربوط به سخت‌افزار و نرم‌افزارها.

---

نحوه تحلیل Security Logs و Event Logs برای شناسایی تهدیدات

1. استفاده از Event Viewer در Windows Server

در Windows Server، ابزار Event Viewer برای مشاهده و تحلیل Security Logs و Event Logs استفاده می‌شود. این ابزار به شما این امکان را می‌دهد که به‌طور دقیق بررسی کنید که چه اتفاقاتی در سیستم شما رخ داده است.

مراحل مشاهده و تحلیل لاگ‌ها:

1. وارد سیستم سرور Windows Server شوید.
2. دکمه Windows + R را فشار دهید و دستور eventvwr.msc را وارد کنید.
3. در Event Viewer، به مسیر Windows Logs بروید.
4. برای مشاهده لاگ‌های امنیتی، بر روی Security کلیک کنید.
5. همچنین برای مشاهده رویدادهای سیستم، به System و Application مراجعه کنید.

تحلیل رویدادهای امنیتی:

• Event ID 4625: تلاش‌های ناموفق برای ورود به سیستم.
• Event ID 4672: اختصاص دسترسی‌های مدیریتی به کاربر.
• Event ID 4634: خروج از سیستم.
• Event ID 540: ورود موفق به سیستم از راه دور.

2. استفاده از PowerShell برای تحلیل لاگ‌ها

برای تحلیل سریع‌تر و مؤثرتر لاگ‌ها می‌توان از PowerShell استفاده کرد. این ابزار به شما امکان می‌دهد تا به‌صورت خودکار جستجو و فیلتر کردن رویدادها را انجام دهید.

دستور PowerShell برای جستجوی تلاش‌های ناموفق برای ورود:

Get-WinEvent -LogName Security `
| Where-Object {$_.Id -eq 4625} `
| Select-Object TimeCreated, Message

این دستور تمامی تلاش‌های ناموفق برای ورود به سیستم را نمایش می‌دهد.

3. استفاده از SIEM برای تجزیه و تحلیل پیشرفته

برای نظارت پیشرفته و تحلیل همزمان لاگ‌ها در سیستم‌ها و شبکه‌های مختلف، می‌توان از سیستم‌های SIEM (Security Information and Event Management) مانند Azure Sentinel استفاده کرد. این سیستم‌ها به شما کمک می‌کنند تا لاگ‌ها را از منابع مختلف جمع‌آوری کرده و به‌صورت متمرکز تحلیل کنید.

پیکربندی Azure Sentinel برای جمع‌آوری و تحلیل لاگ‌ها:

1. وارد Azure Sentinel شوید.
2. به بخش Configuration بروید و Data Connectors را انتخاب کنید.
3. برای جمع‌آوری Security Logs و Event Logs از منابع مختلف، Windows Security Event را انتخاب کرده و مراحل پیکربندی را دنبال کنید.
4. پس از جمع‌آوری لاگ‌ها، می‌توانید از KQL (Kusto Query Language) برای نوشتن کوئری‌هایی استفاده کنید که به شناسایی تهدیدات کمک می‌کند.

مثال کوئری در Azure Sentinel برای شناسایی تلاش‌های ناموفق برای ورود:

SecurityEvent
| where EventID == 4625
| project TimeGenerated, AccountName, Computer, IpAddress, LogonType

4. تحلیل و شناسایی تهدیدات

با استفاده از Security Logs و Event Logs، می‌توان به تحلیل تهدیدات مختلف پرداخته و آن‌ها را شناسایی کرد. ازجمله تهدیداتی که می‌توان شناسایی کرد، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• نفوذ به سیستم: تلاش‌های ناموفق برای ورود به سیستم و استفاده از اطلاعات کاربری.
• حملات Brute Force: مشاهده تلاش‌های مکرر برای ورود به سیستم با استفاده از پسوردهای مختلف.
• افزایش دسترسی غیرمجاز: شناسایی زمانی که یک کاربر دسترسی‌های غیرمجاز یا مدیریتی دریافت می‌کند.
• فعالیت‌های مشکوک: رفتارهای مشکوک نظیر دسترسی به فایل‌ها و منابع بدون مجوز یا زمان‌بندی‌های غیرمعمول.

---

جمع‌بندی

استفاده از Security Logs و Event Logs برای تحلیل و بررسی تهدیدات امنیتی، از ارکان اصلی نظارت و حفاظت از سیستم‌ها و شبکه‌ها است. با استفاده از ابزارهایی مانند Event Viewer و PowerShell، می‌توان به‌طور دقیق و سریع تهدیدات امنیتی را شناسایی کرد. همچنین با بهره‌گیری از سیستم‌های پیشرفته مانند Azure Sentinel، می‌توان فرآیندهای نظارتی و تحلیل را به‌صورت متمرکز و کارآمدتری انجام داد. این تحلیل‌ها به تیم‌های امنیتی کمک می‌کند تا حملات و تهدیدات را به موقع شناسایی کرده و اقداماتی لازم برای کاهش آسیب‌ها و محافظت از منابع سازمان انجام دهند.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”خودکارسازی واکنش به تهدیدات با Azure Logic Apps و Playbooks”]Azure Logic Apps و Playbooks ابزاری قدرتمند برای خودکارسازی فرآیندهای امنیتی در پاسخ به تهدیدات هستند. با استفاده از این ابزارها، می‌توان فرآیندهای نظارت بر تهدیدات و واکنش به آن‌ها را به صورت خودکار تنظیم کرد تا واکنش سریع‌تر و مؤثرتری به تهدیدات امنیتی انجام شود. این رویکرد به کاهش زمان واکنش به تهدیدات و همچنین بهبود امنیت کلی سیستم‌ها کمک می‌کند.

---

معرفی Azure Logic Apps

Azure Logic Apps یک سرویس ابری از Microsoft است که به شما امکان می‌دهد فرآیندهای خودکار را طراحی کنید. این سرویس از بیش از ۲۰۰ منبع مختلف، ازجمله سرویس‌های Microsoft و دیگر سرویس‌های ابری، پشتیبانی می‌کند. Logic Apps می‌تواند برای خودکارسازی وظایف روزمره، از جمله نظارت بر تهدیدات امنیتی، ارسال هشدارها، و واکنش به حوادث استفاده شود.

ویژگی‌های کلیدی Azure Logic Apps:

• اتصال به منابع مختلف: ارتباط با بیش از ۲۰۰ سرویس مختلف از جمله سیستم‌های امنیتی و ابزارهای نظارتی.
• ایجاد گردش‌های کاری (Workflows): طراحی و خودکارسازی فرآیندهای مختلف نظارت و واکنش.
• پشتیبانی از فرآیندهای پیچیده: می‌توان از Logic Apps برای پیاده‌سازی فرآیندهای پیچیده و چندمرحله‌ای استفاده کرد.

---

معرفی Playbooks در Azure Sentinel

Playbooks در Azure Sentinel مجموعه‌ای از جریان‌های کاری خودکار هستند که به‌طور خاص برای واکنش به تهدیدات امنیتی طراحی شده‌اند. Playbooks به شما این امکان را می‌دهند که فرآیندهای پاسخ به تهدیدات را به صورت خودکار و بر اساس شرایط خاص تعریف کنید. این Playbooks از Azure Logic Apps ساخته می‌شوند و می‌توانند شامل تعدادی اقدام خودکار مانند ارسال هشدارها، شناسایی تهدیدات و حتی بلوک کردن دسترسی‌های مشکوک باشند.

ویژگی‌های Playbooks:

• ادغام با Azure Sentinel: Playbooks به‌طور کامل با Azure Sentinel یکپارچه می‌شود و می‌تواند در پاسخ به رویدادهای امنیتی خاص اجرا شود.
• اقدامات خودکار: انجام اقداماتی مانند ارسال ایمیل، مسدود کردن آدرس‌های IP، یا تغییر تنظیمات سیستم به‌صورت خودکار.
• پشتیبانی از زبان‌های مختلف: Playbooks می‌توانند به زبان‌های مختلفی مانند PowerShell و Azure CLI نوشته شوند.

---

پیکربندی خودکارسازی واکنش به تهدیدات با Azure Logic Apps و Playbooks

1. ایجاد Logic App جدید

برای ایجاد یک Logic App جدید، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Logic Apps بروید و Create را انتخاب کنید.
3. نام، اشتراک، گروه منابع، و ناحیه را وارد کرده و Create را انتخاب کنید.
4. پس از ایجاد، وارد Logic App Designer شوید و اولین Trigger (محرک) را انتخاب کنید. برای مثال، می‌توانید از Azure Sentinel به‌عنوان محرک استفاده کنید تا Playbook به‌طور خودکار در صورت شناسایی تهدید اجرا شود.

2. تعریف Trigger در Logic App

یکی از معمول‌ترین Triggerهایی که می‌توانید استفاده کنید، Azure Sentinel است. برای این کار:

1. در Logic App Designer، گزینه Add Trigger را انتخاب کنید.
2. در جستجو، عبارت Azure Sentinel را وارد کنید و Trigger مناسب مانند When a response to an Azure Sentinel incident is triggered را انتخاب کنید.
3. پس از انتخاب Trigger، می‌توانید فیلترهای خاصی را اعمال کنید تا مشخص کنید که واکنش‌ها باید فقط در مواجهه با برخی تهدیدات یا رویدادها انجام شوند.

3. تعریف Actions در Playbook

پس از تعریف Trigger، می‌توانید اقدامات مختلفی را برای پاسخ به تهدیدات تنظیم کنید. این اقدامات ممکن است شامل ارسال ایمیل، مسدود کردن آدرس IP، یا ایجاد یک هشدار برای تیم امنیتی باشد.

برای مثال، برای مسدود کردن آدرس IP یک مهاجم، می‌توانید از یک اقدام به نام Azure Firewall – Block IP استفاده کنید.

مثال پیکربندی برای مسدود کردن IP:

1. در Action، گزینه Azure Firewall را انتخاب کنید.
2. سپس گزینه Block IP را انتخاب کرده و آدرس IP مشکوک را وارد کنید.

4. اتصال Playbook به Azure Sentinel

برای اینکه Playbook به‌طور خودکار فعال شود، باید آن را به Azure Sentinel متصل کنید. این اتصال به شما این امکان را می‌دهد که Playbook بر اساس هشدارها و رویدادهای امنیتی که در Azure Sentinel شناسایی می‌شوند، اجرا شود.

1. در Azure Sentinel، به قسمت Configuration بروید و Playbooks را انتخاب کنید.
2. New Playbook را انتخاب کنید و Playbook خود را انتخاب کنید که قبلاً در Logic Apps ساخته‌اید.
3. پس از اتصال Playbook به Azure Sentinel، می‌توانید آن را با یک رویداد خاص یا شرایط تهدیدی که در Azure Sentinel شناسایی می‌شود، مرتبط کنید.

---

مثال‌های کاربردی برای استفاده از Playbooks

1. ارسال هشدار به تیم امنیتی

زمانی که Azure Sentinel یک تهدید جدید شناسایی می‌کند، می‌توان از Playbook برای ارسال هشدار فوری به تیم امنیتی از طریق ایمیل یا پیامک استفاده کرد.

اقدامات:

• انتخاب Trigger از Azure Sentinel.
• استفاده از Action برای ارسال ایمیل به تیم امنیتی با جزئیات تهدید.

2. مسدود کردن آدرس‌های IP مشکوک

در صورت شناسایی یک حمله از یک آدرس IP خاص، Playbook می‌تواند اقدام به مسدود کردن آن آدرس در Azure Firewall کند.

اقدامات:

• Trigger از Azure Sentinel برای شناسایی حمله.
• Action برای مسدود کردن IP در Azure Firewall.

3. ایجاد Incident در Azure Sentinel

زمانی که یک تهدید شناسایی می‌شود، Playbook می‌تواند اقدام به ایجاد یک Incident در Azure Sentinel برای نظارت بیشتر کند.

اقدامات:

• Trigger از Azure Sentinel.
• Action برای ایجاد Incident در Azure Sentinel و ارسال اطلاع‌رسانی به تیم امنیتی.

---

جمع‌بندی

استفاده از Azure Logic Apps و Playbooks برای خودکارسازی واکنش به تهدیدات امنیتی یک رویکرد مؤثر و کارآمد است. این ابزارها به شما این امکان را می‌دهند که به‌طور خودکار و سریع به تهدیدات امنیتی پاسخ دهید و زمان واکنش را کاهش دهید. با ایجاد Playbooks مناسب، می‌توان فرآیندهای پیچیده و متعدد را به‌طور خودکار پیاده‌سازی کرده و امنیت سیستم‌ها و منابع شبکه را به‌طور قابل توجهی بهبود بخشید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 6. مدیریت امنیت هویت‌ها و احراز هویت چندمرحله‌ای (MFA)”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیاده‌سازی و پیکربندی Azure Multi-Factor Authentication (MFA)”]Azure Multi-Factor Authentication (MFA) یک لایه امنیتی اضافی برای اطمینان از اینکه کاربران تنها زمانی به منابع خود دسترسی دارند که هویت آن‌ها به‌درستی تأیید شده باشد، به کار می‌رود. MFA نیازمند آن است که کاربران علاوه بر وارد کردن نام کاربری و رمز عبور خود، یک فاکتور اضافی را برای تأیید هویت خود ارائه دهند. این فاکتور می‌تواند شامل اطلاعاتی مانند پیامک، تماس تلفنی، یا برنامه‌های Authenticator باشد.

در این بخش، مراحل پیاده‌سازی و پیکربندی Azure MFA برای فراهم آوردن امنیت بیشتر برای کاربران و منابع سیستم‌های ابری به‌طور گام به گام توضیح داده می‌شود.

---

مزایای استفاده از Azure Multi-Factor Authentication

• افزایش امنیت: با اضافه کردن لایه‌های امنیتی بیشتر (مانند تلفن همراه یا برنامه Authenticator)، از دسترسی غیرمجاز به سیستم جلوگیری می‌شود.
• کاهش ریسک دسترسی به اطلاعات حساس: با جلوگیری از حملات فیشینگ و سرقت هویت، اطلاعات حساس به‌طور مؤثری محافظت می‌شود.
• انعطاف‌پذیری بالا: Azure MFA پشتیبانی از روش‌های مختلف تأیید هویت را فراهم می‌کند، ازجمله کدهای پیامک، تماس تلفنی، و برنامه‌های احراز هویت.

---

پیش‌نیازهای Azure MFA

برای پیاده‌سازی و پیکربندی Azure MFA، ابتدا باید موارد زیر را در نظر بگیرید:

1. اشتراک Azure Active Directory: شما به یک اشتراک Azure Active Directory (AAD) نیاز دارید که شامل ویژگی‌های MFA باشد. معمولاً اشتراک‌های Azure AD Premium P1 یا P2 شامل این ویژگی هستند.
2. تنظیمات اولیه Azure AD: باید کاربران و گروه‌ها در Azure Active Directory شما به درستی پیکربندی شوند.

---

مراحل پیاده‌سازی Azure Multi-Factor Authentication

1. فعال‌سازی Azure MFA در Azure Active Directory

برای فعال‌سازی MFA در Azure AD، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Azure Active Directory بروید.
3. از منوی سمت چپ، به Security رفته و گزینه Multi-Factor Authentication را انتخاب کنید.
4. در صفحه Multi-Factor Authentication، گزینه Getting Started را انتخاب کنید.
5. در این بخش، شما می‌توانید MFA را برای کاربران فعال کنید. معمولاً دو گزینه برای فعال‌سازی MFA وجود دارد:
   • Cloud-based MFA: این گزینه برای کاربران خاص در Azure Active Directory فعال می‌شود.
   • Conditional Access: این گزینه از سیاست‌های دسترسی مبتنی بر شرایط برای فعال‌سازی MFA استفاده می‌کند.
6. پس از انتخاب نوع فعال‌سازی، تغییرات لازم را ذخیره کرده و MFA را برای کاربران خود فعال کنید.

2. پیکربندی سیاست‌های MFA با استفاده از Conditional Access

یکی از روش‌های پیشرفته برای فعال‌سازی MFA استفاده از Conditional Access است. این سیاست‌ها می‌توانند تعیین کنند که MFA فقط در شرایط خاص فعال شود (مانند ورود از مکان‌های غیرمعمول یا دستگاه‌های ناشناخته).

برای پیکربندی سیاست‌های Conditional Access برای MFA:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Azure Active Directory بروید و سپس Security را انتخاب کنید.
3. در بخش Conditional Access, New Policy را انتخاب کنید.
4. در مرحله Assignments، تنظیمات مربوط به کاربران، گروه‌ها یا اپلیکیشن‌ها را انتخاب کنید.
5. در قسمت Cloud apps or actions، برنامه‌هایی که می‌خواهید سیاست را روی آن‌ها اعمال کنید، انتخاب کنید.
6. سپس در بخش Access controls، گزینه Grant را انتخاب کرده و گزینه Require multi-factor authentication را فعال کنید.
7. در نهایت، تغییرات را ذخیره کرده و سیاست جدید خود را فعال کنید.

3. پیکربندی روش‌های تأیید هویت برای کاربران

بعد از فعال‌سازی MFA، باید روش‌های تأیید هویت برای کاربران پیکربندی شود. این روش‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• پیامک (SMS): ارسال یک کد تأیید به شماره تلفن همراه کاربر.
• تماس تلفنی (Voice call): تماس تلفنی برای دریافت کد تأیید.
• Microsoft Authenticator: استفاده از برنامه Microsoft Authenticator برای تأیید هویت.
• Windows Hello for Business: استفاده از اعتبار سنجی از طریق بیومتریک یا PIN.

برای پیکربندی این روش‌ها برای کاربران:

1. وارد Azure Portal شوید و به بخش Azure Active Directory بروید.
2. از منوی سمت چپ، گزینه Security را انتخاب کرده و سپس Multi-Factor Authentication را کلیک کنید.
3. در صفحه Multi-Factor Authentication, کاربران خود را انتخاب کنید و گزینه Enable را برای فعال‌سازی MFA انتخاب کنید.
4. پس از فعال‌سازی MFA، از کاربران خواسته می‌شود که یکی از روش‌های تأیید هویت را برای خود پیکربندی کنند. این روش‌ها معمولاً در هنگام اولین ورود یا پس از تنظیم MFA برای کاربران قابل انتخاب هستند.

4. آزمایش و بررسی پیکربندی MFA

بعد از پیکربندی Azure MFA، بهتر است تست‌های مختلفی انجام دهید تا از عملکرد صحیح آن مطمئن شوید.

1. با یکی از حساب‌های کاربری که MFA فعال شده، وارد سیستم شوید.
2. سیستم از کاربر درخواست خواهد کرد که تأیید هویت دوم را از طریق روش انتخابی (پیامک، تماس تلفنی، یا برنامه Authenticator) وارد کند.
3. تست کنید که آیا سیستم به‌درستی با روش‌های مختلف تأیید هویت تعامل دارد.

---

نکات اضافی برای مدیریت Azure MFA

1. پشتیبان‌گیری از روش‌های تأیید هویت: بهتر است کاربران بتوانند روش‌های مختلف تأیید هویت را برای مواقعی که دسترسی به روش اصلی خود ندارند، انتخاب کنند.
2. گزارش‌گیری MFA: Azure AD گزارش‌های دقیق از نحوه استفاده کاربران از MFA ارائه می‌دهد. این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا الگوهای رفتاری کاربران را شناسایی کنید و در صورت نیاز، سیاست‌های امنیتی خود را تنظیم کنید.
3. استفاده از MFA Server برای استفاده از MFA در محیط‌های On-premises: در صورتی که نیاز به استفاده از MFA در محیط‌های On-premises دارید، می‌توانید از Azure MFA Server برای پیاده‌سازی آن استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

پیاده‌سازی و پیکربندی Azure Multi-Factor Authentication (MFA) یک روش مؤثر برای افزایش امنیت دسترسی به منابع سیستم‌های ابری است. با استفاده از روش‌های مختلف تأیید هویت، شما می‌توانید از دسترسی غیرمجاز به منابع حساس جلوگیری کرده و لایه‌های امنیتی اضافی ایجاد کنید. استفاده از Conditional Access برای اعمال سیاست‌های MFA در شرایط خاص، از دیگر ویژگی‌های مفید این سرویس است که می‌تواند به شما کمک کند تا امنیت بیشتری را در محیط‌های ابری خود فراهم کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”مدیریت Conditional Access Policies در Azure AD برای کنترل دسترسی‌ها”]Conditional Access یکی از ابزارهای قدرتمند در Azure Active Directory (Azure AD) است که به شما امکان می‌دهد دسترسی کاربران به منابع و سرویس‌های مختلف را بر اساس شرایط خاص و سیاست‌های تعریف‌شده کنترل کنید. این سیاست‌ها به شما کمک می‌کنند تا دسترسی به منابع را تنها در شرایط امن و مناسب فراهم کنید، که این امر در جلوگیری از تهدیدات امنیتی و تقویت سیاست‌های امنیتی سازمانی بسیار مؤثر است.

در این بخش، به معرفی Conditional Access Policies و نحوه ایجاد و مدیریت این سیاست‌ها برای کنترل دسترسی‌ها در Azure AD پرداخته می‌شود. این تنظیمات به شما اجازه می‌دهند تا تصمیم‌گیری‌ها و دسترسی‌ها را مبتنی بر شرایط خاص مانند نوع دستگاه، موقعیت جغرافیایی، وضعیت احراز هویت و سایر ویژگی‌های کاربران تعیین کنید.

---

مزایای استفاده از Conditional Access

• افزایش امنیت دسترسی‌ها: با اعمال سیاست‌های مبتنی بر شرایط خاص، از دسترسی غیرمجاز به منابع جلوگیری می‌شود.
• پیکربندی ساده و انعطاف‌پذیر: امکان تعریف سیاست‌های دقیق بر اساس کاربران، اپلیکیشن‌ها، و شرایط محیطی فراهم است.
• کنترل دقیق‌تر روی دسترسی‌ها: دسترسی به منابع تنها در شرایط خاص و تحت مدیریت و نظارت انجام می‌شود.
• پشتیبانی از احراز هویت چندعاملی (MFA): سیاست‌ها می‌توانند برای تأمین امنیت بیشتر از MFA استفاده کنند.

---

مراحل مدیریت Conditional Access Policies در Azure AD

1. ایجاد یک سیاست Conditional Access جدید

برای ایجاد یک سیاست Conditional Access جدید، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. از منوی سمت چپ، به Azure Active Directory بروید.
3. در پنل سمت چپ، گزینه Security را انتخاب کرده و سپس گزینه Conditional Access را انتخاب کنید.
4. در صفحه Conditional Access, گزینه New Policy را انتخاب کنید.
5. در این مرحله، باید سیاست خود را پیکربندی کنید.

2. انتخاب کاربران و گروه‌ها برای سیاست

در این مرحله، شما باید مشخص کنید که کدام کاربران یا گروه‌ها تحت تأثیر این سیاست قرار می‌گیرند. برای این کار:

1. در بخش Assignments, گزینه Users and groups را انتخاب کنید.
2. می‌توانید سیاست را برای تمامی کاربران اعمال کنید یا تنها آن را برای گروه‌های خاص اعمال کنید.
3. در صورت نیاز، می‌توانید از Exclude برای نادیده گرفتن برخی از کاربران یا گروه‌ها استفاده کنید.

3. انتخاب برنامه‌ها و منابع برای سیاست

در مرحله بعدی، شما باید مشخص کنید که این سیاست به کدام برنامه‌ها یا منابع اعمال شود:

1. در بخش Cloud apps or actions, گزینه Select apps را انتخاب کنید.
2. از اینجا می‌توانید مشخص کنید که سیاست شما برای کدام برنامه‌های SaaS یا اپلیکیشن‌های سازمانی اعمال شود.
3. برای انتخاب همه برنامه‌ها، گزینه All cloud apps را انتخاب کنید.

4. تنظیم شرایط برای سیاست

در این مرحله، می‌توانید شرایطی مانند نوع دستگاه، موقعیت جغرافیایی، وضعیت دستگاه (مانند دستگاه‌های متصل به Intune) یا حتی نوع شبکه (شبکه امن یا شبکه عمومی) را برای اعمال سیاست تنظیم کنید.

1. به بخش Conditions بروید.
2. در این بخش، شما می‌توانید شرایطی مانند:
   • Device platform: برای تعیین پلتفرم‌های خاص دستگاه مانند iOS، Android یا Windows.
   • Locations: برای تنظیم دسترسی بر اساس موقعیت جغرافیایی.
   • Device state: برای مدیریت دستگاه‌های متصل به Intune.
3. شرایط موردنظر خود را تنظیم کرده و آن‌ها را فعال کنید.

5. انتخاب اقدامات برای سیاست

در این مرحله، شما باید تصمیم بگیرید که در صورت برآورده شدن شرایط، چه اقداماتی باید انجام شود. این اقدامات می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

1. Grant: اجازه دسترسی به منبع را می‌دهد، اما می‌تواند همراه با شروطی مانند نیاز به Multi-Factor Authentication (MFA) باشد.
   • برای پیکربندی این گزینه، گزینه Grant را انتخاب کرده و سپس گزینه Require multi-factor authentication را فعال کنید.
2. Block: دسترسی به منابع را مسدود می‌کند.
   • اگر شرایط اعمال‌شده برای دسترسی به منابع مناسب نباشد، می‌توانید دسترسی را کاملاً مسدود کنید.

6. تنظیم سیاست گزارش‌دهی

بعد از تنظیم شرایط و اقدامات، در بخش Enable policy, شما می‌توانید مشخص کنید که آیا این سیاست به‌صورت فعال اجرا شود یا فقط گزارش‌های آن را مشاهده کنید. این تنظیمات به شما کمک می‌کنند تا قبل از اعمال سیاست به‌صورت واقعی، آن را تست کنید.

1. On: سیاست به‌صورت فعال اجرا می‌شود و دسترسی‌ها را طبق تنظیمات انجام می‌دهد.
2. Report-only: فقط گزارش‌هایی از تأثیر سیاست در دسترس خواهد بود و هیچ تغییری در دسترسی‌ها ایجاد نخواهد شد.

7. ذخیره و اعمال سیاست

پس از تنظیم تمامی پارامترها، سیاست خود را ذخیره کرده و آن را فعال کنید. پس از فعال‌سازی، سیاست به‌طور خودکار بر اساس شرایطی که شما تعریف کرده‌اید، اعمال خواهد شد.

---

بررسی و نظارت بر سیاست‌های Conditional Access

پس از ایجاد و اعمال سیاست‌های Conditional Access, باید به‌طور مداوم آن‌ها را نظارت و ارزیابی کنید تا از عملکرد صحیح و مؤثر آن‌ها اطمینان حاصل کنید.

برای مشاهده گزارش‌ها و فعالیت‌ها:

1. به بخش Sign-ins در Azure Active Directory بروید.
2. در بخش Sign-ins, می‌توانید گزارشی از تلاش‌های ورود کاربران و اینکه آیا این تلاش‌ها با سیاست‌های Conditional Access هماهنگ بوده‌اند یا نه، مشاهده کنید.
3. اگر کاربری نتواند وارد سیستم شود به دلیل سیاست Conditional Access, می‌توانید دلایل آن را بررسی کنید.

---

نکات اضافی برای بهبود عملکرد Conditional Access

• **استفاده از Azure AD Identity Protection: برای تقویت سیاست‌های امنیتی و بهبود کنترل دسترسی‌ها، می‌توانید از Azure AD Identity Protection برای تشخیص تهدیدات و اقدام بر اساس آن‌ها استفاده کنید.
• گزارش‌ها و هشدارها: به‌طور مداوم گزارش‌های امنیتی و هشدارها را بررسی کنید تا به مشکلات و تهدیدات احتمالی پی ببرید.
• استفاده از سیاست‌های ترکیبی: می‌توانید سیاست‌ها را به‌طور ترکیبی اعمال کنید، مانند نیاز به MFA در صورت ورود از مکان‌های خاص یا دستگاه‌های ناشناخته.

---

جمع‌بندی

Conditional Access یکی از مهم‌ترین ابزارها در Azure Active Directory است که به شما امکان می‌دهد دسترسی به منابع را بر اساس شرایط مختلف و سیاست‌های تعریف‌شده مدیریت کنید. با استفاده از این ابزار، می‌توانید به‌طور مؤثری از منابع خود محافظت کرده و تنها در شرایط امن به کاربران دسترسی بدهید. استفاده از شرایط و اقدامات مختلف مانند Multi-Factor Authentication (MFA)، مسدود کردن دسترسی و پیکربندی بر اساس مکان یا نوع دستگاه، از امکانات کلیدی این ابزار است که می‌تواند امنیت سازمان شما را به‌طور قابل‌توجهی افزایش دهد.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Azure AD Identity Protection برای شناسایی و کاهش ریسک‌های امنیتی”]Azure AD Identity Protection یک ابزار قدرتمند در Azure Active Directory (Azure AD) است که به سازمان‌ها کمک می‌کند تا تهدیدات و ریسک‌های امنیتی مربوط به هویت کاربران را شناسایی و کاهش دهند. این ابزار به‌ویژه برای شناسایی رفتارهای مشکوک و اقداماتی که ممکن است نشان‌دهنده حملات به حساب‌های کاربران باشد، طراحی شده است.

با استفاده از Azure AD Identity Protection، می‌توانید خطرات و تهدیدات را قبل از اینکه به بحران تبدیل شوند شناسایی کنید و از آن‌ها پیشگیری کنید. این ابزار قادر است اطلاعات مربوط به ورودهای مشکوک، درخواست‌های دسترسی غیرمجاز و هرگونه رفتار غیرعادی دیگر را تجزیه و تحلیل کرده و به شما در اتخاذ تصمیمات امنیتی آگاهانه کمک کند.

---

مزایای استفاده از Azure AD Identity Protection

• شناسایی تهدیدات ناشی از رفتارهای مشکوک: این ابزار می‌تواند فعالیت‌های مشکوک را شناسایی کرده و به مدیران امنیتی هشدار دهد.
• کاهش ریسک‌های مربوط به هویت کاربران: با شناسایی ورودهای غیرمجاز و وضعیت حساب‌های کاربران، می‌توانید خطرات احتمالی را کاهش دهید.
• پیشگیری از حملات به حساب‌ها: با استفاده از سیاست‌های پیشگیرانه مانند MFA، می‌توانید ورودهای غیرمجاز را مسدود کرده و از حملات جلوگیری کنید.
• گزارش‌دهی و نظارت مداوم: شما می‌توانید فعالیت‌ها و وضعیت امنیتی کاربران را به‌طور مداوم زیر نظر داشته باشید.

---

ویژگی‌ها و قابلیت‌های Azure AD Identity Protection

1. شناسایی ریسک‌های مرتبط با هویت کاربران

Azure AD Identity Protection قادر است ریسک‌های مرتبط با هویت‌های کاربران را شناسایی کرده و به مدیران امنیتی اطلاعات دقیقی از وضعیت امنیتی حساب‌ها ارائه دهد. این شناسایی به‌طور خودکار انجام می‌شود و ریسک‌های مختلفی را شامل می‌شود، از جمله:

• ورودهای مشکوک (Risky sign-ins): ورودی‌هایی که از مکان‌های جغرافیایی یا دستگاه‌های جدید انجام شده‌اند و ممکن است ناشی از حملات نفوذی باشند.
• حساب‌های دچار خطر (Risky accounts): حساب‌هایی که به دلیل وارد کردن اطلاعات اشتباه زیاد یا رفتار غیرعادی در معرض خطر قرار دارند.
• نشانه‌های حملات (Risky behaviors): فعالیت‌های مشکوک مانند تلاش‌های مکرر برای ورود به سیستم از یک IP نامطمئن یا تغییرات ناگهانی در رفتار کاربران.

2. ایجاد و اعمال سیاست‌های امنیتی

با استفاده از Azure AD Identity Protection، شما می‌توانید سیاست‌هایی برای مقابله با تهدیدات شناسایی‌شده ایجاد کرده و آن‌ها را به‌صورت خودکار اعمال کنید. این سیاست‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• Multi-Factor Authentication (MFA): برای حساب‌های شناسایی‌شده به‌عنوان در معرض خطر، می‌توانید احراز هویت چندعاملی را فعال کنید تا اطمینان حاصل شود که فقط کاربران معتبر به سیستم دسترسی پیدا می‌کنند.
• پیکربندی محدودیت‌های دسترسی: در صورت شناسایی یک حساب به‌عنوان در معرض خطر، می‌توانید دسترسی‌های آن حساب را محدود کنید تا از دسترسی غیرمجاز جلوگیری شود.
• نیاز به تغییر گذرواژه: به کاربران مشکوک اعلام می‌شود که گذرواژه خود را تغییر کنند.

3. گزارش‌دهی و نظارت بر تهدیدات

Azure AD Identity Protection ابزارهای قدرتمندی برای نظارت و گزارش‌دهی در اختیار شما قرار می‌دهد. از جمله این ابزارها:

• Security reports: گزارش‌هایی که شامل تمام جزئیات مربوط به تهدیدات شناسایی‌شده و اقدامات انجام‌شده برای مقابله با آن‌ها هستند.
• Risky sign-ins report: گزارشی که ورودهای مشکوک به سیستم را نشان می‌دهد و می‌توانید آن‌ها را بررسی کنید تا از هرگونه تهدید جلوگیری کنید.
• Risky users report: گزارشی که نشان می‌دهد کدام کاربران در معرض خطر قرار دارند و برای آن‌ها چه اقداماتی باید انجام شود.

4. تشخیص و واکنش به تهدیدات

یکی از ویژگی‌های کلیدی Azure AD Identity Protection توانایی آن در تشخیص و واکنش سریع به تهدیدات است. این ویژگی به شما امکان می‌دهد تا به‌طور خودکار اقدامات امنیتی را بر اساس تحلیل‌های شناسایی‌شده اعمال کنید، از جمله:

• Block access: مسدود کردن دسترسی به حساب‌های مشکوک.
• Require password change: درخواست تغییر گذرواژه برای حساب‌های مشکوک.
• Trigger MFA: فعال‌سازی MFA برای احراز هویت دوباره در صورت شناسایی تهدیدات.

5. پیکربندی ریسک‌های مختلف و سیاست‌ها برای هویت‌ها

در Azure AD Identity Protection، می‌توانید انواع ریسک‌ها را با توجه به نیاز سازمان خود پیکربندی کرده و سیاست‌های مختلفی برای هویت‌ها ایجاد کنید. این سیاست‌ها می‌توانند به‌صورت خودکار برای کاربران اعمال شوند و بسته به وضعیت هویت، اقدامات مختلفی انجام دهند.

---

مراحل پیکربندی و استفاده از Azure AD Identity Protection

1. دسترس‌پذیر کردن Azure AD Identity Protection

برای استفاده از Azure AD Identity Protection, ابتدا باید اشتراک مناسب Azure را داشته باشید. این ویژگی در اشتراک‌های Azure AD Premium P2 موجود است.

1. وارد Azure Portal شوید.
2. از منوی سمت چپ، به Azure Active Directory بروید.
3. در بخش Security, گزینه Identity Protection را انتخاب کنید.

2. پیکربندی سیاست‌های ریسک

برای ایجاد سیاست‌های ریسک در Azure AD Identity Protection, مراحل زیر را انجام دهید:

1. از بخش Risk policies, گزینه New policy را انتخاب کنید.
2. در صفحه جدید، شرایط مختلفی را انتخاب کنید که بر اساس آن‌ها سیاست‌های خود را تنظیم کنید.
   • User risk policy: سیاست‌هایی که بر اساس وضعیت هویت کاربر تنظیم می‌شوند.
   • Sign-in risk policy: سیاست‌هایی که بر اساس شرایط ورود به سیستم و رفتارهای مشکوک تنظیم می‌شوند.

3. تنظیمات Multi-Factor Authentication (MFA)

در صورتی که سیاست‌های شما نیاز به MFA دارند، آن را از طریق Conditional Access در Azure AD تنظیم کنید. برای این کار:

1. به Azure AD Conditional Access بروید.
2. یک New policy ایجاد کرده و سیاست MFA را برای کاربران در معرض خطر فعال کنید.

4. نظارت و گزارش‌دهی

پس از پیکربندی سیاست‌ها، شما می‌توانید فعالیت‌ها و تهدیدات شناسایی‌شده را در بخش Reports مشاهده کرده و تجزیه و تحلیل کنید. این گزارش‌ها شامل تمامی ورودی‌های مشکوک و حساب‌های دچار خطر هستند و به شما این امکان را می‌دهند که واکنش‌های لازم را برای کاهش خطرات انجام دهید.

---

جمع‌بندی

Azure AD Identity Protection ابزاری حیاتی برای شناسایی و کاهش ریسک‌های امنیتی مربوط به هویت‌های کاربران است. با استفاده از این ابزار، شما می‌توانید به‌طور مؤثر تهدیدات مربوط به ورودهای مشکوک، رفتارهای غیرعادی و ریسک‌های امنیتی کاربران را شناسایی کرده و اقدامات پیشگیرانه و واکنشی به موقع انجام دهید. از جمله ویژگی‌های مهم این ابزار می‌توان به تشخیص تهدیدات، ایجاد سیاست‌های امنیتی، فعال‌سازی MFA، و گزارش‌دهی دقیق اشاره کرد. این قابلیت‌ها به شما کمک می‌کنند تا امنیت سازمان خود را در برابر تهدیدات و حملات هویتی تقویت کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیاده‌سازی Windows Hello for Business برای احراز هویت بیومتریک”]

پیاده‌سازی Windows Hello for Business برای احراز هویت بیومتریک

Windows Hello for Business یک ویژگی قدرتمند در سیستم‌عامل‌های Windows 10 و Windows 11 است که به کاربران امکان می‌دهد بدون استفاده از رمزعبور، از روش‌های بیومتریک و سایر روش‌های پیشرفته برای احراز هویت استفاده کنند. این قابلیت از ترکیب ویژگی‌های بیومتریک مانند تشخیص چهره یا اثر انگشت، همراه با PIN امن یا دستگاه‌های فیزیکی مانند Windows Hello security keys پشتیبانی می‌کند.

Windows Hello for Business یک روش امن و راحت برای دسترسی به دستگاه‌ها، برنامه‌ها و منابع سازمانی است. این ویژگی در برابر حملات فیشینگ و سرقت اطلاعات بسیار مقاوم است و به کاربران تجربه‌ای امن و سریع از احراز هویت را ارائه می‌دهد.

در این بخش، به شما نشان خواهیم داد که چگونه Windows Hello for Business را برای استفاده در سازمان خود پیاده‌سازی کنید.

---

مزایای استفاده از Windows Hello for Business

• امنیت بالاتر: استفاده از بیومتریک یا دستگاه‌های فیزیکی باعث می‌شود که امنیت ورود به سیستم به‌طور چشمگیری افزایش یابد و خطر سرقت رمزعبور به حداقل برسد.
• کاربرد آسان: کاربران می‌توانند با استفاده از ویژگی‌های بیومتریک (مانند چهره یا اثر انگشت) به سیستم وارد شوند و نیازی به یادآوری رمزعبور ندارند.
• کاهش حملات فیشینگ: از آنجا که هیچ رمزعبوری به‌صورت متنی ذخیره نمی‌شود، امکان حملات فیشینگ و دزدی اطلاعات به حداقل می‌رسد.
• یکپارچگی با Active Directory و Azure AD: این ویژگی به‌طور یکپارچه با Active Directory و Azure Active Directory (Azure AD) کار می‌کند و می‌توان از آن برای دسترسی به منابع داخلی و ابری استفاده کرد.

---

پیش‌نیازها برای پیاده‌سازی Windows Hello for Business

قبل از شروع به پیکربندی و پیاده‌سازی Windows Hello for Business، باید برخی از پیش‌نیازها و شرایط را فراهم کنید:

1. دستگاه‌ها باید Windows 10 یا Windows 11 داشته باشند: برای استفاده از Windows Hello for Business، دستگاه‌ها باید از Windows 10 Pro یا نسخه‌های بالاتر پشتیبانی کنند.
2. Active Directory یا Azure Active Directory: دستگاه‌ها باید به یک دایرکتوری فعال (Active Directory یا Azure Active Directory) متصل شوند.
3. گواهینامه‌ها و گواهینامه‌های مورد نیاز: اگر از احراز هویت مبتنی بر گواهی (Certificate-based Authentication) استفاده می‌کنید، باید گواهینامه‌ها و زیرساخت گواهی مناسب را پیکربندی کنید.
4. گواهی‌های امنیتی برای دستگاه‌ها: اگر دستگاه‌ها از روش‌های مبتنی بر گواهینامه استفاده می‌کنند، باید گواهینامه‌های لازم برای تأسیس ارتباط امن فراهم باشد.

---

مراحل پیاده‌سازی Windows Hello for Business

1. فعال‌سازی Windows Hello for Business در Group Policy

برای شروع، باید Group Policy را برای فعال‌سازی Windows Hello for Business پیکربندی کنید. این کار به‌ویژه برای محیط‌های داخلی و شبکه‌های Active Directory مفید است.

1. وارد Group Policy Management Console شوید.
2. برای ایجاد یک Group Policy Object جدید، بر روی Group Policy Objects کلیک راست کرده و گزینه New را انتخاب کنید.
3. نام جدیدی برای GPO انتخاب کنید (برای مثال: “Windows Hello for Business Configuration”).
4. GPO را ویرایش کرده و به مسیر زیر بروید:

   Computer Configuration > Administrative Templates > Windows Components > Windows Hello for Business
   

5. گزینه Use Windows Hello for Business را فعال کنید.
6. در ادامه، تنظیمات مختلفی برای PIN و بیومتریک (چهره و اثر انگشت) را پیکربندی کنید.

2. پیکربندی Active Directory یا Azure Active Directory

برای پشتیبانی از Windows Hello for Business در سطح سازمان، شما باید اطمینان حاصل کنید که دستگاه‌های کاربران به Active Directory یا Azure AD متصل شده باشند.

• در Active Directory:
  • اطمینان حاصل کنید که همه دستگاه‌ها به Domain متصل هستند و از قابلیت‌های Group Policy پشتیبانی می‌کنند.
• در Azure Active Directory:
  • به Azure AD portal بروید و در بخش Devices، قابلیت‌های احراز هویت را پیکربندی کنید.
  • به بخش Security رفته و گزینه Authentication Methods را فعال کنید.

3. پیکربندی و فعال‌سازی PIN برای Windows Hello

1. از طریق Group Policy، فعال‌سازی PIN برای دستگاه‌ها را انجام دهید. در مسیر زیر، این گزینه را فعال کنید:

   Computer Configuration > Administrative Templates > Windows Components > Windows Hello for Business > Turn on PIN sign-in
   

2. سپس، از کاربران بخواهید که از PIN استفاده کنند. این کار می‌تواند به‌عنوان روش احراز هویت اصلی یا همراه با بیومتریک (چهره و اثر انگشت) باشد.

4. فعال‌سازی تشخیص چهره یا اثر انگشت

اگر قصد دارید از Windows Hello for Business برای استفاده از تشخیص چهره یا اثر انگشت استفاده کنید، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. به Settings > Accounts > Sign-in options بروید.
2. در قسمت Windows Hello, گزینه‌های Face Recognition یا Fingerprint را انتخاب کنید.
3. راه‌اندازی تشخیص چهره یا اثر انگشت را انجام دهید. سیستم از شما می‌خواهد که یک PIN تعریف کنید تا از آن برای احراز هویت استفاده شود.
4. پس از فعال‌سازی، کاربران می‌توانند از بیومتریک برای ورود به سیستم استفاده کنند.

5. پیکربندی سیاست‌های امنیتی برای Windows Hello for Business

برای مدیریت بیشتر امنیت و پیکربندی ویژگی‌های Windows Hello for Business، می‌توانید سیاست‌های امنیتی را از طریق Group Policy یا Intune برای دستگاه‌ها تنظیم کنید. این سیاست‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• حداقل طول PIN: برای جلوگیری از استفاده از PIN‌های ضعیف، می‌توانید یک حداقل طول برای PIN تنظیم کنید.
• فعال‌سازی یا غیرفعال کردن بیومتریک: می‌توانید از طریق تنظیمات، ویژگی‌های Face Recognition و Fingerprint را برای دستگاه‌ها فعال یا غیرفعال کنید.
• چندین روش احراز هویت: می‌توانید برای دستگاه‌های خاص، استفاده از PIN و بیومتریک را به‌طور همزمان فعال کنید.

6. استفاده از Intune برای مدیریت دستگاه‌های موبایل

اگر سازمان شما دستگاه‌های موبایل یا تبلت‌هایی دارد که از Windows Hello for Business استفاده می‌کنند، می‌توانید از Microsoft Intune برای پیکربندی و مدیریت این دستگاه‌ها استفاده کنید. در این صورت، باید پیکربندی‌های MFA و احراز هویت بیومتریک را از طریق Intune تنظیم کنید تا مطمئن شوید که همه دستگاه‌ها مطابق با استانداردهای امنیتی سازمان تنظیم شده‌اند.

---

جمع‌بندی

Windows Hello for Business یک روش امن و راحت برای احراز هویت است که به کاربران این امکان را می‌دهد تا بدون استفاده از رمزعبور، به دستگاه‌ها و منابع سازمانی دسترسی پیدا کنند. این ویژگی از روش‌های بیومتریک مانند تشخیص چهره و اثر انگشت پشتیبانی می‌کند و برای کاهش خطر حملات فیشینگ و سرقت رمزعبور بسیار مؤثر است. برای پیاده‌سازی این ویژگی، شما باید از Group Policy و Azure AD برای پیکربندی و مدیریت دستگاه‌ها و سیاست‌های امنیتی استفاده کنید. این قابلیت به‌ویژه برای سازمان‌هایی که نیاز به سطوح بالای امنیت و سهولت در استفاده دارند، یک گزینه عالی است.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 7. مدیریت امنیت داده‌ها و حفاظت از اطلاعات سازمانی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Azure Information Protection (AIP) برای طبقه‌بندی و محافظت از داده‌ها”]Azure Information Protection (AIP) یکی از سرویس‌های قدرتمند Microsoft است که به سازمان‌ها کمک می‌کند تا داده‌های حساس خود را شناسایی، طبقه‌بندی، محافظت و مدیریت کنند. این ابزار در چارچوب امنیت اطلاعات و حفظ حریم خصوصی برای محافظت از اطلاعات حساس در سطح سازمان طراحی شده است و از قابلیت‌های مختلفی برای مدیریت دسترسی و اشتراک‌گذاری داده‌ها بهره‌می‌برد.

AIP بخشی از مجموعه خدمات Microsoft Purview است که شامل ابزارهای مختلفی برای محافظت از اطلاعات سازمانی می‌شود. این سرویس امکان اعمال سیاست‌های امنیتی، برچسب‌گذاری داده‌ها، رمزنگاری اطلاعات و نظارت بر نحوه دسترسی به داده‌ها را فراهم می‌کند. هدف اصلی AIP جلوگیری از افشای ناخواسته اطلاعات حساس و بهبود مدیریت امنیت داده‌ها در محیط‌های پیچیده و چندگانه است.

در این بخش، به بررسی Azure Information Protection خواهیم پرداخت و نحوه استفاده از آن برای طبقه‌بندی و محافظت از داده‌ها را بررسی خواهیم کرد.

---

مزایای استفاده از Azure Information Protection

• طبقه‌بندی خودکار داده‌ها: با استفاده از AIP می‌توان داده‌ها را به‌صورت خودکار طبقه‌بندی و برچسب‌گذاری کرد. این امکان به‌ویژه برای سازمان‌هایی که حجم زیادی از داده‌ها دارند و نیازمند طبقه‌بندی مستمر هستند، بسیار مفید است.
• حفاظت از داده‌ها: اطلاعات حساس با استفاده از ویژگی‌های امنیتی مانند رمزنگاری و دسترسی محدود محافظت می‌شوند. این اقدامات اطمینان حاصل می‌کنند که فقط افراد مجاز قادر به دسترسی به داده‌ها خواهند بود.
• گزارش‌گیری و نظارت: AIP گزارش‌های دقیقی را درباره نحوه دسترسی به داده‌ها و اشتراک‌گذاری آن‌ها فراهم می‌کند، که می‌تواند به شناسایی تهدیدات امنیتی کمک کند.
• ساده‌سازی مدیریت داده‌ها: Azure Information Protection با یکپارچه‌سازی با Microsoft 365 و ابزارهای موجود در سازمان، مدیریت داده‌ها را ساده‌تر می‌کند.
• مقاومت در برابر افشای اطلاعات: اطلاعات حساس با استفاده از سیاست‌های دسترسی و کنترل‌های امنیتی پیشرفته، به‌ویژه در هنگام به اشتراک‌گذاری با افراد خارجی، محافظت می‌شوند.

---

مراحل پیاده‌سازی Azure Information Protection

1. فعال‌سازی Azure Information Protection

قبل از استفاده از AIP، باید مطمئن شوید که اشتراک Microsoft 365 شما از این قابلیت پشتیبانی می‌کند. برای این کار باید Azure Information Protection را از طریق Microsoft 365 compliance center فعال کنید:

1. وارد Microsoft 365 compliance center شوید.
2. به بخش Information protection بروید.
3. در این بخش، بر روی Azure Information Protection کلیک کنید.
4. AIP را با استفاده از دستورالعمل‌های موجود فعال کنید.

2. ایجاد و پیکربندی برچسب‌ها (Labels)

یکی از ویژگی‌های کلیدی AIP، قابلیت ایجاد برچسب‌ها برای طبقه‌بندی داده‌ها است. این برچسب‌ها می‌توانند به‌صورت دستی یا خودکار به اسناد و ایمیل‌ها اضافه شوند. برای ایجاد برچسب‌ها، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. به Microsoft 365 compliance center بروید.
2. از منوی سمت چپ، گزینه Information protection را انتخاب کنید.
3. در بخش Labels، گزینه Create a label را انتخاب کنید.
4. یک نام و توضیح برای برچسب وارد کنید (به‌عنوان مثال، “حساس” یا “داده‌های مالی”).
5. سیاست‌های مربوط به برچسب (مثل سطح دسترسی، رمزنگاری، و کنترل‌های دیگر) را تعریف کنید.
6. پس از تنظیم سیاست‌ها، این برچسب را ذخیره کنید و سپس آن را به منابع خاص (مثل ایمیل‌ها، اسناد و یا پوشه‌ها) تخصیص دهید.

3. پیکربندی طبقه‌بندی خودکار

اگر حجم داده‌های شما بسیار زیاد است و نمی‌خواهید به‌طور دستی هر فایل را برچسب‌گذاری کنید، می‌توانید از قابلیت طبقه‌بندی خودکار استفاده کنید. این قابلیت بر اساس محتوا و ویژگی‌های فایل‌ها، به‌طور خودکار برچسب‌هایی را اعمال می‌کند.

برای تنظیم طبقه‌بندی خودکار، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Microsoft 365 compliance center شوید.
2. در بخش Information protection, گزینه Auto-labeling را انتخاب کنید.
3. سپس، قوانین طبقه‌بندی خودکار را بر اساس نیازهای سازمان خود تنظیم کنید (برای مثال، طبقه‌بندی اسناد حاوی شماره‌های کارت اعتباری یا اطلاعات شخصی).
4. این قوانین را اعمال کرده و در صورت لزوم برای نظارت و گزارش‌گیری فعال کنید.

4. پیکربندی حفاظت از داده‌ها با استفاده از رمزنگاری

AIP به شما این امکان را می‌دهد که داده‌ها را با استفاده از رمزنگاری محافظت کنید. برای رمزنگاری اسناد، می‌توانید سیاست‌های امنیتی مانند Azure Rights Management (RMS) را اعمال کنید.

برای فعال‌سازی رمزنگاری:

1. به بخش Information protection در Microsoft 365 compliance center بروید.
2. گزینه Rights management را انتخاب کنید.
3. از آنجا می‌توانید Azure Rights Management را فعال کرده و سیاست‌های رمزنگاری و دسترسی را برای داده‌های حساس تنظیم کنید.

این سیاست‌ها به‌طور خودکار اطلاعات را رمزنگاری کرده و به کاربران خاصی اجازه دسترسی می‌دهد.

5. نظارت بر داده‌ها با استفاده از گزارش‌ها

پس از اعمال برچسب‌ها و سیاست‌های امنیتی، می‌توانید گزارش‌هایی را از طریق Microsoft 365 compliance center دریافت کنید تا نحوه دسترسی و اشتراک‌گذاری داده‌های حساس را نظارت کنید.

برای مشاهده گزارش‌ها:

1. وارد Microsoft 365 compliance center شوید.
2. به بخش Information protection بروید.
3. از قسمت Reports, می‌توانید گزارش‌های مربوط به دسترسی، تغییرات و فعالیت‌های مختلف روی داده‌های حساس را مشاهده کنید.

این گزارش‌ها می‌توانند به شما کمک کنند تا تهدیدات امنیتی احتمالی را شناسایی و پاسخ دهید.

---

جمع‌بندی

Azure Information Protection یک ابزار قدرتمند برای مدیریت و محافظت از داده‌های حساس در سازمان‌ها است. این سرویس به سازمان‌ها امکان می‌دهد تا داده‌ها را به‌طور مؤثر طبقه‌بندی کرده و از آن‌ها در برابر دسترسی‌های غیرمجاز، افشای ناخواسته و حملات محافظت کنند. با استفاده از AIP، شما می‌توانید برچسب‌گذاری داده‌ها را به‌صورت خودکار یا دستی انجام داده، از رمزنگاری برای محافظت از داده‌ها استفاده کنید و دسترسی به منابع حساس را کنترل کنید. این ویژگی به‌ویژه برای سازمان‌های بزرگ و سازمان‌هایی که با داده‌های حساس سروکار دارند، بسیار مفید است.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی Windows Defender Exploit Guard و نحوه استفاده از آن برای محافظت از سیستم”]Windows Defender Exploit Guard یکی از ویژگی‌های پیشرفته و محافظت‌کننده در برابر تهدیدات است که در Microsoft Defender برای Windows Server گنجانده شده است. این ابزار به‌طور خاص برای محافظت از سیستم در برابر تکنیک‌های بهره‌برداری (exploitation) و آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شده طراحی شده است. Exploit Guard از آسیب‌پذیری‌ها در اپلیکیشن‌ها و سیستم‌عامل جلوگیری کرده و از ورود حملات پیچیده به سیستم جلوگیری می‌کند.

Exploit Guard شامل مجموعه‌ای از ویژگی‌ها و قواعد پیشرفته است که برای مقابله با حملات استفاده می‌شود. این ویژگی‌ها به‌ویژه در برابر باج‌افزارها، کدهای مخرب و حملات مبتنی بر نقص‌های نرم‌افزاری به کار می‌آید.

---

اجزای Windows Defender Exploit Guard

Windows Defender Exploit Guard شامل چندین ویژگی است که به‌طور مستقیم از سیستم در برابر تهدیدات محافظت می‌کند:

1. Attack Surface Reduction (ASR) Rules: این ویژگی به شما این امکان را می‌دهد تا روش‌های مختلف حمله و آسیب‌پذیری‌ها را شناسایی و مسدود کنید. به عنوان مثال، شما می‌توانید قوانینی را تنظیم کنید که از دسترسی به دامنه‌های مشخص یا فایل‌های مشکوک جلوگیری کنند.
2. Exploit Protection: این ویژگی به‌طور خاص برای محافظت از برنامه‌های کاربردی در برابر تکنیک‌های بهره‌برداری که برای اجرای کدهای مخرب استفاده می‌شوند، طراحی شده است.
3. Controlled Folder Access: این قابلیت از فایل‌ها و پوشه‌ها در برابر تغییرات ناخواسته از سوی برنامه‌های مخرب، به‌ویژه باج‌افزارها محافظت می‌کند.

---

نحوه پیکربندی و استفاده از Exploit Guard برای محافظت از سیستم

برای استفاده از Exploit Guard در Windows Server، باید تنظیمات آن را به‌طور دقیق پیکربندی کنید. در ادامه، مراحل لازم برای پیکربندی و استفاده از این ابزار آورده شده است.

---

فعال‌سازی Exploit Protection

برای فعال‌سازی Exploit Protection، از رابط کاربری Windows Defender Security Center یا دستورات PowerShell می‌توان استفاده کرد.

1. برای شروع، ابتدا وارد PowerShell شوید و دستور زیر را وارد کنید تا وضعیت فعلی Exploit Protection را بررسی کنید:

Get-MpPreference

2. برای فعال‌سازی Exploit Protection در سطح سیستم:

Set-MpPreference -ExploitProtectionEnabled $true

این دستور قابلیت Exploit Protection را برای تمام برنامه‌ها و سیستم‌عامل فعال می‌کند.

---

پیکربندی و فعال‌سازی Attack Surface Reduction Rules

یکی از بخش‌های کلیدی Exploit Guard ،Attack Surface Reduction (ASR) است که به شما این امکان را می‌دهد که حملات شناخته‌شده را شناسایی و مسدود کنید.

1. برای فعال‌سازی ASR، دستور زیر را وارد کنید:

Set-MpPreference -AttackSurfaceReductionEnabled $true

2. برای اضافه‌کردن یک قانون ASR خاص (مثلاً برای جلوگیری از دسترسی به دامنه‌های مخرب):

Add-MpPreference `
  -AttackSurfaceReductionRules_Ids "D4F940AB-401B-4EFC-AADC-AD5F3C50688A" `
  -AttackSurfaceReductionRules_Actions Enabled

این دستور از اجرای برنامه‌ها و اسکریپت‌های مخرب جلوگیری می‌کند.

---

پیکربندی Exploit Protection برای اپلیکیشن‌ها

یکی از مهم‌ترین بخش‌های Exploit Protection، تنظیمات خاص برای اپلیکیشن‌هاست. این تنظیمات شامل حفاظت در برابر تکنیک‌های بهره‌برداری مانند Data Execution Prevention (DEP)، Address Space Layout Randomization (ASLR) و Control Flow Guard (CFG) می‌شود.

1. برای پیکربندی DEP برای یک اپلیکیشن خاص:

Set-MpPreference -ExploitProtectionDataExecutionPolicy "AlwaysOn"

2. برای پیکربندی ASLR:

Set-MpPreference -ExploitProtectionRandomizeAddresses "AlwaysOn"

این تنظیمات به شما این امکان را می‌دهد که از بروز حملات بهره‌برداری در اپلیکیشن‌ها جلوگیری کنید.

---

استفاده از Controlled Folder Access برای محافظت از فایل‌ها

برای محافظت از فایل‌های حساس در برابر تغییرات ناخواسته یا مخرب، از Controlled Folder Access استفاده کنید. این ویژگی به‌طور خاص در برابر باج‌افزارها و بدافزارها از فایل‌های سیستم محافظت می‌کند.

1. برای فعال‌سازی Controlled Folder Access:

Set-MpPreference -EnableControlledFolderAccess Enabled

2. برای اضافه‌کردن پوشه‌هایی که نیاز به حفاظت دارند:

Add-MpPreference `
  -ControlledFolderAccessProtectedFolders "C:\Users\Administrator\Documents"

3. برای اضافه‌کردن برنامه‌های مجاز که می‌توانند به این پوشه‌ها دسترسی داشته باشند:

Add-MpPreference `
  -ControlledFolderAccessAllowedApplications "C:\Program Files\MyApp\app.exe"

این تنظیمات به‌طور خاص از تغییرات غیرمجاز در پوشه‌های مهم و حساس جلوگیری می‌کند.

---

مشاهده گزارش‌ها و تهدیدات

برای مشاهده تهدیدات و آسیب‌پذیری‌های شناسایی‌شده توسط Exploit Guard، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

Get-MpThreatDetection

این دستور به شما گزارش تهدیدات و فعالیت‌های مشکوک اخیر را نمایش می‌دهد.

---

جمع‌بندی

Windows Defender Exploit Guard یک ابزار بسیار کارآمد برای جلوگیری از بهره‌برداری‌ها و حملات مخرب به سیستم‌های Windows Server است. با فعال‌سازی ویژگی‌های مختلف این ابزار مانند Exploit Protection ،Attack Surface Reduction و Controlled Folder Access، می‌توانید لایه‌های حفاظتی قدرتمندی را برای مقابله با تهدیدات پیچیده به کار گیرید. پیکربندی صحیح این ویژگی‌ها می‌تواند در افزایش امنیت سیستم‌های شما مؤثر باشد و از حملات باج‌افزارها، بدافزارها و بهره‌برداری‌های شناخته‌شده جلوگیری کند.

 

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Data Loss Prevention (DLP) برای جلوگیری از نشت اطلاعات حساس”]Data Loss Prevention (DLP) یکی از ابزارهای کلیدی در Microsoft 365 و بسیاری از راهکارهای امنیتی است که به سازمان‌ها کمک می‌کند تا از نشت و افشای اطلاعات حساس جلوگیری کنند. این ابزار با شناسایی، نظارت و مدیریت داده‌های حساس، به‌ویژه در زمان انتقال یا اشتراک‌گذاری داده‌ها، امنیت اطلاعات را تضمین می‌کند.

نشت داده‌ها می‌تواند باعث افشای اطلاعات حساس مانند شماره‌های کارت اعتباری، اطلاعات شخصی، مدارک مالی، و اطلاعات پزشکی شود. با استفاده از DLP، می‌توان سیاست‌هایی برای جلوگیری از این نوع نشت‌ها تنظیم کرد و از انتقال نادرست داده‌ها به افراد غیرمجاز یا سیستم‌های خارجی جلوگیری نمود.

در این بخش به بررسی Data Loss Prevention (DLP) و نحوه استفاده از آن برای جلوگیری از نشت اطلاعات حساس خواهیم پرداخت.

---

مزایای استفاده از Data Loss Prevention (DLP)

• پیشگیری از نشت اطلاعات حساس: با استفاده از DLP، می‌توان داده‌های حساس مانند اطلاعات مالی، شماره کارت‌های اعتباری، یا اطلاعات پزشکی را شناسایی و از نشت آن‌ها جلوگیری کرد.
• کنترل اشتراک‌گذاری داده‌ها: DLP به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که کنترل دقیقی بر نحوه اشتراک‌گذاری داده‌های حساس داشته باشند و اجازه دسترسی به آن‌ها را به افراد مجاز محدود کنند.
• حفاظت از داده‌ها در محیط‌های مختلف: سیاست‌های DLP می‌توانند در محیط‌های مختلف مانند Exchange, SharePoint, OneDrive, و حتی اپلیکیشن‌های آنلاین اجرا شوند.
• اعمال سیاست‌های خودکار: با استفاده از DLP, سازمان‌ها می‌توانند سیاست‌هایی تعریف کنند که به‌طور خودکار اقداماتی مانند هشدار دادن، رمزنگاری یا بلاک کردن داده‌ها را در صورت شناسایی اطلاعات حساس انجام دهند.
• آگاه‌سازی و گزارش‌دهی: DLP گزارش‌های دقیقی از دسترسی به داده‌های حساس، انتقال‌ها و تغییرات ایجاد می‌کند که می‌تواند برای شناسایی تهدیدات و بررسی موارد خاص استفاده شود.

---

مراحل پیاده‌سازی Data Loss Prevention (DLP)

1. فعال‌سازی DLP در Microsoft 365 Compliance Center

برای شروع استفاده از DLP, ابتدا باید آن را در Microsoft 365 Compliance Center فعال کنید.

1. وارد Microsoft 365 Compliance Center شوید.
2. در منوی سمت چپ، گزینه Data Loss Prevention را انتخاب کنید.
3. بر روی Policy کلیک کرده و سپس گزینه Create a policy را انتخاب کنید.
4. در این مرحله، شما باید سیاست‌های DLP خود را تنظیم کنید و تصمیم بگیرید که این سیاست‌ها برای چه نوع داده‌هایی اعمال شود. (برای مثال، اطلاعات مالی، شماره کارت اعتباری، داده‌های پزشکی و غیره).

2. تعریف سیاست‌های DLP

پس از فعال‌سازی، مرحله بعدی تعریف سیاست‌های DLP است. این سیاست‌ها شامل مجموعه‌ای از قواعد و دستورالعمل‌هایی هستند که نحوه برخورد با داده‌های حساس را مشخص می‌کنند.

برای ایجاد سیاست‌های DLP:

1. در Compliance Center, به بخش Data Loss Prevention بروید.
2. روی Create a policy کلیک کنید.
3. انتخاب کنید که این سیاست‌ها برای چه نوع داده‌هایی اعمال شوند. می‌توانید از الگوهای موجود برای شناسایی داده‌های حساس استفاده کنید (مانند PCI DSS, HIPAA, قوانین GDPR).
4. به Microsoft 365 دستور دهید تا اطلاعات حساس را شناسایی کرده و اقدامات مختلفی از قبیل هشدار دادن یا بلاک کردن دسترسی انجام دهد.

برای مثال، اگر شما نیاز دارید که از انتقال داده‌های شخصی جلوگیری کنید، می‌توانید یک سیاست DLP تعریف کنید که فایل‌های حاوی شماره‌های شناسایی اجتماعی (Social Security Numbers) یا دیگر اطلاعات حساس را شناسایی کرده و دسترسی به آن‌ها را محدود کند.

3. تعریف اقداماتی برای شناسایی داده‌های حساس

پس از تعریف سیاست‌های DLP, باید مشخص کنید که در صورت شناسایی داده‌های حساس، چه اقداماتی باید انجام شود. این اقدامات می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• هشدار دادن به مدیران: در صورت شناسایی داده‌های حساس، به مدیران سیستم یا کاربران مجاز هشدار ارسال می‌شود.
• بلاک کردن انتقال داده‌ها: می‌توانید دسترسی به داده‌ها را محدود کنید و از انتقال آن‌ها به افراد غیرمجاز یا سیستم‌های خارجی جلوگیری کنید.
• رمزنگاری داده‌ها: برای اطمینان از امنیت داده‌های حساس، می‌توانید سیاست‌هایی تنظیم کنید که اسناد حساس را رمزنگاری کنند.
• نظارت و گزارش‌دهی: تمامی مواردی که شامل داده‌های حساس هستند، به‌طور دقیق گزارش می‌شود تا مدیران سیستم بتوانند تهدیدات و ناهنجاری‌ها را شناسایی کنند.

4. ایجاد قوانین برای جلوگیری از انتقال داده‌ها

یکی از ویژگی‌های مهم DLP، توانایی جلوگیری از انتقال داده‌هاست. شما می‌توانید سیاست‌هایی برای جلوگیری از ارسال اطلاعات حساس به مقصدهای غیرمجاز (مانند ایمیل‌های خارجی یا سرویس‌های ذخیره‌سازی ابری) ایجاد کنید.

برای انجام این کار:

1. در مرحله ایجاد سیاست DLP، گزینه Location را انتخاب کنید.
2. انتخاب کنید که این سیاست‌ها باید برای چه مکان‌هایی اعمال شوند (مانند Exchange, SharePoint, OneDrive).
3. سپس قوانینی برای جلوگیری از انتقال داده‌های حساس به خارج از سازمان یا به افراد غیرمجاز اضافه کنید.

5. آزمایش و پیاده‌سازی سیاست‌ها

پس از ایجاد سیاست‌های DLP, می‌توانید آن‌ها را در محیط تست پیاده‌سازی کرده و عملکرد آن‌ها را بررسی کنید. این کار کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح سیاست‌ها اطمینان حاصل کرده و در صورت نیاز آن‌ها را اصلاح کنید.

برای آزمایش:

1. به بخش Policy در Microsoft 365 Compliance Center بروید.
2. از گزینه Test Policy استفاده کنید تا تأثیر سیاست‌های ایجاد شده را بر داده‌های موجود بررسی کنید.

پس از انجام آزمایشات و اطمینان از عملکرد صحیح، می‌توانید سیاست‌ها را به‌طور کامل فعال کنید.

---

جمع‌بندی

Data Loss Prevention (DLP) یک ابزار ضروری برای جلوگیری از نشت اطلاعات حساس در سازمان‌ها است. با استفاده از DLP می‌توان سیاست‌هایی برای شناسایی، کنترل، و جلوگیری از انتقال داده‌های حساس به افراد غیرمجاز یا مکان‌های ناامن تنظیم کرد. این ابزار به سازمان‌ها کمک می‌کند تا از افشای ناخواسته اطلاعات حساس، نظارت بر داده‌ها، و رعایت استانداردهای امنیتی مانند PCI DSS, HIPAA و GDPR اطمینان حاصل کنند. با پیاده‌سازی DLP, سازمان‌ها می‌توانند اطلاعات حساس خود را محافظت کرده و از تهدیدات امنیتی جلوگیری کنند.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Microsoft Purview Compliance Portal برای مدیریت سیاست‌های امنیتی”]Microsoft Purview Compliance Portal یکی از ابزارهای قدرتمند در Microsoft 365 است که به سازمان‌ها کمک می‌کند تا سیاست‌های امنیتی، حریم خصوصی و مدیریت داده‌ها را در یک پلتفرم یکپارچه تعریف و پیاده‌سازی کنند. این پورتال به مدیران امنیتی و حریم خصوصی این امکان را می‌دهد که نظارت دقیقی بر داده‌ها داشته باشند و سیاست‌های امنیتی مختلف را به راحتی مدیریت کنند.

در این بخش به پیکربندی Microsoft Purview Compliance Portal برای مدیریت سیاست‌های امنیتی پرداخته و نحوه استفاده از آن را توضیح خواهیم داد.

---

مزایای استفاده از Microsoft Purview Compliance Portal

• مدیریت یکپارچه سیاست‌ها: با استفاده از Purview, می‌توانید تمام سیاست‌های امنیتی و حریم خصوصی خود را در یک مکان متمرکز مدیریت کنید.
• مطابقت با قوانین و مقررات: Purview به شما کمک می‌کند تا سازمانتان را مطابق با قوانین و مقررات مختلفی مانند GDPR, HIPAA و CCPA نگه دارید.
• افزایش کنترل بر داده‌ها: به شما امکان می‌دهد که داده‌های حساس را شناسایی کرده، سیاست‌های حفاظت از آن‌ها را اعمال کنید و اطمینان حاصل کنید که داده‌ها به درستی مدیریت می‌شوند.
• نظارت و گزارش‌دهی: Purview قابلیت‌های قوی برای نظارت بر داده‌ها و تولید گزارش‌های دقیق از فعالیت‌های مختلف ارائه می‌دهد.

---

مراحل پیکربندی Microsoft Purview Compliance Portal

1. ورود به Microsoft Purview Compliance Portal

برای شروع، وارد Microsoft Purview Compliance Portal شوید. برای این کار به آدرس زیر بروید:

https://compliance.microsoft.com

و با حساب مدیریتی خود وارد شوید.

2. ایجاد و پیکربندی سیاست‌ها در Purview

پس از ورود به پورتال، مرحله بعدی ایجاد و پیکربندی سیاست‌ها است. شما می‌توانید سیاست‌های مختلفی برای مدیریت داده‌ها و محافظت از آن‌ها در برابر تهدیدات و دسترسی‌های غیرمجاز تعریف کنید.

برای ایجاد سیاست‌های امنیتی:

1. به بخش Solutions بروید.
2. در این بخش، گزینه‌های مختلفی مانند Information Protection, Data Loss Prevention (DLP), Insider Risk Management, Compliance Manager و Audit وجود دارد. انتخاب کنید که کدام سیاست امنیتی را می‌خواهید پیکربندی کنید.
3. برای مثال، برای مدیریت داده‌های حساس و جلوگیری از نشت آن‌ها، می‌توانید DLP policies را انتخاب کنید.
4. در این بخش، گزینه Create a policy را انتخاب کرده و سپس نوع سیاست مورد نظر خود را مشخص کنید (مثلاً جلوگیری از ارسال اطلاعات حساس به خارج از سازمان).

3. تعریف سیاست‌های DLP در Purview

اگر هدف شما از پیکربندی Purview، ایجاد سیاست‌های Data Loss Prevention (DLP) باشد، می‌توانید مراحل زیر را دنبال کنید:

1. در پورتال، به بخش Data Loss Prevention بروید.
2. بر روی Create a policy کلیک کنید.
3. نوع داده‌هایی که باید تحت حفاظت قرار بگیرند را انتخاب کنید. Purview به‌طور خودکار می‌تواند داده‌های حساس مانند اطلاعات شخصی شناسایی‌شده (PII) یا اطلاعات کارت اعتباری را شناسایی کند.
4. اقدامات مختلفی را برای مدیریت این داده‌ها انتخاب کنید. برای مثال، می‌توانید انتخاب کنید که دسترسی به داده‌های حساس بلاک شود یا فقط برای کاربران خاص دسترسی داده شود.
5. سیاست‌های اعمال شده را به یکی از سرویس‌های Microsoft 365 مانند Exchange, OneDrive, SharePoint یا Teams اختصاص دهید.

4. پیکربندی سیاست‌های حفاظت از اطلاعات (Information Protection)

برای حفاظت از داده‌ها و تعیین نحوه دسترسی به آن‌ها، می‌توانید از Information Protection استفاده کنید. این ابزار به شما کمک می‌کند تا داده‌ها را بر اساس حساسیت آن‌ها طبقه‌بندی کنید و از آن‌ها در برابر دسترسی‌های غیرمجاز محافظت کنید.

برای پیکربندی Information Protection:

1. به بخش Information Protection در پورتال بروید.
2. گزینه Create a Label را انتخاب کنید.
3. یک نام برای برچسب ایجاد کرده و سطح حساسیت داده‌ها را مشخص کنید. این برچسب‌ها می‌توانند داده‌ها را به دسته‌های مختلفی مانند “عمومی”, “محرمانه” و “بسیار حساس” تقسیم کنند.
4. سیاست‌هایی برای حفاظت از داده‌ها ایجاد کنید. به‌عنوان‌مثال، می‌توانید تنظیم کنید که داده‌های حساس به‌طور خودکار رمزنگاری شوند یا دسترسی به آن‌ها محدود شود.
5. برچسب‌ها را به فایل‌ها و داده‌ها اعمال کنید تا امنیت داده‌ها حفظ شود.

5. مدیریت Insider Risk با استفاده از Purview

در Purview، امکان مدیریت خطرات داخلی و شناسایی تهدیدات امنیتی از جانب کاربران داخلی نیز وجود دارد. این ابزار به شما کمک می‌کند تا رفتارهای مشکوک را شناسایی کرده و از بروز خسارت‌های ناشی از دسترسی غیرمجاز به داده‌ها جلوگیری کنید.

برای پیکربندی Insider Risk Management:

1. در پورتال Purview، به بخش Insider Risk Management بروید.
2. گزینه Create a policy را انتخاب کنید.
3. انتخاب کنید که سیاست‌ها برای کدام نوع ریسک‌های داخلی اعمال شوند (مانند دسترسی غیرمجاز به داده‌های حساس یا نشت اطلاعات).
4. گزارش‌دهی و نظارت دقیق بر فعالیت‌های مشکوک را فعال کنید تا بتوانید به‌سرعت به تهدیدات پاسخ دهید.

6. نظارت و گزارش‌دهی

پس از تنظیم سیاست‌ها، لازم است که نظارت مستمر بر فعالیت‌های داده‌ها انجام شود تا از رعایت سیاست‌ها اطمینان حاصل کنید. Purview ابزارهایی برای نظارت دقیق و گزارش‌دهی فراهم می‌آورد که به شما امکان می‌دهد بررسی‌های امنیتی و حسابرسی دقیقی انجام دهید.

برای نظارت و مشاهده گزارش‌ها:

1. به بخش Audit در پورتال بروید.
2. گزارش‌ها و لاگ‌های امنیتی مختلفی از جمله ورود به سیستم، تغییرات در سیاست‌ها، دسترسی به داده‌های حساس و موارد مشابه را مشاهده خواهید کرد.
3. می‌توانید فیلترهایی برای گزارش‌ها تنظیم کنید تا دقیقاً آن‌چه که به دنبال آن هستید، پیدا کنید.

---

جمع‌بندی

Microsoft Purview Compliance Portal ابزاری قدرتمند برای مدیریت سیاست‌های امنیتی و حفاظت از داده‌ها در Microsoft 365 است. با استفاده از این پورتال، سازمان‌ها می‌توانند سیاست‌های امنیتی، حریم خصوصی و مدیریت داده‌ها را به‌طور موثر پیاده‌سازی کنند و به این ترتیب از داده‌های حساس خود در برابر تهدیدات امنیتی محافظت نمایند. از ایجاد سیاست‌های Data Loss Prevention (DLP) گرفته تا Information Protection و Insider Risk Management, این ابزار به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که به‌طور جامع و موثر به حفاظت از داده‌ها پرداخته و نظارت دقیقی بر آن‌ها داشته باشند.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”مانیتورینگ و مدیریت دسترسی‌های غیرمجاز به داده‌ها با Azure Monitor”]Azure Monitor یک سرویس قدرتمند برای نظارت بر منابع مختلف در Azure است که به مدیران سیستم و امنیت این امکان را می‌دهد تا بر عملکرد، امنیت و وضعیت منابع نظارت کرده و تهدیدات را شناسایی کنند. با استفاده از Azure Monitor، می‌توان به‌راحتی دسترسی‌های غیرمجاز به داده‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم را برای جلوگیری از آن‌ها انجام داد. در این بخش، به نحوه مانیتورینگ و مدیریت دسترسی‌های غیرمجاز به داده‌ها با استفاده از Azure Monitor خواهیم پرداخت.

---

مزایای استفاده از Azure Monitor برای مدیریت دسترسی‌های غیرمجاز

• نظارت جامع: Azure Monitor قابلیت نظارت بر تمامی منابع موجود در Azure را فراهم می‌کند، از جمله ماشین‌های مجازی، پایگاه‌های داده، شبکه‌ها و سایر منابع.
• شناسایی تهدیدات: با استفاده از Azure Monitor می‌توان دسترسی‌های غیرمجاز به داده‌ها را شناسایی کرده و به‌سرعت واکنش نشان داد.
• مدیریت لاگ‌ها و رویدادها: Azure Monitor از جمع‌آوری لاگ‌ها و رویدادها پشتیبانی می‌کند که برای شناسایی رفتارهای مشکوک و تهدیدات امنیتی ضروری است.
• اتصال به سایر ابزارهای امنیتی: Azure Monitor می‌تواند به‌طور یکپارچه با ابزارهایی مانند Azure Sentinel و Azure Security Center ارتباط برقرار کرده و قابلیت‌های امنیتی را گسترش دهد.

---

مراحل پیکربندی Azure Monitor برای مانیتورینگ دسترسی‌های غیرمجاز

1. ایجاد یک Workbook در Azure Monitor

برای شروع، لازم است تا یک Workbook در Azure Monitor ایجاد کنید. این Workbook به شما این امکان را می‌دهد که گزارش‌ها و نمودارهایی برای نظارت بر دسترسی‌ها و رویدادهای امنیتی ایجاد کنید.

برای ایجاد یک Workbook:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Azure Monitor بروید.
3. از منوی سمت چپ، گزینه Workbooks را انتخاب کنید.
4. بر روی + New کلیک کنید تا یک Workbook جدید ایجاد کنید.
5. در این بخش، می‌توانید گزارش‌ها و داشبوردهای مختلفی را بر اساس نیاز خود ایجاد کنید. به‌طور خاص، برای نظارت بر دسترسی‌های غیرمجاز به داده‌ها، می‌توانید یک Log Analytics query بنویسید که تمامی لاگ‌های مربوط به دسترسی‌های مشکوک یا غیرمجاز را استخراج کند.

2. استفاده از Azure Log Analytics برای جمع‌آوری لاگ‌ها

Azure Log Analytics یکی از اجزای اصلی Azure Monitor است که به شما امکان می‌دهد لاگ‌ها و داده‌های مربوط به منابع مختلف را جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل کنید. برای شناسایی دسترسی‌های غیرمجاز به داده‌ها، شما نیاز به جمع‌آوری لاگ‌های مربوط به دسترسی‌ها و تغییرات در منابع مختلف دارید.

برای این کار:

1. وارد Azure Monitor شوید.
2. از بخش Log Analytics، Log Analytics workspaces را انتخاب کنید.
3. در Log Analytics workspace، بر روی + Add کلیک کنید تا یک Workspace جدید ایجاد کنید.
4. بعد از ایجاد workspace، لازم است که منابع خود (مانند Azure Storage, Azure SQL Database, و دیگر منابع) را به این Workspace متصل کنید.
5. برای جمع‌آوری لاگ‌های امنیتی، از کدهای Kusto Query Language (KQL) استفاده کنید. به‌عنوان‌مثال، برای شناسایی دسترسی‌های غیرمجاز به داده‌ها می‌توانید از کوئری‌های زیر استفاده کنید:

AzureActivity
| where OperationName == "Create or Update Blob"
| where ResultType == "Failure"
| project TimeGenerated, Resource, Caller, ResultType
| sort by TimeGenerated desc

این کوئری تمامی تلاش‌های ناموفق برای دسترسی به Azure Blob Storage را شناسایی می‌کند.

3. استفاده از Alerts برای هشدار به هنگام دسترسی‌های غیرمجاز

برای واکنش سریع به دسترسی‌های غیرمجاز، باید از سیستم Alerts در Azure Monitor استفاده کنید. با استفاده از Alerts، می‌توانید به‌محض شناسایی دسترسی غیرمجاز به داده‌ها، یک هشدار به تیم امنیتی ارسال کنید.

برای پیکربندی هشدارها:

1. وارد Azure Monitor شوید.
2. به بخش Alerts بروید.
3. بر روی + New Alert Rule کلیک کنید.
4. در Condition، نوع کوئری که به دنبال آن هستید (مانند کوئری‌های Log Analytics برای دسترسی‌های غیرمجاز) را وارد کنید.
5. در بخش Action, اقداماتی مانند ارسال ایمیل، ارسال پیام به Microsoft Teams، یا اجرای یک Azure Function برای بررسی بیشتر انجام دهید.

4. تحلیل رفتارهای مشکوک با استفاده از Machine Learning

Azure Monitor همچنین با استفاده از قابلیت‌های Machine Learning و AI می‌تواند الگوهای رفتاری مشکوک را شناسایی کند. این قابلیت به‌ویژه در شناسایی حملات پیچیده و دسترسی‌های غیرمجاز پیچیده مفید است.

با استفاده از قابلیت‌های Azure Security Center و Azure Sentinel می‌توانید الگوریتم‌های یادگیری ماشین را برای شناسایی دسترسی‌های غیرمجاز و رفتارهای مشکوک به کار گیرید.

5. مدیریت دسترسی‌ها با Azure AD Conditional Access

برای جلوگیری از دسترسی‌های غیرمجاز به منابع، باید از سیاست‌های Conditional Access در Azure Active Directory استفاده کنید. با استفاده از این سیاست‌ها، می‌توانید شرایط خاصی را برای ورود به منابع خود تعریف کنید، به‌طوری که فقط کاربران و دستگاه‌های معتبر اجازه دسترسی به داده‌ها را داشته باشند.

برای پیکربندی Conditional Access:

1. به Azure AD بروید.
2. از بخش Security، گزینه Conditional Access را انتخاب کنید.
3. در اینجا می‌توانید سیاست‌هایی برای کنترل دسترسی به منابع خاص بر اساس فاکتورهای مختلف مانند Location, Device, User risk و غیره ایجاد کنید.
4. برای جلوگیری از دسترسی‌های غیرمجاز، می‌توانید شرط‌هایی مانند Multi-Factor Authentication (MFA) یا Location-based access را فعال کنید.

---

جمع‌بندی

Azure Monitor ابزاری قدرتمند برای نظارت بر دسترسی‌ها و مدیریت تهدیدات امنیتی در Azure است. با استفاده از این سرویس، می‌توان به‌راحتی دسترسی‌های غیرمجاز به داده‌ها را شناسایی کرده و از وقوع تهدیدات جلوگیری نمود. با بهره‌گیری از ابزارهای Log Analytics, Alerts و Machine Learning، می‌توان رفتارهای مشکوک را شناسایی کرد و اقدامات لازم را برای مدیریت دسترسی‌های غیرمجاز انجام داد. همچنین، استفاده از سیاست‌های Conditional Access در Azure AD می‌تواند به کاهش خطرات ناشی از دسترسی‌های غیرمجاز کمک کند.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 8. بررسی امنیت و انطباق با استانداردهای سازمانی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Azure Security Center برای ارزیابی و بهبود امنیت زیرساخت ترکیبی”]Azure Security Center یک سرویس جامع امنیتی است که برای نظارت و محافظت از منابع Azure و زیرساخت‌های ترکیبی طراحی شده است. این ابزار به سازمان‌ها کمک می‌کند تا وضعیت امنیتی محیط خود را بررسی کرده و تهدیدات را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی را برای بهبود امنیت اجرا کنند. در این بخش، نحوه استفاده از Azure Security Center برای ارزیابی و بهبود امنیت زیرساخت ترکیبی (Hybrid Infrastructure) بررسی می‌شود.

---

مزایای استفاده از Azure Security Center برای زیرساخت ترکیبی

• نظارت یکپارچه: Azure Security Center می‌تواند منابع Azure و محیط‌های On-Premises را به‌طور یکپارچه نظارت کرده و وضعیت امنیتی آن‌ها را گزارش دهد.
• پیشنهادات امنیتی: این ابزار بر اساس بهترین شیوه‌های امنیتی، پیشنهادات و راهکارهایی برای بهبود امنیت زیرساخت ارائه می‌دهد.
• تشخیص تهدیدات: با استفاده از Security Center, می‌توانید تهدیدات امنیتی و آسیب‌پذیری‌ها را شناسایی کنید و اقدامات لازم را برای مقابله با آن‌ها انجام دهید.
• مدیریت پیکربندی‌ها و سیاست‌ها: Azure Security Center به شما کمک می‌کند تا سیاست‌های امنیتی را به‌طور متمرکز مدیریت کرده و از اعمال این سیاست‌ها در تمامی محیط‌های خود مطمئن شوید.

---

مراحل استفاده از Azure Security Center برای ارزیابی و بهبود امنیت زیرساخت ترکیبی

1. پیکربندی Azure Security Center برای نظارت بر زیرساخت ترکیبی

برای استفاده بهینه از Azure Security Center، ابتدا باید آن را برای محیط ترکیبی خود پیکربندی کنید. این پیکربندی شامل اتصال به منابع Azure و On-Premises (یا دیگر زیرساخت‌های ابری) است.

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Azure Security Center بروید.
3. بر روی Security Policy کلیک کنید و در اینجا تنظیمات سیاست‌های امنیتی را برای هر اشتراک Azure و زیرساخت On-Premises پیکربندی کنید.
4. به بخش Cloud Security بروید و منابع Azure خود را بررسی کنید.
5. برای نظارت بر محیط On-Premises، از Azure Arc استفاده کنید تا منابع غیر از Azure را به Azure Security Center متصل کنید.

2. ارزیابی وضعیت امنیتی و شناسایی آسیب‌پذیری‌ها

Azure Security Center به‌طور خودکار وضعیت امنیتی زیرساخت شما را بررسی کرده و آسیب‌پذیری‌های موجود را شناسایی می‌کند. این ارزیابی‌ها شامل بررسی وضعیت پیکربندی‌ها، تهدیدات احتمالی، و مشکلات امنیتی در هر لایه زیرساخت است.

برای انجام ارزیابی:

1. از داشبورد Azure Security Center, به بخش Security Health بروید.
2. در این بخش، وضعیت امنیتی تمامی منابع خود را مشاهده خواهید کرد. پیشنهادات و هشدارهای امنیتی برای منابع Azure و On-Premises به‌طور یکپارچه نمایش داده می‌شود.
3. برای شناسایی آسیب‌پذیری‌ها و توصیه‌های امنیتی، به بخش Security Recommendations بروید. این بخش به شما پیشنهادات امنیتی برای بهبود پیکربندی منابع و رفع آسیب‌پذیری‌ها می‌دهد.

3. استفاده از Azure Security Center برای اعمال سیاست‌های امنیتی

با استفاده از Azure Security Center, می‌توانید سیاست‌های امنیتی را برای محیط‌های Azure و On-Premises اعمال کرده و از پیاده‌سازی بهترین شیوه‌های امنیتی مطمئن شوید.

برای اعمال سیاست‌ها:

1. در بخش Security Center, گزینه Policy را انتخاب کنید.
2. در این بخش می‌توانید سیاست‌های امنیتی خود را برای محیط‌های مختلف (Azure, On-Premises) تنظیم کنید.
3. از گزینه‌های Regulatory Compliance برای ارزیابی و پیاده‌سازی سیاست‌های مربوط به الزامات قانونی و مقررات امنیتی استفاده کنید.

4. استفاده از Defender for Cloud برای تهدیدات پیشرفته

Microsoft Defender for Cloud یک بخش از Azure Security Center است که تهدیدات پیشرفته و حملات را شناسایی کرده و اقدامات امنیتی پیشگیرانه را پیشنهاد می‌دهد. این ابزار به شما کمک می‌کند تا از امنیت منابع خود در برابر تهدیدات پیچیده‌تر مانند حملات بدافزاری، باج‌افزار و تلاش‌های نفوذ حفاظت کنید.

برای استفاده از Microsoft Defender for Cloud:

1. به بخش Microsoft Defender در Azure Security Center بروید.
2. گزینه Defender Plans را برای تنظیم پوشش امنیتی منابع خود انتخاب کنید. شما می‌توانید Defender را برای محیط‌های Azure, On-Premises, VMs, Databases و غیره پیکربندی کنید.
3. با فعال‌سازی Defender for Endpoint, می‌توانید نظارت دقیقی بر رفتار سیستم‌ها و کاربران داشته باشید و تهدیدات امنیتی را شناسایی کنید.

5. مدیریت تهدیدات و پاسخ به آن‌ها

با استفاده از Azure Security Center، می‌توانید تهدیدات امنیتی را در زمان واقعی شناسایی کرده و به آن‌ها پاسخ دهید. این شامل شناسایی دسترسی‌های غیرمجاز، حملات به منابع و دیگر تهدیدات امنیتی است.

برای پاسخ به تهدیدات:

1. به بخش Incidents & Alerts بروید.
2. در این بخش، تهدیدات و هشدارهای امنیتی در منابع Azure و On-Premises نمایش داده می‌شود.
3. بر اساس شدت تهدید، می‌توانید اقدامات مختلفی مانند قطع دسترسی، اصلاح پیکربندی، و هشدار به تیم امنیتی انجام دهید.

6. استفاده از Azure Security Center برای پیاده‌سازی بهترین شیوه‌های امنیتی

Azure Security Center علاوه بر ارزیابی وضعیت امنیتی، بهترین شیوه‌های امنیتی را برای منابع شما پیشنهاد می‌دهد. این شامل پیشنهاداتی برای تنظیمات فایروال، مدیریت دسترسی، رمزنگاری داده‌ها و دیگر اقدامات امنیتی است.

برای پیاده‌سازی بهترین شیوه‌ها:

1. به بخش Security Policy بروید و سیاست‌های امنیتی مطابق با بهترین شیوه‌ها را تنظیم کنید.
2. از Security Baselines برای اعمال تنظیمات امنیتی استاندارد استفاده کنید. این تنظیمات به‌طور خودکار به منابع شما اعمال می‌شود.
3. از ویژگی Just-in-Time VM Access برای محدود کردن دسترسی به ماشین‌های مجازی استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

Azure Security Center یک ابزار قدرتمند برای ارزیابی، نظارت، و بهبود امنیت زیرساخت ترکیبی است. با استفاده از این سرویس، می‌توانید تهدیدات امنیتی را شناسایی کرده و به‌سرعت اقدامات اصلاحی را انجام دهید. از طریق Security Policy ،Microsoft Defender for Cloud و Security Recommendations، می‌توانید امنیت منابع خود را بهبود داده و بهترین شیوه‌های امنیتی را برای زیرساخت‌های Azure و On-Premises پیاده‌سازی کنید. با استفاده از قابلیت‌های Incident Response و Threat Detection می‌توانید به‌طور مؤثری با تهدیدات امنیتی مقابله کنید و از وقوع حملات جلوگیری کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی Azure Compliance Manager برای تطبیق با استانداردهای امنیتی (ISO ،GDPR و NIST)”]Azure Compliance Manager یک ابزار در مجموعه Microsoft Purview است که به سازمان‌ها کمک می‌کند تا تطبیق خود را با استانداردهای امنیتی و حریم خصوصی مانند ISO 27001 ،GDPR و NIST 800-53 ارزیابی، مدیریت و پیگیری کنند. این ابزار برای کسب‌وکارهایی طراحی شده که نیازمند پاسخگویی به الزامات قانونی، نظارتی یا داخلی در حوزه امنیت اطلاعات و حفاظت از داده‌ها هستند.

---

قابلیت‌های کلیدی Azure Compliance Manager

• ارزیابی‌های تطبیقی (Assessments) برای استانداردهای مختلف مانند ISO، GDPR، NIST، HIPAA و غیره
• برآورد نمره تطبیق (Compliance Score) جهت ارزیابی میزان پیشرفت نسبت به الزامات استاندارد
• ردیابی فعالیت‌ها و کنترل‌ها (Controls) برای پیاده‌سازی الزامات فنی، قانونی و سازمانی
• تفکیک مسئولیت‌ها میان کنترل‌هایی که توسط Microsoft انجام شده‌اند و کنترل‌هایی که بر عهده سازمان است
• ایجاد مستندات و گزارش‌ها برای ممیزی و اثبات انطباق به مراجع نظارتی

---

مراحل استفاده از Azure Compliance Manager برای تطبیق با استانداردها

۱. دسترسی به Compliance Manager از Microsoft Purview

1. وارد Azure Portal شوید.
2. از منوی سمت چپ، به بخش Microsoft Purview بروید.
3. در بخش Compliance، روی Compliance Manager کلیک کنید.

۲. ایجاد یا انتخاب یک Assessment بر اساس استاندارد موردنظر

Compliance Manager دارای چندین قالب ارزیابی از پیش تعریف‌شده برای استانداردهای مختلف است:

• ISO/IEC 27001:2013
• General Data Protection Regulation (GDPR)
• NIST SP 800-53
• HIPAA, FedRAMP, SOC 2 و دیگر فریم‌ورک‌ها

برای ایجاد ارزیابی جدید:

1. به Assessment Templates بروید.
2. الگوی استاندارد موردنظر را انتخاب کنید.
3. روی Add assessment کلیک کنید و جزئیات مانند نام، گروه منابع و سرویس‌های درگیر را مشخص کنید.

۳. تحلیل Compliance Score و بررسی کنترل‌ها

پس از ایجاد ارزیابی، می‌توانید Compliance Score را ببینید که نشان‌دهنده میزان انطباق شما با الزامات استاندارد است.

در هر ارزیابی:

• Controls Implemented by Microsoft: کنترل‌هایی که Microsoft به‌صورت پیش‌فرض در خدمات خود پیاده‌سازی کرده است.
• Controls to be Implemented by Customer: کنترل‌هایی که سازمان باید آن‌ها را اجرا و مستندسازی کند.

می‌توانید روی هر کنترل کلیک کرده و موارد زیر را مشاهده یا وارد کنید:

• وضعیت (Implemented, Not Implemented, Planned)
• مستندات یا شواهد پیاده‌سازی
• اقدامات اصلاحی و دستورالعمل‌ها
• تاریخ انجام و مسئول مربوطه

۴. ایجاد اقدامات اصلاحی و تخصیص وظایف

برای هر کنترل که هنوز پیاده‌سازی نشده:

1. روی کنترل کلیک کنید و گزینه Create Improvement Action را انتخاب کنید.
2. مسئول اجرا (Assignee) را مشخص کرده و تاریخ نهایی را تعیین کنید.
3. وضعیت پیاده‌سازی را پیگیری کنید تا در ارزیابی بعدی تاثیر آن در Compliance Score نمایش داده شود.

۵. مستندسازی و تولید گزارش برای ممیزی

پس از تکمیل ارزیابی و کنترل‌ها، می‌توانید از Compliance Manager گزارش‌های استاندارد خروجی بگیرید:

• وضعیت انطباق سازمان نسبت به استانداردها
• فهرست کنترل‌های پیاده‌سازی‌شده و نشده
• نمره تطبیق کلی و بر اساس هر استاندارد
• اقدامات انجام‌شده برای بهبود امنیت و انطباق

این گزارش‌ها برای ارائه به مراجع حسابرسی، مدیران ارشد امنیت، و تیم‌های حقوقی قابل استفاده‌اند.

---

نمونه‌هایی از استانداردها و نحوه انطباق در Compliance Manager

ISO/IEC 27001:2013

• مدیریت ریسک امنیتی اطلاعات
• سیاست‌ها و دسترسی‌ها
• آموزش کاربران و مدیریت رخدادها

GDPR

• رضایت‌مندی کاربران و حذف اطلاعات شخصی
• رمزنگاری و کنترل دسترسی
• گزارش‌دهی رخدادهای نشت داده به مراجع قانونی

NIST 800-53

• کنترل‌های امنیتی سطح فدرال
• کنترل‌های مدیریت، عملیاتی و فنی
• نظارت، بازرسی، تست و بازیابی از رخدادها

---

جمع‌بندی

Azure Compliance Manager ابزاری ضروری برای سازمان‌هایی است که به دنبال پیاده‌سازی و مستندسازی تطبیق با استانداردهای امنیتی و حریم خصوصی مانند ISO, GDPR و NIST هستند. با استفاده از ارزیابی‌های از پیش تعریف‌شده، قابلیت تخصیص وظایف، برآورد نمره تطبیق و تولید گزارش‌های قابل‌ارائه، این ابزار به تیم‌های امنیتی، حقوقی و مدیریتی کمک می‌کند تا کنترل‌های موردنیاز را پیاده‌سازی و اثبات کنند. این ابزار همچنین در محیط‌های Hybrid و Multi-Cloud قابل استفاده است و می‌تواند به‌عنوان بخشی حیاتی از راهبرد امنیتی سازمان قرار گیرد.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”ایجاد Security Reports و تحلیل وضعیت امنیتی سرورها و شبکه‌ها”]ایجاد گزارش‌های امنیتی (Security Reports) یکی از اصلی‌ترین اقدامات در پایش وضعیت امنیتی سیستم‌ها و شبکه‌ها است. این گزارش‌ها به مدیران سیستم، تیم‌های SOC (Security Operations Center) و تیم‌های امنیت اطلاعات امکان می‌دهند تا وضعیت فعلی زیرساخت را بررسی کرده، تهدیدات را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی مناسب را اتخاذ کنند.

در این بخش، نحوه ایجاد گزارش‌های امنیتی و ابزارهای کلیدی مورد استفاده برای این منظور را در محیط‌های ویندوز سرور، Azure و شبکه‌های ترکیبی (Hybrid) بررسی می‌کنیم.

---

ابزارها و منابع تولید گزارش‌های امنیتی

۱. Microsoft Defender for Endpoint / Server

ابزاری برای پایش، شناسایی و پاسخ به تهدیدات در سطح سیستم‌عامل.

• گزارش‌هایی که ایجاد می‌شود:
  • وضعیت سلامت سیستم
  • تهدیدات فعال یا خنثی‌شده
  • رفتارهای مشکوک کاربران یا برنامه‌ها
  • روند آلودگی و پاک‌سازی سیستم‌ها
• نحوه استخراج گزارش: از کنسول Microsoft 365 Defender یا Microsoft Security Portal:

  https://security.microsoft.com
  

۲. Azure Security Center (یا Microsoft Defender for Cloud)

برای تحلیل امنیت منابع Azure و محیط‌های ترکیبی.

• گزارش‌ها:
  • Secure Score: نمره امنیتی کلی زیرساخت
  • وضعیت ماشین‌های مجازی، دیسک‌ها، شبکه‌ها و حساب‌های کاربری
  • پیشنهادات اصلاحی (Recommendations)
  • رخدادهای مشکوک (Security Alerts)
• نحوه استفاده: در Azure Portal، به مسیر زیر بروید:

  Microsoft Defender for Cloud > Security Alerts
  

• قابلیت Export: از طریق تنظیم خروجی گزارش‌ها به Azure Monitor Logs یا اتصال به SIEM (مانند Sentinel)

۳. Windows Event Viewer

ابزار داخلی برای مشاهده لاگ‌های امنیتی سیستم‌عامل ویندوز.

• دسته‌های کلیدی:
  • Security: لاگ‌های ورود و خروج، تغییر مجوزها
  • System: خطاهای سخت‌افزاری و سیستمی
  • Application: رویدادهای سطح اپلیکیشن‌ها
• فیلتر و ذخیره گزارش:

  Get-WinEvent -LogName Security | Export-Csv -Path C:\logs\SecurityLog.csv
  

۴. Azure Sentinel

SIEM مبتنی بر ابر برای تجمیع و تحلیل لاگ‌ها از منابع مختلف.

• قابلیت‌ها:
  • طراحی Workbook‌های سفارشی برای گزارش‌سازی
  • استفاده از KQL برای ساخت گزارش‌های دقیق
  • اتصال به منابع مختلف از جمله Microsoft 365، فایروال‌ها، NSG، دستگاه‌های شبکه
• مثال KQL برای گزارش لاگ‌های ورود مشکوک:

  SigninLogs
  | where ResultType != 0
  | summarize count() by UserPrincipalName, Location, IPAddress
  

۵. PowerShell Script برای گزارش‌گیری امنیتی سرور

می‌توان گزارش‌های پایه امنیتی را با اسکریپت‌های PowerShell تولید کرد:

Get-WinEvent -FilterHashtable @{LogName='Security'; ID=4625} |
Select-Object TimeCreated, Message |
Export-Csv -Path "C:\SecurityReports\FailedLogins.csv"

---

ساختار گزارش امنیتی پیشنهادی

یک گزارش استاندارد امنیتی باید شامل بخش‌های زیر باشد:

• خلاصه مدیریتی (Executive Summary)
  نمای کلی وضعیت امنیت، نمره ریسک و تهدیدات بحرانی
• نقاط قوت و ضعف امنیتی
  تحلیل کنترل‌های موفق و موارد نیاز به اصلاح
• گزارش لاگ‌ها و هشدارها
  لاگ‌های ورودی، خروجی، تهدیدات شناسایی‌شده، رفتارهای مشکوک
• پیشنهادات اصلاحی (Security Recommendations)
  بر اساس استانداردهای امنیتی مانند NIST، ISO، CIS Benchmarks
• ضمائم (Annex)
  شامل خروجی کامل گزارش‌های سیستمی، فایل CSV، JSON یا PDF گزارش‌ها

---

خودکارسازی ایجاد گزارش‌های امنیتی

برای سهولت و کاهش خطای انسانی، می‌توان از ابزارهایی برای زمان‌بندی و ارسال خودکار گزارش‌ها استفاده کرد:

Azure Logic Apps یا Power Automate:

• برنامه‌ریزی اجرای گزارش‌های Sentinel یا Defender
• ارسال خروجی به ایمیل، Microsoft Teams یا ذخیره در SharePoint

Task Scheduler (در ویندوز سرور):

برای اجرای PowerShellهای دوره‌ای جهت تولید و ذخیره گزارش.

---

جمع‌بندی

ایجاد و تحلیل گزارش‌های امنیتی یکی از مهم‌ترین مراحل مدیریت امنیت اطلاعات در محیط‌های مدرن سازمانی است. ابزارهایی مانند Microsoft Defender for Cloud ،Azure Sentinel و Windows Event Viewer در کنار اسکریپت‌های PowerShell می‌توانند گزارش‌های دقیق و قابل اقدام ارائه دهند. با خودکارسازی این فرایند، می‌توان به‌صورت مستمر وضعیت امنیتی را پایش و از بروز تهدیدات جلوگیری کرد.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”انجام Penetration Testing برای ارزیابی امنیت سیستم‌ها”]تست نفوذ یا Penetration Testing فرایندی است برای شناسایی و بهره‌برداری از آسیب‌پذیری‌های امنیتی موجود در سیستم‌ها، شبکه‌ها، یا برنامه‌های کاربردی، با هدف بررسی مقاومت آن‌ها در برابر حملات واقعی. برخلاف اسکن‌های امنیتی خودکار، تست نفوذ شامل تجزیه‌وتحلیل عمیق، تعامل انسانی و استفاده از تکنیک‌های مشابه با هکرهای واقعی (ولی در محیط کنترل‌شده) است.

در این بخش، مراحل، ابزارها، سناریوها و نکات کلیدی برای انجام تست نفوذ در محیط‌های ویندوز سرور و شبکه‌های ترکیبی (Hybrid Environments) بررسی می‌شوند.

---

مراحل اصلی انجام Penetration Testing

۱. برنامه‌ریزی و تعیین محدوده (Planning & Scoping)

• مشخص‌کردن اهداف تست (مثلاً تست شبکه داخلی، وب‌اپلیکیشن یا سرور ویندوز)
• تعیین محدوده مجاز تست (IPها، دامنه‌ها، سیستم‌ها)
• دریافت مجوز کتبی از مدیر سیستم یا سازمان
• تعیین نوع تست:
  • Black Box (بدون دانش قبلی)
  • White Box (دسترسی کامل)
  • Gray Box (دسترسی محدود)

۲. جمع‌آوری اطلاعات (Information Gathering / Reconnaissance)

• استفاده از ابزارهایی مانند:
  • Nmap برای اسکن پورت‌ها:

    nmap -sS -sV -T4 192.168.1.1
    

  • nslookup, whois, theHarvester برای اطلاعات دامنه
  • بررسی سرفصل‌های HTTP، DNS، ایمیل و متادیتاها

۳. اسکن آسیب‌پذیری‌ها (Vulnerability Scanning)

• شناسایی نسخه‌ها، سرویس‌ها و آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شده با ابزارهایی مانند:
  • OpenVAS
  • Nessus
  • Qualys
  • Nexpose
  • Microsoft Defender for Endpoint (در صورت اجرای اسکن داخلی)

۴. بهره‌برداری (Exploitation)

• استفاده از آسیب‌پذیری‌های شناسایی‌شده برای دسترسی غیرمجاز
• ابزارهای متداول:
  • Metasploit Framework:

    msfconsole
    use exploit/windows/smb/ms17_010_eternalblue
    

  • SQLMap برای حملات تزریق SQL
  • Hydra برای حملات brute-force روی RDP، FTP، SSH

۵. افزایش سطح دسترسی (Privilege Escalation)

• یافتن تنظیمات نادرست، آسیب‌پذیری‌های محلی یا سرویس‌های اجراشده با دسترسی بالا
• استفاده از ابزارهایی مانند:
  • winPEAS و PowerUp برای ویندوز
  • Linux Exploit Suggester برای لینوکس

۶. حفظ دسترسی (Post-Exploitation & Persistence)

• ایجاد حساب‌های مخفی، درب‌های پشتی (backdoors) یا اسکریپت‌های زمان‌بندی‌شده
• ثبت تغییرات در سیستم به‌منظور تحلیل امنیتی

۷. پاک‌سازی ردپاها (Clearing Tracks)

• حذف لاگ‌ها و شواهد برای شبیه‌سازی حمله واقعی (با مجوز)
• ابزارهای حذف لاگ مانند wevtutil در ویندوز:

  wevtutil cl Security
  

۸. تهیه گزارش (Reporting)

• ارائه گزارشی کامل شامل:
  • آسیب‌پذیری‌های کشف‌شده
  • سناریوهای حمله موفق
  • مسیرهای دسترسی و نفوذ
  • پیشنهادات اصلاحی دقیق برای هر ضعف امنیتی

---

سناریوهای تست نفوذ در محیط‌های ویندوز سرور

سناریو ۱: حمله به RDP

• بررسی پورت 3389
• تست brute-force با Hydra یا xHydra
• بررسی ضعف در احراز هویت دو مرحله‌ای

سناریو ۲: بهره‌برداری از SMBv1

• بررسی فعال بودن SMBv1
• اجرای EternalBlue برای نفوذ

سناریو ۳: تست SQL Injection روی برنامه تحت IIS

• استفاده از SQLMap برای تزریق
• بررسی دسترسی به فایل‌های حساس سرور

---

ابزارهای گرافیکی و کاربردی برای تست نفوذ

ابزار	توضیح
Kali Linux	سیستم‌عامل مخصوص تست نفوذ با ابزارهای پیش‌نصب‌شده
Parrot Security OS	مشابه Kali ولی با محیط سبک‌تر
Burp Suite	تحلیل ترافیک HTTP و انجام تست‌های وب
OWASP ZAP	ابزار رایگان برای تست نفوذ اپلیکیشن‌های وب
Cobalt Strike	ابزار پیشرفته برای حملات Red Team

---

نکات مهم قانونی و اخلاقی

• انجام تست نفوذ بدون مجوز رسمی غیرقانونی است.
• تمامی فعالیت‌ها باید در چارچوب قرارداد NDA و SLA باشد.
• توصیه می‌شود از ابزارهای تست در محیط آزمایشی (Lab) استفاده شود.

---

جمع‌بندی

تست نفوذ ابزاری قدرتمند برای ارزیابی امنیت سیستم‌ها و شناسایی آسیب‌پذیری‌های واقعی قبل از سوءاستفاده مهاجمان است. با رعایت اصول اخلاقی و بهره‌گیری از ابزارهای تخصصی، می‌توان تهدیدات را به‌درستی شناسایی و سطح امنیت زیرساخت را بهبود داد. تست نفوذ باید به‌صورت دوره‌ای و توسط تیم متخصص انجام شود تا نتایج قابل‌اعتماد و قابل‌اقدامی ارائه دهد.

 

 [/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons][cdb_course_lessons title=”بخش 7. مدیریت و نظارت بر عملکرد در محیط ترکیبی”][cdb_course_lesson title=”فصل 1. استفاده از Azure Monitor برای نظارت بر سرورها و سرویس‌ها”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Azure Monitor و قابلیت‌های آن در محیط‌های ترکیبی”]Azure Monitor یکی از سرویس‌های جامع نظارتی مایکروسافت است که برای جمع‌آوری، تجزیه‌وتحلیل، و نمایش داده‌های مربوط به عملکرد و سلامت منابع درون Azure و همچنین محیط‌های ترکیبی (Hybrid) شامل زیرساخت‌های لوکال (on-premises) طراحی شده است. این سرویس به شما امکان می‌دهد تا مشکلات عملکردی یا امنیتی را سریع‌تر شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی مؤثر انجام دهید.

---

قابلیت‌های کلیدی Azure Monitor

۱. جمع‌آوری داده‌ها (Data Collection)

Azure Monitor اطلاعات زیر را از منابع مختلف جمع‌آوری می‌کند:

• Metrics: مانند CPU، حافظه، دیسک و IOPS
• Logs: شامل Activity Log، Event Log، Performance Logs و Log Analytics
• Application Insights: برای نظارت بر اپلیکیشن‌ها در سطح کد
• Diagnostics Settings: فعال‌سازی لاگ‌برداری دقیق از منابع Azure

۲. پشتیبانی از محیط‌های ترکیبی

• اتصال سرورهای غیر Azure (On-Prem و سایر Cloudها) با نصب Log Analytics Agent یا Azure Monitor Agent (AMA)
• امکان جمع‌آوری لاگ و مانیتورینگ از Windows Server، Linux Server، ماشین‌های مجازی VMware و Physical
• ادغام با System Center Operations Manager (SCOM)

۳. تحلیل و پرس‌وجو با Log Analytics

• استفاده از زبان KQL (Kusto Query Language) برای نوشتن کوئری‌های دقیق روی داده‌ها:

  Event
  | where EventLevelName == "Error"
  | summarize count() by Computer
  

• شناسایی الگوها، خطاهای مکرر، و تشخیص ناهنجاری‌ها از طریق جست‌وجوی پیشرفته

۴. بصری‌سازی (Visualization)

• ایجاد داشبوردهای سفارشی در Azure Dashboard یا Power BI
• نمایش گراف‌ها، چارت‌ها و نمودارهای مرتبط با لاگ‌ها و متریک‌ها
• داشبوردهای ترکیبی برای منابع لوکال و ابری

۵. هشداردهی هوشمند (Smart Alerts)

• تعریف Rule-based Alerts برای رویدادها، متریک‌ها یا کوئری‌های Log
• ارسال هشدار از طریق:
  • ایمیل
  • پیام متنی
  • Webhook
  • Azure Logic Apps
  • ServiceNow یا سایر ITSM

۶. خودکارسازی واکنش‌ها (Automation)

• استفاده از Action Groups برای اجرای پاسخ خودکار مانند:
  • راه‌اندازی مجدد VM
  • اجرای اسکریپت PowerShell
  • ارسال داده به SIEM یا سایر سیستم‌ها

۷. ادغام با سایر سرویس‌ها

• Microsoft Defender for Cloud برای تشخیص تهدیدات
• Azure Security Center برای امنیت ترکیبی
• Azure Sentinel برای مانیتورینگ پیشرفته امنیتی
• Grafana برای مانیتورینگ گرافیکی با دیتای Azure Monitor

---

سناریوهای کاربردی Azure Monitor در محیط‌های ترکیبی

سناریو	توضیح
مانیتورینگ ماشین‌های مجازی	جمع‌آوری داده‌های عملکردی از VMهای Azure و On-Prem
نظارت بر اپلیکیشن‌های هایبرید	ترکیب Application Insights با Log Analytics برای نظارت کامل
بررسی رخدادهای امنیتی	تحلیل لاگ‌های ویندوز و لاگ فایروال‌ها در محیط‌های غیر ابری
هشدار در مورد مصرف منابع	دریافت اعلان هنگام افزایش استفاده CPU یا پر شدن دیسک
شناسایی حملات سایبری	شناسایی رفتارهای مشکوک با کوئری‌های KQL و هشدار لحظه‌ای

---

جمع‌بندی

Azure Monitor به عنوان راهکاری قدرتمند برای نظارت، تحلیل و واکنش سریع در برابر مشکلات و تهدیدها، هم در فضای ابری و هم در محیط‌های ترکیبی قابل استفاده است. با استفاده از Agentهای مختلف، کوئری‌های KQL، سیستم هشداردهی پیشرفته و ادغام با ابزارهایی مانند Sentinel و Defender، این سرویس امکان مانیتورینگ یکپارچه را در اختیار سازمان‌ها قرار می‌دهد. به‌کارگیری Azure Monitor، زیرساخت شما را نه‌تنها پایدارتر بلکه ایمن‌تر نیز خواهد کرد.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل داده‌های عملکردی از سرورهای Windows Server و ماشین‌های مجازی Azure”]در محیط‌های سازمانی، نظارت بر عملکرد سیستم‌ها یکی از نیازهای اساسی جهت حفظ پایداری و امنیت زیرساخت‌ها است. برای سرورهای Windows Server و ماشین‌های مجازی Azure VM، مایکروسافت ابزارهایی مانند Azure Monitor، Log Analytics و Performance Monitor را فراهم کرده که می‌توان با آن‌ها داده‌های عملکردی را جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و نمایش داد.

---

ابزارهای مورد استفاده برای جمع‌آوری داده‌های عملکردی

۱. Azure Monitor Agent (AMA) برای ماشین‌های مجازی Azure و Windows Server

برای جمع‌آوری متریک‌ها و لاگ‌ها از ماشین‌های مجازی و سرورهای لوکال، باید Agent مربوطه نصب و پیکربندی شود.

مراحل نصب AMA در ماشین مجازی Azure:

1. ورود به Azure Portal
2. رفتن به بخش ماشین مجازی مورد نظر
3. از منوی سمت چپ، انتخاب گزینه Extensions + applications
4. انتخاب Add و سپس انتخاب Azure Monitor Agent
5. انتخاب Resource که لاگ‌ها را به آن ارسال خواهد کرد (مثلاً Log Analytics Workspace)

---

۲. Log Analytics Agent برای Windows Server غیر Azure

در صورت استفاده از سرورهای لوکال یا مجازی خارج از Azure، می‌توان از Log Analytics Agent استفاده کرد.

مراحل نصب Log Analytics Agent:

1. دانلود Agent از لینک رسمی مایکروسافت:

   https://learn.microsoft.com/en-us/azure/azure-monitor/agents/log-analytics-agent
   

2. اجرای فایل نصب و وارد کردن Workspace ID و Primary Key
3. پیکربندی Agent برای اتصال به Log Analytics Workspace

---

جمع‌آوری داده‌های عملکردی با Performance Monitor (لوکال)

Windows Server به‌صورت پیش‌فرض دارای ابزاری به نام Performance Monitor (PerfMon) است که برای مشاهده و ثبت داده‌های متریک کاربرد دارد.

اجرای ابزار:

perfmon

افزودن شمارنده‌ها:

• CPU Usage
• Disk I/O
• Memory
• Network Throughput

اطلاعات به‌صورت real-time یا فایل log ذخیره می‌شود.

---

تجزیه و تحلیل داده‌ها با Log Analytics

پس از اتصال سرورها به Log Analytics، می‌توان از زبان KQL برای تحلیل استفاده کرد.

مثال: بررسی مصرف CPU در یک بازه زمانی خاص

Perf
| where ObjectName == "Processor" and CounterName == "% Processor Time"
| summarize avg(CounterValue) by bin(TimeGenerated, 15m), Computer

مثال: نمایش مصرف حافظه در سرورهای مختلف

Perf
| where ObjectName == "Memory" and CounterName == "Available MBytes"
| summarize avg(CounterValue) by Computer

---

ایجاد هشدار براساس داده‌های عملکردی

با استفاده از Azure Monitor Alerts می‌توان برای شرایط خاص هشدار تعریف کرد:

مراحل تعریف هشدار:

1. رفتن به Azure Monitor → Alerts
2. انتخاب New alert rule
3. انتخاب منبع (مثلاً ماشین مجازی یا Log Analytics)
4. تنظیم شرایط کوئری یا متریک
5. تعیین Action Group برای ارسال ایمیل، اجرای اسکریپت و غیره

---

داشبوردهای عملکردی

برای مشاهده سریع وضعیت عملکرد سیستم‌ها می‌توان از داشبوردهای سفارشی استفاده کرد:

• Azure Dashboard: امکان نمایش نمودارهای Realtime
• Power BI: اتصال به Log Analytics و رسم نمودارهای پیشرفته
• Grafana: با استفاده از پلاگین Azure Monitor

---

جمع‌بندی

برای نظارت دقیق بر عملکرد Windows Server و ماشین‌های مجازی Azure، استفاده از ترکیب ابزارهایی مانند Azure Monitor Agent، Log Analytics و Performance Monitor الزامی است. این ابزارها به شما امکان می‌دهند که داده‌ها را جمع‌آوری، ذخیره، تحلیل و به‌صورت گرافیکی مشاهده کرده و در صورت وقوع شرایط خاص، واکنش سریع داشته باشید. چنین رویکردی نه‌تنها باعث افزایش پایداری سرورها می‌شود، بلکه نقش مؤثری در پیشگیری از بحران‌های احتمالی خواهد داشت.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Alerts برای شناسایی مشکلات و ارسال اعلان‌ها در صورت بروز خطا”]در زیرساخت‌های مبتنی بر Windows Server و Azure، شناسایی زودهنگام خطاها و رخدادهای بحرانی، نقش مهمی در حفظ پایداری سرویس‌ها و کاهش زمان توقف دارد. برای این منظور، می‌توان با استفاده از قابلیت Alerts در Azure Monitor، تنظیماتی انجام داد تا هنگام وقوع خطا یا شرایط غیرعادی، اعلان‌هایی به تیم پشتیبانی ارسال شود.

---

اجزای اصلی Alert در Azure

یک Alert Rule در Azure از اجزای زیر تشکیل شده است:

• Scope: منبعی که باید پایش شود (مثلاً ماشین مجازی یا Log Analytics)
• Condition: شرطی که در صورت رخداد آن، هشدار فعال شود
• Action Group: مجموعه‌ای از اقدامات مانند ارسال ایمیل، SMS، اجرای Logic App یا Webhook
• Alert Details: نام، توضیحات و شدت هشدار

---

سناریوهای رایج برای ایجاد هشدار

• بالا بودن مصرف CPU به مدت طولانی
• استفاده بیش از حد از فضای دیسک
• عدم پاسخ‌گویی یک سرویس یا برنامه
• ثبت رخداد مشکوک امنیتی در Event Log
• شناسایی ورود مشکوک از یک مکان غیرمجاز در Azure AD

---

مراحل پیکربندی هشدار در Azure Portal

مرحله ۱: انتخاب منبع (Scope)

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Monitor بروید.
3. از منوی سمت چپ گزینه Alerts را انتخاب کنید.
4. بر روی + Create → Alert rule کلیک کنید.
5. در قسمت Scope، منبع مورد نظر را انتخاب کنید (مثلاً یک ماشین مجازی یا Log Analytics Workspace).

---

مرحله ۲: تعریف Condition

برای منابع مختلف، نوع شرط (Condition) متفاوت است.

مثال: ایجاد هشدار برای مصرف CPU در ماشین مجازی

• در بخش Condition، متریک Percentage CPU را انتخاب کنید.
• در قسمت Threshold، مقدار مثلا بیشتر از 80 درصد به مدت 5 دقیقه را وارد کنید.

مثال: ایجاد هشدار از Log Analytics برای خطای رخ‌داده در Event Log

Event
| where EventLevelName == "Error"
| where TimeGenerated > ago(5m)

• این کوئری هر 5 دقیقه بررسی می‌کند که آیا رویداد خطایی ثبت شده یا خیر.

---

مرحله ۳: ایجاد Action Group

اگر هنوز Action Group تعریف نشده است:

1. گزینه Create action group را انتخاب کنید.
2. نامی برای Action Group وارد کنید.
3. در بخش Notifications، نوع اطلاع‌رسانی را انتخاب کنید:
   • Email/SMS/Push
   • Webhook
   • Azure Function
   • Logic App
4. در صورت انتخاب Email، آدرس ایمیل مقصد را وارد کنید.

---

مرحله ۴: تعریف جزئیات هشدار

• یک نام و توضیح برای Rule مشخص کنید.
• سطح Severity را مشخص کنید (مثلاً Critical یا Warning).
• در نهایت بر روی Create alert rule کلیک کنید.

---

مدیریت و مشاهده هشدارها

برای مشاهده وضعیت هشدارها:

1. به بخش Azure Monitor → Alerts بروید.
2. زبانه Active alerts وضعیت لحظه‌ای را نمایش می‌دهد.
3. می‌توانید هشدارها را به‌صورت CSV یا JSON خروجی بگیرید یا با Power BI متصل کنید.

---

پیکربندی هشدار در Windows Server با Task Scheduler و Event Viewer

در محیط غیر Azure هم می‌توان با استفاده از Task Scheduler و Event Viewer، هشدارهایی ایجاد کرد:

مثال: ایجاد هشدار برای خطاهای ثبت‌شده در Event Viewer

1. Event Viewer را باز کنید.
2. روی لاگ مورد نظر راست‌کلیک کنید → Attach Task to This Log
3. Task Scheduler باز می‌شود.
4. در بخش Action، می‌توانید انتخاب کنید که:
   • یک برنامه اجرا شود
   • ایمیل ارسال شود (تنظیمات SMTP باید موجود باشد)
   • پیام روی دسکتاپ نمایش داده شود

---

جمع‌بندی

پیکربندی صحیح هشدارها (Alerts) در محیط Azure و Windows Server باعث می‌شود که بلافاصله پس از بروز یک رویداد غیرعادی یا خطا، تیم IT بتواند اقدام لازم را انجام دهد. Azure Monitor با پشتیبانی از متریک‌ها و لاگ‌های مختلف، همراه با قابلیت‌های خودکارسازی در Action Groups، یک ابزار قدرتمند برای مدیریت بلادرنگ زیرساخت‌ها محسوب می‌شود. همچنین در محیط‌های غیر Azure، استفاده از Event Viewer و Task Scheduler گزینه مناسبی برای راه‌اندازی هشدارهای اولیه خواهد بود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 2. پیکربندی و استفاده از Azure Log Analytics”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Azure Log Analytics و نحوه عملکرد آن”]Azure Log Analytics یکی از اجزای اصلی Azure Monitor است که به شما این امکان را می‌دهد تا داده‌های لاگ و متریک‌های مختلف سیستم‌های موجود در محیط Azure و منابع دیگر را جمع‌آوری، تجزیه‌وتحلیل و مشاهده کنید. این سرویس به‌ویژه برای نظارت بر سلامت سیستم‌ها، شناسایی تهدیدات امنیتی، ارزیابی عملکرد و رفع مشکلات کمک می‌کند.

با استفاده از Log Analytics, می‌توانید لاگ‌ها و متریک‌های مختلف از منابع مختلف مانند ماشین‌های مجازی (VM)، شبکه، و اپلیکیشن‌ها را جمع‌آوری کرده و برای تجزیه و تحلیل بیشتر به ابزارهای مختلف منتقل کنید.

---

اجزای اصلی Azure Log Analytics

1. Log Analytics Workspace:
   • فضایی است که داده‌ها در آن جمع‌آوری و ذخیره می‌شوند.
   • در واقع، یک workspace مشابه یک پایگاه داده است که اطلاعات از منابع مختلف در آن ذخیره می‌شود.
2. Kusto Query Language (KQL):
   • زبان پرس‌وجو برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها در Log Analytics است. شما می‌توانید با استفاده از KQL لاگ‌ها را جستجو، فیلتر و تجزیه‌وتحلیل کنید.
3. Data Sources:
   • منابع مختلفی که داده‌ها از آن‌ها به Log Analytics ارسال می‌شود، مانند ماشین‌های مجازی، دستگاه‌های شبکه‌ای، اپلیکیشن‌ها و غیره.
4. Solutions:
   • مجموعه‌ای از تنظیمات پیش‌ساخته و گزارش‌هایی که به‌طور خاص برای نظارت بر انواع مختلف منابع طراحی شده‌اند. به‌عنوان مثال، می‌توان از solution های امنیتی مانند Azure Security Center یا Azure Sentinel برای بهبود تحلیل‌های امنیتی استفاده کرد.
5. Workbooks:
   • داشبوردهایی هستند که اطلاعات تجزیه‌شده را به‌صورت بصری نمایش می‌دهند و به کاربران کمک می‌کنند تا نتایج تحلیل‌های خود را مشاهده کنند.

---

نحوه عملکرد Azure Log Analytics

۱. جمع‌آوری داده‌ها

Azure Log Analytics قادر است داده‌ها را از منابع مختلف در Azure یا حتی محیط‌های غیر Azure جمع‌آوری کند. این منابع می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• ماشین‌های مجازی (VM): برای نظارت بر سلامت و عملکرد سیستم.
• شبکه‌ها: اطلاعات مرتبط با ترافیک شبکه.
• اپلیکیشن‌ها: جمع‌آوری داده‌های مربوط به عملکرد برنامه‌ها.
• سیستم‌های دیگر: دستگاه‌ها و منابع دیگر مانند دستگاه‌های امنیتی و فایروال‌ها.

برای جمع‌آوری داده‌ها از منابع مختلف، معمولاً از Azure Monitor Agent یا Log Analytics Agent استفاده می‌شود. این عامل‌ها به‌طور مداوم داده‌ها را از منابع مختلف جمع‌آوری کرده و به Log Analytics Workspace ارسال می‌کنند.

۲. ذخیره و ذخیره‌سازی داده‌ها

داده‌های جمع‌آوری شده در Log Analytics Workspace ذخیره می‌شوند. این اطلاعات معمولاً به مدت 30 روز (یا بیشتر، بسته به تنظیمات) ذخیره می‌شوند و شما می‌توانید آن‌ها را بر اساس نیاز خود مشاهده، تجزیه‌وتحلیل و یا جستجو کنید.

۳. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با KQL

با استفاده از زبان KQL (Kusto Query Language)، می‌توانید داده‌های جمع‌آوری شده را جستجو کرده و تجزیه‌وتحلیل کنید. به‌عنوان مثال:

• جستجوی خطاها در لاگ‌های سیستم
• فیلتر کردن ترافیک شبکه برای شناسایی رفتارهای مشکوک
• تجزیه‌وتحلیل معیارهای عملکرد ماشین‌های مجازی

مثال ساده‌ای از یک پرس‌وجو در KQL:

Heartbeat
| where TimeGenerated > ago(1d)
| summarize count() by Computer

این پرس‌وجو تعداد لاگ‌های Heartbeat را در 24 ساعت گذشته برای هر کامپیوتر شمارش می‌کند.

۴. مشاهده داده‌ها

بعد از جمع‌آوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها، می‌توانید از Workbooks برای نمایش بصری نتایج استفاده کنید. این داشبوردها به‌صورت گرافیکی می‌توانند اطلاعاتی مانند مصرف CPU، میزان حافظه، وضعیت شبکه و دیگر متریک‌ها را نمایش دهند.

---

کاربردهای Azure Log Analytics

1. نظارت بر عملکرد:
   • می‌توانید از Log Analytics برای نظارت بر عملکرد سیستم‌ها و اپلیکیشن‌ها استفاده کنید و مشکلات را به‌موقع شناسایی کنید.
2. تحلیل امنیتی:
   • با استفاده از Log Analytics می‌توانید تهدیدات امنیتی را شناسایی کرده و از طریق ابزارهای دیگر مانند Azure Sentinel، واکنش‌های مناسبی انجام دهید.
3. گزارش‌گیری:
   • می‌توانید گزارش‌هایی برای درک بهتر وضعیت سیستم‌ها و منابع مختلف ایجاد کنید و تصمیم‌گیری‌های آگاهانه‌تری داشته باشید.
4. رفع مشکلات:
   • با تجزیه‌وتحلیل لاگ‌ها و یافتن مشکلات احتمالی، می‌توانید سیستم‌ها و اپلیکیشن‌ها را به‌طور سریع و دقیق عیب‌یابی کنید.

---

جمع‌بندی

Azure Log Analytics ابزاری قدرتمند برای جمع‌آوری، تجزیه‌وتحلیل و مشاهده داده‌های لاگ و متریک‌های سیستم‌ها است. این سرویس به شما این امکان را می‌دهد که به‌طور مداوم وضعیت منابع و سرویس‌ها را مانیتور کرده و در صورت شناسایی مشکلات، تصمیمات به‌موقع بگیرید. استفاده از KQL برای پرس‌وجو و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها و Workbooks برای مشاهده بصری نتایج، به شما کمک می‌کند تا از عملکرد بهتر و امنیت بالاتر در زیرساخت‌های خود اطمینان حاصل کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”جمع‌آوری و بررسی لاگ‌های سرورهای محلی و ابری”]جمع‌آوری و بررسی لاگ‌ها یکی از مهم‌ترین اقدامات در زمینه مدیریت امنیت و عملکرد سیستم‌ها است. این فرآیند به مدیران سیستم کمک می‌کند تا مشکلات عملکردی، تهدیدات امنیتی و رفتارهای غیرمجاز را شناسایی کنند. در محیط‌های محلی و ابری، جمع‌آوری لاگ‌ها می‌تواند به‌طور چشمگیری پیچیده‌تر شود، زیرا نیاز به همگام‌سازی منابع مختلف و استفاده از ابزارهای مختلف دارد.

در این بخش، به بررسی روش‌های جمع‌آوری و تحلیل لاگ‌ها از سرورهای محلی (On-Premises) و ابری (Cloud) می‌پردازیم.

---

جمع‌آوری لاگ‌ها از سرورهای محلی

برای جمع‌آوری لاگ‌ها از سرورهای محلی، ابتدا باید روش‌های مختلفی برای دریافت داده‌ها از منابع مختلف پیاده‌سازی شود. این منابع می‌توانند شامل سرورهای Windows Server، Linux و یا دستگاه‌های شبکه‌ای مانند فایروال‌ها و سوئیچ‌ها باشند.

۱. استفاده از Windows Event Logs

برای سرورهای Windows Server، لاگ‌ها از طریق Event Viewer جمع‌آوری می‌شوند. این لاگ‌ها شامل اطلاعات مختلفی مانند هشدارها، خطاها و اطلاعات عملکرد هستند. برای جمع‌آوری و ارسال این لاگ‌ها به یک مکان مرکزی می‌توانید از ابزارهای مختلف مانند Windows Event Forwarding (WEF) یا Log Analytics Agent استفاده کنید.

روش پیکربندی:

برای ارسال لاگ‌ها از Event Viewer به Azure Log Analytics، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. نصب Log Analytics Agent:
   • ابتدا باید Log Analytics Agent را روی سرورهای Windows نصب کنید. برای نصب آن، از لینک زیر استفاده کنید:

     https://aka.ms/LogAnalyticsAgent
     

2. پیکربندی ارسال لاگ‌ها:
   • پس از نصب، باید Log Analytics Workspace خود را برای ارسال لاگ‌ها پیکربندی کنید. به این صورت که Agent داده‌ها را به Workspace مشخص‌شده ارسال می‌کند.
   • برای پیکربندی، از دستورات زیر استفاده کنید:

     Set-ItemProperty -Path "HKLM:\Software\Microsoft\MonitoringAgent\Agent\HealthService" -Name "AzureWorkspaceId" -Value "<WorkspaceID>"
     Set-ItemProperty -Path "HKLM:\Software\Microsoft\MonitoringAgent\Agent\HealthService" -Name "AzureWorkspaceKey" -Value "<WorkspaceKey>"
     

3. مشاهده لاگ‌ها در Azure:
   • بعد از ارسال لاگ‌ها به Azure Log Analytics Workspace، می‌توانید از KQL برای تجزیه‌وتحلیل و مشاهده لاگ‌ها استفاده کنید.

     Event
     | where TimeGenerated > ago(1d)
     | summarize count() by EventLevelName, EventID
     

۲. استفاده از Linux Syslog

برای سرورهای Linux، می‌توانید از Syslog برای جمع‌آوری لاگ‌ها استفاده کنید. ابزارهایی مانند rsyslog یا Syslog-ng قادرند لاگ‌ها را از سیستم‌های مختلف جمع‌آوری کرده و آن‌ها را به یک مکان مرکزی ارسال کنند.

روش پیکربندی:

1. نصب rsyslog و پیکربندی آن برای ارسال لاگ‌ها:

   sudo apt-get install rsyslog
   

2. پیکربندی برای ارسال لاگ‌ها به Log Analytics:
   • شما می‌توانید از یک Syslog server مانند Fluentd یا NXLog استفاده کنید تا لاگ‌ها را از rsyslog جمع‌آوری کرده و به Azure Log Analytics ارسال کنید.

---

جمع‌آوری لاگ‌ها از سرورهای ابری (Cloud)

در محیط‌های ابری مانند Azure، جمع‌آوری لاگ‌ها معمولاً از طریق Azure Monitor و Log Analytics انجام می‌شود. این ابزارها به شما کمک می‌کنند تا داده‌های لاگ را از منابع مختلف مانند ماشین‌های مجازی، ذخیره‌سازی، اپلیکیشن‌ها و شبکه‌ها جمع‌آوری کرده و آن‌ها را به‌صورت متمرکز تجزیه‌وتحلیل کنید.

۱. استفاده از Azure Monitor و Log Analytics

Azure Monitor و Log Analytics Workspace یکی از بهترین راه‌ها برای جمع‌آوری لاگ‌ها در Azure هستند. با استفاده از این سرویس‌ها، شما می‌توانید داده‌های مربوط به عملکرد، خطاها، هشدارها و حتی تهدیدات امنیتی را از منابع مختلف داخل Azure جمع‌آوری کنید.

روش پیکربندی:

1. ایجاد Log Analytics Workspace:
   • ابتدا باید یک Log Analytics Workspace در Azure ایجاد کنید. برای این کار، به بخش Azure Monitor بروید و یک Workspace جدید ایجاد کنید.
2. نصب Log Analytics Agent:
   • همانند سرورهای محلی، شما باید Log Analytics Agent را روی ماشین‌های مجازی (VM) یا دیگر منابع Azure نصب کنید تا داده‌ها به Workspace ارسال شوند.
3. پیکربندی جمع‌آوری لاگ‌ها:
   • برای جمع‌آوری داده‌های لاگ از منابع مختلف مانند ماشین‌های مجازی، فایروال‌ها و اپلیکیشن‌ها، باید منابع را به Log Analytics Workspace خود متصل کنید.

۲. استفاده از Azure Application Insights برای جمع‌آوری لاگ‌های اپلیکیشن‌ها

اگر شما اپلیکیشن‌هایی در Azure دارید و می‌خواهید لاگ‌های مربوط به عملکرد و مشکلات اپلیکیشن را جمع‌آوری کنید، می‌توانید از Azure Application Insights استفاده کنید.

روش پیکربندی:

1. ایجاد یک Application Insights Resource:
   • ابتدا باید یک Application Insights resource جدید در Azure ایجاد کنید.
2. اتصال اپلیکیشن به Application Insights:
   • پس از ایجاد، باید اپلیکیشن خود را به این resource متصل کنید. به این ترتیب می‌توانید لاگ‌های مربوط به عملکرد، درخواست‌ها و خطاهای اپلیکیشن خود را جمع‌آوری کنید.
3. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با KQL:
   • پس از جمع‌آوری لاگ‌ها، می‌توانید از KQL برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها استفاده کنید:

     exceptions
     | where timestamp > ago(1d)
     | summarize count() by type
     

---

جمع‌آوری و تجزیه‌وتحلیل لاگ‌ها

پس از جمع‌آوری لاگ‌ها از منابع مختلف، مرحله بعدی تجزیه‌وتحلیل آن‌ها برای شناسایی مشکلات و تهدیدات احتمالی است. با استفاده از ابزارهای KQL در Log Analytics, می‌توانید به‌طور دقیق و مؤثر داده‌ها را جستجو و تجزیه‌وتحلیل کنید.

تجزیه‌وتحلیل لاگ‌ها:

• شناسایی خطاها: با بررسی لاگ‌ها می‌توانید مشکلات عملکردی را شناسایی کرده و آن‌ها را رفع کنید.
• نظارت بر امنیت: با تجزیه‌وتحلیل لاگ‌ها می‌توانید تهدیدات امنیتی مانند تلاش‌های نفوذ غیرمجاز را شناسایی کنید.

---

جمع‌بندی

جمع‌آوری و بررسی لاگ‌ها از سرورهای محلی و ابری یکی از مهم‌ترین اقداماتی است که به شما کمک می‌کند تا عملکرد سیستم‌ها را نظارت کنید و تهدیدات امنیتی را شناسایی نمایید. برای سرورهای محلی، ابزارهایی مانند Event Viewer و rsyslog برای جمع‌آوری لاگ‌ها استفاده می‌شوند، در حالی که در محیط‌های ابری، ابزارهایی مانند Azure Monitor و Log Analytics امکان جمع‌آوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌های لاگ را فراهم می‌کنند. با استفاده از KQL، شما می‌توانید داده‌ها را جستجو، فیلتر و تجزیه‌وتحلیل کرده و مشکلات را سریع‌تر شناسایی و رفع کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Kusto Query Language (KQL) برای تحلیل داده‌های ثبت‌شده در Log Analytics”]Kusto Query Language (KQL) یک زبان جستجو و تحلیل قدرتمند است که به‌طور خاص برای جستجو و تجزیه‌وتحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده در Azure Log Analytics و Azure Monitor طراحی شده است. با استفاده از KQL می‌توانید داده‌های ذخیره‌شده در Log Analytics Workspace را فیلتر، گروه‌بندی و تجزیه‌وتحلیل کنید تا نتایج دقیق و ارزشمندی به دست آورید.

در این بخش، به معرفی KQL و روش‌های استفاده از آن برای تحلیل داده‌های ثبت‌شده در Log Analytics پرداخته می‌شود.

---

آشنایی با KQL

KQL یک زبان جستجوی بسیار قدرتمند است که برای جستجو و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها طراحی شده و از دستورات ساده و پیچیده برای استخراج اطلاعات از حجم‌های زیاد داده‌ها پشتیبانی می‌کند. این زبان به‌ویژه برای تحلیل داده‌هایی که از منابع مختلف در Azure Monitor و Log Analytics جمع‌آوری می‌شوند، بسیار مفید است.

KQL از دستورات ساده‌ای مانند where، summarize، project و extend استفاده می‌کند که امکان جستجو، فیلتر، گروه‌بندی، و پردازش داده‌ها را به شما می‌دهند.

---

ساختار یک کوئری KQL

کوئری‌های KQL معمولاً شامل چند بخش اصلی هستند:

1. داده‌های ورودی: این بخش به شما کمک می‌کند که مشخص کنید که داده‌ها از کجا باید گرفته شوند. به‌طور معمول از نام جدول برای مشخص کردن منبع داده‌ها استفاده می‌شود.مثال:

   SecurityEvent
   

2. فیلتر کردن داده‌ها: با استفاده از دستور where می‌توانید داده‌ها را فیلتر کرده و فقط اطلاعات مربوطه را استخراج کنید.مثال:

   | where EventID == 4625
   

3. گروه‌بندی داده‌ها: با استفاده از دستور summarize می‌توانید داده‌ها را گروه‌بندی کرده و محاسبات مختلفی انجام دهید (مانند شمارش، میانگین و غیره).مثال:

   | summarize count() by EventLevelName
   

4. انتخاب ستون‌ها: دستور project برای انتخاب ستون‌های خاص از داده‌ها استفاده می‌شود.مثال:

   | project TimeGenerated, Computer, EventID
   

5. افزودن ستون‌ها: با دستور extend می‌توانید ستون‌های اضافی را به داده‌های خود اضافه کنید.مثال:

   | extend HourOfDay = datetime_part("hour", TimeGenerated)
   

---

مثال‌هایی از کوئری‌های KQL

۱. جستجو برای خطاهای ورود ناموفق در لاگ‌های امنیتی

برای یافتن تلاش‌های ناموفق ورود (که معمولاً نشان‌دهنده حملات نفوذ به سیستم هستند)، می‌توانید از EventID خاص برای Windows Security Events استفاده کنید. این کوئری جستجو می‌کند برای رویدادهای ورود ناموفق (EventID 4625).

SecurityEvent
| where EventID == 4625
| summarize count() by Account, Computer, bin(TimeGenerated, 1h)
| order by TimeGenerated desc

در این کوئری:

• EventID == 4625: فیلتر می‌کند رویدادهایی که ID آنها 4625 است (که برای ورود ناموفق استفاده می‌شود).
• summarize count() by Account, Computer, bin(TimeGenerated, 1h): تعداد تلاش‌های ورود ناموفق را برای هر حساب و رایانه در هر ساعت می‌شمارد.
• order by TimeGenerated desc: نتایج را بر اساس زمان به ترتیب نزولی مرتب می‌کند.

۲. مشاهده تلاش‌های ورود به سیستم بر اساس نوع رویداد

اگر می‌خواهید تعداد تلاش‌های ورود موفق و ناموفق را مشاهده کنید و آن‌ها را بر اساس نوع رویداد (مانند موفق یا ناموفق) گروه‌بندی کنید، می‌توانید از کوئری زیر استفاده کنید:

SecurityEvent
| where EventID in (4624, 4625)
| summarize count() by EventID, Account, bin(TimeGenerated, 1h)
| project TimeGenerated, EventID, Account, count_
| order by TimeGenerated desc

در این کوئری:

• EventID in (4624, 4625): فقط تلاش‌های ورود موفق (4624) و ناموفق (4625) را شامل می‌شود.
• summarize count() by EventID, Account, bin(TimeGenerated, 1h): تعداد تلاش‌های ورود موفق و ناموفق را برای هر حساب و هر ساعت می‌شمارد.
• project TimeGenerated, EventID, Account, count_: فقط ستون‌های زمان، ID رویداد، حساب و تعداد را نمایش می‌دهد.

۳. نمایش میانگین زمان پاسخ‌دهی به درخواست‌ها در اپلیکیشن‌ها

اگر داده‌های عملکرد اپلیکیشن‌ها را دارید و می‌خواهید میانگین زمان پاسخ‌دهی به درخواست‌ها را در یک بازه زمانی مشخص مشاهده کنید، می‌توانید از کوئری زیر استفاده کنید:

AppRequests
| where TimeGenerated > ago(24h)
| summarize avg(DurationMs) by bin(TimeGenerated, 1h), AppName
| order by TimeGenerated desc

در این کوئری:

• where TimeGenerated > ago(24h): فقط داده‌های 24 ساعت گذشته را شامل می‌شود.
• summarize avg(DurationMs) by bin(TimeGenerated, 1h), AppName: میانگین زمان پاسخ‌دهی (مدت زمان درخواست‌ها) را برای هر اپلیکیشن در هر ساعت محاسبه می‌کند.
• order by TimeGenerated desc: نتایج را به ترتیب زمانی نزولی مرتب می‌کند.

۴. تجزیه‌وتحلیل ترافیک شبکه با Azure Network Watcher

اگر شما از Azure Network Watcher برای نظارت بر ترافیک شبکه استفاده می‌کنید، می‌توانید کوئری‌های KQL برای بررسی ترافیک ورودی و خروجی استفاده کنید. به‌عنوان مثال، کوئری زیر تعداد بسته‌های ارسالی و دریافتی را بررسی می‌کند:

AzureNetworkAnalytics_CL
| summarize totalPackets = sum(TotalPackets) by bin(TimeGenerated, 1h), SourceIP, DestinationIP
| order by TimeGenerated desc

در این کوئری:

• summarize totalPackets = sum(TotalPackets): تعداد کل بسته‌های ارسالی و دریافتی را محاسبه می‌کند.
• bin(TimeGenerated, 1h): داده‌ها را به‌صورت ساعتی گروه‌بندی می‌کند.
• order by TimeGenerated desc: نتایج را بر اساس زمان به ترتیب نزولی مرتب می‌کند.

---

جمع‌بندی

Kusto Query Language (KQL) ابزاری قدرتمند برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها در Azure Log Analytics و Azure Monitor است. با استفاده از دستورات ساده و پیچیده KQL، می‌توانید داده‌ها را از منابع مختلف جمع‌آوری کرده، فیلتر و تجزیه‌وتحلیل کنید. با یادگیری دستورات مختلف مانند where، summarize، project و extend می‌توانید به نتایج دقیق و مفیدی دست یابید که به شما در شناسایی تهدیدات امنیتی، مشکلات عملکردی و دیگر مسائل کمک می‌کند.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”ایجاد داشبوردهای سفارشی برای مانیتورینگ و گزارش‌گیری”]در Azure Monitor و Azure Log Analytics, ایجاد داشبوردهای سفارشی به شما این امکان را می‌دهد که وضعیت منابع، عملکرد سیستم‌ها و تهدیدات امنیتی را به‌صورت بصری و در یک محیط یکپارچه مشاهده کنید. داشبوردهای سفارشی می‌توانند اطلاعات موردنیاز برای تجزیه‌وتحلیل دقیق‌تر داده‌ها را به‌صورت گرافیکی و با استفاده از ابزارهای مختلف مانند نمودارها، جداول و گراف‌ها در اختیار شما قرار دهند.

در این بخش، نحوه ایجاد و پیکربندی داشبوردهای سفارشی برای مانیتورینگ و گزارش‌گیری در Azure Monitor بررسی خواهد شد.

---

مراحل ایجاد داشبورد سفارشی در Azure

برای ایجاد داشبوردهای سفارشی در Azure Monitor, مراحل زیر را دنبال کنید:

۱. ورود به Azure Portal

ابتدا وارد Azure Portal شوید.

۲. ایجاد یک داشبورد جدید

1. در پنل سمت چپ، به بخش “Dashboard” بروید.
2. روی “New Dashboard” کلیک کنید.
3. یک پنجره جدید باز می‌شود که می‌توانید یک داشبورد جدید ایجاد کنید.

۳. افزودن ویجت‌ها (Widgets) به داشبورد

داشبوردها در Azure Portal شامل ویجت‌های مختلف هستند که می‌توانند داده‌ها را به‌صورت گرافیکی نمایش دهند. برای افزودن ویجت‌ها:

1. روی “Edit” کلیک کنید.
2. از بخش “Add a tile”، ویجت‌های مختلفی مانند Metrics, Log Analytics Query, Azure Monitor Alerts, VM Insights, App Insights و غیره را انتخاب کنید.
3. هر ویجت را انتخاب کنید و تنظیمات آن را برای نمایش اطلاعات مورد نظر پیکربندی کنید.

۴. پیکربندی ویجت‌ها

پس از افزودن ویجت‌ها، شما می‌توانید آن‌ها را به‌طور خاص پیکربندی کنید:

• Metrics: برای مشاهده متریک‌های عملکردی سیستم‌ها و منابع.
• Log Analytics Query: برای نمایش نتایج کوئری‌های KQL (Kusto Query Language).
• Azure Monitor Alerts: برای نمایش هشدارها و وقایع.
• VM Insights: برای نظارت بر وضعیت ماشین‌های مجازی.

۵. استفاده از کوئری‌های Log Analytics برای ویجت‌ها

برای ویجت‌هایی که از Log Analytics استفاده می‌کنند، شما باید کوئری‌های KQL را وارد کنید تا داده‌ها به‌طور دقیق استخراج شوند. به‌عنوان مثال، برای نمایش تعداد تلاش‌های ورود ناموفق از SecurityEvent، از کوئری زیر می‌توانید استفاده کنید:

SecurityEvent
| where EventID == 4625
| summarize count() by Account, bin(TimeGenerated, 1h)
| order by TimeGenerated desc

این کوئری تعداد تلاش‌های ورود ناموفق را در هر ساعت برای هر حساب کاربری محاسبه می‌کند.

۶. تنظیمات ویجت‌ها

شما می‌توانید ویجت‌ها را از نظر رنگ، نوع گراف (نمودار خطی، دایره‌ای، میله‌ای) و فیلترها تنظیم کنید تا نمایش داده‌ها به بهترین نحو انجام شود.

۷. ذخیره و اشتراک‌گذاری داشبورد

پس از پیکربندی داشبورد به‌دلخواه، می‌توانید آن را ذخیره کرده و به‌راحتی با دیگران به اشتراک بگذارید:

1. روی “Save” کلیک کنید.
2. نام داشبورد را وارد کرده و ذخیره کنید.
3. می‌توانید داشبورد را با دیگر کاربران یا گروه‌ها به اشتراک بگذارید.

---

انواع ویجت‌های قابل استفاده در داشبوردهای سفارشی

1. Nerd Graph: این ویجت به شما امکان می‌دهد که داده‌ها را در قالب نمودارهایی مانند نمودار خطی، نمودار دایره‌ای، نمودار میله‌ای و … نمایش دهید.
2. Log Analytics Query: برای نمایش نتایج جستجو در Log Analytics، از کوئری‌های KQL استفاده می‌شود.
3. VM Insights: برای نمایش وضعیت و عملکرد ماشین‌های مجازی در Azure.
4. Alert Summary: نمایش وضعیت هشدارهای صادرشده در طی مدت‌زمان مشخص.
5. Metrics: برای نمایش متریک‌های عملکردی مانند CPU usage، حافظه، شبکه و غیره.

---

مثال‌هایی از داشبوردهای سفارشی

۱. داشبورد برای نظارت بر تلاش‌های ورود به سیستم

با استفاده از ویجت Log Analytics Query، می‌توان تعداد تلاش‌های ورود ناموفق و موفق را بر اساس EventID 4624 و 4625 نمایش داد. این کوئری می‌تواند به‌صورت یک نمودار خطی یا میله‌ای در داشبورد نشان داده شود.

SecurityEvent
| where EventID in (4624, 4625)
| summarize count() by EventID, Account, bin(TimeGenerated, 1h)
| project TimeGenerated, EventID, Account, count_
| order by TimeGenerated desc

۲. داشبورد برای نظارت بر وضعیت ماشین‌های مجازی

با استفاده از VM Insights، می‌توان وضعیت ماشین‌های مجازی را از نظر منابع مصرفی (مانند CPU و حافظه) نظارت کرد. این اطلاعات را می‌توان به‌صورت نمودار خطی برای هر ماشین مجازی نمایش داد.

۳. داشبورد برای نظارت بر عملکرد شبکه

ویجت Metrics می‌تواند برای نظارت بر ترافیک ورودی و خروجی در شبکه استفاده شود. به‌عنوان مثال، تعداد بسته‌های ارسال و دریافت در Azure Network Watcher.

AzureNetworkAnalytics_CL
| summarize totalPackets = sum(TotalPackets) by bin(TimeGenerated, 1h), SourceIP, DestinationIP
| order by TimeGenerated desc

---

جمع‌بندی

ایجاد داشبوردهای سفارشی در Azure Monitor به شما این امکان را می‌دهد که اطلاعات مهم را به‌صورت بصری و گرافیکی مشاهده کنید و به‌راحتی تجزیه‌وتحلیل داده‌ها را انجام دهید. این داشبوردها می‌توانند شامل ویجت‌هایی برای متریک‌ها، کوئری‌های Log Analytics، هشدارها و نمایش وضعیت منابع باشند. با استفاده از KQL و ابزارهای مختلف Azure Monitor، می‌توانید به داشبوردهای خود اطلاعات دقیق و متنوعی اضافه کنید و از آن‌ها برای مانیتورینگ و گزارش‌گیری در زمان واقعی استفاده کنید.

 

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 3. نظارت بر سلامت و وضعیت زیرساخت‌های ترکیبی با Azure Automation”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Azure Automation و نقش آن در مدیریت عملکرد”]Azure Automation یک سرویس ابری است که به شما امکان می‌دهد فرآیندهای مدیریتی و عملیاتی در Microsoft Azure را به‌صورت خودکار انجام دهید. این ابزار به‌ویژه برای بهبود کارایی، کاهش خطاهای انسانی و افزایش مقیاس‌پذیری در محیط‌های پیچیده استفاده می‌شود. با استفاده از Azure Automation، شما می‌توانید عملیات مختلفی مانند پیکربندی منابع، به‌روزرسانی‌ها، مدیریت ماشین‌های مجازی و حتی کارهای پیچیده‌تری همچون مدیریت پیکربندی امنیتی را به‌طور خودکار انجام دهید.

این ابزار به‌ویژه برای مدیریت عملکرد بسیار مفید است، زیرا به کمک آن می‌توانید نظارت، گزارش‌گیری و حتی واکنش به مشکلات عملکردی در زمان واقعی را خودکار کنید. در این بخش، بررسی خواهیم کرد که Azure Automation چه امکاناتی را برای مدیریت عملکرد و افزایش کارایی فرآیندهای مختلف ارائه می‌دهد.

---

قابلیت‌های Azure Automation در مدیریت عملکرد

1. مدیریت فرآیندهای خودکار:
   Azure Automation به شما این امکان را می‌دهد که فرآیندهای مختلف مدیریتی، از جمله به‌روزرسانی‌های سیستم، پیکربندی منابع، و تنظیمات امنیتی را به‌صورت خودکار انجام دهید. این موضوع می‌تواند به طور چشمگیری زمان و تلاش‌های انسانی را کاهش دهد و امکان انجام عملیات پیچیده را بدون خطا فراهم کند.
2. پیاده‌سازی Runbooks برای خودکارسازی وظایف:
   Runbooks در Azure Automation به شما این امکان را می‌دهند که اسکریپت‌ها و دستورالعمل‌های خود را به‌صورت خودکار اجرا کنید. این Runbookها می‌توانند به‌صورت محلی یا در ابر اجرا شوند و وظایف مختلف از جمله اجرای اسکریپت‌های PowerShell و Python را انجام دهند.

   به‌عنوان مثال، یک Runbook می‌تواند برای مدیریت سلامت منابع، گزارش‌گیری از وضعیت سیستم‌ها یا حتی انجام عملیات تعمیرات خودکار در صورت بروز خطا طراحی شود.

3. نظارت بر عملکرد و خطاها:
   Azure Automation به شما این امکان را می‌دهد که عملکرد منابع خود را از طریق مانیتورینگ خودکار و تحلیل وضعیت منابع نظارت کنید. با استفاده از Runbooks و Alert Rules، می‌توانید شرایطی را تعریف کنید که در صورت بروز مشکلات عملکردی یا کاهش کارایی منابع، اقدامات خودکار انجام شود. این اقدامات می‌توانند شامل ارسال هشدار، اجرای اسکریپت‌های خاص یا تنظیم مجدد منابع باشند.
4. مدیریت به‌روزرسانی‌ها و پچ‌ها:
   با استفاده از Azure Automation Update Management، می‌توانید فرآیندهای به‌روزرسانی سیستم‌عامل‌ها و نرم‌افزارها را خودکار کنید. این ویژگی کمک می‌کند تا اطمینان حاصل شود که تمامی ماشین‌های مجازی و سیستم‌ها به‌طور منظم به‌روزرسانی شده و از مشکلات امنیتی جلوگیری می‌شود.
5. نظارت و گزارش‌گیری از فعالیت‌ها:
   Azure Automation قابلیت گزارش‌گیری دقیق از تمامی فعالیت‌های خودکار و وظایف انجام‌شده را به شما می‌دهد. این گزارش‌ها شامل زمان‌بندی اجرای اسکریپت‌ها، نتایج کارها، خطاها و هشدارهای ایجادشده هستند و به شما این امکان را می‌دهند که وضعیت عملکرد منابع را بررسی کنید.

---

استفاده از Azure Automation در بهبود مدیریت عملکرد

۱. خودکارسازی مدیریت منابع

برای مثال، اگر شما چندین ماشین مجازی در Azure دارید و نیاز به به‌روزرسانی تنظیمات یا منابع به‌طور منظم دارید، می‌توانید با استفاده از Runbooks، به‌طور خودکار این عملیات را انجام دهید. این فرآیند به شما کمک می‌کند که منابع به‌طور دائم در وضعیت بهینه باشند و از اعمال تنظیمات اشتباه یا فراموش‌شده جلوگیری کنید.

۲. پاسخ به خطاها و مشکلات عملکرد

در صورتی که مشکلی در عملکرد منابع Azure شما ایجاد شود، می‌توانید از Automation Runbooks استفاده کنید که به‌طور خودکار اقداماتی را برای رفع مشکل انجام دهند. به‌عنوان مثال، اگر یک ماشین مجازی دچار مشکل در شروع شود، یک Runbook می‌تواند به‌طور خودکار آن را ریستارت کرده یا به وضعیت اولیه برگرداند.

۳. به‌روزرسانی خودکار و پچ‌ها

مدیریت به‌روزرسانی‌ها یکی از بخش‌های اساسی در حفظ عملکرد و امنیت سرورها است. با استفاده از Azure Automation Update Management، می‌توانید پچ‌ها و به‌روزرسانی‌های امنیتی را در سراسر زیرساخت خود به‌طور خودکار اعمال کنید. این کار به کاهش ریسک‌های امنیتی و حفظ کارایی منابع کمک می‌کند.

۴. گزارش‌گیری و مانیتورینگ

یکی از قابلیت‌های کلیدی Azure Automation، گزارش‌گیری دقیق از عملیات خودکار است. این گزارش‌ها به شما این امکان را می‌دهند که بررسی کنید که چه عملیاتی در حال انجام است و چه میزان تأثیر بر عملکرد سیستم‌ها داشته‌اند. این اطلاعات می‌توانند برای شناسایی نقاط ضعف و بهبود عملکرد منابع استفاده شوند.

---

پیکربندی Azure Automation برای بهبود عملکرد

۱. ایجاد یک Runbook برای خودکارسازی وظایف

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Azure Automation بروید.
3. بر روی Runbooks کلیک کرده و سپس گزینه Create a Runbook را انتخاب کنید.
4. نوع اسکریپت خود (PowerShell یا Python) را انتخاب کرده و کد مورد نظر را وارد کنید.
5. پس از ایجاد Runbook، می‌توانید آن را اجرا کرده یا زمان‌بندی کنید تا به‌طور خودکار در زمان‌های خاص اجرا شود.

۲. پیکربندی Update Management

1. در Azure Portal به Azure Automation بروید.
2. به بخش Update Management دسترسی پیدا کنید.
3. ماشین‌های مجازی و سیستم‌های موجود را برای به‌روزرسانی انتخاب کنید.
4. یک زمان‌بندی برای به‌روزرسانی خودکار تنظیم کنید تا از بروزرسانی صحیح و منظم اطمینان حاصل کنید.

۳. پیکربندی Alerts برای شناسایی مشکلات

1. در Azure Portal، به بخش Azure Monitor بروید.
2. گزینه Alerts را انتخاب کنید.
3. Alert Rule جدید ایجاد کنید تا در صورت بروز هرگونه خطا یا کاهش عملکرد، به شما اطلاع داده شود.
4. می‌توانید این هشدارها را با Automation Runbooks ترکیب کنید تا اقدامات خودکار انجام شود.

---

جمع‌بندی

Azure Automation ابزاری قدرتمند برای خودکارسازی فرآیندهای مدیریتی و بهبود عملکرد منابع در Azure است. با استفاده از این ابزار، می‌توانید پیکربندی‌ها، به‌روزرسانی‌ها، و نظارت بر وضعیت سیستم‌ها را به‌صورت خودکار انجام دهید و خطاهای انسانی را کاهش دهید. همچنین، با ایجاد Runbooks و Alert Rules، قادر خواهید بود به‌طور مؤثر به مشکلات عملکردی پاسخ دهید و از اجرای دقیق و منظم تنظیمات اطمینان حاصل کنید. این ابزار به شما کمک می‌کند تا زیرساخت‌های خود را بهینه کنید و از وقوع مشکلات عملکردی جلوگیری کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”ایجاد Runbooks برای خودکار سازی فرایندهای مانیتورینگ و نگهداری سیستم”]Azure Automation با استفاده از Runbooks این امکان را فراهم می‌آورد که بسیاری از فرآیندهای مدیریتی و نگهداری سیستم را به‌صورت خودکار انجام دهید. در این بخش، به بررسی نحوه ایجاد و پیکربندی Runbooks برای خودکارسازی فرآیندهای مانیتورینگ و نگهداری سیستم‌ها خواهیم پرداخت.

Runbooks مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها و اسکریپت‌هایی هستند که به شما امکان می‌دهند تا فرایندهای پیچیده را به‌صورت خودکار اجرا کنید. این فرایندها می‌توانند شامل بررسی سلامت سیستم‌ها، ارسال هشدارها، به‌روزرسانی پچ‌ها و بسیاری از عملیات‌های مدیریتی دیگر باشند.

---

مراحل ایجاد Runbooks برای خودکارسازی فرآیندهای مانیتورینگ و نگهداری سیستم

1. ایجاد یک Azure Automation Accountقبل از ایجاد Runbook، شما باید یک Automation Account در Azure بسازید:
   1. وارد Azure Portal شوید.
   2. در نوار جستجو، عبارت “Automation” را تایپ کرده و Automation Accounts را انتخاب کنید.
   3. بر روی + Create کلیک کنید.
   4. نام و تنظیمات مربوط به Automation Account را وارد کنید.
   5. پس از ایجاد حساب کاربری، وارد Automation Account شوید.
2. ایجاد یک Runbook جدیدپس از ایجاد Automation Account، می‌توانید اولین Runbook خود را بسازید:
   1. در Automation Account خود، به بخش Runbooks بروید.
   2. بر روی + Create a Runbook کلیک کنید.
   3. نام Runbook خود را وارد کنید و نوع اسکریپت را (PowerShell یا Python) انتخاب کنید.
   4. بر روی Create کلیک کنید تا محیط ویرایش Runbook باز شود.
3. نوشتن اسکریپت برای خودکارسازی فرآیندهااکنون زمان آن است که کد مورد نظر خود را برای خودکارسازی فرآیندهای مانیتورینگ و نگهداری بنویسید. در اینجا چند نمونه از فرآیندهایی که می‌توانید خودکار کنید آورده شده است:
   • مانیتورینگ وضعیت سرویس‌ها: بررسی اینکه آیا سرویس‌ها به درستی در حال اجرا هستند و در صورت نیاز به ریستارت، عملیات لازم را انجام دهید.
   • بررسی فضای دیسک: بررسی فضای دیسک ماشین‌های مجازی و ارسال هشدار در صورت کمبود فضای ذخیره‌سازی.
   • چک کردن وضعیت ماشین‌های مجازی: بررسی وضعیت سلامت ماشین‌های مجازی و ارسال ایمیل یا پیام در صورت وجود هرگونه مشکل.

   مثال اسکریپت PowerShell برای بررسی وضعیت سرویس‌ها:

   # بررسی وضعیت سرویس
   $serviceName = "wuauserv"  # نام سرویس مورد نظر
   $serviceStatus = Get-Service -Name $serviceName
   
   if ($serviceStatus.Status -ne "Running") {
       Write-Output "سرویس $serviceName متوقف است. در حال شروع مجدد سرویس..."
       Start-Service -Name $serviceName
       Write-Output "سرویس $serviceName با موفقیت راه‌اندازی شد."
   } else {
       Write-Output "سرویس $serviceName در حال اجرا است."
   }
   

   در این اسکریپت، وضعیت سرویس wuauserv (سرویس به‌روزرسانی ویندوز) بررسی می‌شود. اگر سرویس متوقف باشد، آن را مجدداً راه‌اندازی می‌کند.

4. آزمایش و ذخیره Runbookپس از نوشتن اسکریپت، شما می‌توانید Runbook خود را تست کنید:
   1. در محیط ویرایش Runbook، بر روی Test Pane کلیک کنید.
   2. اسکریپت خود را اجرا کرده و نتایج را بررسی کنید تا مطمئن شوید که عملکرد آن طبق انتظار است.
   3. پس از اطمینان از عملکرد صحیح، بر روی Publish کلیک کنید تا Runbook خود را ذخیره و منتشر کنید.
5. زمان‌بندی اجرای Runbookبرای خودکارسازی اجرا، می‌توانید Runbook خود را زمان‌بندی کنید:
   1. وارد Runbook منتشرشده شوید.
   2. بر روی Schedule کلیک کنید.
   3. زمان‌بندی اجرای خودکار را تنظیم کنید. برای مثال، می‌توانید Runbook خود را برای اجرا در هر شب یا آخر هفته تنظیم کنید تا بررسی‌های منظم صورت گیرد.

   به‌عنوان مثال، اگر می‌خواهید Runbook برای بررسی وضعیت سرویس‌ها هر روز اجرا شود، زمان‌بندی مناسب را تنظیم کنید.

---

نمونه‌های کاربردی از Runbooks برای خودکارسازی فرآیندهای مانیتورینگ و نگهداری

1. بررسی وضعیت سرویس‌ها و فرآیندها با استفاده از Runbookها می‌توانید وضعیت سرویس‌های مختلف سیستم‌ها را بررسی کرده و در صورت نیاز اقداماتی مانند راه‌اندازی مجدد سرویس یا ارسال هشدار انجام دهید.مثال اسکریپت برای بررسی وضعیت سرویس‌های متعدد:

   $services = @("wuauserv", "Spooler", "MSSQLSERVER")
   
   foreach ($service in $services) {
       $serviceStatus = Get-Service -Name $service
       if ($serviceStatus.Status -ne "Running") {
           Write-Output "سرویس $service متوقف است. در حال شروع مجدد..."
           Start-Service -Name $service
       }
   }
   

2. مدیریت فضای دیسک و ارسال هشدار با استفاده از Runbookها می‌توانید بررسی کنید که فضای دیسک سیستم‌ها کافی است یا نه، و در صورت کمبود فضای دیسک، یک هشدار به تیم پشتیبانی ارسال کنید.مثال اسکریپت برای بررسی فضای دیسک:

   $threshold = 90 # درصد فضای دیسک که باید بیشتر از آن باشد
   $diskSpace = Get-PSDrive -PSProvider FileSystem | Where-Object { $_.Used / $_.Used + $_.Free -gt $threshold }
   
   foreach ($disk in $diskSpace) {
       if ($disk.Used / $disk.Used + $disk.Free -gt $threshold) {
           Write-Output "فضای دیسک در درایو $($disk.Name) بیشتر از حد مجاز است!"
           # اینجا می‌توانید ایمیل یا هشدار دیگری ارسال کنید
       }
   }
   

3. پشتیبان‌گیری خودکار از منابع شما می‌توانید یک Runbook بسازید که به‌طور منظم پشتیبان‌گیری از داده‌های سیستم‌ها را انجام دهد و این کار را در یک زمان مشخص خودکار کنید.

---

جمع‌بندی

Azure Runbooks ابزاری قدرتمند برای خودکارسازی فرآیندهای مدیریتی و نگهداری سیستم است. با استفاده از این ابزار، می‌توانید بسیاری از وظایف پیچیده را به‌صورت خودکار انجام دهید، از جمله مانیتورینگ وضعیت سیستم‌ها، ارسال هشدارها، بررسی فضای دیسک، و بسیاری از اقدامات مدیریتی دیگر. با ایجاد Runbookها در Azure Automation، می‌توانید کارایی عملیات خود را بهبود بخشید و از خطاهای انسانی جلوگیری کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Desired State Configuration (DSC) برای اطمینان از یکپارچگی و تطابق پیکربندی‌ها”]Desired State Configuration (DSC) یک ابزار قدرتمند در PowerShell است که به شما کمک می‌کند تا پیکربندی‌های سیستم‌ها را به‌صورت خودکار و مطابق با نیازهای مشخص‌شده نگه‌دارید. با استفاده از DSC، شما می‌توانید وضعیت سیستم‌ها را تعریف کرده و اطمینان حاصل کنید که آن‌ها همیشه با این وضعیت سازگار باقی می‌مانند.

این ابزار به‌ویژه در محیط‌های بزرگ و پیچیده، مانند Windows Server یا Azure، بسیار مفید است زیرا می‌توانید پیکربندی‌ها را از راه دور مدیریت کرده و از انحرافات غیرمجاز جلوگیری کنید. در این بخش، به بررسی نحوه استفاده از DSC برای اطمینان از یکپارچگی و تطابق پیکربندی‌ها خواهیم پرداخت.

---

نحوه کارکرد Desired State Configuration (DSC)

DSC به شما این امکان را می‌دهد که وضعیت یا State یک سیستم را تعریف کنید و سپس آن سیستم را به‌طور خودکار به این وضعیت هدایت کنید. در صورت تغییر یا انحراف از این وضعیت، DSC به‌طور خودکار پیکربندی‌های سیستم را اصلاح خواهد کرد.

• سرور مقصد که باید پیکربندی شود.
• DSC Configurations که تعریف می‌کند سیستم باید چه وضعیتی داشته باشد.
• DSC Resources که اجزای مختلف پیکربندی‌ها را شامل می‌شود (مانند نصب نرم‌افزارها، تغییرات پیکربندی‌های سیستم، تنظیمات امنیتی و غیره).

---

مراحل پیاده‌سازی Desired State Configuration

1. نصب و پیکربندی DSC در سیستم‌هاابتدا باید اطمینان حاصل کنید که DSC در سیستم مقصد نصب شده است. به‌طور پیش‌فرض، Windows Server از DSC پشتیبانی می‌کند. برای شروع، می‌توانید از دستورات PowerShell استفاده کنید.
   • برای بررسی وضعیت نصب DSC:

   Get-WindowsFeature -Name DSC
   

   • برای نصب DSC (اگر نصب نشده باشد):

   Install-WindowsFeature -Name DSC
   

2. ایجاد یک DSC Configurationیک DSC Configuration یک اسکریپت PowerShell است که تنظیمات و پیکربندی‌های سیستم را تعریف می‌کند. در این مرحله، شما وضعیت مطلوب سیستم‌ها را به‌صورت کد مشخص می‌کنید.به‌عنوان مثال، اگر بخواهید که یک سرویس خاص بر روی سرور شما همیشه در حال اجرا باشد، می‌توانید یک DSC Configuration برای آن ایجاد کنید:

   Configuration EnsureServiceRunning
   {
       Node "localhost"
       {
           Service "wuauserv"
           {
               Ensure = "Running"
               Name   = "wuauserv"
           }
       }
   }
   
   # ایجاد پیکربندی
   EnsureServiceRunning
   

   در این مثال، پیکربندی مشخص می‌کند که سرویس wuauserv (سرویس به‌روزرسانی ویندوز) باید همیشه در حال اجرا باشد. اگر این سرویس متوقف شود، DSC آن را مجدداً راه‌اندازی خواهد کرد.

3. اجرا و اعمال پیکربندیپس از ایجاد یک DSC Configuration، باید آن را اجرا کرده و تغییرات را اعمال کنید. برای این کار از دستور Start-DscConfiguration استفاده می‌شود.
   • برای اجرای پیکربندی:

   Start-DscConfiguration -Path "C:\DSC\EnsureServiceRunning" -Wait -Verbose
   

   این دستور پیکربندی را از دایرکتوری مشخص‌شده اجرا می‌کند و منتظر می‌ماند تا عملیات به پایان برسد.

4. بررسی وضعیت و تطابق پیکربندیپس از اعمال پیکربندی‌ها، می‌توانید وضعیت تطابق سیستم با وضعیت مطلوب را بررسی کنید. اگر سیستم از پیکربندی تعریف‌شده منحرف شده باشد، DSC به‌طور خودکار تنظیمات را اصلاح خواهد کرد.
   • برای بررسی وضعیت سیستم:

   Get-DscConfigurationStatus
   

   این دستور وضعیت تطابق پیکربندی سیستم را بررسی می‌کند و اطلاعاتی در مورد اینکه سیستم با پیکربندی‌ها منطبق است یا خیر ارائه می‌دهد.

5. توسعه و اعمال پیکربندی‌های پیچیده‌ترDSC به شما این امکان را می‌دهد که تنظیمات پیچیده‌تری را پیاده‌سازی کنید. برای مثال، می‌توانید چندین تغییر پیکربندی مختلف را با هم ترکیب کنید، مانند نصب نرم‌افزارها، تغییرات در تنظیمات امنیتی، یا اعمال پیکربندی‌های خاص شبکه‌ای.مثال برای نصب و پیکربندی IIS و ASP.NET:

   Configuration InstallIIS
   {
       Node "localhost"
       {
           WindowsFeature IIS
           {
               Name = "Web-Server"
               Ensure = "Present"
           }
   
           WindowsFeature ASPNet
           {
               Name = "Web-Asp-Net"
               Ensure = "Present"
           }
       }
   }
   
   # اجرای پیکربندی
   InstallIIS
   

   این پیکربندی، ویژگی‌های IIS و ASP.NET را نصب کرده و اطمینان حاصل می‌کند که این ویژگی‌ها در سیستم وجود دارند.

6. استفاده از DSC Pull Serverبرای محیط‌های بزرگ‌تر، به‌ویژه زمانی که نیاز به مدیریت تعداد زیادی از سرورها دارید، می‌توانید از DSC Pull Server استفاده کنید. این سرور به سرورهای مقصد اجازه می‌دهد که به‌طور دوره‌ای پیکربندی‌های مورد نیاز خود را از سرور مرکزی Pull کنند.
   • برای پیکربندی Pull Server باید از Azure Automation DSC یا Configuration Management استفاده کنید که یک راه‌حل عالی برای مدیریت تعداد زیادی سیستم است.

---

مزایای استفاده از Desired State Configuration

1. یکپارچگی سیستم‌ها با استفاده از DSC، می‌توانید اطمینان حاصل کنید که همه سیستم‌ها به یک وضعیت مشخص و ثابت رسیده‌اند و از انحرافات و تنظیمات غیرمجاز جلوگیری کنید.
2. خودکارسازی و کاهش خطای انسانی پیکربندی‌های سیستم به‌صورت خودکار از طریق DSC اعمال می‌شوند، که باعث کاهش خطاهای انسانی و افزایش کارایی می‌شود.
3. مدیریت مقیاس‌پذیر در محیط‌های بزرگ با تعداد زیادی سیستم، DSC به شما این امکان را می‌دهد که به‌راحتی پیکربندی‌ها را به‌صورت مقیاس‌پذیر و هماهنگ در همه سیستم‌ها اعمال کنید.
4. قابلیت انطباق با استانداردها با استفاده از DSC، می‌توانید اطمینان حاصل کنید که سیستم‌ها با استانداردهای مختلف مانند ISO، GDPR، و سایر الزامات امنیتی و نظارتی انطباق دارند.

---

جمع‌بندی

Desired State Configuration (DSC) یک ابزار قدرتمند برای اطمینان از یکپارچگی و تطابق پیکربندی‌ها در محیط‌های مختلف است. با استفاده از DSC، می‌توانید وضعیت مطلوب سیستم‌ها را تعریف کرده و به‌طور خودکار آن‌ها را به این وضعیت هدایت کنید. این ابزار به‌ویژه برای مدیریت مقیاس‌پذیر پیکربندی‌ها در محیط‌های بزرگ، کاهش خطاهای انسانی و حفظ امنیت و انطباق سیستم‌ها بسیار مفید است.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 4. بهینه‌سازی عملکرد سیستم با Azure Advisor”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Azure Advisor و کاربردهای آن در بهینه‌سازی زیرساخت‌های ترکیبی”]Azure Advisor یک سرویس مشاوره و پیشنهادات بهینه‌سازی از سوی مایکروسافت است که به شما کمک می‌کند تا زیرساخت‌های ابری خود را به بهترین شکل ممکن پیکربندی کنید. این ابزار به‌طور خودکار پیشنهاداتی را برای بهبود عملکرد، امنیت، هزینه‌ها و مقیاس‌پذیری منابع Azure ارائه می‌دهد. به‌ویژه در محیط‌های ترکیبی، Azure Advisor می‌تواند به شما کمک کند تا بین منابع محلی و منابع ابری، بهترین استفاده را ببرید.

این سرویس به‌طور خاص برای افرادی طراحی شده است که می‌خواهند از زیرساخت‌های ابری خود بهره‌وری بیشتری داشته باشند و همچنین اطمینان حاصل کنند که منابع استفاده‌شده با بهترین شیوه‌های امنیتی، عملکردی و اقتصادی پیکربندی شده‌اند.

---

ویژگی‌ها و کاربردهای Azure Advisor

1. پیشنهادات بهینه‌سازی هزینه‌هایکی از اصلی‌ترین کاربردهای Azure Advisor، ارائه پیشنهادات برای کاهش هزینه‌ها است. این پیشنهادات بر اساس استفاده از منابع و نیازهای واقعی شما در نظر گرفته می‌شود. به‌عنوان مثال، Azure Advisor ممکن است پیشنهاد دهد که برخی از منابع غیرضروری یا منابعی که به‌صورت نادرست پیکربندی شده‌اند، غیرفعال شوند. همچنین، این سرویس می‌تواند به شما پیشنهاد دهد که از Azure Reserved Instances برای کاهش هزینه‌های طولانی‌مدت استفاده کنید.
   • مثال: اگر شما از ماشین‌های مجازی با مقیاس بزرگ استفاده می‌کنید، Azure Advisor ممکن است پیشنهاد دهد که از VM Sizeهای کوچک‌تر یا بهینه‌تر برای نیازهای شما استفاده کنید.
2. پیشنهادات مربوط به عملکردAzure Advisor می‌تواند به شما کمک کند تا عملکرد زیرساخت‌های ابری خود را بهبود ببخشید. این سرویس می‌تواند مشکلاتی که ممکن است بر کارایی منابع شما تاثیر بگذارد، شناسایی کرده و پیشنهادات بهینه‌سازی عملکرد را ارائه دهد.
   • مثال: اگر شما از یک پایگاه داده Azure SQL Database استفاده می‌کنید و حجم بار کاری شما بیشتر از حد انتظار است، Azure Advisor ممکن است پیشنهاد دهد که از Elastic Pools برای بهبود عملکرد و مقیاس‌پذیری استفاده کنید.
3. پیشنهادات امنیتییکی دیگر از ویژگی‌های مهم Azure Advisor، پیشنهادات امنیتی است که به شما کمک می‌کند تا زیرساخت‌های خود را در برابر تهدیدات احتمالی مقاوم‌تر کنید. این سرویس می‌تواند پیشنهاداتی در خصوص پیکربندی‌های امنیتی ارائه دهد تا اطمینان حاصل شود که منابع شما با بهترین شیوه‌های امنیتی پیکربندی شده‌اند.
   • مثال: اگر Network Security Groups (NSG) در زیرساخت شما به درستی پیکربندی نشده باشد یا در معرض تهدیدات قرار گیرد، Azure Advisor می‌تواند پیشنهاد دهد که تنظیمات امنیتی شما را بهبود بخشید.
4. پیشنهادات مربوط به مقیاس‌پذیریAzure Advisor می‌تواند شما را در زمینه مقیاس‌پذیری منابع راهنمایی کند. این سرویس ممکن است پیشنهاد دهد که منابع شما را مقیاس‌پذیرتر کنید تا از زیرساخت‌های ابری به بهترین نحو استفاده شود و همچنین امکان رشد و تغییرات در آینده به‌راحتی مدیریت شود.
   • مثال: اگر شما در حال استفاده از یک سرویس ابری با نیازهای پردازشی بالا هستید، Azure Advisor ممکن است پیشنهاد دهد که از Virtual Machine Scale Sets برای خودکارسازی مقیاس‌پذیری استفاده کنید.
5. پیشنهادات بهبود تطابق با استانداردها و قوانیندر محیط‌های ترکیبی که از منابع ابری و محلی به‌طور همزمان استفاده می‌شود، Azure Advisor می‌تواند به شما کمک کند تا اطمینان حاصل کنید که زیرساخت شما با استانداردهای قانونی و مقرراتی مانند ISO 27001، GDPR، HIPAA و دیگر استانداردها انطباق دارد. این سرویس با ارائه پیشنهادات مناسب به شما در این زمینه کمک می‌کند.
   • مثال: اگر منابع شما در Azure یا سیستم‌های محلی از برخی الزامات امنیتی و حریم خصوصی پیروی نمی‌کنند، Azure Advisor ممکن است پیشنهاد دهد که پیکربندی‌های لازم را اعمال کنید تا با قوانین و مقررات انطباق پیدا کنید.

---

نحوه استفاده از Azure Advisor

1. دسترسی به Azure Advisorبرای استفاده از Azure Advisor، شما می‌توانید به راحتی از طریق Azure Portal به این سرویس دسترسی پیدا کنید. در Azure Portal، به بخش “Advisor” بروید و سپس پیشنهادات مربوط به بهینه‌سازی منابع خود را مشاهده کنید.
2. تخصیص دسته‌بندی‌هاپیشنهادات Azure Advisor در چندین دسته مختلف تقسیم‌بندی می‌شوند:
   • Performance (عملکرد)
   • Cost (هزینه)
   • Security (امنیت)
   • Reliability (قابلیت اطمینان)
   • Operational Excellence (برتری عملیاتی)

   شما می‌توانید به راحتی هر دسته را برای بررسی دقیق‌تر پیشنهادات خاص خود انتخاب کنید.

3. اجرای پیشنهادات و اعمال تغییراتپس از دریافت پیشنهادات از Azure Advisor، شما می‌توانید تصمیم بگیرید که کدام پیشنهادات را برای بهینه‌سازی زیرساخت خود اعمال کنید. در برخی موارد، پیشنهادات به‌طور خودکار قابل اجرا هستند و شما می‌توانید به راحتی تغییرات را با یک کلیک اعمال کنید.
4. مراقبت از عملکرد و هزینه‌هاپس از اعمال تغییرات پیشنهادی، باید عملکرد و هزینه‌های زیرساخت خود را به‌طور مداوم مانیتور کنید تا از بهینه بودن سیستم‌های خود اطمینان حاصل کنید. Azure Advisor به شما کمک می‌کند تا در طول زمان بهبودهای لازم را شناسایی و پیاده‌سازی کنید.

---

مزایای استفاده از Azure Advisor در محیط‌های ترکیبی

1. بهینه‌سازی هزینه‌ها و منابع با استفاده از Azure Advisor، می‌توانید هزینه‌های خود را کاهش دهید و منابع خود را به بهترین شکل ممکن مدیریت کنید. این ابزار به شما کمک می‌کند که در محیط‌های ترکیبی از منابع محلی و ابری بهره‌وری بیشتری داشته باشید.
2. بهبود امنیت و انطباق Azure Advisor با ارائه پیشنهادات امنیتی به شما کمک می‌کند تا زیرساخت‌های ابری و محلی خود را از نظر امنیتی تقویت کنید و از انحرافات احتمالی جلوگیری کنید.
3. ارتقاء عملکرد و مقیاس‌پذیری با توجه به پیشنهادات مرتبط با عملکرد، می‌توانید به راحتی کارایی و مقیاس‌پذیری منابع خود را بهبود بخشید و به‌طور خودکار منابع را بر اساس نیاز مقیاس کنید.
4. پشتیبانی از مدیریت سیستم‌های ترکیبی Azure Advisor به‌ویژه در محیط‌های ترکیبی بسیار مفید است، چرا که به شما این امکان را می‌دهد تا پیکربندی‌های مختلف بین منابع محلی و ابری را هماهنگ کنید و مطمئن شوید که زیرساخت‌های شما بهینه و ایمن هستند.

---

جمع‌بندی

Azure Advisor یک ابزار قدرتمند برای بهینه‌سازی زیرساخت‌های ترکیبی است که می‌تواند پیشنهادات مفیدی برای بهبود عملکرد، کاهش هزینه‌ها، افزایش امنیت و اطمینان از انطباق با استانداردهای قانونی ارائه دهد. استفاده از این ابزار به مدیران سیستم‌ها این امکان را می‌دهد که منابع ابری و محلی خود را به بهترین شکل ممکن مدیریت و بهینه‌سازی کنند.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”دریافت پیشنهادات برای بهینه‌سازی عملکرد، کاهش هزینه‌ها و بهبود امنیت”]برای بهره‌برداری حداکثری از Azure Advisor و دریافت پیشنهادات بهینه‌سازی عملکرد، کاهش هزینه‌ها و بهبود امنیت، باید مراحل زیر را دنبال کنید:

---

۱. دسترسی به Azure Advisor

ابتدا باید وارد Azure Portal شوید:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. در نوار جستجو، عبارت “Advisor” را تایپ کرده و وارد صفحه Azure Advisor شوید.

---

۲. انتخاب دسته‌های مختلف پیشنهادات

Azure Advisor پیشنهادات خود را در دسته‌های مختلف ارائه می‌دهد. پس از ورود به صفحه Azure Advisor، دسته‌های مختلف را مشاهده خواهید کرد که شامل موارد زیر هستند:

1. Performance (عملکرد)
2. Cost (هزینه)
3. Security (امنیت)
4. Reliability (قابلیت اطمینان)
5. Operational Excellence (برتری عملیاتی)

شما می‌توانید از این دسته‌ها استفاده کرده و پیشنهادات مربوط به هر یک را مشاهده کنید. برای دریافت پیشنهادات بهینه‌سازی در هر دسته، کافی است که روی هر دسته کلیک کنید.

---

۳. دریافت پیشنهادات برای بهینه‌سازی عملکرد

برای بهینه‌سازی عملکرد، Azure Advisor پیشنهادات زیر را ارائه می‌دهد:

• جلوگیری از Over-Provisioning منابع: اگر شما از منابع ابری (مانند VMs یا Storage Accounts) به شکلی استفاده می‌کنید که کارایی آنها بیش از نیاز است، Azure Advisor پیشنهاد می‌دهد که منابع خود را مقیاس‌پذیرتر کنید.
• استفاده از نوع مناسب ماشین مجازی: پیشنهاد استفاده از VM Sizeهای مناسب برای بار کاری خاص شما به منظور بهبود عملکرد.
• Optimizing Database Queries: پیشنهاداتی برای بهبود عملکرد پایگاه داده‌ها، مانند استفاده از Azure SQL Database با Elastic Pools یا استفاده از Indexes صحیح.

---

۴. دریافت پیشنهادات برای کاهش هزینه‌ها

در زمینه کاهش هزینه‌ها، Azure Advisor به شما کمک می‌کند تا منابع اضافی و غیرضروری را شناسایی کنید و از آن‌ها صرف‌نظر کنید:

• غیرفعال کردن منابع غیرضروری: پیشنهاداتی در مورد خاموش کردن یا حذف منابعی که دیگر به آن‌ها نیاز ندارید.
• استفاده از Azure Reserved Instances: به جای پرداخت هزینه‌های ماهانه معمولی، از Reserved Instances برای کاهش هزینه‌های طولانی‌مدت استفاده کنید.
• **استفاده بهینه از Azure Autoscale: برای مقیاس‌پذیری خودکار منابع در زمان‌های پیک، از Azure Autoscale استفاده کنید تا هزینه‌ها را در زمان‌هایی که ترافیک کمتر است، کاهش دهید.

---

۵. دریافت پیشنهادات برای بهبود امنیت

امنیت منابع شما در Azure بسیار مهم است و Azure Advisor پیشنهادات زیر را برای بهبود امنیت ارائه می‌دهد:

• پیکربندی امنیتی منابع: پیشنهادات در خصوص بهبود تنظیمات امنیتی Network Security Groups (NSG) یا Azure Firewall.
• استفاده از Multi-Factor Authentication (MFA): پیشنهاد استفاده از MFA برای حساب‌های مدیریت به‌منظور افزایش امنیت.
• شناسایی آسیب‌پذیری‌های سیستم: پیشنهادات در خصوص به‌روزرسانی نرم‌افزارها و سیستم‌ها برای جلوگیری از آسیب‌پذیری‌های امنیتی.
• **پیکربندی Key Vault: استفاده از Azure Key Vault برای ذخیره‌سازی و مدیریت کلیدهای امنیتی و اطلاعات حساس.

---

۶. پیاده‌سازی پیشنهادات

پس از مشاهده پیشنهادات از Azure Advisor، می‌توانید اقدامات مورد نیاز را برای بهینه‌سازی زیرساخت‌ها و کاهش هزینه‌ها یا بهبود امنیت انجام دهید. این اقدامات شامل تغییرات پیکربندی در منابع، استفاده از VMs یا Azure SQL Databases با سایز مناسب و همچنین پیاده‌سازی تغییرات امنیتی مانند تنظیمات MFA یا NSGها است.

---

جمع‌بندی

استفاده از Azure Advisor به شما این امکان را می‌دهد که به‌طور مداوم عملکرد، هزینه‌ها و امنیت زیرساخت‌های ابری خود را بهینه کنید. پیشنهادات بهینه‌سازی این ابزار می‌تواند شما را در مدیریت منابع و کاهش هزینه‌ها کمک کند و همچنین به‌واسطه پیشنهادات امنیتی، زیرساخت‌های شما را در برابر تهدیدات محافظت کند.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی و اجرای پیشنهادات Azure Advisor برای بهینه‌سازی منابع”]Azure Advisor ابزار قدرتمندی است که برای ارائه پیشنهادات بهینه‌سازی در مورد عملکرد، هزینه‌ها، امنیت و قابلیت اطمینان منابع شما در Azure طراحی شده است. برای بهینه‌سازی منابع خود با استفاده از این ابزار، ابتدا باید پیشنهادات مختلف را بررسی کرده و سپس آن‌ها را پیاده‌سازی کنید. در این بخش، نحوه پیکربندی و اجرای پیشنهادات Azure Advisor برای بهینه‌سازی منابع به‌طور گام به گام توضیح داده می‌شود.

---

۱. دسترسی به Azure Advisor

ابتدا وارد Azure Portal شوید:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. در نوار جستجو، عبارت Advisor را تایپ کرده و وارد صفحه Azure Advisor شوید.

---

۲. بررسی پیشنهادات موجود

پس از ورود به صفحه Azure Advisor، پنج دسته اصلی پیشنهادات به شما نمایش داده می‌شود:

• Performance (عملکرد)
• Cost (هزینه)
• Security (امنیت)
• Reliability (قابلیت اطمینان)
• Operational Excellence (برتری عملیاتی)

هر دسته شامل پیشنهاداتی برای بهینه‌سازی منابع است. می‌توانید روی هر دسته کلیک کرده و پیشنهادات مربوط به آن را بررسی کنید.

---

۳. اجرای پیشنهادات برای بهینه‌سازی منابع

پس از بررسی پیشنهادات، مراحل زیر را برای اجرای آن‌ها دنبال کنید:

الف. بهینه‌سازی عملکرد

1. کم کردن منابع غیرضروری: پیشنهاداتی برای کاهش منابع مصرفی اضافی مانند VMs یا Disks که از منابع بیش از نیاز استفاده می‌کنند.
   • برای مثال، در صورت مشاهده پیشنهاد برای کاهش حجم یک Virtual Machine یا استفاده از Size مناسب برای VM، می‌توانید از طریق Azure Portal، اندازه VM را تغییر دهید.
   • دستورات:

     az vm resize --resource-group <ResourceGroupName> --name <VMName> --size <NewVMSize>
     

2. استفاده از Azure Autoscale: برای تنظیم مقیاس‌پذیری خودکار منابع (مانند VMها) بر اساس تقاضا.
   • برای پیکربندی Autoscale در VMها، وارد Azure Portal شوید، به قسمت Virtual Machine Scale Sets بروید و سپس گزینه Autoscale را فعال کنید.

ب. کاهش هزینه‌ها

1. استفاده از Reserved Instances: اگر در حال استفاده از VMهای دائمی هستید، می‌توانید از Reserved Instances برای کاهش هزینه‌ها استفاده کنید.
   • این کار با خرید پیش‌پرداخت برای دوره‌های یک‌ساله یا سه‌ساله انجام می‌شود.
   • دستور:

     az vm create --resource-group <ResourceGroupName> --name <VMName> --image <ImageName> --size <VMSize> --reserved-instance
     

2. غیرفعال کردن منابع غیرضروری: اگر منابعی وجود دارد که برای مدت زمان طولانی غیرفعال هستند، پیشنهاد می‌شود آن‌ها را متوقف کنید تا از هزینه‌های اضافی جلوگیری شود.
   • شما می‌توانید از طریق Azure Portal منابع غیرفعال را شناسایی کرده و آن‌ها را خاموش کنید یا حذف کنید.

ج. بهبود امنیت

1. فعال‌سازی Multi-Factor Authentication (MFA): Azure Advisor به شما پیشنهاد می‌دهد که MFA را برای حساب‌های مدیریت خود فعال کنید تا امنیت حساب‌ها را افزایش دهید.
   • برای فعال‌سازی MFA در Azure AD، وارد Azure Active Directory شوید، به بخش Security بروید و گزینه Multi-Factor Authentication را فعال کنید.
2. پیکربندی Network Security Groups (NSG): برای کنترل دسترسی به منابع شبکه، پیشنهاد می‌شود که NSGها به‌طور صحیح تنظیم شوند.
   • برای پیکربندی NSG، وارد Azure Portal شوید، به بخش Network Security Groups بروید و قوانین مربوط به NSG خود را تنظیم کنید.

د. بهبود قابلیت اطمینان

1. استفاده از Availability Zones: اگر منابع شما در معرض خطر از دست دادن دسترسی به دلیل خرابی مکان فیزیکی قرار دارند، استفاده از Availability Zones پیشنهاد می‌شود.
   • این کار می‌تواند با تنظیم VMs در مناطق مختلف Availability Zone انجام شود.
   • دستور:

     az vm availability-set create --resource-group <ResourceGroupName> --name <AvailabilitySetName> --location <Region>
     

2. استفاده از Backup برای منابع حیاتی: برای محافظت از داده‌ها و منابع حیاتی، پیشنهاد می‌شود که از Azure Backup استفاده کنید.
   • برای پیکربندی Backup، به قسمت Recovery Services Vault در Azure Portal بروید و Backup را تنظیم کنید.

---

۴. پیاده‌سازی تغییرات

پس از بررسی پیشنهادات، می‌توانید تغییرات مورد نظر را در Azure Portal اعمال کنید. برای انجام تغییرات بهینه‌سازی، از گزینه‌های Update یا Configure استفاده کنید. در صورت نیاز به اجرای دستورات CLI یا PowerShell، به سادگی آن‌ها را در محیط‌های مربوطه وارد کنید.

---

۵. ارزیابی اثرات تغییرات

پس از اعمال پیشنهادات بهینه‌سازی، باید تأثیرات آن‌ها را ارزیابی کنید. از Azure Monitor و Azure Advisor برای نظارت بر منابع و بررسی عملکرد آن‌ها استفاده کنید. پیشنهادات بهینه‌سازی ممکن است به‌طور مداوم به‌روزرسانی شوند، بنابراین باید تغییرات را به‌طور دوره‌ای بررسی کنید.

---

جمع‌بندی

استفاده از Azure Advisor به شما این امکان را می‌دهد که منابع Azure خود را به‌طور مؤثر بهینه‌سازی کنید. با پیاده‌سازی پیشنهادات برای بهبود عملکرد، کاهش هزینه‌ها، افزایش امنیت و قابلیت اطمینان، می‌توانید تجربه‌ای بهینه و پایدار از زیرساخت‌های ابری خود داشته باشید. اجرای پیشنهادات به‌طور مستمر به شما کمک می‌کند تا منابع خود را به صورت کارآمدتر مدیریت کرده و از حداکثر ظرفیت و امنیت استفاده کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 5. پیاده‌سازی System Center Operations Manager (SCOM) برای نظارت پیشرفته”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی SCOM و نقش آن در مانیتورینگ محیط‌های ترکیبی”]System Center Operations Manager (SCOM) یک ابزار جامع برای نظارت و مدیریت عملکرد سیستم‌ها و زیرساخت‌های فناوری اطلاعات است که به‌طور ویژه برای محیط‌های پیچیده و ترکیبی طراحی شده است. این ابزار به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که به‌طور موثر وضعیت و عملکرد منابع مختلف خود را نظارت کرده و مشکلات را شناسایی کنند.

SCOM به‌ویژه در محیط‌های ترکیبی که شامل منابع محلی و ابری می‌شوند، برای نظارت بر عملکرد، دسترسی، امنیت، و وضعیت کلی زیرساخت‌های سازمان استفاده می‌شود. این ابزار با پشتیبانی از ابزارهای مختلف نظارتی و قابلیت ادغام با دیگر خدمات مانیتورینگ و مدیریت منابع، به سازمان‌ها کمک می‌کند تا امنیت و عملکرد سیستم‌ها را بهبود بخشند.

---

۱. معرفی کلی System Center Operations Manager (SCOM)

SCOM یکی از اجزای System Center است که مجموعه‌ای از ابزارهای مدیریت و نظارت برای زیرساخت‌های فناوری اطلاعات محسوب می‌شود. این ابزار به مدیران سیستم و تیم‌های IT کمک می‌کند تا عملکرد سیستم‌ها، شبکه‌ها و خدمات مختلف را در محیط‌های ترکیبی (محلی و ابری) بررسی و نظارت کنند. SCOM از Management Packs (MP) استفاده می‌کند که به آن اجازه می‌دهد با انواع مختلف سیستم‌ها و نرم‌افزارها مانند SQL Server، Windows Server، Exchange و حتی خدمات Azure کار کند.

SCOM به‌عنوان یک SIEM (Security Information and Event Management) و ITOM (IT Operations Management) عمل می‌کند و به مدیران سیستم این امکان را می‌دهد که علاوه بر نظارت، هشدارها و اطلاع‌رسانی‌ها را برای مشکلات پیش‌آمده در محیط‌های مختلف تنظیم کنند.

---

۲. نقش SCOM در مانیتورینگ محیط‌های ترکیبی

محیط‌های ترکیبی به زیرساخت‌هایی اطلاق می‌شود که از ترکیب منابع محلی (on-premises) و ابری (cloud) استفاده می‌کنند. نظارت بر چنین محیط‌هایی نیاز به ابزاری دارد که بتواند به‌طور یکپارچه منابع موجود در هر دو فضا را بررسی کرده و مشکلات را سریعاً شناسایی کند. SCOM در این زمینه نقش کلیدی ایفا می‌کند.

الف. نظارت بر منابع محلی و ابری

SCOM قادر است به‌طور همزمان بر منابع محلی و ابری نظارت داشته باشد. این ابزار می‌تواند سرورهای فیزیکی، ماشین‌های مجازی، پایگاه‌های داده، خدمات Cloud مانند Azure و حتی منابع خارجی را به‌طور یکپارچه و در یک کنسول مرکزی نظارت کند.

1. نظارت بر سرورهای محلی:
   • SCOM می‌تواند وضعیت Windows Server و دیگر سیستم‌عامل‌های محلی را نظارت کند. این شامل مانیتورینگ فرآیندها، سرویس‌ها، منابع سخت‌افزاری، شبکه‌ها و دیسک‌ها است.
2. نظارت بر ماشین‌های مجازی:
   • SCOM از طریق Management Packs قابلیت نظارت بر Hyper-V یا VMware و دیگر ماشین‌های مجازی را فراهم می‌آورد. همچنین می‌تواند عملکرد و منابع Azure VMs را بررسی کند.
3. نظارت بر خدمات Cloud (مانند Azure):
   • برای محیط‌های ابری، SCOM از Management Pack for Azure پشتیبانی می‌کند که به آن امکان نظارت بر خدمات ابری مانند Azure SQL Database، Azure App Services و دیگر منابع ابری را می‌دهد.

ب. تجزیه و تحلیل و هشدارها

SCOM توانایی تحلیل داده‌های نظارتی را به‌طور بلادرنگ دارد و می‌تواند هشدارهایی در صورتی که مشکلات یا تهدیدات احتمالی شناسایی شوند، ارسال کند. به‌عنوان مثال:

1. هشدارهای عملکردی: اگر بار زیادی روی VM یا SQL Server قرار بگیرد یا یک سرور از کار بیفتد، SCOM می‌تواند هشدار دهد.
2. هشدارهای امنیتی: SCOM قادر است تهدیدات امنیتی و مشکلات شبکه را شناسایی کرده و مدیران را از مشکلات امنیتی احتمالی آگاه کند.
3. پشتیبانی از مانیتورینگ مبتنی بر زمان: می‌توانید بازه‌های زمانی خاصی برای نظارت تنظیم کنید و هشدارها را بر اساس نیازهای خاص محیط تنظیم کنید.

ج. یکپارچگی با دیگر ابزارها

SCOM به شما این امکان را می‌دهد که با سایر ابزارهای مدیریت منابع مانند Microsoft Azure Monitor، ServiceNow یا Azure Security Center یکپارچه‌سازی کنید. این یکپارچگی‌ها به شما کمک می‌کنند تا از یک سیستم واحد برای مدیریت و تحلیل داده‌های امنیتی و عملکردی استفاده کنید.

1. یکپارچگی با Azure Monitor: اطلاعات مربوط به منابع ابری از Azure Monitor به SCOM منتقل می‌شود و مدیران می‌توانند یک دید کلی از وضعیت زیرساخت‌های ترکیبی خود داشته باشند.
2. یکپارچگی با ServiceNow: شما می‌توانید گزارش‌ها و هشدارهای SCOM را به ServiceNow برای مدیریت حوادث ارسال کنید و فرایندهای واکنشی را به‌طور خودکار آغاز کنید.

---

۳. پیکربندی SCOM برای محیط‌های ترکیبی

برای استفاده مؤثر از SCOM در یک محیط ترکیبی، شما باید پیکربندی‌هایی انجام دهید که بتوانند منابع محلی و ابری شما را به‌طور مؤثر مدیریت کنند. مراحل پیکربندی به شرح زیر است:

1. نصب SCOM:
   • ابتدا باید SCOM را بر روی یک سرور نصب کرده و کنسول آن را پیکربندی کنید.
   • برای نصب، می‌توانید از دستور زیر در PowerShell استفاده کنید:

     Install-WindowsFeature -Name "SCOM"
     

2. پیکربندی Management Packs (MPs):
   • برای نظارت بر منابع مختلف، باید Management Packهای مناسب را نصب کنید. برای Azure، Windows Server، SQL Server و دیگر منابع ابری یا محلی، پکیج‌های مربوطه را باید نصب کنید.
3. تنظیم هشدارها و داشبوردها:
   • بعد از پیکربندی Management Packs، می‌توانید حالت‌ها، هشدارها و آستانه‌ها را برای منابع مختلف تنظیم کنید.
   • برای مشاهده وضعیت محیط، می‌توانید از داشبوردهای از پیش طراحی‌شده یا داشبوردهای سفارشی استفاده کنید.
4. یکپارچگی با دیگر ابزارها:
   • برای یکپارچگی با Azure Monitor یا ServiceNow، تنظیمات لازم را انجام دهید تا گزارش‌ها و هشدارها به‌صورت خودکار ارسال شوند.

---

جمع‌بندی

System Center Operations Manager (SCOM) یکی از ابزارهای قدرتمند برای مانیتورینگ و نظارت بر محیط‌های ترکیبی است. این ابزار با قابلیت پشتیبانی از منابع محلی و ابری، مدیریت یکپارچه منابع و تجزیه و تحلیل بلادرنگ داده‌های عملکردی، امنیتی و شبکه‌ای را فراهم می‌کند. با پیکربندی مناسب و استفاده از Management Packs، می‌توان عملکرد و امنیت سیستم‌ها را در محیط‌های ترکیبی بهینه‌سازی کرد. SCOM همچنین با یکپارچگی با دیگر ابزارها، به شما این امکان را می‌دهد که به‌طور موثر مشکلات را شناسایی و مدیریت کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی SCOM برای نظارت بر Windows Server و سرویس‌های ابری”]برای پیکربندی System Center Operations Manager (SCOM) جهت نظارت بر Windows Server و سرویس‌های ابری (مانند Azure)، باید ابتدا مراحل نصب و پیکربندی ابزار را انجام دهید، سپس با استفاده از Management Packs (MP) مناسب، نظارت دقیق بر سرویس‌ها و سیستم‌ها را راه‌اندازی کنید.

در این بخش، مراحل پیکربندی SCOM برای نظارت بر Windows Server و سرویس‌های ابری به تفصیل توضیح داده می‌شود.

---

۱. نصب و راه‌اندازی اولیه SCOM

قبل از پیکربندی دقیق SCOM برای نظارت، باید SCOM را روی یک سرور نصب کرده و کنسول آن را پیکربندی کنید.

نصب SCOM:

1. نصب نقش‌های مورد نیاز: ابتدا باید روی سرور SCOM تمام پیش‌نیازهای لازم را نصب کنید. این شامل نصب SCOM Management Server و SCOM Console است.از دستور زیر برای نصب استفاده کنید:

   Install-WindowsFeature -Name "SCOM"
   

2. نصب SQL Server: SCOM به یک SQL Server برای ذخیره‌سازی داده‌ها نیاز دارد. بنابراین، باید SQL Server را نصب کرده و آن را با SCOM پیکربندی کنید.
3. راه‌اندازی SCOM Console: بعد از نصب، می‌توانید از کنسول SCOM برای انجام پیکربندی‌ها و مشاهده وضعیت منابع استفاده کنید.
4. راه‌اندازی Operations Manager: پس از نصب، Operations Manager را راه‌اندازی کنید و به کمک Microsoft Monitoring Agent (MMA) منابع مختلف را برای نظارت به SCOM اضافه کنید.

---

۲. پیکربندی نظارت بر Windows Server

برای نظارت دقیق بر Windows Server، ابتدا باید Management Pack مخصوص Windows Server را نصب و پیکربندی کنید.

مراحل نصب Management Pack:

1. به کنسول SCOM وارد شوید.
2. به بخش Management Packs بروید و Management Pack for Windows Server را جستجو کنید و نصب کنید.
3. این Management Pack شامل تنظیمات مختلفی برای نظارت بر دستگاه‌ها، سرویس‌ها، وضعیت سخت‌افزاری، دیسک‌ها، پردازنده‌ها، و منابع شبکه‌ای است.

پیکربندی نظارت:

1. اتصال سرورها به SCOM: برای نظارت بر Windows Serverها، باید Microsoft Monitoring Agent (MMA) را روی هر سرور نصب کنید.دستور نصب MMA به‌صورت زیر است:

   msiexec /i momagent.msi MANAGEMENTSERVER=<SCOM_Server_FQDN>
   

2. پیکربندی هشدارها و گزارش‌ها: در کنسول SCOM، می‌توانید آستانه‌های مختلفی را برای درصد استفاده از CPU، حافظه، فضای دیسک و سایر منابع تنظیم کنید. به این ترتیب، در صورت بروز هرگونه مشکل، هشدارهایی برای شما ارسال می‌شود.
3. نظارت بر عملکرد سرویس‌ها: در این مرحله می‌توانید پیکربندی‌های خاصی برای سرویس‌های Active Directory، DNS، IIS و دیگر سرویس‌های Windows Server انجام دهید.

---

۳. پیکربندی نظارت بر سرویس‌های ابری (Azure)

برای نظارت بر سرویس‌های ابری مانند Azure, باید از Azure Management Pack استفاده کنید که به‌طور خاص برای ادغام Azure با SCOM طراحی شده است.

نصب Azure Management Pack:

1. وارد کنسول SCOM شوید و به بخش Management Packs بروید.
2. جستجو کنید و Azure Management Pack را نصب کنید.
3. برای نظارت بر Azure Virtual Machines (VMs)، Azure SQL Database و دیگر سرویس‌های ابری، باید یکپارچگی با Azure Monitor فعال شود. برای این کار، باید Azure Log Analytics و Azure Monitor را به SCOM متصل کنید.

پیکربندی نظارت بر منابع ابری:

1. اتصال SCOM به Azure: برای اتصال SCOM به Azure، نیاز است تا Azure Subscription خود را به SCOM متصل کنید.در کنسول SCOM به بخش Cloud Services بروید و Azure Subscription را وارد کنید.
2. پیکربندی Azure Monitor:
   • پس از اتصال، می‌توانید به Azure Monitor برای نظارت بر VMs، App Services، و Azure SQL Database متصل شوید.
   • برای دسترسی به داده‌های عملکرد و لاگ‌ها، Azure Log Analytics را به SCOM متصل کنید.
3. پیکربندی هشدارها برای Azure: مانند نظارت بر منابع محلی، می‌توانید هشدارهای مختلفی برای منابع ابری مانند Azure VMها، Storage Accounts و دیگر سرویس‌های ابری تنظیم کنید.
4. نظارت بر پیکربندی و امنیت: همچنین، می‌توانید با استفاده از Azure Security Center و Azure Sentinel نظارت بر امنیت و وضعیت پیکربندی سرویس‌های ابری خود را نیز از طریق SCOM انجام دهید.

---

۴. مشاهده و مدیریت داشبوردها و گزارش‌ها

SCOM به شما این امکان را می‌دهد که داشبوردهای سفارشی ایجاد کنید و وضعیت سرورها و سرویس‌های ابری را به‌طور یکپارچه مشاهده کنید.

ایجاد داشبوردها:

1. در کنسول SCOM، از بخش Dashboards استفاده کنید تا داشبوردهای سفارشی برای نمایش وضعیت منابع محلی و ابری ایجاد کنید.
2. می‌توانید اطلاعاتی مانند عملکرد سرورها، وضعیت سرویس‌ها، هشدارها، و گزارشات امنیتی را در یک داشبورد واحد مشاهده کنید.

---

جمع‌بندی

برای پیکربندی SCOM جهت نظارت بر Windows Server و سرویس‌های ابری، باید مراحل زیر را انجام دهید:

1. نصب و راه‌اندازی SCOM و Microsoft Monitoring Agent (MMA) روی سرورهای Windows.
2. نصب Management Packهای مربوط به Windows Server و Azure.
3. پیکربندی نظارت دقیق بر عملکرد سیستم‌ها و سرویس‌ها.
4. ایجاد هشدارها و داشبوردهای سفارشی برای نظارت بهتر بر زیرساخت‌ها و منابع ابری.
5. یکپارچگی با ابزارهای ابری مثل Azure Monitor و Azure Log Analytics برای نظارت کامل بر سرویس‌های ابری.

این مراحل به شما کمک می‌کند تا زیرساخت‌های محلی و ابری خود را به‌طور یکپارچه و مؤثر نظارت کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Management Packs برای بهبود قابلیت‌های نظارتی SCOM”]Management Packs (MPs) ابزارهایی هستند که به شما این امکان را می‌دهند تا System Center Operations Manager (SCOM) را برای نظارت بر انواع مختلف سیستم‌ها، سرویس‌ها و پلتفرم‌ها پیکربندی کنید. این Management Packs به طور خاص طراحی شده‌اند تا به شما در نظارت و مدیریت منابع مختلف از جمله Windows Server، SQL Server، سرویس‌های ابری (مانند Azure)، و حتی نرم‌افزارهای کاربردی خاص کمک کنند.

در این بخش، به بررسی چگونگی استفاده از Management Packs برای بهبود قابلیت‌های نظارتی SCOM پرداخته می‌شود.

---

۱. معرفی Management Packs

Management Packs شامل مجموعه‌ای از تنظیمات، نظارت‌ها، قوانین هشداردهی، گزارشات و نمایش‌های گرافیکی هستند که برای نظارت دقیق‌تر و بهینه‌تر بر سیستم‌ها و سرویس‌ها طراحی شده‌اند. هر Management Pack به گونه‌ای تنظیم می‌شود که متناسب با نوع سرویس یا سیستمی باشد که قرار است نظارت شود. برای مثال، برای نظارت بر SQL Server، یک Management Pack خاص برای آن وجود دارد که تنظیمات و قوانین ویژه‌ای برای نظارت بر SQL Server فراهم می‌کند.

---

۲. انواع Management Packs

1. Management Packs برای Windows Server: این نوع Management Packs برای نظارت بر Windows Serverها، خدمات Active Directory، IIS، DNS، DHCP و سایر سرویس‌های Windows طراحی شده است. این MP‌ها شامل قوانین نظارتی برای بررسی عملکرد سیستم‌ها، دیسک‌ها، CPU، حافظه و وضعیت کلی سرورها هستند.
2. Management Packs برای SQL Server: این Management Pack به شما کمک می‌کند تا بتوانید وضعیت SQL Serverها، پایگاه‌های داده، پیکربندی‌های امنیتی، عملکرد پایگاه داده‌ها و هشدارها مربوط به مشکلات مانند کمبود فضای دیسک و مشکلات پیکربندی را نظارت کنید.
3. Management Packs برای سرویس‌های ابری: برای نظارت بر منابع ابری مانند Azure، AWS و دیگر سرویس‌های ابری، Management Packs ویژه‌ای طراحی شده است که به شما این امکان را می‌دهد تا بر Azure VMs، Azure App Services، Azure Storage Accounts و دیگر منابع نظارت داشته باشید.
4. Management Packs برای سیستم‌های شبکه: این MP‌ها برای نظارت بر شبکه‌ها و دستگاه‌های شبکه (مانند روترها و سوئیچ‌ها) استفاده می‌شوند. از این ابزار برای نظارت بر عملکرد دستگاه‌های شبکه، اتصال‌ها و مشکلات شبکه بهره می‌برید.
5. Management Packs برای پلتفرم‌های شخص ثالث: این MP‌ها برای نظارت بر نرم‌افزارهای شخص ثالث و پلتفرم‌هایی مانند VMware، Linux، Java، و بسیاری دیگر طراحی شده‌اند.

---

۳. نصب و پیکربندی Management Packs

مراحل نصب Management Packs:

1. دسترسی به قسمت Management Packs در کنسول SCOM:
   • به کنسول SCOM وارد شوید.
   • از منوی Administration، به بخش Management Packs بروید.
2. جستجو و نصب MP:
   • برای نصب Management Pack جدید، روی گزینه Import Management Packs کلیک کنید.
   • در پنجره باز شده، نام Management Pack مورد نظر خود را جستجو کرده و سپس آن را نصب کنید.
3. اعمال پیکربندی‌ها و فعال‌سازی‌ها: پس از نصب MP، می‌توانید تنظیمات و پیکربندی‌های خاصی را برای آن اعمال کنید. این تنظیمات شامل پیکربندی هشدارها، آستانه‌ها، گزارش‌ها و دیگر ویژگی‌های نظارتی است.

پیکربندی مدیریت منابع:

• پیکربندی منابع تحت نظارت: برای نظارت دقیق، باید منابع خود مانند Windows Server، SQL Server یا Azure VMها را به SCOM متصل کنید.برای اتصال منابع به SCOM از دستور زیر استفاده کنید:

  msiexec /i momagent.msi MANAGEMENTSERVER=<SCOM_Server_FQDN>
  

• فعال‌سازی قوانین نظارتی: برای هر Management Pack، قوانین نظارتی خاصی وجود دارد که می‌توانید آن‌ها را تنظیم کرده و آستانه‌ها را مشخص کنید.

---

۴. بهبود قابلیت‌های نظارتی با Management Packs

استفاده از Management Packs می‌تواند قابلیت‌های نظارتی SCOM را به طور قابل توجهی بهبود بخشد. برخی از این قابلیت‌ها به شرح زیر است:

1. نظارت دقیق‌تر و خاص‌تر:

• هر Management Pack به شما این امکان را می‌دهد که نظارت بسیار دقیق‌تری بر سیستم‌ها، سرویس‌ها و منابع مختلف داشته باشید. برای مثال، با استفاده از Management Pack SQL Server، می‌توانید عملکرد پایگاه داده‌ها، فرآیندهای مختلف و هشدارهای خاص را تحت نظر داشته باشید.

2. گزارش‌دهی و هشدارهای تخصصی:

• Management Packs به شما کمک می‌کنند تا گزارش‌های تخصصی و دقیق‌تری از وضعیت منابع دریافت کنید. همچنین می‌توانید هشدارهایی برای خطاها، کمبود منابع، مشکلات امنیتی و سایر رویدادهای مهم تنظیم کنید.

3. یکپارچگی با سرویس‌های ابری:

• استفاده از Management Packs برای سرویس‌های ابری مانند Azure به شما امکان می‌دهد که منابع ابری خود را نیز تحت نظارت داشته باشید. به این ترتیب، می‌توانید عملکرد، امنیت و وضعیت منابع ابری را از یک محیط یکپارچه مدیریت کنید.

4. پیکربندی و مدیریت آسان‌تر:

• Management Packs به شما کمک می‌کنند تا پیکربندی‌ها را به صورت ساده و خودکار انجام دهید. برای مثال، برای نظارت بر Azure VMs و SQL Databases، می‌توانید به راحتی از MPs استفاده کرده و تنظیمات را به صورت خودکار انجام دهید.

---

 جمع‌بندی

استفاده از Management Packs در SCOM به شما این امکان را می‌دهد تا نظارت دقیقی بر Windows Server، سرویس‌های ابری، پلتفرم‌های شخص ثالث و سایر منابع داشته باشید. این ابزارها می‌توانند به شما کمک کنند تا:

• عملکرد سیستم‌ها و منابع را بهبود بخشید.
• مشکلات و تهدیدات امنیتی را به موقع شناسایی کنید.
• گزارشات و هشدارهای بهینه‌تری برای مدیریت منابع خود دریافت کنید.

با نصب و پیکربندی Management Packs مناسب برای نیازهای خود، می‌توانید SCOM را به یک ابزار قدرتمند برای نظارت و مدیریت سیستم‌ها تبدیل کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”مدیریت و تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده از سرورها و سرویس‌ها”]مدیریت و تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده از سرورها و سرویس‌ها یکی از مراحل حیاتی در فرایند نظارت و امنیت سیستم‌ها و شبکه‌ها است. این داده‌ها می‌توانند شامل اطلاعات عملکرد، امنیت، رخدادها و فعالیت‌های شبکه‌ای باشند که به صورت مداوم از منابع مختلف درون سازمان یا سیستم‌های ابری جمع‌آوری می‌شوند. این تحلیل‌ها به تیم‌های IT کمک می‌کنند تا مشکلات بالقوه را شناسایی کنند، بهبودهای لازم را اعمال کنند و امنیت سیستم‌ها را تأمین نمایند.

در این بخش، روش‌های مختلف برای مدیریت و تحلیل این داده‌ها در محیط‌های مختلف مانند سرورهای محلی، سرویس‌های ابری و سرویس‌های ترکیبی (hybrid) بررسی می‌شود.

---

۱. منابع داده‌ای در سرورها و سرویس‌ها

در ابتدا، باید منابع مختلف داده‌ای که از سرورها و سرویس‌ها جمع‌آوری می‌شود را شناسایی کنیم:

• داده‌های عملکردی: شامل مصرف CPU، حافظه، دیسک، پهنای باند شبکه و فعالیت‌های پردازشی.
• داده‌های امنیتی: شامل لاگ‌های امنیتی، تلاش‌های ورود به سیستم، تغییرات در تنظیمات سیستم و سایر رویدادهای امنیتی.
• داده‌های سیستم: شامل اطلاعات مربوط به عملکرد سیستم عامل، وضعیت سرویس‌ها، درخواست‌های شبکه و خطاهای نرم‌افزاری.
• داده‌های شبکه‌ای: شامل بسته‌های داده، وضعیت اتصال، استفاده از پورت‌ها و پروتکل‌های شبکه.
• داده‌های سرویس‌های ابری: اطلاعات جمع‌آوری‌شده از سرویس‌های ابری مانند Azure، AWS و سایر پلتفرم‌ها.

---

۲. ابزارهای مدیریت و تحلیل داده‌ها

برای مدیریت و تحلیل این داده‌ها، ابزارهای متنوعی در دسترس هستند که به سازمان‌ها کمک می‌کنند تا این داده‌ها را جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل کنند و اطلاعات مفیدی از آن‌ها استخراج نمایند.

۱. Azure Monitor:

• Azure Monitor یک ابزار مرکزی برای جمع‌آوری، تحلیل و مدیریت داده‌های عملکردی، امنیتی و لاگ‌ها از منابع Azure است. این ابزار می‌تواند داده‌ها را از سرورهای محلی و سرویس‌های ابری جمع‌آوری کند و به تحلیل‌گرها و تیم‌های IT کمک می‌کند تا از وضعیت سیستم‌ها و سرویس‌ها آگاهی یابند.
• ویژگی‌ها:
  • جمع‌آوری داده‌ها از سرورها و ماشین‌های مجازی.
  • تحلیل داده‌ها با استفاده از Log Analytics و KQL (Kusto Query Language).
  • ایجاد هشدارها برای شناسایی مشکلات و تهدیدات.
  • گزارش‌گیری و داشبوردهای سفارشی برای نمایش وضعیت سیستم‌ها.

۲. Azure Log Analytics:

• این ابزار به شما کمک می‌کند تا داده‌های لاگ و رویدادها را از منابع مختلف جمع‌آوری و تحلیل کنید. با استفاده از KQL، می‌توانید پیچیده‌ترین درخواست‌ها را انجام دهید و گزارش‌های متنوعی ایجاد کنید.
• ویژگی‌ها:
  • جمع‌آوری داده‌ها از منابع مختلف.
  • کشف تهدیدات و مشکلات عملکردی.
  • تحلیل دقیق و گزارش‌دهی.

۳. Microsoft Sentinel (SIEM):

• Azure Sentinel یک پلتفرم SIEM مبتنی بر ابر است که برای نظارت بر امنیت و شناسایی تهدیدات طراحی شده است. این ابزار می‌تواند داده‌های امنیتی و لاگ‌ها را جمع‌آوری کرده و آن‌ها را تحلیل کند.
• ویژگی‌ها:
  • پیکربندی قوانین هشداردهی برای شناسایی تهدیدات.
  • تحلیل و بررسی تهدیدات به کمک KQL.
  • همکاری در پاسخ به تهدیدات از طریق Playbooks.

۴. System Center Operations Manager (SCOM):

• SCOM یک ابزار نظارتی است که به شما کمک می‌کند تا وضعیت سرورها، سرویس‌ها و سیستم‌ها را تحت نظارت داشته باشید. این ابزار می‌تواند داده‌ها را از سیستم‌های مختلف جمع‌آوری کند و هشدارهایی برای مشکلات احتمالی صادر کند.
• ویژگی‌ها:
  • نظارت بر منابع شبکه‌ای.
  • پیکربندی هشدارها و گزارش‌ها.
  • تحلیل دقیق داده‌ها.

۵. Elastic Stack (ELK):

• Elastic Stack که شامل Elasticsearch، Logstash، Kibana و Beats است، مجموعه‌ای از ابزارهای متن‌باز برای جمع‌آوری، ذخیره‌سازی، جستجو و تحلیل داده‌ها است. این ابزار به ویژه برای تحلیل لاگ‌ها و داده‌های بزرگ کاربرد دارد.
• ویژگی‌ها:
  • جمع‌آوری و ذخیره‌سازی داده‌ها.
  • تحلیل و جستجو بر اساس داده‌های لاگ.
  • گزارش‌دهی و داشبوردهای تعاملی.

---

۳. استفاده از Kusto Query Language (KQL) برای تحلیل داده‌ها

KQL (Kusto Query Language) یک زبان جستجو و تحلیل است که در ابزارهای Azure Monitor، Log Analytics و Azure Sentinel استفاده می‌شود. این زبان به شما امکان می‌دهد تا داده‌ها را تجزیه و تحلیل کنید و اطلاعات مفیدی از آن‌ها استخراج نمایید.

مثال‌های کاربردی KQL:

• جستجوی لاگ‌ها:

  Event
  | where EventLevelName == "Error"
  | summarize Count = count() by Source, TimeGenerated
  | order by Count desc
  

• تحلیل استفاده از منابع:

  Perf
  | where CounterName == "Processor Time"
  | summarize AvgProcessorTime = avg(CounterValue) by Computer, bin(TimeGenerated, 5m)
  | order by TimeGenerated desc
  

• تحلیل تهدیدات امنیتی:

  SecurityEvent
  | where EventID == 4625
  | summarize FailedLogins = count() by Account, bin(TimeGenerated, 1h)
  | order by FailedLogins desc
  

---

۴. مدیریت هشدارها و آستانه‌ها

یکی از مهم‌ترین بخش‌ها در مدیریت داده‌ها، ایجاد و پیکربندی هشدارها و آستانه‌ها است. با استفاده از این قابلیت‌ها می‌توانید به سرعت از مشکلات احتمالی آگاه شوید و اقدامات پیشگیرانه انجام دهید.

مراحل پیکربندی هشدارها:

1. انتخاب شرایط هشدار: ابتدا باید شرایطی که باعث ایجاد هشدار می‌شود را تعیین کنید (مانند استفاده بالای CPU یا رخدادهای امنیتی خاص).
2. تنظیم آستانه‌ها: تعیین کنید که برای هر شرایط خاص، چه مقدار آستانه باید تعیین شود.
3. پیکربندی ارسال اعلان‌ها: تنظیم کنید که هشدارها به چه شخصی یا گروهی ارسال شوند، از جمله از طریق ایمیل، اس ام اس یا کانال‌های دیگر.
4. بررسی و پاسخ به هشدارها: پس از ایجاد هشدارها، باید داده‌های هشدارها را بررسی کنید و در صورت نیاز به آن‌ها پاسخ دهید.

---

  جمع‌بندی

مدیریت و تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده از سرورها و سرویس‌ها یک فرآیند پیچیده و زمان‌بر است که نیاز به ابزارهای قدرتمند و دقیق دارد. با استفاده از ابزارهایی مانند Azure Monitor، SCOM، Azure Sentinel و Elastic Stack، می‌توانید داده‌ها را جمع‌آوری، تحلیل و بررسی کنید. همچنین با استفاده از KQL، هشدارها و آستانه‌ها می‌توانید وضعیت سیستم‌ها را به دقت نظارت کنید و مشکلات را پیش از وقوع شناسایی کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 6. مانیتورینگ شبکه در محیط‌های ترکیبی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Azure Network Watcher برای بررسی وضعیت شبکه در Azure”]Azure Network Watcher یکی از ابزارهای مانیتورینگ و عیب‌یابی در پلتفرم Azure است که به شما این امکان را می‌دهد تا وضعیت شبکه، اتصالات بین منابع، امنیت جریان ترافیک و پیکربندی‌های مرتبط را بررسی و تحلیل کنید. این ابزار مخصوص محیط‌های ابری Azure طراحی شده و برای محیط‌های ترکیبی نیز کاربرد دارد.

---

فعال‌سازی Azure Network Watcher

به‌صورت پیش‌فرض، Azure Network Watcher برای هر Region باید به‌صورت مجزا فعال شود.

از طریق Azure CLI:

az network watcher configure --locations <region-name> --enabled true

از طریق پورتال Azure:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Network Watcher بروید.
3. بر روی Regions کلیک کرده و Region مورد نظر را Enable کنید.

---

قابلیت‌های کلیدی Azure Network Watcher

۱. Connection Monitor

ابزاری برای بررسی اتصال بین منابع شبکه‌ای مانند VMها و آدرس‌های اینترنتی.

مراحل ایجاد در پورتال Azure:

• باز کردن Network Watcher > Connection Monitor
• انتخاب منبع (مثلاً یک VM)
• وارد کردن مقصد (مثلاً IP یا FQDN)
• مشخص‌کردن پروتکل (TCP یا ICMP) و پورت
• اجرای مانیتورینگ و مشاهده وضعیت اتصال

---

۲. IP Flow Verify

این ابزار بررسی می‌کند که آیا یک ترافیک فرضی از نظر قوانین NSG اجازه عبور دارد یا خیر.

مثال از CLI:

az network watcher test-ip-flow \
  --resource-group MyResourceGroup \
  --direction Inbound \
  --local 10.0.0.4:3389 \
  --remote 52.170.219.2:12345 \
  --protocol TCP \
  --nic myVMNic

---

۳. Security Group View

نمایش لیست کامل قوانین NSG که بر روی هر کارت شبکه اعمال شده‌اند.

از CLI:

az network watcher show-security-group-view \
  --resource-group MyResourceGroup \
  --vm-name myVM

---

۴. Next Hop

بررسی مسیر بعدی ترافیک از یک VM به مقصد مشخص، برای درک مسیر ترافیک و عیب‌یابی.

az network watcher show-next-hop \
  --resource-group MyResourceGroup \
  --source-ip 10.0.0.4 \
  --destination-ip 10.0.0.5 \
  --nic myVMNic

---

۵. Packet Capture

ضبط بسته‌های ترافیک شبکه برای تجزیه و تحلیل دقیق با ابزارهایی مانند Wireshark.

از CLI:

az network watcher packet-capture create \
  --resource-group MyResourceGroup \
  --vm-name myVM \
  --name myCapture \
  --storage-account myStorageAccount \
  --time-limit 300

---

۶. Topology

نمایش گرافیکی توپولوژی شبکه شامل VMها، NICها، Subnetها، NSGها و ارتباط بین آن‌ها.

مراحل مشاهده:

• Network Watcher > Topology
• انتخاب Subscription و Resource Group
• مشاهده نمودار شبکه به‌صورت گرافیکی

---

۷. NSG Flow Logs

ثبت ترافیک مجاز و غیرمجاز در سطح NSG جهت تحلیل امنیت و جریان ترافیک.

مراحل فعال‌سازی در Portal:

• Network Watcher > NSG Flow Logs
• انتخاب NSG موردنظر
• انتخاب Storage Account
• تعیین مدت نگهداری و نسخه لاگ

---

جمع‌بندی

Azure Network Watcher مجموعه‌ای از ابزارهای قدرتمند برای نظارت، مانیتورینگ و عیب‌یابی شبکه در محیط Azure ارائه می‌دهد. استفاده درست از این ابزار به مهندسان شبکه کمک می‌کند تا به‌صورت دقیق، وضعیت ترافیک، اتصال، قوانین NSG، بسته‌های داده و توپولوژی شبکه را تحلیل کنند. این ابزار به‌ویژه در محیط‌های Hybrid Cloud و سازمان‌هایی که نیاز به مانیتورینگ دائم دارند، بسیار حیاتی است.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Connection Monitor برای بررسی ارتباطات بین On-Premises و Azure”]Connection Monitor یکی از قابلیت‌های مهم Azure Network Watcher است که به شما امکان می‌دهد ارتباط بین منابع درون Azure یا بین منابع On-Premises و Azure را به‌صورت پیوسته بررسی و مانیتور کنید. این ابزار، تأخیر، در دسترس بودن و کیفیت اتصال را ارزیابی کرده و در صورت وجود مشکل، هشدار می‌دهد.

---

سناریو:

می‌خواهیم اتصال بین یک سرور On-Premises و یک ماشین مجازی در Azure را بررسی کنیم.

---

پیش‌نیازها:

در سمت Azure:

• ایجاد یک ماشین مجازی (VM)
• فعال بودن Network Watcher در Region مربوط به VM

در سمت On-Premises:

• نصب Log Analytics Agent (MMA/OMS Agent) یا Azure Monitor Agent (AMA) برای برقراری ارتباط با Azure Monitor
• ثبت‌نام در یک Workspace از نوع Log Analytics

---

مراحل کلی پیکربندی Connection Monitor

۱. ایجاد Log Analytics Workspace

اگر هنوز ایجاد نشده، در Azure Portal:

• مسیر: Home > Log Analytics workspaces
• کلیک بر روی + Create
• تعیین Subscription، Resource Group، Region و نام
• کلیک روی Review + Create > Create

---

۲. نصب Agent در سرور On-Premises

با استفاده از Log Analytics Agent:

1. وارد Workspace شوید.
2. مسیر: Workspace > Agents management
3. دانلود Windows Agent (64-bit)
4. نصب روی سرور On-Premises و وارد کردن:
   • Workspace ID
   • Primary Key (از پنل Azure کپی کنید)

دستور نصب Silent (در صورت نیاز):

msiexec /i MMASetup-AMD64.exe /qn ADD_OPINSIGHTS_WORKSPACE=1 WORKSPACE_ID=<your-ID> WORKSPACE_KEY=<your-key> AcceptEndUserLicenseAgreement=1

---

۳. فعال‌سازی Network Watcher

az network watcher configure --locations <region-name> --enabled true

---

۴. ایجاد Connection Monitor از Azure Portal

1. مسیر: Azure Portal > Network Watcher > Connection Monitor
2. کلیک روی + Add
3. تنظیم اطلاعات پایه:
   • Name: OnPremToAzureTest
   • Region: همان Region ماشین Azure
   • Log Analytics Workspace: انتخاب Workspace قبلی
4. افزودن منابع:
   • Source: انتخاب سرور On-Prem (که Agent دارد)
   • Destination: انتخاب ماشین مجازی Azure یا IP
5. پیکربندی Protocol:
   • TCP/ICMP
   • تعیین Port یا FQDN
6. کلیک روی Review + Create > Create

---

۵. بررسی نتایج مانیتورینگ

• پس از اجرای Connection Monitor، به بخش Overview آن بروید.
• می‌توانید موارد زیر را بررسی کنید:
  • Reachability (در دسترس بودن)
  • Latency (میانگین تأخیر)
  • Loss Percentage (درصد از دست رفتن پکت‌ها)
  • Hops (مسیر عبوری)

---

مشاهده نتایج از CLI (اختیاری)

az network watcher connection-monitor query \
  --location <region> \
  --connection-monitor-name OnPremToAzureTest \
  --output table

---

جمع‌بندی

با استفاده از Connection Monitor در Azure Network Watcher می‌توان به‌سادگی اتصال بین منابع On-Premises و Azure را به‌صورت خودکار بررسی و مانیتور کرد. این ابزار به مدیران شبکه کمک می‌کند تا مشکلات تأخیر، قطع ارتباط یا تغییرات مسیر ترافیک را به‌موقع شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهند. اتصال به Log Analytics نیز باعث ایجاد گزارش‌های قابل تحلیل و داشبوردهای مانیتورینگ کامل‌تر می‌شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی و بهینه‌سازی Latency و Throughput در شبکه‌های ترکیبی”]در شبکه‌های ترکیبی (Hybrid Networks) که شامل ارتباط بین زیرساخت‌های On-Premises و Cloud (مانند Azure) هستند، Latency (تأخیر در پاسخ) و Throughput (پهنای باند عبوری) دو معیار حیاتی برای عملکرد مناسب اپلیکیشن‌ها و سرویس‌ها محسوب می‌شوند.

در این بخش، به بررسی و روش‌های بهینه‌سازی این دو شاخص در محیط‌های ترکیبی می‌پردازیم.

---

۱. بررسی Latency و Throughput در شبکه‌های ترکیبی

۱.۱ ابزارها و روش‌های بررسی

استفاده از Azure Network Watcher – Connection Monitor

• ابزار Connection Monitor به شما اجازه می‌دهد که تأخیر و کیفیت اتصال بین منابع On-Premises و Azure را به‌صورت دقیق مانیتور کنید.

استفاده از ابزارهای رایج:

• Ping / Test-NetConnection / Traceroute: بررسی اولیه‌ی تأخیر.
• iPerf: برای تست دقیق throughput بین دو نقطه (نیازمند اجرای سرویس روی هر دو سمت).
• Wireshark یا NetMon: برای تحلیل پکت‌ها و تشخیص bottleneck.

استفاده از Azure Monitor + Log Analytics

با فعال‌سازی مانیتورینگ و ارسال لاگ‌ها به Log Analytics Workspace، می‌توان از طریق KQL گزارش‌هایی از تأخیر، نرخ پکت‌های از دست رفته، TCP retransmit و موارد مشابه تهیه کرد.

---

۲. عوامل مؤثر بر Latency و Throughput

عامل	تأثیر بر Latency	تأثیر بر Throughput
فاصله جغرافیایی	زیاد	متوسط
کیفیت اتصال اینترنت	زیاد	زیاد
ازدحام شبکه (Congestion)	زیاد	زیاد
تنظیمات DNS	زیاد	کم
Routing نامناسب	زیاد	متوسط
وجود NAT و فایروال‌های سنگین	زیاد	زیاد
MTU نامناسب یا Fragmentation	زیاد	زیاد

---

۳. روش‌های بهینه‌سازی Latency

۳.۱ انتخاب نزدیک‌ترین Region ابری

در Azure هنگام ایجاد منابع ابری (مانند ماشین مجازی یا Gateway)، حتما از Regionهای نزدیک به مرکز داده On-Premises استفاده کنید.

۳.۲ استفاده از Azure ExpressRoute

• ExpressRoute یک اتصال خصوصی بین شبکه داخلی و Azure است که به‌طور قابل توجهی Latency را کاهش می‌دهد.
• نسبت به VPN Site-to-Site بسیار پایدارتر و سریع‌تر است.

۳.۳ بهینه‌سازی DNS Resolution

• استفاده از Azure Private DNS Zones یا DNS داخلی با تنظیمات بهینه‌شده برای تسریع name resolution.
• بررسی و حذف تأخیرهای ناشی از Forwarding Loop.

۳.۴ بهینه‌سازی مسیرهای شبکه (Routing)

• استفاده از User-Defined Routes (UDRs) برای هدایت ترافیک از مسیر بهینه.
• بررسی مسیر با tracert یا az network watcher next-hop برای شناسایی نقاط کندی.

---

۴. روش‌های بهینه‌سازی Throughput

۴.۱ تنظیم درست MTU و جلوگیری از Fragmentation

• تنظیم مناسب MTU روی تجهیزات شبکه و سرورها (مثلاً 1500 برای اترنت معمولی)
• بررسی با دستور زیر:

ping <destination-IP> -f -l 1472

(در صورت دریافت خطای fragmentation، مقدار را کاهش دهید.)

۴.۲ استفاده از شبکه‌های اختصاصی با پهنای باند بالا

• ExpressRoute در سطح 1Gbps یا 10Gbps
• تنظیم QoS (Quality of Service) برای اولویت‌بندی ترافیک‌های مهم

۴.۳ بهینه‌سازی تنظیمات TCP

• فعال‌سازی ویژگی‌هایی مانند TCP Window Scaling
• کاهش TCP Retransmission با پایش تنظیمات فایروال، Load Balancer و NATها

۴.۴ کاهش Bottleneck در VM و NIC

• استفاده از VMهایی با قابلیت Accelerated Networking در Azure
• انتخاب نوع مناسب NIC در سرورهای داخلی

---

۵. مشاهده و پایش وضعیت با ابزارهای Azure

۵.۱ استفاده از Network Performance Monitor (NPM)

• مسیر: Azure Portal > Network Watcher > Performance Monitor
• قابلیت مشاهده تأخیر و نرخ از دست دادن پکت‌ها به تفکیک Location

۵.۲ استفاده از KQL برای تحلیل لاگ‌ها

مثال KQL برای میانگین Latency:

NetworkMonitoring
| where TimeGenerated > ago(1h)
| summarize avg(RoundTripTimeMs) by bin(TimeGenerated, 5m)

---

جمع‌بندی

برای دستیابی به Latency پایین و Throughput بالا در شبکه‌های ترکیبی باید:

• از ابزارهای تحلیل و مانیتورینگ مثل Azure Network Watcher و Log Analytics استفاده کنید.
• تنظیمات لایه‌های مختلف شبکه شامل DNS، Routing، MTU و TCP را بهینه‌سازی کنید.
• زیرساخت ارتباطی مانند ExpressRoute یا VPN را به‌درستی انتخاب کرده و ظرفیت آن را مطابق با حجم کاری تنظیم نمایید.

این بهینه‌سازی‌ها موجب کاهش تأخیر، افزایش بهره‌وری سرویس‌ها، و بهبود تجربه کاربری در سناریوهای ترکیبی خواهد شد. اگر تمایل دارید، می‌توانم فایل Word آماده برای مستندسازی همین بخش را هم برایتان تهیه کنم.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 7. مدیریت عملکرد و هزینه‌های زیرساخت ترکیبی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Azure Cost Management برای نظارت بر هزینه‌های عملیاتی”]Azure Cost Management یکی از خدمات کلیدی در پلتفرم Azure است که به کاربران امکان می‌دهد تا هزینه‌ها، روند مصرف منابع، و فرصت‌های بهینه‌سازی را بررسی کرده و مدیریت دقیقی بر بودجه و صورتحساب‌های خود داشته باشند. این ابزار برای تیم‌های IT، مالی و مدیریت بسیار حیاتی است، به‌ویژه در سناریوهای محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یا چند اشتراکی (Multi-Subscription).

---

۱. قابلیت‌های کلیدی Azure Cost Management

• مشاهده هزینه‌ها بر اساس اشتراک، گروه منابع، نوع سرویس و منطقه جغرافیایی
• پیش‌بینی هزینه‌ها با استفاده از روند مصرف قبلی
• تنظیم بودجه (Budgets) و دریافت هشدار در صورت عبور از آستانه
• تعریف Cost Alerts بر اساس بودجه یا میزان مصرف
• Export خودکار داده‌ها به صورت فایل CSV یا ارسال به Storage
• ادغام با Power BI برای ساخت داشبوردهای تحلیلی
• تحلیل منابع بدون استفاده (Unused Resources) برای بهینه‌سازی هزینه‌ها

---

۲. دسترسی به Azure Cost Management

مراحل دسترسی:

۱. ورود به Azure Portal
۲. مسیر:
Home > Cost Management + Billing > Cost Management
۳. در این بخش می‌توانید به تب‌های زیر دسترسی داشته باشید:

• Cost Analysis
• Budgets
• Recommendations
• Exports
• Cost Alerts

---

۳. بخش Cost Analysis

در قسمت Cost Analysis می‌توان اطلاعاتی دقیق از هزینه‌های جاری و گذشته را مشاهده کرد:

• فیلتر بر اساس:
  • Resource Group
  • Service Name
  • Location
  • Meter Category
  • Tag
• نمایش نموداری و جدولی برای مقایسه مصرف بین منابع

---

۴. ایجاد بودجه (Budget) و اعلان‌ها

برای کنترل هزینه‌ها می‌توان یک بودجه ماهانه یا سالانه تعریف کرد و در صورت رسیدن به درصد خاصی، هشدار دریافت کرد.

مراحل:

۱. از مسیر:
Cost Management > Budgets > Add

۲. وارد کردن اطلاعات:

• Scope (اشتراک یا گروه منابع)
• Budget Name
• Amount
• Reset Period (Monthly, Quarterly, Annually)
• Notification Threshold (مثلاً 80%)

---

۵. بررسی و اجرای پیشنهادات بهینه‌سازی (Recommendations)

Azure Cost Management با بررسی وضعیت فعلی منابع، پیشنهاداتی برای کاهش هزینه‌ها ارائه می‌دهد:

• Idle Virtual Machines
• Unattached Disks
• Over-Provisioned Resources

مسیر مشاهده:

Cost Management > Advisor Recommendations

---

۶. خروجی گرفتن از داده‌ها (Exports)

برای ذخیره و تحلیل آفلاین داده‌های مصرف و هزینه:

• مسیر:
  Cost Management > Exports > Add Export
• فرمت خروجی: CSV
• مکان ذخیره: Azure Storage
• برنامه‌ریزی: روزانه، هفتگی، ماهانه

---

۷. اتصال به Power BI

با اتصال Azure Cost Management به Power BI می‌توان داشبوردهای تعاملی و سفارشی‌سازی‌شده ایجاد کرد:

• مسیر اتصال:
  Cost Management > Power BI
• ارائه قالب فایل .pbix جهت تحلیل داده‌های مالی

---

۸. نقش‌ها و دسترسی‌ها

برای استفاده از Azure Cost Management باید دسترسی خواندن (Reader) یا بالاتر به اشتراک مورد نظر داشته باشید.

• نقش پیشنهادی: Cost Management Reader
• قابل مدیریت از:
  Azure Portal > IAM (Access Control)

---

جمع‌بندی

Azure Cost Management ابزاری بسیار قدرتمند برای کنترل هزینه‌های عملیاتی در محیط‌های ابری است. با استفاده از امکانات تحلیلی، اعلان‌های هوشمند، پیشنهادات بهینه‌سازی و ادغام با Power BI، می‌توانید مصرف منابع را بهینه کرده، هزینه‌ها را کاهش دهید و شفافیت مالی در پروژه‌های ابری و ترکیبی خود ایجاد نمایید.

در صورت تمایل می‌توانم فایل Word قابل ویرایش برای این بخش با فرمت‌بندی دلخواهتان نیز آماده کنم.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بهینه‌سازی منابع و کاهش هزینه‌ها در Azure و Windows Server”]در محیط‌های ترکیبی شامل Windows Server و Azure، بهینه‌سازی منابع و مدیریت هزینه‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است. بدون برنامه‌ریزی دقیق، هزینه‌ها می‌توانند به سرعت افزایش یابند، به‌خصوص در محیط‌های ابری که پرداخت به‌ازای مصرف انجام می‌شود. در این بخش، تکنیک‌ها و ابزارهای عملی برای کاهش هزینه‌ها و بهینه‌سازی منابع بررسی می‌شوند.

---

۱. بهینه‌سازی منابع در Azure

الف. انتخاب مناسب اندازه ماشین‌های مجازی (Right-sizing)

• بررسی میزان CPU، RAM و Disk استفاده‌شده با ابزارهایی مانند:
  • Azure Advisor
  • Azure Monitor
  • Log Analytics
• جایگزینی ماشین‌های با استفاده پایین با ماشین‌های کوچک‌تر:
  • از سایزهای B یا D به B1S یا A1 تغییر دهید در صورت مناسب بودن بار کاری.

ب. استفاده از Reserved Instances

• خرید ماشین‌های مجازی رزرو شده (Reserved VMs) برای ۱ یا ۳ سال با تخفیف تا ۷۲٪ نسبت به Pay-as-you-go
• مسیر:
  Azure Portal > Reservations > Virtual Machines

ج. خاموش کردن منابع بلااستفاده

• بررسی منابع زیر با Azure Advisor:
  • VMs بدون استفاده
  • Disks بدون اتصال
  • Public IPs بلااستفاده

د. استفاده از Auto-shutdown برای VMها

• تنظیم زمان خاموشی خودکار برای ماشین‌هایی که فقط در ساعات خاص استفاده می‌شوند:
  • مسیر: VM > Operations > Auto-shutdown

ه. بهینه‌سازی Storage

• استفاده از Storage Tiering برای انتقال داده‌های کم‌استفاده به لایه‌های ارزان‌تر (Cool, Archive)
• حذف Snapshotها و Backupهای قدیمی

و. استفاده از Spot Instances

• برای پردازش‌های موقتی یا تست، می‌توان از Spot VMs استفاده کرد که هزینه بسیار کمتری دارند.

---

۲. بهینه‌سازی منابع در Windows Server (محلی یا در Azure)

الف. حذف سرویس‌ها و رول‌های غیرضروری

• غیرفعال‌سازی سرویس‌هایی که در حال حاضر نیازی به آن‌ها نیست با PowerShell:

Get-WindowsFeature | Where-Object {$_.Installed -eq $true}
Uninstall-WindowsFeature -Name "X"

ب. مدیریت مصرف CPU و RAM با Resource Monitor

• مسیر: Task Manager > Performance > Resource Monitor

ج. فعال‌سازی Data Deduplication برای بهینه‌سازی فضای ذخیره‌سازی

• نصب و فعال‌سازی Feature:

Install-WindowsFeature -Name FS-Data-Deduplication
Enable-DedupVolume -Volume "E:"

د. بهینه‌سازی سرویس‌های Active Directory، DNS و DHCP

• حذف Logهای غیرضروری
• محدودسازی Dynamic Updates در DNS
• تنظیم محدوده‌های دقیق در DHCP

---

۳. ابزارهای کاربردی برای مدیریت و بهینه‌سازی

ابزار	کاربرد
Azure Advisor	پیشنهادات برای بهینه‌سازی منابع و کاهش هزینه
Azure Cost Management	تحلیل مصرف و تعیین بودجه
Azure Monitor	نظارت بر کارایی و مصرف منابع
PowerShell DSC	حفظ وضعیت بهینه تنظیمات سیستمی
System Center	مدیریت منابع محلی و مانیتورینگ
Windows Admin Center	مدیریت مجتمع برای Windows Server

---

۴. تنظیم Automation برای مدیریت مصرف

الف. استفاده از Azure Automation و Runbooks برای خاموشی خودکار

Stop-AzVM -ResourceGroupName "myRG" -Name "myVM" -Force

ب. تنظیم Schedules برای اجرای خودکار Runbook‌ها در ساعات شب یا آخر هفته

---

۵. پیاده‌سازی سیاست‌های مصرف با Azure Policy

• اعمال محدودیت برای ایجاد منابع گران‌قیمت مانند VMs از سری‌های G یا H
• مسدود کردن Public IP بدون NSG یا عدم استفاده از Tagهای مرتبط با واحدهای مالی

---

جمع‌بندی

برای کاهش هزینه‌ها و استفاده بهینه از منابع در Azure و Windows Server، باید ترکیبی از ابزارهای مانیتورینگ، تحلیل مصرف، اتوماسیون و سیاست‌گذاری‌های مدیریتی را به کار گرفت. با پیاده‌سازی راهکارهای ارائه‌شده، می‌توان از افزایش هزینه‌های غیرضروری جلوگیری کرده و زیرساختی پایدار، مقیاس‌پذیر و اقتصادی ایجاد نمود.

اگر بخواهید، می‌توانم نسخه Word یا PDF این بخش را برای استفاده در دوره یا مستندات آموزشی آماده کنم.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”ایجاد گزارش‌های هزینه‌ای و استفاده بهینه از منابع برای بهینه‌سازی هزینه‌های عملیاتی”]در زیرساخت‌های ابری و محیط‌های ترکیبی (Hybrid Cloud)، ایجاد گزارش‌های دقیق از مصرف منابع و هزینه‌ها، کلید اصلی در کنترل و کاهش هزینه‌های عملیاتی است. Azure ابزارها و قابلیت‌های متنوعی برای این هدف ارائه داده که در این بخش، به معرفی و پیاده‌سازی این ابزارها می‌پردازیم.

---

۱. استفاده از Azure Cost Management برای ایجاد گزارش‌های مالی

Azure Cost Management ابزاری برای بررسی، تحلیل و گزارش‌گیری از هزینه‌های مرتبط با منابع Azure است.

الف. دسترسی به Azure Cost Management

مسیر: Azure Portal > Cost Management + Billing

ب. قابلیت‌های مهم

• Cost Analysis: مشاهده نمودارهای هزینه‌ای بر اساس Resource Group، Location، Service Type، و غیره.
• Budgets: تعریف بودجه برای بخش‌های مختلف با تنظیم هشدار در صورت عبور از مقدار مشخص.
• Alerts: ارسال خودکار اعلان ایمیلی در صورت عبور هزینه از حد تعیین‌شده.

ج. نمونه تنظیم هشدار بودجه

Azure Portal > Cost Management > Budgets > Add

• Budget Type: Cost
• Scope: Subscription یا Resource Group
• Thresholds: مانند 80% یا 100%

---

۲. ایجاد گزارش‌های سفارشی و زمان‌بندی‌شده

الف. تعریف Export

Azure Portal > Cost Management > Exports > Add

• فرمت خروجی: CSV
• مسیر ذخیره: Azure Storage Account
• زمان‌بندی: روزانه، هفتگی، ماهانه

ب. محتوای گزارش شامل موارد زیر است:

• نوع منبع (Resource Type)
• شناسه ماشین یا سرویس
• میزان مصرف و هزینه
• Region
• نوع Subscription

---

۳. استفاده از Cost Allocation برای تقسیم هزینه‌ها

Cost Allocation به شما کمک می‌کند هزینه‌ها را بین تیم‌ها یا پروژه‌ها بر اساس منابع مصرف‌شده تقسیم کنید.

• با استفاده از Tags، می‌توان منابع را بر اساس پروژه یا مالک تفکیک کرد.
• مثال برای برچسب‌گذاری:

az resource tag --tags Project=Ecommerce Owner=Ali --name vm1 --resource-group RG1

---

۴. تحلیل استفاده از منابع برای بهینه‌سازی هزینه

الف. استفاده از Azure Advisor

• ارائه پیشنهاداتی مانند:
  • حذف ماشین‌های بلااستفاده
  • تغییر سایز VM
  • استفاده از Reserved Instances
  • حذف دیسک‌ها و IPهای بلااستفاده

مسیر: Azure Portal > Azure Advisor > Cost Recommendations

ب. تحلیل با Azure Monitor و Log Analytics

• بررسی مصرف CPU، RAM، Disk I/O و Network برای شناسایی منابعی که کمتر از ظرفیت استفاده می‌شوند.

---

۵. تلفیق داده‌ها با Power BI برای گزارش‌های پیشرفته

الف. اتصال Azure Cost Management به Power BI

• استفاده از Power BI Connector for Azure Cost Management
• امکان طراحی داشبوردهای تعاملی برای مدیریت هزینه‌ها بر اساس سازمان، تیم یا پروژه

ب. نمونه داشبورد

• مصرف روزانه/ماهیانه
• هزینه بر اساس Location یا Resource Type
• میزان استفاده واقعی در مقابل بودجه

---

۶. نمونه سناریوی بهینه‌سازی عملی

مثلاً یک تیم DevOps چند VM با سایز Standard_D4s_v3 اجرا کرده که ۳۰٪ از منابعشان استفاده شده است. با استفاده از گزارش‌های Azure Advisor، توصیه به تغییر به سایز D2s_v3 شده که باعث صرفه‌جویی ۴۰٪ در هزینه خواهد شد. با ایجاد هشدار بودجه و گزارش‌های خودکار، تیم توانست روند کاهش هزینه را پیگیری و ارزیابی کند.

---

جمع‌بندی

ایجاد گزارش‌های هزینه‌ای و تحلیل دقیق مصرف منابع با استفاده از ابزارهایی مانند Azure Cost Management، Azure Advisor، Power BI و Tags، امکان مدیریت هوشمند منابع و کاهش هزینه‌های غیرضروری را فراهم می‌کند. با پیاده‌سازی سیستم هشدار، بودجه‌بندی، و اتوماسیون در گزارش‌گیری، می‌توان کنترل کامل‌تری بر هزینه‌های عملیاتی داشت و تصمیمات اقتصادی‌تری در مدیریت زیرساخت اتخاذ کرد.

اگر خواستی، می‌تونم این گزارش رو به فرمت Word یا PDF هم آماده کنم یا حتی داشبورد نمونه Power BI برات طراحی کنم. دوست داری؟

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 8. بررسی مشکلات و بهینه‌سازی سرویس‌های ترکیبی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”تحلیل لاگ‌های عملکردی برای شناسایی گلوگاه‌های عملکردی”]در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) که شامل سرورهای محلی و منابع ابری مانند Azure هستند، تحلیل لاگ‌های عملکردی برای شناسایی گلوگاه‌های سیستم، یکی از مهم‌ترین مراحل در بهینه‌سازی عملکرد محسوب می‌شود. ابزارهایی مانند Azure Monitor، Log Analytics و Performance Counters به ما امکان می‌دهند تا به‌صورت دقیق مشکلات موجود در منابع پردازشی، حافظه، دیسک، شبکه و سرویس‌ها را شناسایی کنیم.

---

۱. جمع‌آوری داده‌های عملکردی

الف. فعال‌سازی Performance Counters در ماشین‌های مجازی Azure

در زمان اتصال VM به Log Analytics Workspace، کانترهای زیر باید فعال باشند:

- \Processor(_Total)\% Processor Time
- \Memory\Available MBytes
- \LogicalDisk(_Total)\% Free Space
- \Network Interface(*)\Bytes Total/sec

مسیر تنظیم:
Azure Portal > Log Analytics Workspace > Agents configuration > Performance Counters

---

۲. تحلیل لاگ‌های عملکردی با Log Analytics

الف. نمونه کوئری برای مشاهده مصرف CPU بالا

Perf
| where ObjectName == "Processor" and CounterName == "% Processor Time" and InstanceName == "_Total"
| summarize AvgCPU=avg(CounterValue) by bin(TimeGenerated, 5m), Computer
| order by AvgCPU desc

ب. بررسی حافظه در دسترس

Perf
| where ObjectName == "Memory" and CounterName == "Available MBytes"
| summarize AvgRAM=avg(CounterValue) by bin(TimeGenerated, 5m), Computer
| order by AvgRAM asc

ج. بررسی استفاده از دیسک

Perf
| where ObjectName == "LogicalDisk" and CounterName == "% Disk Time" and InstanceName == "_Total"
| summarize AvgDiskTime=avg(CounterValue) by bin(TimeGenerated, 5m), Computer
| order by AvgDiskTime desc

---

۳. شناسایی گلوگاه‌ها (Bottlenecks)

الف. گلوگاه پردازنده (CPU)

• نشانه‌ها: مصرف بالای CPU، زمان پاسخ‌دهی طولانی
• راهکارها:
  • بررسی سرویس‌هایی که CPU زیادی مصرف می‌کنند
  • تغییر سایز VM یا scale out

ب. گلوگاه حافظه (RAM)

• نشانه‌ها: مقدار حافظه در دسترس پایین، Page Fault بالا
• راهکارها:
  • ارتقاء حافظه یا بهینه‌سازی برنامه‌ها برای مصرف کمتر RAM

ج. گلوگاه I/O دیسک

• نشانه‌ها: افزایش % Disk Time، تاخیر در خواندن/نوشتن دیسک
• راهکارها:
  • استفاده از دیسک‌های پرسرعت (Premium SSD)
  • انتقال وظایف I/O سنگین به Storage جدا

د. گلوگاه شبکه

• نشانه‌ها: افت نرخ انتقال، تأخیر در پاسخ‌دهی سرویس‌ها
• راهکارها:
  • بررسی ترافیک با Network Watcher
  • استفاده از Load Balancer یا Scale Out

---

۴. طراحی داشبورد برای پایش گلوگاه‌ها

با استفاده از Azure Monitor Workbooks می‌توانید داشبوردهای گرافیکی از وضعیت CPU، RAM، Disk و Network ایجاد کنید.

مسیر:

Azure Portal > Monitor > Workbooks > + New

• اضافه کردن کوئری‌های KQL در پنل‌ها
• نمایش گراف مصرف به تفکیک ماشین یا زمان

---

۵. هشداردهی خودکار با Alert Rules

مثال: تنظیم هشدار برای مصرف CPU بالای ۸۵٪

Azure Portal > Monitor > Alerts > + New Alert Rule

• Resource: ماشین موردنظر
• Signal type: Metric
• Condition: % CPU > 85 for 5 mins
• Action: ارسال ایمیل یا اجرای Logic App

---

جمع‌بندی

تحلیل لاگ‌های عملکردی به کمک Azure Monitor و Log Analytics این امکان را فراهم می‌سازد که به‌صورت دقیق منابع پرمصرف و گلوگاه‌های سیستم را شناسایی کنیم. با تعریف هشدارها، طراحی داشبورد و اجرای اصلاحات مانند تغییر سایز منابع یا بهینه‌سازی نرم‌افزار، می‌توان عملکرد سیستم را به‌صورت چشمگیری بهبود داد.

اگه خواستی، می‌تونم یه Workbook آماده برات طراحی کنم یا خروجی تحلیل لاگ‌ها رو به فرمت PDF/Excel بسازم. دوست داری ادامه بدیم با مثال‌های واقعی از KQL؟

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Performance Monitor در Windows Server برای بررسی منابع سیستمی”]Performance Monitor یا به‌اختصار PerfMon، یکی از ابزارهای بومی و قدرتمند ویندوز سرور برای پایش بلادرنگ یا طولانی‌مدت منابع سیستمی است. این ابزار به ادمین‌ها اجازه می‌دهد تا اطلاعات دقیق در مورد عملکرد پردازنده، حافظه، دیسک، شبکه، و سرویس‌ها جمع‌آوری و تحلیل کنند.

---

۱. اجرای Performance Monitor

مسیر دسترسی:

Start Menu > Run > perfmon

یا:

perfmon.exe

---

۲. معرفی بخش‌های اصلی Performance Monitor

الف. Monitoring Tools > Performance Monitor

نمایش لحظه‌ای (Real-time) داده‌های عملکردی

ب. Data Collector Sets

ساخت مجموعه‌ای از کانترها برای مانیتورینگ بلندمدت و ذخیره در فایل

ج. Reports

مرور نتایج جمع‌آوری‌شده توسط Data Collector Sets

---

۳. افزودن Performance Counters

برای مشاهده داده‌های منابع، مراحل زیر را انجام دهید:

1. وارد بخش Performance Monitor شوید.
2. روی نمودار کلیک راست کرده و گزینه Add Counters را انتخاب کنید.
3. کانترهای مورد نیاز را اضافه کنید. برای مثال:

- Processor > % Processor Time
- Memory > Available MBytes
- PhysicalDisk > % Disk Time
- Network Interface > Bytes Total/sec

4. پس از انتخاب، روی Add و سپس OK کلیک کنید.

---

۴. مانیتورینگ منابع اصلی

الف. بررسی پردازنده (CPU):

Object: Processor
Counter: % Processor Time
Instance: _Total

اگر این مقدار به‌طور مداوم بالای ۸۰٪ باشد، ممکن است سیستم در فشار باشد.

ب. بررسی حافظه (RAM):

Object: Memory
Counter: Available MBytes

مقدار کمتر از ۵۰۰ مگابایت می‌تواند نشان‌دهنده کمبود RAM باشد.

ج. بررسی دیسک:

Object: PhysicalDisk
Counter: % Disk Time
Instance: _Total

در صورتی که دیسک بیش از ۷۰٪ زمان مشغول باشد، احتمال گلوگاه وجود دارد.

د. بررسی شبکه:

Object: Network Interface
Counter: Bytes Total/sec

برای تحلیل نرخ انتقال داده، می‌توان این مقدار را با ظرفیت NIC مقایسه کرد.

---

۵. ساخت Data Collector Set برای مانیتورینگ طولانی‌مدت

1. مسیر:

Performance Monitor > Data Collector Sets > User Defined

2. کلیک راست > New > Data Collector Set
3. تنظیمات:

• Name: مثلا “Server Monitoring”
• Create manually (Advanced)
• انتخاب Performance counter
• اضافه کردن کانترهای مورد نظر
• انتخاب مسیر ذخیره گزارش (مثلاً C:\PerfLogs)
• تنظیم زمان‌بندی اجرا (مثلاً هر ۱۵ دقیقه)

---

۶. مشاهده گزارش‌ها

پس از اجرای Data Collector Set، از مسیر زیر می‌توانید گزارش را مشاهده کنید:

Performance Monitor > Reports > User Defined > [Report Name]

گزارش‌ها به‌صورت نموداری و عددی اطلاعات جمع‌آوری‌شده را نمایش می‌دهند.

---

۷. ذخیره و Export لاگ‌ها

می‌توانید داده‌ها را به فرمت CSV، HTML، یا XML خروجی بگیرید:

• کلیک راست روی نمودار > Save Settings As…
• یا خروجی از طریق Reports > Export

---

جمع‌بندی

ابزار Performance Monitor در ویندوز سرور امکان پایش دقیق و سفارشی منابع سیستمی را فراهم می‌کند. با انتخاب کانترهای مناسب، تعریف مجموعه‌های جمع‌آوری داده، و تحلیل گزارش‌ها می‌توان به‌سادگی گلوگاه‌های سیستم را شناسایی و برای بهبود عملکرد اقدام کرد. این ابزار به‌ویژه در زمان عیب‌یابی یا بررسی عملکرد سرورها بسیار کاربردی است.

اگه خواستی، می‌تونم یه قالب آماده برای Data Collector Set بسازم یا خروجی کامل با تحلیل PDF تحویل بدم. دوست داری؟

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیاده‌سازی راهکارهای بهینه‌سازی عملکرد، شامل Scale-Out و Scale-Up”]در محیط‌های IT و زیرساخت‌های سروری، بهینه‌سازی عملکرد یکی از چالش‌های اصلی است. یکی از روش‌های اصلی برای افزایش کارایی و عملکرد سیستم‌ها، استفاده از تکنیک‌های Scale-Out و Scale-Up است. این دو تکنیک به‌طور خاص برای مقیاس‌پذیری منابع به‌منظور بهبود عملکرد و پاسخگویی سریع‌تر به درخواست‌های کاربران به کار می‌روند. در این بخش، به بررسی این دو تکنیک و نحوه پیاده‌سازی آن‌ها خواهیم پرداخت.

---

۱. معرفی Scale-Up و Scale-Out

• Scale-Up (Vertical Scaling): این روش شامل افزایش منابع یک ماشین یا سرور به‌منظور افزایش عملکرد است. به‌طور معمول، منابع پردازنده (CPU)، حافظه (RAM) یا فضای دیسک افزایش داده می‌شود. این روش معمولاً برای سرورهای فیزیکی یا ماشین‌های مجازی استفاده می‌شود.
• Scale-Out (Horizontal Scaling): این روش شامل اضافه کردن ماشین‌های بیشتر به زیرساخت به‌منظور توزیع بار کاری است. به‌جای افزایش منابع یک ماشین، تعداد ماشین‌ها یا سرورها افزوده می‌شود. این روش به‌ویژه در محیط‌های ابری برای مقابله با افزایش ترافیک یا افزایش تقاضا مناسب است.

---

۲. مزایا و معایب هر دو روش

الف. مزایا و معایب Scale-Up

مزایا:

• سادگی در پیاده‌سازی: با افزایش منابع یک سرور، به‌سادگی می‌توان ظرفیت پردازشی را افزایش داد.
• مناسب برای بارهای پردازشی سنگین: برای برنامه‌هایی که نیاز به منابع بیشتری دارند، مثل دیتابیس‌ها یا برنامه‌های پردازشی سنگین.

معایب:

• هزینه بالا: افزایش منابع یک سرور ممکن است هزینه‌های زیادی را به همراه داشته باشد.
• محدودیت منابع: هر سرور یک حد مشخص برای منابع دارد و به‌طور فیزیکی نمی‌توان منابع را به‌طور نامحدود افزایش داد.

ب. مزایا و معایب Scale-Out

مزایا:

• مقیاس‌پذیری بالاتر: می‌توان بدون محدودیت به‌صورت افقی سیستم را گسترش داد.
• مقاومت در برابر خرابی: در صورتی که یک سرور از کار بیفتد، بقیه سرورها می‌توانند بار را به دوش بکشند و در نتیجه از دست رفتن خدمات کمتر خواهد بود.

معایب:

• پیچیدگی بیشتر در مدیریت: مدیریت و هماهنگی بین چندین سرور می‌تواند پیچیده باشد.
• هزینه‌های اضافی: اضافه کردن سرورهای جدید ممکن است هزینه‌بر باشد، به‌ویژه در صورت استفاده از زیرساخت‌های فیزیکی.

---

۳. پیاده‌سازی Scale-Up

برای پیاده‌سازی Scale-Up، مراحل زیر را انجام دهید:

الف. افزایش منابع در ویندوز سرور

1. افزایش CPU:
   • به منوی Device Manager بروید و گزینه Processors را باز کنید.
   • پردازنده جدیدی نصب کنید (در صورت نیاز به تعویض سخت‌افزار).
2. افزایش RAM:
   • از طریق Task Manager و سپس تب Performance می‌توانید میزان حافظه فعلی را بررسی کنید.
   • حافظه فیزیکی را در ماشین افزوده و سپس سیستم را دوباره راه‌اندازی کنید.
3. افزایش فضای دیسک:
   • از ابزار Disk Management برای افزوده کردن فضای دیسک به سرور استفاده کنید.

ب. افزایش منابع در ماشین‌های مجازی Azure

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Virtual Machine مورد نظر بروید.
3. در بخش Size گزینه‌های مختلف برای تغییر اندازه VM و افزودن منابع جدید را انتخاب کنید.

---

۴. پیاده‌سازی Scale-Out

برای پیاده‌سازی Scale-Out، مراحل زیر را دنبال کنید:

الف. Scale-Out در ویندوز سرور

1. استفاده از Clustering:
   • از ویژگی Failover Clustering برای ایجاد خوشه‌ای از سرورها استفاده کنید. این خوشه به‌طور خودکار بار را بین سرورها توزیع کرده و در صورت خرابی یک سرور، سرور دیگر به‌طور خودکار بار را به دوش می‌کشد.
   • برای ایجاد خوشه از دستورات زیر استفاده کنید:

   Install-WindowsFeature Failover-Clustering
   New-Cluster -Name MyCluster -Node "Node1", "Node2" -StaticAddress "192.168.1.100"
   

2. افزودن سرورهای جدید به شبکه:
   • هر سرور جدیدی که به زیرساخت شما اضافه می‌شود می‌تواند به‌صورت خودکار با استفاده از ابزارهای مدیریت مانند System Center یا از طریق Windows Admin Center تنظیمات اولیه خود را دریافت کرده و به خوشه اضافه شود.

ب. Scale-Out در Azure

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Virtual Machine Scale Set بروید و یک Scale Set جدید ایجاد کنید.
3. تنظیمات مقیاس‌پذیری را به‌گونه‌ای پیکربندی کنید که در صورت نیاز به بار اضافه، تعداد VM‌ها به‌طور خودکار افزایش یابد.
4. در صورتی که ترافیک کاهش یابد، تعداد VM‌ها کاهش خواهد یافت.

ج. استفاده از Load Balancer

برای توزیع بار میان ماشین‌های مجازی و سرورها از Azure Load Balancer یا Application Gateway استفاده کنید. این سرویس‌ها به‌طور خودکار درخواست‌ها را بین سرورها توزیع می‌کنند.

---

۵. بررسی عملکرد و بهینه‌سازی

پس از پیاده‌سازی هر دو روش Scale-Up و Scale-Out، مهم است که عملکرد سیستم را تحت نظر داشته باشید و در صورت لزوم تنظیمات جدید را اعمال کنید.

الف. استفاده از Performance Monitor

برای نظارت بر منابع سیستم و اطمینان از عملکرد بهینه، از ابزار Performance Monitor استفاده کنید. این ابزار می‌تواند به شما کمک کند تا شناسایی کنید که آیا منابع اضافی به‌درستی استفاده می‌شوند یا خیر.

ب. استفاده از Azure Monitor

در صورتی که از Azure برای Scale-Out استفاده می‌کنید، ابزار Azure Monitor و Azure Log Analytics می‌توانند به شما کمک کنند تا وضعیت عملکرد ماشین‌های مجازی و سرویس‌ها را تحلیل کنید.

---

جمع‌بندی

استفاده از روش‌های Scale-Up و Scale-Out در بهینه‌سازی عملکرد به‌ویژه در سیستم‌های توزیع‌شده و محیط‌های ابری می‌تواند بسیار مؤثر باشد. Scale-Up برای سیستم‌های تک سرور مناسب است که نیاز به افزایش منابع دارند، در حالی که Scale-Out برای محیط‌های با بار کاری بالا و نیاز به توزیع بار بین چندین سرور مناسب است. انتخاب هرکدام از این روش‌ها بستگی به نیازهای خاص زیرساخت و نوع کاربری سیستم دارد.

اگر نیاز به پیاده‌سازی این روش‌ها در محیط‌های خاص دارید، می‌توانم راهنمایی‌های بیشتر و یا دستورات دقیق‌تر برای پیکربندی آن‌ها فراهم کنم.

 

 [/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”پاسخ به سوالات فنی کاربران”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”free” title=”پشتیبانی دائمی و در لحظه” subtitle=”توضیحات کامل”]ما در این دوره تمام تلاش خود را کرده‌ایم تا محتوایی جامع و کاربردی ارائه دهیم که شما را برای ورود به دنیای حرفه‌ای آماده کند. اما اگر در طول دوره یا پس از آن با سوالات فنی، چالش‌ها یا حتی مشکلاتی در اجرای مطالب آموزشی مواجه شدید، نگران نباشید!

 

1. پرسش‌های شما، بخش مهمی از دوره است:
   هر سوال یا مشکلی که مطرح کنید، با دقت بررسی شده و پاسخ کامل و کاربردی برای آن ارائه می‌شود. علاوه بر این، سوالات و پاسخ‌های شما به دوره اضافه خواهند شد تا برای سایر کاربران نیز مفید باشد.
2. پشتیبانی دائمی و در لحظه:
   تیم ما همواره آماده پاسخگویی به سوالات شماست. هدف ما این است که شما با خیالی آسوده بتوانید مهارت‌های خود را به کار بگیرید و پروژه‌های واقعی را با اعتماد به نفس کامل انجام دهید.
3. آپدیت دائمی دوره:
   این دوره به طور مداوم به‌روزرسانی می‌شود تا همگام با نیازهای جدید و سوالات کاربران تکمیل‌تر و بهتر گردد. هر نکته جدید یا مشکل رایج، در نسخه‌های بعدی دوره قرار خواهد گرفت.

حرف آخر

با ما همراه باشید تا نه تنها به مشکلات شما پاسخ دهیم، بلکه در مسیر یادگیری و پیشرفت حرفه‌ای، شما را پشتیبانی کنیم. هدف ما این است که شما به یک متخصص حرفه‌ای و قابل‌اعتماد تبدیل شوید و بتوانید با اطمینان پروژه‌های واقعی را بپذیرید و انجام دهید.

📩 اگر سوالی دارید یا به مشکلی برخوردید، همین حالا مطرح کنید!
ما در کوتاه‌ترین زمان ممکن پاسخ شما را ارائه خواهیم داد. 🙌[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”بخش 8. پشتیبان‌گیری و بازیابی در محیط‌های ترکیبی”][cdb_course_lesson title=”فصل 1. مقدمه‌ای بر پشتیبان‌گیری و بازیابی در محیط‌های ترکیبی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”اهمیت پشتیبان‌گیری و بازیابی در محیط‌های Hybrid”]پشتیبان‌گیری و بازیابی در محیط‌های Hybrid (ترکیبی) از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است چرا که این محیط‌ها معمولاً ترکیبی از منابع On-Premises و Cloud هستند. در این مدل، سازمان‌ها به طور هم‌زمان از زیرساخت‌های داخلی و ابری برای ارائه خدمات و ذخیره داده‌ها استفاده می‌کنند. این ترکیب به‌طور معمول منجر به پیچیدگی بیشتر در فرآیندهای پشتیبان‌گیری و بازیابی می‌شود و می‌طلبد که سازمان‌ها از استراتژی‌های پیشرفته و ابزارهای نوین بهره‌برداری کنند.

در این بخش، اهمیت پشتیبان‌گیری و بازیابی در محیط‌های Hybrid از ابعاد مختلف بررسی خواهد شد.

---

۲.۱. کاهش خطرات از دست دادن داده‌ها

یکی از مهم‌ترین دلایل برای پشتیبان‌گیری و بازیابی در محیط‌های ترکیبی، کاهش خطرات از دست دادن داده‌ها است. داده‌ها ممکن است به دلایل مختلف مانند خرابی سخت‌افزار، مشکلات نرم‌افزاری، حملات سایبری، یا حوادث طبیعی از دست بروند. با پشتیبان‌گیری منظم از داده‌ها، سازمان‌ها می‌توانند اطمینان حاصل کنند که در صورت وقوع چنین حوادثی، داده‌ها قابل بازیابی خواهند بود.

الف. محافظت در برابر حملات سایبری

یکی از تهدیدات عمده در عصر دیجیتال حملات Ransomware است. این حملات می‌توانند داده‌ها را رمزگذاری کرده و برای بازگرداندن آن‌ها از سازمان‌ها درخواست پول کنند. داشتن پشتیبان‌های منظم و ذخیره‌سازی آن‌ها در مکان‌های مختلف (از جمله فضای ابری) می‌تواند به کاهش تأثیر این حملات کمک کند.

ب. پشتیبانی از بازیابی در زمان بحران

در محیط‌های ترکیبی، ممکن است یک بخش از سیستم (مثلاً سرورهای داخلی) دچار خرابی شود و نیاز به بازیابی سریع داشته باشد. همچنین در مواقعی که زیرساخت‌های ابری دچار مشکلات فنی شوند، داشتن نسخه پشتیبان می‌تواند به سازمان‌ها کمک کند تا داده‌ها را از محیط دیگر بازیابی کنند.

---

۲.۲. بهبود قابلیت دسترسی و تداوم کسب‌وکار

بازیابی داده‌ها و سیستم‌ها در صورت خرابی یا حملات امنیتی نه تنها به حفاظت از اطلاعات کمک می‌کند، بلکه به بهبود قابلیت دسترسی و تداوم کسب‌وکار (Business Continuity) نیز کمک می‌کند. سازمان‌ها باید در نظر داشته باشند که هر گونه از دست دادن داده‌ها یا وقفه در دسترسی به خدمات، می‌تواند باعث از دست رفتن اعتماد مشتریان، کاهش فروش، یا حتی آسیب به شهرت سازمان شود.

الف. بازگشت سریع به وضعیت عادی

در محیط‌های Hybrid، فرآیندهای پشتیبان‌گیری و بازیابی باید به‌گونه‌ای طراحی شوند که بتوانند به سرعت عملیات را به حالت عادی بازگردانند. این قابلیت برای کاهش زمان خرابی و تداوم فعالیت‌ها حیاتی است.

ب. دسترسی به داده‌ها از هر مکانی

پشتیبان‌گیری از داده‌ها در فضای ابری امکان دسترسی به آن‌ها از هر مکان و دستگاهی را فراهم می‌آورد. این ویژگی به ویژه در شرایطی که کاربران نیاز به دسترسی به داده‌ها از دستگاه‌های مختلف دارند، اهمیت پیدا می‌کند.

---

۲.۳. رعایت قوانین و انطباق با مقررات

سازمان‌ها باید به‌طور مداوم در پی انطباق با قوانین و مقررات مختلف باشند که در بسیاری از موارد، الزاماتی را در مورد نگهداری، محافظت، و بازیابی داده‌ها تعیین می‌کنند. این قوانین می‌توانند شامل مقرراتی مانند GDPR (مقررات حفاظت از داده‌های عمومی اتحادیه اروپا)، HIPAA (مقررات حفاظت از داده‌های سلامت)، و استانداردهای صنعتی مثل ISO 27001 باشند.

الف. نگهداری مطابق با استانداردها

بسیاری از این مقررات، الزام به نگهداری نسخه‌های پشتیبان از داده‌ها برای مدت مشخصی دارند. استفاده از روش‌های پشتیبان‌گیری مناسب می‌تواند کمک کند تا سازمان‌ها از این قوانین پیروی کنند و در صورت لزوم، داده‌ها را بازیابی کنند.

ب. اطمینان از امنیت داده‌ها

در محیط‌های ترکیبی، تضمین امنیت داده‌ها در هنگام ذخیره‌سازی و انتقال از اهمیت بالایی برخوردار است. از آنجا که داده‌ها هم در فضای ابری و هم در سرورهای داخلی ذخیره می‌شوند، باید از رمزگذاری و سایر روش‌های امنیتی برای محافظت از آن‌ها استفاده کرد.

---

۲.۴. بهینه‌سازی هزینه‌ها

پشتیبان‌گیری و بازیابی در محیط‌های ترکیبی می‌تواند به‌صورت مؤثری هزینه‌ها را کاهش دهد. به‌طور خاص، استفاده از فضای ابری برای پشتیبان‌گیری به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که از هزینه‌های مرتبط با نگهداری تجهیزات فیزیکی اضافی جلوگیری کنند.

الف. استفاده بهینه از منابع ابری

ذخیره‌سازی داده‌ها در فضای ابری به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که تنها به میزان نیاز خود از منابع استفاده کنند و هزینه‌ها را بر اساس میزان مصرف خود تنظیم کنند. ابزارهای پشتیبان‌گیری ابری معمولاً امکان دِدَپلیکیشن (حذف داده‌های تکراری) و فشرده‌سازی داده‌ها را برای کاهش فضای ذخیره‌سازی و هزینه‌ها فراهم می‌کنند.

ب. کاهش نیاز به سخت‌افزارهای اضافی

با استفاده از سرویس‌های ابری برای پشتیبان‌گیری، سازمان‌ها نیاز به سرمایه‌گذاری در تجهیزات ذخیره‌سازی فیزیکی اضافی را از بین می‌برند. این امر باعث کاهش هزینه‌های مربوط به خرید، نگهداری و تعمیر سخت‌افزارهای ذخیره‌سازی می‌شود.

---

۲.۵. ارتقای انعطاف‌پذیری و مقیاس‌پذیری

محیط‌های Hybrid به سازمان‌ها این امکان را می‌دهند که از مزایای مقیاس‌پذیری فضای ابری بهره‌برداری کنند. این ویژگی برای سازمان‌ها بسیار حائز اهمیت است زیرا می‌توانند به‌راحتی بر اساس نیازهای فزاینده خود منابع ذخیره‌سازی را افزایش دهند.

الف. مقیاس‌پذیری

در صورتی که نیاز به افزایش ظرفیت پشتیبان‌گیری وجود داشته باشد، می‌توان به‌راحتی از فضای ابری برای گسترش منابع استفاده کرد. این ویژگی به سازمان‌ها کمک می‌کند تا با توجه به رشد کسب‌وکار، به سرعت منابع مورد نیاز خود را تأمین کنند.

ب. انعطاف‌پذیری در انتخاب فناوری‌ها

در محیط‌های Hybrid، سازمان‌ها می‌توانند انتخاب کنند که از چه نوع پشتیبان‌گیری استفاده کنند. برای مثال، در صورتی که نیاز به پشتیبان‌گیری از داده‌های حساس وجود داشته باشد، می‌توان از فناوری‌های خاص مانند Hybrid Cloud Backup استفاده کرد.

---

جمع‌بندی

پشتیبان‌گیری و بازیابی در محیط‌های Hybrid اهمیت زیادی دارد، چرا که این محیط‌ها ترکیبی از منابع ابری و محلی هستند و نیاز به استراتژی‌های خاص برای حفاظت از داده‌ها دارند. این فرآیند به سازمان‌ها کمک می‌کند تا از خطرات از دست رفتن داده‌ها، مشکلات امنیتی، و نقص در تداوم کسب‌وکار جلوگیری کنند. همچنین، می‌توان از ابزارها و فناوری‌های مختلف برای بهینه‌سازی هزینه‌ها، ارتقای امنیت و افزایش انعطاف‌پذیری استفاده کرد. در نهایت، پشتیبان‌گیری مناسب در این محیط‌ها یکی از ارکان اصلی حفاظت از داده‌ها و استمرار فعالیت‌های سازمان است.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”چالش‌های مدیریت داده‌ها در محیط‌های ترکیبی”]مدیریت داده‌ها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) می‌تواند با چالش‌های متعددی همراه باشد. در این محیط‌ها، سازمان‌ها به‌طور همزمان از زیرساخت‌های On-Premises و Cloud برای ذخیره‌سازی و پردازش داده‌ها استفاده می‌کنند. این ترکیب ممکن است منجر به پیچیدگی‌های زیادی در مدیریت، محافظت، و تحلیل داده‌ها شود. در این بخش، برخی از مهم‌ترین چالش‌های مدیریت داده‌ها در محیط‌های ترکیبی مورد بررسی قرار می‌گیرند.

---

۳.۱. پیچیدگی در یکپارچگی داده‌ها

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها در محیط‌های ترکیبی، یکپارچگی داده‌ها است. داده‌ها ممکن است در منابع مختلفی مانند دیتاسنترهای داخلی (On-Premises) و خدمات ابری مختلف ذخیره شوند. این امر باعث ایجاد چالش‌هایی در همگام‌سازی داده‌ها، تبادل اطلاعات بین سیستم‌ها، و اطمینان از یکپارچگی آن‌ها می‌شود.

الف. همگام‌سازی داده‌ها

سازمان‌ها باید اطمینان حاصل کنند که داده‌ها به‌صورت مداوم و دقیق بین منابع ابری و داخلی همگام‌سازی شوند. این همگام‌سازی می‌تواند در زمان‌های خاص و یا به‌صورت لحظه‌ای انجام شود، اما در هر صورت باید فرآیندهای قابل اعتمادی برای این کار وجود داشته باشد.

ب. مدیریت داده‌های توزیع‌شده

در محیط‌های ترکیبی، داده‌ها معمولاً توزیع‌شده هستند و بر روی سرورهای مختلف در نقاط جغرافیایی متفاوت قرار دارند. این امر می‌تواند فرآیند مدیریت و نظارت بر داده‌ها را پیچیده کند، به ویژه زمانی که داده‌ها باید از منابع مختلف جمع‌آوری و تجزیه‌وتحلیل شوند.

---

۳.۲. امنیت و حفاظت از داده‌ها

امنیت یکی از چالش‌های اصلی در مدیریت داده‌ها در محیط‌های ترکیبی است. داده‌ها ممکن است هم در فضای داخلی و هم در فضای ابری ذخیره شوند که به‌معنی مواجهه با تهدیدات مختلف امنیتی از جمله دسترسی غیرمجاز، حملات سایبری و نشت اطلاعات است.

الف. حفاظت از داده‌ها در دو محیط

داده‌هایی که در فضای ابری ذخیره می‌شوند، معمولاً در معرض تهدیدات امنیتی جدید قرار دارند. بنابراین، سازمان‌ها باید از روش‌های رمزگذاری، کنترل‌های دسترسی و برنامه‌های احراز هویت چندعاملی (MFA) برای حفاظت از داده‌های خود استفاده کنند.

ب. مدیریت دسترسی‌ها

در محیط‌های ترکیبی، مدیریت دسترسی‌ها به منابع مختلف می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. این چالش شامل اطمینان از این است که افراد مجاز به داده‌های حساس دسترسی دارند و افراد غیرمجاز نمی‌توانند به آن‌ها دسترسی پیدا کنند. این امر نیازمند استفاده از پالیسی‌های دسترسی مشروط (Conditional Access) و ابزارهای نظارتی است.

---

۳.۳. مقررات و انطباق با استانداردها

رعایت قوانین و مقررات در محیط‌های ترکیبی می‌تواند پیچیده باشد. بسیاری از سازمان‌ها موظف به پیروی از استانداردهای مختلف امنیتی و حقوقی مانند GDPR، ISO 27001 و HIPAA هستند. این الزامات معمولاً در خصوص نحوه ذخیره‌سازی، پردازش و انتقال داده‌ها در محیط‌های مختلف اعمال می‌شوند.

الف. رعایت قوانین در فضای ابری

فضای ابری به‌طور خاص به دلیل گوناگونی موقعیت‌های جغرافیایی و قوانین محلی مربوط به حفاظت از داده‌ها، می‌تواند چالش‌هایی در انطباق با مقررات ایجاد کند. سازمان‌ها باید اطمینان حاصل کنند که داده‌های حساس خود را در کشورهای خاص نگهداری کنند تا از نقض قوانین جلوگیری کنند.

ب. حفظ تاریخچه داده‌ها

برخی از مقررات از سازمان‌ها می‌خواهند که تاریخچه داده‌ها را برای مدت زمان خاصی نگهداری کنند. در محیط‌های ترکیبی، این کار می‌تواند با مشکلاتی مواجه شود، به‌ویژه زمانی که داده‌ها در سیستم‌های مختلف نگهداری می‌شوند و نیاز به دسترسی سریع به آن‌ها وجود دارد.

---

۳.۴. مشکلات مربوط به مقیاس‌پذیری و عملکرد

در محیط‌های ترکیبی، سازمان‌ها باید مطمئن شوند که زیرساخت‌ها به‌طور مؤثر و کارا مقیاس‌پذیر هستند. این مقیاس‌پذیری می‌تواند به‌ویژه زمانی که داده‌ها در سطح زیادی ذخیره یا پردازش می‌شوند، دشوار باشد.

الف. مقیاس‌پذیری ذخیره‌سازی داده‌ها

در محیط‌های ترکیبی، ذخیره‌سازی داده‌ها در فضای ابری می‌تواند به‌راحتی مقیاس‌پذیر باشد، اما مشکلاتی در ارتباط با داده‌های موجود در سرورهای داخلی و همگام‌سازی آن‌ها به وجود می‌آید. برای مثال، گاهی اوقات انتقال داده‌ها از سرورهای محلی به فضای ابری می‌تواند زمان‌بر و پرهزینه باشد.

ب. مشکلات عملکردی

وقتی داده‌ها به‌صورت هم‌زمان در چندین مکان و سرویس ذخیره می‌شوند، ممکن است با مشکلاتی مانند تاخیر (Latency) و گلوگاه‌های عملکردی مواجه شویم. این مشکلات می‌توانند تأثیر زیادی بر عملکرد سیستم‌ها و اپلیکیشن‌ها داشته باشند.

---

۳.۵. هزینه‌های مدیریتی و منابع

مدیریت داده‌ها در محیط‌های ترکیبی می‌تواند هزینه‌بر باشد، به‌ویژه زمانی که سازمان‌ها نیاز به ذخیره‌سازی و پردازش حجم بالای داده‌ها در دو محیط ابری و محلی دارند.

الف. هزینه‌های ذخیره‌سازی و انتقال داده‌ها

انتقال داده‌ها بین محیط‌های داخلی و ابری می‌تواند هزینه‌های اضافی ایجاد کند. علاوه بر این، ذخیره‌سازی داده‌ها در هر دو محیط ممکن است نیاز به تخصیص منابع اضافی داشته باشد که بر هزینه‌ها می‌افزاید.

ب. نیاز به ابزارهای مدیریتی پیچیده

برای مدیریت مؤثر داده‌ها در محیط‌های ترکیبی، سازمان‌ها باید از ابزارهای مدیریتی پیشرفته استفاده کنند. این ابزارها ممکن است هزینه‌های اضافی به سازمان تحمیل کنند و نیاز به آموزش پرسنل داشته باشند.

---

 جمع‌بندی

مدیریت داده‌ها در محیط‌های ترکیبی با چالش‌های متعددی روبه‌رو است که شامل پیچیدگی در یکپارچگی داده‌ها، مشکلات امنیتی، انطباق با مقررات، مقیاس‌پذیری، هزینه‌های مدیریتی، و مشکلات عملکردی می‌شود. برای غلبه بر این چالش‌ها، سازمان‌ها نیاز به استراتژی‌ها و ابزارهای پیشرفته دارند تا بتوانند داده‌ها را به‌طور مؤثر و امن مدیریت کرده و در عین حال از مزایای محیط‌های ابری و محلی بهره‌برداری کنند.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”انواع راهکارهای پشتیبان‌گیری و بازیابی”]در دنیای امروز، داده‌ها جزء ارزشمندترین منابع سازمان‌ها به شمار می‌روند و حفاظت از آن‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. پشتیبان‌گیری و بازیابی داده‌ها به‌عنوان یک بخش اساسی در برنامه‌های مدیریت داده‌ها و امنیت IT در نظر گرفته می‌شود. راهکارهای پشتیبان‌گیری و بازیابی می‌توانند بسته به نیازها، مقیاس و زیرساخت‌های سازمان متفاوت باشند. در این بخش به انواع مختلف راهکارهای پشتیبان‌گیری و بازیابی پرداخته می‌شود.

---

1. پشتیبان‌گیری کامل (Full Backup)

در پشتیبان‌گیری کامل، تمام داده‌ها و اطلاعات سیستم (شامل فایل‌ها، پایگاه‌های داده، برنامه‌ها و تنظیمات) در یک نسخه پشتیبان ذخیره می‌شوند. این نوع پشتیبان‌گیری معمولاً برای بازگرداندن داده‌ها به حالت اولیه در صورت بروز خرابی سیستم یا از دست دادن اطلاعات استفاده می‌شود.

مزایا:

• بازیابی سریع داده‌ها به‌صورت کامل و بدون نیاز به فایل‌های پشتیبان اضافی.
• ساده‌ترین نوع پشتیبان‌گیری.

معایب:

• فضای زیادی را اشغال می‌کند.
• انجام پشتیبان‌گیری و بازیابی می‌تواند زمان‌بر باشد.

---

2. پشتیبان‌گیری افزایشی (Incremental Backup)

در پشتیبان‌گیری افزایشی، تنها داده‌هایی که از آخرین پشتیبان‌گیری تغییر کرده‌اند یا به‌روزرسانی شده‌اند، ذخیره می‌شوند. این نوع پشتیبان‌گیری معمولاً پس از یک پشتیبان‌گیری کامل انجام می‌شود و برای کاهش زمان و مصرف فضای ذخیره‌سازی بسیار مفید است.

مزایا:

• صرفه‌جویی در فضا و زمان، چون تنها تغییرات ذخیره می‌شوند.
• مناسب برای محیط‌های بزرگ با حجم بالای داده.

معایب:

• بازیابی پیچیده‌تر است، زیرا باید آخرین پشتیبان‌گیری کامل و همه پشتیبان‌های افزایشی بعدی بازیابی شوند.
• ممکن است زمان بازیابی طولانی‌تر شود.

---

3. پشتیبان‌گیری تفاضلی (Differential Backup)

پشتیبان‌گیری تفاضلی مشابه به پشتیبان‌گیری افزایشی است، با این تفاوت که در این نوع پشتیبان‌گیری، تغییرات تمام داده‌ها از زمان آخرین پشتیبان‌گیری کامل ذخیره می‌شوند. به عبارت دیگر، از آخرین پشتیبان‌گیری کامل تا زمان انجام پشتیبان‌گیری تفاضلی، همه تغییرات در یک فایل ذخیره می‌شوند.

مزایا:

• بازیابی سریع‌تر از پشتیبان‌گیری افزایشی است، زیرا فقط پشتیبان‌گیری کامل و آخرین پشتیبان‌گیری تفاضلی مورد نیاز است.
• نیاز به ذخیره فضای کمتری نسبت به پشتیبان‌گیری کامل دارد.

معایب:

• فضای ذخیره‌سازی بیشتری نسبت به پشتیبان‌گیری افزایشی نیاز دارد.
• زمان پشتیبان‌گیری ممکن است طولانی‌تر باشد.

---

4. پشتیبان‌گیری به‌صورت آنلاین (Cloud Backup)

در این نوع پشتیبان‌گیری، داده‌ها به‌صورت مستقیم در یک سرویس ابری (Cloud) پشتیبان‌گیری می‌شوند. این سرویس‌ها معمولاً توسط ارائه‌دهندگان ابری مانند Azure, AWS یا Google Cloud ارائه می‌شوند.

مزایا:

• دسترسی به داده‌ها از هر نقطه جغرافیایی.
• کاهش نیاز به ذخیره‌سازی محلی و کاهش هزینه‌های فیزیکی.
• امنیت بالا از طریق رمزگذاری و ویژگی‌های حفاظتی ابری.

معایب:

• وابستگی به اتصال اینترنت.
• هزینه‌های ماهانه برای فضای ذخیره‌سازی ابری.

---

5. پشتیبان‌گیری محلی (On-Premises Backup)

پشتیبان‌گیری محلی به ذخیره‌سازی داده‌ها بر روی دیسک‌ها یا رسانه‌های فیزیکی (مانند HDDs, SSDs, یا Tape Drives) در داخل سازمان اطلاق می‌شود. این نوع پشتیبان‌گیری معمولاً توسط سازمان‌ها برای اطمینان از دسترسی فوری به داده‌ها انجام می‌شود.

مزایا:

• بازیابی سریع‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر.
• عدم وابستگی به اتصال اینترنت.

معایب:

• نیاز به تجهیزات ذخیره‌سازی محلی که می‌تواند هزینه‌بر باشد.
• ریسک از دست دادن داده‌ها در صورت خرابی تجهیزات ذخیره‌سازی.

---

6. پشتیبان‌گیری از سطح فایل (File-level Backup)

این نوع پشتیبان‌گیری تنها بر روی فایل‌ها و پوشه‌ها انجام می‌شود، به‌طوری‌که فقط داده‌های تغییر کرده یا جدید ذخیره می‌شوند. این نوع معمولاً برای فایل‌ها و داده‌هایی که حجم زیادی ندارند، مناسب است.

مزایا:

• انعطاف‌پذیری بالا و ذخیره‌سازی فضا.
• می‌توان به راحتی داده‌های خاص را بازیابی کرد.

معایب:

• ممکن است برای بازیابی سیستم‌های پیچیده (مثل پایگاه‌های داده) کافی نباشد.

---

7. پشتیبان‌گیری از سطح سیستم (System-level Backup)

پشتیبان‌گیری از سطح سیستم، که به آن پشتیبان‌گیری کلید سیستم نیز گفته می‌شود، شامل پشتیبان‌گیری از تمام سیستم‌عامل، تنظیمات سیستم، و تمامی نرم‌افزارهای نصب‌شده است. این نوع پشتیبان‌گیری برای بازگرداندن یک سیستم به وضعیت اولیه پس از خرابی استفاده می‌شود.

مزایا:

• بازیابی کامل سیستم در صورت خرابی.
• مناسب برای محیط‌هایی که نیاز به بازگشت سریع دارند.

معایب:

• حجم زیادی از داده‌ها را شامل می‌شود.
• زمان پشتیبان‌گیری و بازیابی ممکن است طولانی باشد.

---

8. پشتیبان‌گیری از پایگاه‌های داده (Database Backup)

پشتیبان‌گیری از پایگاه‌های داده معمولاً با استفاده از ابزارهای خاصی که برای سیستم‌های پایگاه‌داده مانند SQL Server, Oracle, یا MySQL طراحی شده‌اند، انجام می‌شود. این نوع پشتیبان‌گیری می‌تواند شامل پشتیبان‌گیری کامل، افزایشی یا تفاضلی باشد.

مزایا:

• به‌طور خاص برای پایگاه‌های داده طراحی شده است.
• می‌تواند شامل تغییرات لحظه‌ای پایگاه داده باشد.

معایب:

• نیاز به ابزارهای خاص و پیچیده برای پیکربندی و بازیابی.
• ممکن است زمان پشتیبان‌گیری طولانی‌تر باشد.

---

جمع‌بندی

انتخاب راهکار پشتیبان‌گیری مناسب بستگی به نیازهای سازمان، حجم داده‌ها، سطح امنیت، هزینه‌ها، و زمان بازیابی دارد. ترکیب چندین روش پشتیبان‌گیری می‌تواند بهترین نتیجه را از نظر اطمینان از حفاظت داده‌ها، زمان بازیابی و کاهش هزینه‌ها به‌دنبال داشته باشد.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 2. پیاده‌سازی Azure Backup برای حفاظت از داده‌ها”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Azure Backup و قابلیت‌های آن”]Azure Backup یکی از خدمات ابری مبتنی بر پلتفرم Microsoft Azure است که برای پشتیبان‌گیری از داده‌ها و بازیابی آن‌ها طراحی شده است. این سرویس به سازمان‌ها کمک می‌کند تا داده‌های مهم خود را در محیط‌های ابری ذخیره کرده و در صورت بروز مشکل یا از دست دادن اطلاعات، آن‌ها را بازیابی کنند. Azure Backup قابلیت‌هایی دارد که آن را به یک ابزار قدرتمند برای پشتیبان‌گیری در محیط‌های ترکیبی و سازمانی تبدیل می‌کند.

---

قابلیت‌های Azure Backup

1. پشتیبان‌گیری ابری مقیاس‌پذیر Azure Backup این امکان را فراهم می‌کند تا سازمان‌ها بتوانند از داده‌های خود به‌صورت ابری پشتیبان‌گیری کنند. این سرویس مقیاس‌پذیر است و می‌تواند با افزایش حجم داده‌ها، فضای ذخیره‌سازی را به‌طور خودکار افزایش دهد.
   

   مزایا:

   • مقیاس‌پذیر و انعطاف‌پذیر.
   • نیازی به مدیریت زیرساخت‌های ذخیره‌سازی فیزیکی ندارد.

---

2. پشتیبانی از پشتیبان‌گیری در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از ویژگی‌های برجسته Azure Backup پشتیبانی از پشتیبان‌گیری ترکیبی است. سازمان‌ها می‌توانند از سرورهای محلی، ماشین‌های مجازی در Azure و دیگر منابع در یک محیط ترکیبی پشتیبان‌گیری کنند.
   

   مزایا:

   • پشتیبانی از سرورهای محلی، ماشین‌های مجازی Azure و دیگر منابع ترکیبی.
   • انعطاف‌پذیری برای پشتیبان‌گیری در هر نوع محیط.

---

3. پشتیبان‌گیری از ماشین‌های مجازی (VM) Azure Backup قابلیت پشتیبان‌گیری از ماشین‌های مجازی مبتنی بر Hyper-V و VMware را فراهم می‌کند. این ویژگی امکان بازیابی ماشین‌های مجازی به‌صورت کامل یا جزئی (از جمله فایل‌ها و تنظیمات) را می‌دهد.
   

   مزایا:

   • پشتیبان‌گیری و بازیابی سریع ماشین‌های مجازی.
   • پشتیبانی از انواع مختلف ماشین‌های مجازی (Azure, Hyper-V, VMware).

---

4. پشتیبان‌گیری از پایگاه‌های داده و اپلیکیشن‌ها Azure Backup می‌تواند از پایگاه‌های داده مختلف مانند SQL Server، Exchange، SharePoint و SAP پشتیبان‌گیری کند. همچنین از اپلیکیشن‌های پرکاربرد پشتیبانی می‌کند که نیاز به بازیابی دقیق‌تری دارند.
   

   مزایا:

   • پشتیبانی از پایگاه‌های داده بزرگ و اپلیکیشن‌های سازمانی.
   • امکان بازیابی دقیق‌تر پایگاه‌های داده و اپلیکیشن‌ها.

---

5. پشتیبان‌گیری از فایل‌ها و پوشه‌ها Azure Backup به شما امکان می‌دهد که فایل‌ها و پوشه‌های خاص سرورها یا دستگاه‌های کاربران را پشتیبان‌گیری کنید. این ویژگی برای محیط‌هایی که نیاز به محافظت از داده‌های خاص دارند، ایده‌آل است.
   

   مزایا:

   • پشتیبان‌گیری از داده‌های خاص و مهم.
   • بازیابی سریع فایل‌ها و پوشه‌ها به وضعیت قبل.

---

6. پشتیبان‌گیری از سرورهای Windows و Linux Azure Backup این امکان را فراهم می‌کند که از سرورهای مبتنی بر Windows Server و Linux پشتیبان‌گیری کنید. این ویژگی به‌ویژه برای سازمان‌هایی که از سیستم‌های مختلف استفاده می‌کنند، مهم است.
   

   مزایا:

   • پشتیبانی از سرورهای Windows و Linux.
   • مقیاس‌پذیری بالا و پشتیبانی از انواع مختلف سیستم‌عامل.

---

7. امنیت بالا و رمزگذاری داده‌ها در هنگام انتقال و ذخیره‌سازی در Azure Backup رمزگذاری می‌شوند. این ویژگی برای حفاظت از داده‌ها در برابر تهدیدات امنیتی بسیار مهم است. Azure Backup از Azure Key Vault برای مدیریت کلیدهای رمزگذاری استفاده می‌کند.
   

   مزایا:

   • رمزگذاری داده‌ها در حین انتقال و ذخیره‌سازی.
   • مدیریت امن کلیدها با Azure Key Vault.

---

8. سیاست‌های نگهداری انعطاف‌پذیر شما می‌توانید سیاست‌های نگهداری داده‌ها را با توجه به نیازهای سازمان خود تنظیم کنید. Azure Backup امکان تنظیم نگهداری طولانی‌مدت یا حذف خودکار نسخه‌های پشتیبان قدیمی را فراهم می‌کند.
   

   مزایا:

   • تنظیم سیاست‌های نگهداری سفارشی.
   • ذخیره‌سازی نسخه‌های پشتیبان به مدت طولانی یا به‌طور خودکار حذف آن‌ها.

---

9. بازیابی سریع و ساده Azure Backup ابزارهایی برای بازیابی سریع داده‌ها به‌صورت کامل یا جزئی فراهم می‌آورد. این ابزارها شامل بازیابی ماشین‌های مجازی، پایگاه‌های داده و فایل‌ها است که می‌تواند در کمترین زمان ممکن انجام شود.
   

   مزایا:

   • زمان بازیابی کم.
   • بازیابی از طریق پنل مدیریت ساده و کاربرپسند.

---

10. یکپارچگی با سایر سرویس‌های Azure Azure Backup به‌طور کامل با سایر خدمات Azure مانند Azure Site Recovery, Azure Monitor, و Azure Automation یکپارچه می‌شود. این یکپارچگی به سازمان‌ها امکان مدیریت پشتیبان‌گیری و بازیابی به‌صورت خودکار و با نظارت دقیق را می‌دهد.
    

    مزایا:

    • یکپارچگی با سرویس‌های دیگر Azure برای مدیریت یکپارچه.
    • نظارت و خودکارسازی فرایندها.

---

جمع‌بندی

Azure Backup یک سرویس جامع، امن و مقیاس‌پذیر برای پشتیبان‌گیری و بازیابی داده‌ها در محیط‌های ترکیبی است. با پشتیبانی از انواع مختلف داده‌ها، سیستم‌ها و اپلیکیشن‌ها، این سرویس به سازمان‌ها کمک می‌کند تا داده‌های خود را به‌طور ایمن در Azure ذخیره کرده و در صورت بروز مشکل، به‌سرعت آن‌ها را بازیابی کنند. قابلیت‌های امنیتی و انعطاف‌پذیر آن این سرویس را به انتخابی ایده‌آل برای حفاظت از داده‌ها در سازمان‌ها تبدیل کرده است.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”نحوه ثبت سرورها در Azure Backup”]برای استفاده از Azure Backup در محیط‌های ترکیبی و پشتیبان‌گیری از سرورها، ابتدا باید سرورها را در Azure Backup ثبت کنید. این فرآیند شامل چندین مرحله است که از نصب نرم‌افزار Azure Backup Agent یا استفاده از Azure Backup Server برای پشتیبان‌گیری از منابع مختلف در محیط‌های ترکیبی مانند سرورهای Windows، Linux، و VMs در Azure انجام می‌شود.

در ادامه، مراحل ثبت سرورها در Azure Backup توضیح داده می‌شود:

---

1. ایجاد Recovery Services Vault

قبل از ثبت سرور، باید یک Recovery Services Vault ایجاد کنید که برای ذخیره‌سازی داده‌های پشتیبان و اطلاعات بازیابی استفاده می‌شود.

مراحل ایجاد Recovery Services Vault:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به قسمت “All services” رفته و در جستجو “Recovery Services Vault” را وارد کنید.
3. گزینه Recovery Services Vault را انتخاب کنید.
4. روی “Create” کلیک کنید.
5. اطلاعات لازم را برای Vault وارد کنید:
   • Subscription: اشتراک مورد نظر خود را انتخاب کنید.
   • Resource Group: گروه منابع مورد نظر را انتخاب کنید.
   • Vault Name: نام دلخواه برای Vault وارد کنید.
   • Region: منطقه‌ای که می‌خواهید Vault ایجاد شود، انتخاب کنید.
6. پس از وارد کردن این اطلاعات، روی Create کلیک کنید.

---

2. انتخاب نوع پشتیبان‌گیری

پس از ایجاد Vault، شما باید مشخص کنید که قصد دارید از چه نوع منابع پشتیبان‌گیری کنید. این شامل سرورهای Windows، Linux، VMs در Azure یا On-Premises است.

مراحل انتخاب نوع پشتیبان‌گیری:

1. وارد Recovery Services Vault شوید.
2. در نوار کناری، گزینه “Backup” را انتخاب کنید.
3. در صفحه جدید، از گزینه “Where is your workload running?” انتخاب کنید:
   • اگر قصد دارید از سرورهای Windows Server یا Linux پشتیبان‌گیری کنید، گزینه “On-premises” را انتخاب کنید.
   • اگر می‌خواهید از ماشین‌های مجازی در Azure پشتیبان‌گیری کنید، گزینه “Azure” را انتخاب کنید.
4. سپس، گزینه‌ای برای انتخاب Backup Goal (هدف پشتیبان‌گیری) نمایش داده می‌شود که باید نوع داده‌هایی که قصد پشتیبان‌گیری از آن‌ها را دارید، انتخاب کنید (مانند Files and Folders، SQL، VMs و غیره).

---

3. نصب Azure Backup Agent یا Azure Backup Server

برای ثبت سرورهای On-Premises، باید Azure Backup Agent را نصب کنید. این نرم‌افزار برای پشتیبان‌گیری از فایل‌ها، پوشه‌ها و سرورهای محلی استفاده می‌شود.

مراحل نصب Azure Backup Agent:

1. وارد Recovery Services Vault شده و بر روی “Download Agent for Windows” یا “Download Agent for Linux” کلیک کنید (بسته به سیستم‌عاملی که قصد پشتیبان‌گیری از آن دارید).
2. فایل نصب را روی سرور مورد نظر دانلود و اجرا کنید.
3. در مراحل نصب، از شما خواسته می‌شود که Vault Credentials را وارد کنید. این اطلاعات از صفحه “Backup” در Recovery Services Vault قابل دریافت است.
   • برای دریافت این اطلاعات، وارد Recovery Services Vault شوید، به بخش “Backup” بروید، و “Download Vault Credentials” را انتخاب کنید.
4. پس از وارد کردن Vault Credentials، نصب را تکمیل کنید.

---

4. پیکربندی پشتیبان‌گیری

پس از نصب Azure Backup Agent، سرور باید پیکربندی شود تا از آن پشتیبان‌گیری به‌طور منظم انجام گیرد.

مراحل پیکربندی پشتیبان‌گیری:

1. پس از نصب Azure Backup Agent، آن را اجرا کنید.
2. در پنجره Azure Backup، Register را انتخاب کنید.
3. در این مرحله، سرور با Recovery Services Vault ثبت می‌شود.
4. پس از ثبت سرور، شما می‌توانید Backup Schedule (زمان‌بندی پشتیبان‌گیری) را تعیین کنید.
5. به انتخاب خود، نوع پشتیبان‌گیری (دستگاه، فولدر، یا فایل‌ها) را مشخص کرده و شروع به پشتیبان‌گیری کنید.
6. گزینه‌های ذخیره‌سازی مانند Retention (مدت‌زمان نگهداری نسخه‌های پشتیبان) و Encryption (رمزگذاری داده‌ها) را تنظیم کنید.

---

5. اجرای پشتیبان‌گیری و نظارت

پس از پیکربندی، پشتیبان‌گیری‌ها به‌طور خودکار طبق زمان‌بندی تعیین‌شده اجرا می‌شوند. شما می‌توانید وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها را در پنل Azure Backup پیگیری کرده و از Azure Portal نظارت کنید.

مراحل نظارت:

1. وارد Recovery Services Vault شوید.
2. به بخش “Backup Jobs” بروید تا وضعیت تمامی پشتیبان‌گیری‌ها را مشاهده کنید.
3. همچنین می‌توانید اعلان‌ها (Alerts) را برای مطلع شدن از هرگونه خطا یا تکمیل موفقیت‌آمیز تنظیم کنید.

---

جمع‌بندی

ثبت سرورها در Azure Backup شامل ایجاد Recovery Services Vault، نصب Backup Agent و پیکربندی نوع پشتیبان‌گیری است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا سرورهای خود را در Azure ثبت کنید و از داده‌های خود در برابر از دست دادن اطلاعات محافظت کنید. Azure Backup یک راهکار ایمن و مقیاس‌پذیر برای پشتیبان‌گیری از منابع مختلف به‌شمار می‌آید که از محیط‌های On-Premises و ابری پشتیبانی می‌کند.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Azure Backup برای Windows Server”]برای پیکربندی Azure Backup برای Windows Server، ابتدا باید سرور را در Azure Recovery Services Vault ثبت کرده و سپس پشتیبان‌گیری از داده‌ها و سرور را تنظیم کنید. در اینجا مراحل کامل برای پیکربندی Azure Backup برای Windows Server آورده شده است.

---

1. ایجاد Recovery Services Vault

اولین گام برای استفاده از Azure Backup، ایجاد Recovery Services Vault در Azure است. این Vault برای ذخیره‌سازی پشتیبان‌ها و اطلاعات بازیابی استفاده می‌شود.

مراحل ایجاد Recovery Services Vault:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. از قسمت All services گزینه “Recovery Services Vault” را جستجو کرده و انتخاب کنید.
3. روی Create کلیک کنید.
4. اطلاعات زیر را وارد کنید:
   • Subscription: اشتراک Azure مورد نظر.
   • Resource Group: گروه منابع مربوطه را انتخاب کنید.
   • Vault Name: یک نام برای Vault انتخاب کنید.
   • Region: منطقه‌ای که Vault را می‌خواهید ایجاد کنید، انتخاب کنید.
5. روی Create کلیک کنید تا Vault ایجاد شود.

---

2. دانلود و نصب Azure Backup Agent

برای پشتیبان‌گیری از سرورهای Windows Server، شما باید Azure Backup Agent را دانلود و نصب کنید.

مراحل دانلود و نصب Azure Backup Agent:

1. وارد Recovery Services Vault شوید.
2. در بخش Getting Started، گزینه “Backup” را انتخاب کنید.
3. در صفحه Backup Goal، گزینه “On-premises” را انتخاب کنید و سپس “Windows Server” را انتخاب کنید.
4. در بخش “Download Agent for Windows”، روی گزینه “Download” کلیک کنید.
5. فایل نصب را دانلود کرده و آن را روی سرور Windows Server اجرا کنید.
6. مراحل نصب را دنبال کنید. در حین نصب، از شما خواسته می‌شود که Vault Credentials را وارد کنید که از همان صفحه Recovery Services Vault قابل دانلود است.
   • برای دریافت این اطلاعات، وارد Recovery Services Vault شوید، سپس گزینه “Backup” را انتخاب کرده و روی “Download Vault Credentials” کلیک کنید.

---

3. ثبت سرور در Azure Backup

پس از نصب Azure Backup Agent، باید سرور را در Recovery Services Vault ثبت کنید تا بتوانید پشتیبان‌گیری را انجام دهید.

مراحل ثبت سرور:

1. پس از نصب Azure Backup Agent، نرم‌افزار Microsoft Azure Backup را اجرا کنید.
2. در پنجره Backup Agent، گزینه Register Server را انتخاب کنید.
3. Vault Credentials که قبلاً دانلود کرده‌اید را وارد کنید.
4. در این مرحله، سرور شما با Recovery Services Vault ثبت می‌شود و آماده استفاده است.

---

4. پیکربندی و زمان‌بندی پشتیبان‌گیری

پس از ثبت سرور، شما می‌توانید پشتیبان‌گیری را پیکربندی کرده و یک زمان‌بندی برای آن تنظیم کنید.

مراحل پیکربندی پشتیبان‌گیری:

1. از پنجره Microsoft Azure Backup، گزینه Schedule Backup را انتخاب کنید.
2. در صفحه Backup Schedule، موارد زیر را پیکربندی کنید:
   • Backup Type: نوع پشتیبان‌گیری را انتخاب کنید (مثلاً پشتیبان‌گیری از فولدرها و فایل‌ها، SQL Server، سیستم‌عامل و غیره).
   • Frequency: زمان‌بندی پشتیبان‌گیری را مشخص کنید. به‌عنوان‌مثال، می‌توانید هر روز یا هر هفته پشتیبان‌گیری انجام شود.
   • Start Time: زمان شروع پشتیبان‌گیری را تنظیم کنید.
3. در مرحله بعد، Retention Range (مدت‌زمان نگهداری نسخه‌های پشتیبان) را تنظیم کنید. شما می‌توانید مشخص کنید که نسخه‌های پشتیبان تا چه مدت ذخیره شوند.

---

5. انتخاب داده‌هایی که باید پشتیبان‌گیری شوند

در این مرحله، شما باید داده‌هایی که می‌خواهید از آن‌ها پشتیبان‌گیری کنید را انتخاب کنید.

مراحل انتخاب داده‌ها برای پشتیبان‌گیری:

1. در پنجره Select Items for Backup، گزینه Add را انتخاب کنید.
2. از منوی باز شده، فایل‌ها و فولدرهایی که می‌خواهید از آن‌ها پشتیبان‌گیری شود را انتخاب کنید. اگر از SQL Server یا دیگر منابع استفاده می‌کنید، می‌توانید آن‌ها را نیز انتخاب کنید.
3. پس از انتخاب داده‌ها، گزینه OK را بزنید.

---

6. اجرای پشتیبان‌گیری اولیه

پس از پیکربندی و انتخاب داده‌ها، شما می‌توانید پشتیبان‌گیری اولیه را اجرا کنید.

مراحل اجرای پشتیبان‌گیری اولیه:

1. در پنجره Microsoft Azure Backup، گزینه Backup Now را انتخاب کنید.
2. این عمل باعث اجرای پشتیبان‌گیری از داده‌های انتخاب‌شده می‌شود.
3. پس از اتمام پشتیبان‌گیری، شما می‌توانید وضعیت آن را از طریق Recovery Services Vault بررسی کنید.

---

7. نظارت و مدیریت پشتیبان‌گیری‌ها

پس از راه‌اندازی پشتیبان‌گیری، می‌توانید وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها را نظارت کرده و در صورت لزوم اعلان‌ها (Alerts) تنظیم کنید.

مراحل نظارت و بررسی وضعیت پشتیبان‌گیری:

1. وارد Recovery Services Vault شوید.
2. از بخش Backup Jobs، وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها را بررسی کنید.
3. شما می‌توانید جزئیات هر Job را مشاهده کرده و در صورت بروز خطا یا موفقیت‌آمیز بودن، اطلاعات لازم را بدست آورید.
4. همچنین می‌توانید اعلان‌ها (Alerts) را برای مطلع شدن از مشکلات پشتیبان‌گیری تنظیم کنید.

---

جمع‌بندی

پیکربندی Azure Backup برای Windows Server شامل ایجاد Recovery Services Vault، نصب Backup Agent، ثبت سرور، و سپس پیکربندی زمان‌بندی و داده‌های پشتیبان‌گیری است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا از داده‌ها و منابع Windows Server خود در برابر از دست دادن اطلاعات محافظت کنید. همچنین با استفاده از Azure Portal می‌توانید وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها را نظارت کرده و گزارش‌هایی از عملکرد پشتیبان‌گیری‌ها دریافت کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”مدیریت و مانیتورینگ Jobهای پشتیبان‌گیری در Azure”]پس از پیکربندی Azure Backup برای سرورها و داده‌ها، بخش مهمی از فرآیند به مدیریت و مانیتورینگ Jobهای پشتیبان‌گیری اختصاص دارد. مدیریت صحیح این Jobها به شما امکان می‌دهد تا وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها را پیگیری کرده و از مشکلات احتمالی پیشگیری کنید. در اینجا نحوه مدیریت و مانیتورینگ Jobهای پشتیبان‌گیری در Azure آورده شده است.

---

1. بررسی وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری

برای مشاهده وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری، از Azure Portal استفاده می‌کنید تا اطلاعات دقیقی از عملیات پشتیبان‌گیری بدست آورید.

مراحل بررسی وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. در قسمت جستجو، عبارت Recovery Services Vault را جستجو کرده و آن را انتخاب کنید.
3. در پنل سمت چپ، گزینه Backup Jobs را انتخاب کنید.
4. در صفحه Backup Jobs، وضعیت تمامی Jobهای پشتیبان‌گیری را مشاهده خواهید کرد.
   • این صفحه شامل اطلاعاتی مانند:
     • نوع Job (Backup، Restore، Delete و غیره)
     • وضعیت Job (موفقیت‌آمیز، در حال انجام، با خطا و غیره)
     • تاریخ و زمان شروع و تاریخ و زمان پایان
     • نام دستگاه یا سرور

---

2. مانیتورینگ Jobهای پشتیبان‌گیری با استفاده از Alerts

برای مطلع شدن از وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری و دریافت اعلان در صورت بروز مشکلات یا خطاها، می‌توانید از Azure Alerts استفاده کنید.

مراحل پیکربندی Alerts برای Jobهای پشتیبان‌گیری:

1. وارد Azure Portal شوید و به Recovery Services Vault بروید.
2. در بخش Monitoring، گزینه Alerts را انتخاب کنید.
3. در صفحه Alerts، روی New Alert Rule کلیک کنید.
4. در مرحله Condition، گزینه Backup Job را انتخاب کنید و شرایط مورد نظر برای Alert را تنظیم کنید.
   • به‌عنوان‌مثال، می‌توانید Alertهایی برای Jobهای با خطا یا Jobهای موفقیت‌آمیز تنظیم کنید.
5. در مرحله Action Group، یک Action Group برای دریافت اعلان‌ها (از طریق ایمیل، SMS و غیره) تنظیم کنید.
6. روی Review + Create کلیک کنید و تنظیمات Alert را تایید کنید.

با تنظیم Alerts، شما می‌توانید فوراً از مشکلات پشتیبان‌گیری مطلع شده و اقدامات اصلاحی را انجام دهید.

---

3. مشاهده جزئیات هر Job

گاهی اوقات برای بررسی دقیق‌تر یک Job خاص، نیاز به مشاهده جزئیات آن دارید. Azure Backup به شما این امکان را می‌دهد که جزئیات دقیق هر Job، از جمله خطاهای احتمالی و دلایل آن‌ها را بررسی کنید.

مراحل مشاهده جزئیات Jobهای پشتیبان‌گیری:

1. وارد Azure Portal شوید و به Recovery Services Vault بروید.
2. از بخش Backup Jobs، روی Job مورد نظر کلیک کنید.
3. در صفحه جزئیات Job، می‌توانید اطلاعات زیر را مشاهده کنید:
   • نام سرور یا دستگاه که پشتیبان‌گیری از آن انجام شده است.
   • تاریخ و زمان شروع و پایان.
   • وضعیت (موفقیت‌آمیز، در حال انجام، با خطا و غیره).
   • دلیل بروز خطا (اگر Job با خطا مواجه شده باشد).
   • خلاصه‌ای از داده‌های پشتیبان‌گیری شده.
4. در صورتی که Job با خطا مواجه شده باشد، Azure معمولاً یک کد خطا را همراه با توضیحات ارائه می‌دهد که می‌توانید از آن برای رفع مشکل استفاده کنید.

---

4. مدیریت Jobهای پشتیبان‌گیری معلق یا با خطا

اگر Job پشتیبان‌گیری به دلیل بروز مشکلات مختلف (مانند اتصال اینترنتی ضعیف، مشکلات ذخیره‌سازی، یا پیکربندی نادرست) با خطا یا به صورت معلق باقی بماند، نیاز است که اقداماتی برای حل آن انجام دهید.

مراحل مدیریت Jobهای معلق یا با خطا:

1. وارد Azure Portal شوید و به Recovery Services Vault بروید.
2. در صفحه Backup Jobs، وضعیت Jobهای با خطا یا معلق را مشاهده کنید.
3. برای هر Job با خطا، وارد جزئیات آن شوید و کد خطا یا پیام‌های ارائه‌شده را بررسی کنید.
4. در صورت نیاز، می‌توانید از قسمت “Retry” برای تلاش مجدد پشتیبان‌گیری استفاده کنید.
5. اگر خطا ادامه‌دار باشد، ممکن است نیاز به بررسی تنظیمات یا رفع مشکلات زیرساختی داشته باشید.
   • برای مثال:
     • بررسی اتصال به اینترنت.
     • بررسی فضای ذخیره‌سازی و پیکربندی پشتیبان‌گیری.
     • بررسی مجوزهای دسترسی به منابع و سرویس‌های مورد نیاز.
6. در صورت رفع مشکل، روی Retry کلیک کنید تا عملیات پشتیبان‌گیری دوباره شروع شود.

---

5. گزارش‌دهی از وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری

Azure Backup قابلیت‌های گزارش‌دهی بسیار خوبی برای بررسی وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها ارائه می‌دهد. شما می‌توانید گزارشی از وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها، خطاها، و موفقیت‌ها دریافت کنید.

مراحل دریافت گزارش‌های پشتیبان‌گیری:

1. وارد Azure Portal شوید و به Recovery Services Vault بروید.
2. از بخش Monitoring، گزینه Backup Reports را انتخاب کنید.
3. در این بخش، شما می‌توانید گزارش‌هایی مانند:
   • خلاصه وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها.
   • گزارش پشتیبان‌گیری موفقیت‌آمیز.
   • گزارش Jobهای با خطا.
   • گزارشات نگهداری و حذف پشتیبان‌ها.
4. این گزارش‌ها می‌توانند به شما در تحلیل وضعیت پشتیبان‌گیری و شناسایی مشکلات کمک کنند.

---

6. مدیریت نسخه‌های پشتیبان و حذف آن‌ها

در نهایت، برای کاهش هزینه‌ها و بهینه‌سازی فضای ذخیره‌سازی، می‌توانید نسخه‌های قدیمی پشتیبان‌ها را حذف کنید.

مراحل حذف نسخه‌های قدیمی پشتیبان:

1. وارد Azure Portal شوید و به Recovery Services Vault بروید.
2. در بخش Backup Items، نوع منبع پشتیبان‌گیری (مانند Windows Server یا VM) را انتخاب کنید.
3. بر روی منبع مورد نظر کلیک کنید.
4. در بخش Backup Data, گزینه Delete Backup را انتخاب کنید تا نسخه‌های قدیمی حذف شوند.

---

جمع‌بندی

مدیریت و مانیتورینگ Jobهای پشتیبان‌گیری در Azure Backup برای اطمینان از سلامت و کارایی عملیات پشتیبان‌گیری بسیار مهم است. شما می‌توانید وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری را از طریق Azure Portal پیگیری کرده و با استفاده از Alerts، مشکلات را سریعاً شناسایی کنید. همچنین گزارش‌های پشتیبان‌گیری و جزئیات خطاها به شما کمک می‌کنند تا اقدامات اصلاحی مناسب را انجام دهید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 3. استفاده از Azure Site Recovery برای بازیابی در مواقع بحران”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”آشنایی با Azure Site Recovery (ASR) و کاربردهای آن”]Azure Site Recovery (ASR) یک سرویس ابری است که برای بازیابی بلادرنگ و تداوم کسب‌وکار در مواقع بحران طراحی شده است. این سرویس به‌ویژه در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) که شامل منابع محلی و ابری هستند، کاربرد فراوانی دارد. Azure Site Recovery به شما این امکان را می‌دهد که از داده‌ها و سیستم‌های خود در برابر خرابی‌های سخت‌افزاری، بلایای طبیعی، مشکلات نرم‌افزاری یا مشکلات شبکه‌ای محافظت کرده و آنها را به‌سرعت بازیابی کنید.

---

1. مفاهیم و ویژگی‌های کلیدی Azure Site Recovery

Azure Site Recovery به‌عنوان یک راهکار بازیابی فاجعه، از طریق تکثیر داده‌ها و منابع از محیط اصلی به Azure یا یک مرکز داده دیگر، در زمان خرابی به شما امکان بازیابی می‌دهد. این سرویس از ماشین‌های مجازی، سرورهای فیزیکی، و برنامه‌ها پشتیبانی می‌کند و می‌تواند یک سیستم یکپارچه برای مدیریت پشتیبان‌گیری و بازیابی فراهم آورد.

ویژگی‌های اصلی ASR:

• بازیابی سیستم‌ها و داده‌ها: ASR به شما این امکان را می‌دهد که سرورها و ماشین‌های مجازی را از یک مکان فیزیکی یا یک دیتاسنتر دیگر به Azure منتقل کنید.
• پشتیبانی از محیط‌های ترکیبی: این سرویس به‌طور کامل از ترکیب زیرساخت‌های محلی و ابری پشتیبانی می‌کند، و در نتیجه به سازمان‌ها اجازه می‌دهد تا بدون نگرانی از خرابی‌های سیستم، به فعالیت‌های خود ادامه دهند.
• بازیابی سریع و خودکار: بازیابی در صورت بروز بحران به‌صورت خودکار انجام می‌شود، و این سرویس می‌تواند RTO (Recovery Time Objective) و RPO (Recovery Point Objective) مناسبی را تأمین کند.
• پشتیبانی از تست بازیابی: یکی از ویژگی‌های برجسته ASR، امکان انجام آزمایش‌های بازیابی بدون وقفه در عملیات واقعی است.
• مقیاس‌پذیری: این سرویس قابلیت مقیاس‌پذیری به صورت خودکار برای استفاده در سازمان‌های بزرگ و کوچک را دارد.

---

2. مزایای Azure Site Recovery

• تداوم کسب‌وکار: با استفاده از ASR، شما می‌توانید اطمینان حاصل کنید که در صورت بروز مشکلات غیرمنتظره، زیرساخت‌ها و سرویس‌ها به‌سرعت بازیابی خواهند شد و عملیات تجاری ادامه خواهد یافت.
• بازیابی آسان: فرایند بازیابی از طریق ASR ساده و خودکار است و نیاز به هیچگونه دخالت دستی ندارد.
• کاهش هزینه‌ها: به جای استفاده از زیرساخت‌های گران‌قیمت برای پشتیبان‌گیری و بازیابی، می‌توانید از منابع ابری Azure برای ذخیره‌سازی و بازیابی استفاده کنید.
• حفاظت از برنامه‌های حیاتی: این سرویس از برنامه‌های حساس و حیاتی کسب‌وکار شما محافظت کرده و می‌تواند به‌طور مؤثر اطلاعات را در برابر خرابی‌ها حفظ کند.

---

3. نحوه عملکرد Azure Site Recovery

Azure Site Recovery به‌وسیله Replication داده‌ها و منابع شما را از محیط اصلی به محیط بازیابی منتقل می‌کند. این فرآیند به‌طور مداوم و به‌صورت خودکار انجام می‌شود تا داده‌ها به‌روز باقی بمانند.

مراحل اصلی عملکرد ASR:

1. ایجاد Vault برای ذخیره‌سازی اطلاعات: برای شروع استفاده از ASR، ابتدا باید Recovery Services Vault را در Azure ایجاد کنید. این Vault محلی است که داده‌ها و اطلاعات بازیابی در آن ذخیره می‌شوند.
2. تنظیم منابع برای بازیابی: پس از ایجاد Vault، شما می‌توانید سرورها و ماشین‌های مجازی را برای بازیابی از آن ثبت کنید. ASR از سرورهای فیزیکی، ماشین‌های مجازی VMware و Hyper-V پشتیبانی می‌کند.
3. Replication: داده‌ها به‌طور مداوم از محیط اصلی به Azure (یا یک مرکز داده دیگر) منتقل می‌شوند. این فرآیند برای هرگونه تغییر در داده‌ها یا پیکربندی‌ها به‌صورت آنی و خودکار انجام می‌شود.
4. بازیابی: زمانی که یک بحران رخ می‌دهد، شما می‌توانید فرآیند بازیابی را به‌طور دستی یا خودکار از طریق Azure Portal انجام دهید. در این زمان، داده‌ها و سیستم‌ها به‌سرعت به وضعیت عملیاتی بازمی‌گردند.
5. تست بازیابی: ASR امکان انجام تست بازیابی بدون قطع عملیات واقعی را فراهم می‌آورد. این ویژگی کمک می‌کند تا از صحت فرآیند بازیابی اطمینان حاصل کنید.

---

4. کاربردهای Azure Site Recovery

• بازیابی از بلایای طبیعی: در صورت بروز بلایای طبیعی مانند زلزله یا سیل که می‌تواند مراکز داده را تحت تأثیر قرار دهد، ASR به‌عنوان یک سرویس حیاتی برای بازیابی سیستم‌ها به‌سرعت عمل می‌کند.
• بازیابی از خرابی‌های سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری: در مواقعی که سخت‌افزار سرور دچار خرابی یا نقص فنی می‌شود، ASR می‌تواند به‌سرعت سرورها و ماشین‌های مجازی را به محیط بازیابی منتقل کرده و آنها را به‌طور کامل بازیابی کند.
• بازیابی از مشکلات شبکه‌ای: در صورتی که به علت مشکلات شبکه، دسترسی به داده‌ها قطع شود، ASR قادر به بازیابی داده‌ها و سیستم‌ها به‌سرعت خواهد بود.
• بازیابی از مشکلات عملیاتی: در مواقعی که یک تغییر اشتباهی در پیکربندی سیستم‌ها ایجاد شود، ASR می‌تواند به‌سرعت پیکربندی‌های قبلی را بازگردانی کند.

---

5. پیکربندی و استفاده از Azure Site Recovery

5.1. راه‌اندازی Recovery Services Vault

1. وارد Azure Portal شوید.
2. از نوار جستجو، عبارت Recovery Services Vault را وارد کرده و گزینه Create را انتخاب کنید.
3. اطلاعات مورد نیاز مانند نام و منطقه را وارد کرده و Create را بزنید.

5.2. ثبت منابع برای بازیابی

پس از ایجاد Vault، شما باید منابعی که می‌خواهید بازیابی کنید را ثبت کنید.

1. در بخش Site Recovery, گزینه Prepare Infrastructure را انتخاب کنید.
2. نوع منابع را انتخاب کنید (Hyper-V، VMware یا ماشین‌های فیزیکی).
3. برای هر نوع، تنظیمات و جزئیات پیکربندی را وارد کنید.

5.3. فعال‌سازی Replication

پس از پیکربندی منابع، داده‌ها باید از محیط اصلی به Azure یا مرکز داده دیگر منتقل شوند.

1. به بخش Replication بروید.
2. منابع را برای Replication انتخاب کنید.
3. تنظیمات Replication را برای هر منبع انجام دهید.

5.4. انجام بازیابی در مواقع بحران

1. در صورتی که نیاز به بازیابی دارید، به بخش Failover بروید.
2. می‌توانید بازیابی را به‌طور کامل یا جزئی انجام دهید.
3. پس از بازیابی، سرورها و ماشین‌های مجازی به‌طور خودکار در محیط بازیابی راه‌اندازی خواهند شد.

---

جمع‌بندی

Azure Site Recovery یک راهکار حیاتی برای اطمینان از تداوم کسب‌وکار و بازیابی سریع سیستم‌ها در مواقع بحران است. با استفاده از این سرویس، سازمان‌ها می‌توانند از داده‌های خود در برابر خرابی‌ها و بلایای طبیعی محافظت کرده و در کمترین زمان ممکن به حالت عملیاتی بازگردند. این سرویس برای محیط‌های ترکیبی، که ترکیبی از منابع محلی و ابری است، به‌ویژه مفید است و به شما این امکان را می‌دهد که فرآیندهای بازیابی را به‌راحتی مدیریت کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیاده‌سازی ASR برای محافظت از سرورهای On-Premises”]Azure Site Recovery (ASR) یک ابزار ابری قوی برای بازیابی در مواقع بحران است که به شما این امکان را می‌دهد تا سرورهای On-Premises خود را در برابر خرابی‌ها و بلایای طبیعی محافظت کنید. این سرویس با تکرار داده‌ها و منابع از سرورهای فیزیکی یا ماشین‌های مجازی On-Premises به Azure، بازیابی سریع را در صورت بروز بحران فراهم می‌کند. در این بخش، نحوه پیاده‌سازی ASR برای محافظت از سرورهای On-Premises شرح داده می‌شود.

---

1. مفاهیم اولیه برای پیاده‌سازی ASR

پیاده‌سازی Azure Site Recovery برای سرورهای On-Premises شامل چندین مرحله اساسی است که به شما این امکان را می‌دهد تا پیکربندی و بازیابی داده‌ها را به‌طور مؤثر انجام دهید. این مراحل به شرح زیر هستند:

1. ایجاد Recovery Services Vault: این مکان برای ذخیره‌سازی اطلاعات بازیابی و منابع ثبت شده است.
2. پیکربندی منابع برای بازیابی: انتخاب منابع On-Premises که قرار است محافظت شوند.
3. راه‌اندازی فرآیند Replication: انتقال داده‌ها به Azure یا محیط بازیابی.
4. انجام بازیابی: بازیابی منابع در صورت بروز خرابی یا بحران.

---

2. مرحله اول: ایجاد Recovery Services Vault

برای شروع، باید یک Recovery Services Vault در Azure ایجاد کنید. این Vault مسئول ذخیره‌سازی و مدیریت اطلاعات بازیابی خواهد بود.

2.1. ایجاد Vault در Azure

1. وارد Azure Portal شوید.
2. در نوار جستجو، عبارت Recovery Services Vault را وارد کرده و گزینه Create را انتخاب کنید.
3. در فرم پیکربندی، اطلاعات زیر را وارد کنید:
   • نام: نامی برای Vault انتخاب کنید.
   • Subscription: اشتراک Azure خود را انتخاب کنید.
   • Resource Group: گروه منابعی که Vault در آن قرار خواهد گرفت.
   • Region: منطقه‌ای که Vault در آن قرار می‌گیرد.
4. پس از پر کردن اطلاعات، روی Create کلیک کنید تا Vault ایجاد شود.

---

3. مرحله دوم: نصب و پیکربندی Site Recovery در سرور On-Premises

3.1. نصب Azure Site Recovery Provider

1. پس از ایجاد Vault، به بخش Site Recovery بروید و گزینه Prepare Infrastructure را انتخاب کنید.
2. در صفحه Source، انتخاب کنید که می‌خواهید از سرورهای فیزیکی یا ماشین‌های مجازی محافظت کنید.
3. برای سرورهای فیزیکی، ابتدا باید Azure Site Recovery Provider را در سرور On-Premises خود نصب کنید. این Provider مسئول انتقال داده‌ها و منابع به Azure است.
   • به بخش Download the provider در Azure Portal بروید و نرم‌افزار Site Recovery Provider را دانلود کنید.
   • فایل دانلودی را روی سرور On-Premises اجرا کنید.
   • مراحل نصب را دنبال کرده و پس از نصب، سرور به Azure وصل خواهد شد.

3.2. پیکربندی سرورهای On-Premises برای بازیابی

1. پس از نصب Provider، به بخش Site Recovery در Azure Portal بروید.
2. در قسمت Source، سرور On-Premises خود را انتخاب کنید.
3. به مرحله Target بروید و Azure را به‌عنوان مقصد بازیابی انتخاب کنید.
4. در قسمت Replication Settings، روش Replication (تکثیر داده‌ها) را برای سرورها و ماشین‌های مجازی خود پیکربندی کنید.

---

4. مرحله سوم: راه‌اندازی Replication برای سرورها

برای محافظت از سرورهای On-Premises، باید داده‌ها و منابع آنها را به Azure یا یک مرکز داده دیگر منتقل کنید.

4.1. پیکربندی Replication

1. پس از ثبت‌نام سرورها، به بخش Replication در Azure Portal بروید.
2. برای هر سرور یا ماشین مجازی، پیکربندی‌های زیر را انجام دهید:
   • Source: محل اصلی داده‌ها (سرور On-Premises).
   • Target: محل مقصد برای داده‌ها (Azure).
   • Recovery Point Objective (RPO): مدت زمانی که می‌خواهید بین آخرین نسخه داده و وضعیت بازیابی تفاوت باشد.
3. برای هر سرور، Replication را فعال کنید. این فرایند به‌طور خودکار داده‌ها را به Azure منتقل می‌کند و به‌طور منظم آنها را به‌روز نگه می‌دارد.

4.2. آزمایش Replication

قبل از انجام بازیابی واقعی، پیشنهاد می‌شود که فرایند Failover Test را انجام دهید. این آزمایش به شما این امکان را می‌دهد که مطمئن شوید فرآیند بازیابی به‌درستی انجام خواهد شد.

1. به بخش Test Failover در Azure Portal بروید.
2. یک تست بازیابی برای سرورها انجام دهید. در این مرحله، هیچ‌گونه تغییر در داده‌های اصلی ایجاد نمی‌شود و فقط بازیابی آزمایشی انجام خواهد شد.

---

5. مرحله چهارم: انجام بازیابی در مواقع بحران

در صورتی که سرورها یا منابع On-Premises شما به هر دلیلی دچار خرابی شوند، از Azure Site Recovery برای بازیابی استفاده کنید.

5.1. انجام Failover (بازیابی از خرابی)

1. در صورت بروز بحران، به بخش Failover در Azure Portal بروید.
2. سرور یا ماشین مجازی که می‌خواهید بازیابی کنید را انتخاب کنید.
3. Failover Type (نوع بازیابی) را انتخاب کنید:
   • Planned Failover: زمانی که می‌خواهید بازیابی برنامه‌ریزی‌شده انجام شود.
   • Unplanned Failover: زمانی که به‌طور غیرمنتظره‌ای نیاز به بازیابی دارید.
4. پس از انجام بازیابی، سرورها و ماشین‌های مجازی به‌طور خودکار از Azure راه‌اندازی می‌شوند.

5.2. بازگشت به حالت اولیه (Failback)

اگر بازیابی به‌طور موفقیت‌آمیز انجام شد و اکنون می‌خواهید سیستم‌ها را دوباره به حالت اصلی بازگردانید، از ویژگی Failback استفاده کنید.

1. به بخش Failback بروید.
2. سرورها و ماشین‌های مجازی را به محیط اصلی بازگردانید.
3. بازیابی به‌طور خودکار انجام خواهد شد.

---

 جمع‌بندی

پیاده‌سازی Azure Site Recovery برای محافظت از سرورهای On-Premises فرآیند ساده و موثری برای جلوگیری از از دست رفتن داده‌ها و حفظ تداوم کسب‌وکار در مواقع بحران است. با انجام مراحل فوق، شما می‌توانید سرورهای خود را به Azure متصل کرده و از آنجا در برابر خرابی‌ها، بلایای طبیعی یا مشکلات شبکه محافظت کنید. این سرویس نه تنها بازیابی سریع را فراهم می‌آورد بلکه به‌طور مؤثر از منابع محلی و ابری استفاده می‌کند تا از هرگونه خرابی جلوگیری نماید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Replication بین محیط‌های محلی و Azure”]Replication یک فرایند حیاتی برای اطمینان از پایداری و بازیابی اطلاعات در محیط‌های ترکیبی است. در این بخش، مراحل پیکربندی Replication بین سرورهای On-Premises و Azure را بررسی می‌کنیم. این فرایند به شما این امکان را می‌دهد تا داده‌های موجود در محیط محلی را به Azure انتقال داده و در صورت بروز خرابی، سریعاً بازیابی کنید.

---

1. مفاهیم اولیه برای Replication

Replication بین محیط‌های On-Premises و Azure به‌طور معمول برای محافظت از سرورها، ماشین‌های مجازی، و داده‌های حیاتی در برابر خرابی و بلایای طبیعی انجام می‌شود. در این فرایند، داده‌ها به‌طور منظم از محیط On-Premises به Azure منتقل می‌شوند تا در صورت بروز هر گونه خرابی، بازیابی سریع انجام پذیرد.

---

2. پیکربندی Azure Site Recovery برای Replication

برای انجام Replication بین محیط‌های محلی و Azure، ابتدا باید از Azure Site Recovery استفاده کنید. در این بخش، مراحل پیکربندی Site Recovery برای Replication از سرورهای On-Premises به Azure آورده شده است.

2.1. ایجاد Recovery Services Vault

قبل از هر چیزی، باید یک Recovery Services Vault در Azure ایجاد کنید تا بتوانید اطلاعات مربوط به Replication را ذخیره و مدیریت کنید.

1. وارد Azure Portal شوید.
2. در نوار جستجو عبارت Recovery Services Vault را جستجو کرده و گزینه Create را انتخاب کنید.
3. در صفحه ایجاد Vault، اطلاعات مورد نیاز شامل نام Vault، Subscription، Resource Group، و Region را وارد کنید.
4. پس از تکمیل اطلاعات، گزینه Create را انتخاب کنید.

2.2. نصب Site Recovery Provider در سرور On-Premises

برای آغاز Replication از سرورهای On-Premises، ابتدا باید Azure Site Recovery Provider را در سرورهای خود نصب کنید.

1. به Recovery Services Vault که قبلاً ایجاد کردید، مراجعه کرده و گزینه Site Recovery را انتخاب کنید.
2. در بخش Source, گزینه Prepare Infrastructure را انتخاب کنید.
3. در قسمت How to prepare your environment, Download the Site Recovery Provider را انتخاب کنید.
4. فایل دانلودی را در سرور On-Premises اجرا کرده و مراحل نصب را دنبال کنید.

2.3. پیکربندی Replication در Azure Portal

پس از نصب Site Recovery Provider، باید Replication را برای سرورها و ماشین‌های مجازی خود پیکربندی کنید.

1. به Site Recovery در Azure Portal بروید.
2. در بخش Source، انتخاب کنید که سرورهای On-Premises یا ماشین‌های مجازی VMware باید برای Replication پیکربندی شوند.
3. در قسمت Target, Azure را به‌عنوان مقصد انتخاب کنید.
4. برای هر سرور، انتخاب کنید که از کدام Resource Group و Region در Azure استفاده شود.
5. در بخش Replication Settings، انتخاب کنید که Replication چگونه انجام شود:
   • Recovery Point Objective (RPO): مدت زمانی که داده‌ها بین آخرین نسخه و وضعیت بازیابی تفاوت دارند.
   • Storage Type: نوع ذخیره‌سازی که می‌خواهید برای ذخیره داده‌ها در Azure انتخاب کنید (مثلاً Standard یا Premium).
6. پس از پیکربندی این تنظیمات، روی Enable Replication کلیک کنید.

---

3. نظارت و مدیریت Replication

پس از پیکربندی Replication، لازم است که روند Replication را نظارت کرده و از صحت آن اطمینان حاصل کنید.

3.1. نظارت بر وضعیت Replication

1. در Azure Portal، به بخش Site Recovery بروید.
2. گزینه Replicated Items را انتخاب کنید تا تمامی منابعی که برای Replication پیکربندی شده‌اند را مشاهده کنید.
3. در این بخش، می‌توانید وضعیت Replication سرورها و ماشین‌های مجازی خود را بررسی کنید و در صورت بروز مشکل، اقدام به رفع آن کنید.

3.2. آزمایش Replication

قبل از اجرای واقعی بازیابی، بهتر است یک Test Failover انجام دهید تا مطمئن شوید که فرآیند Replication به درستی کار می‌کند.

1. در بخش Replicated Items، سروری را که می‌خواهید تست کنید انتخاب کنید.
2. روی Test Failover کلیک کنید.
3. انتخاب کنید که بازیابی در کدام Region انجام شود.
4. تست بازیابی انجام می‌شود و به شما اجازه می‌دهد که از صحت فرآیند بازیابی اطمینان حاصل کنید.

---

4. انجام Failover (بازیابی از خرابی)

در صورت بروز خرابی در سرورهای On-Premises، می‌توانید از قابلیت Failover برای بازیابی سریع داده‌ها و منابع استفاده کنید.

4.1. اجرای Failover

1. در بخش Replicated Items در Azure Portal، سرور یا ماشین مجازی که می‌خواهید بازیابی کنید را انتخاب کنید.
2. روی Failover کلیک کنید.
3. انتخاب کنید که بازیابی به‌صورت Planned Failover یا Unplanned Failover انجام شود.
4. پس از انتخاب نوع Failover، بازیابی انجام می‌شود و سرور یا ماشین مجازی از Azure راه‌اندازی خواهد شد.

4.2. انجام Failback (بازگشت به حالت اولیه)

پس از بازیابی، در صورت نیاز می‌توانید سرورها و منابع را به محیط اولیه خود برگردانید.

1. در Azure Portal به بخش Failback بروید.
2. سرور یا ماشین مجازی را انتخاب کرده و عملیات Failback را شروع کنید.
3. در این مرحله، سرورها به‌طور خودکار به محیط On-Premises باز می‌گردند.

---

جمع‌بندی

پیکربندی Replication بین محیط‌های On-Premises و Azure یکی از مهم‌ترین گام‌ها برای محافظت از داده‌ها و منابع است. با استفاده از Azure Site Recovery، شما می‌توانید داده‌های خود را به Azure منتقل کرده و در صورت بروز بحران یا خرابی، بازیابی سریع را انجام دهید. این فرآیند به شما این امکان را می‌دهد تا از هرگونه خرابی و مشکلات غیرمنتظره جلوگیری کرده و به‌طور مؤثر از منابع محلی و ابری استفاده کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”تست و اجرای Disaster Recovery با استفاده از ASR”]Azure Site Recovery (ASR) یک راه‌حل قوی برای بازیابی پس از بحران (Disaster Recovery) است که به شما این امکان را می‌دهد تا از محیط‌های محلی (On-Premises) و محیط‌های ابری محافظت کنید و در صورت بروز هرگونه خرابی یا بحران، سریعاً فرآیند بازیابی را آغاز نمایید. در این بخش، نحوه تست و اجرای Disaster Recovery با استفاده از ASR را بررسی خواهیم کرد.

---

1. مفاهیم اولیه برای Disaster Recovery با استفاده از ASR

Disaster Recovery به فرآیند بازیابی داده‌ها و خدمات پس از وقوع بحران یا خرابی اشاره دارد. Azure Site Recovery به شما کمک می‌کند تا سرورهای On-Premises، ماشین‌های مجازی، و داده‌های خود را در محیط Azure بازیابی کنید. این فرایند می‌تواند شامل انجام Failover (انتقال به محیط Azure) و همچنین Failback (بازگشت به محیط اصلی) باشد.

---

2. پیکربندی و آماده‌سازی ASR برای اجرای Disaster Recovery

قبل از انجام تست و اجرای Disaster Recovery، باید مراحل زیر را برای پیکربندی Azure Site Recovery انجام دهید:

2.1. ایجاد یک Recovery Services Vault

برای شروع، باید یک Recovery Services Vault در Azure ایجاد کنید که محل ذخیره‌سازی داده‌های مربوط به Site Recovery خواهد بود.

1. وارد Azure Portal شوید.
2. جستجو کنید Recovery Services Vault و گزینه Create را انتخاب کنید.
3. در صفحه ایجاد Vault، مشخصات مورد نیاز مانند نام Vault، Subscription، Resource Group و Region را وارد کنید.
4. بعد از تکمیل این اطلاعات، روی گزینه Create کلیک کنید تا Vault ایجاد شود.

2.2. نصب Site Recovery Provider در سرور On-Premises

برای راه‌اندازی Replication از سرورهای On-Premises، باید Site Recovery Provider را در سرورها نصب کنید.

1. در Recovery Services Vault که قبلاً ایجاد کردید، وارد بخش Site Recovery شوید.
2. روی گزینه Prepare Infrastructure کلیک کنید و سپس گزینه Download the Site Recovery Provider را انتخاب کنید.
3. فایل نصب را در سرور On-Premises اجرا کرده و مراحل نصب را دنبال کنید.

2.3. پیکربندی Replication

پس از نصب Site Recovery Provider، باید Replication را برای سرورها یا ماشین‌های مجازی خود پیکربندی کنید.

1. در Azure Portal به بخش Site Recovery بروید.
2. گزینه Source را انتخاب کنید و تعیین کنید که از چه منابعی می‌خواهید Replication را انجام دهید (On-Premises یا VMware).
3. در بخش Target، Azure را به‌عنوان مقصد برای Replication انتخاب کنید.
4. پس از پیکربندی، گزینه Enable Replication را انتخاب کنید تا فرآیند Replication آغاز شود.

---

3. تست Disaster Recovery (Failover)

قبل از اینکه بخواهید Disaster Recovery را در موقعیت واقعی اجرا کنید، باید یک تست Failover انجام دهید تا از صحت عملکرد Replication و فرآیند بازیابی مطمئن شوید.

3.1. انجام Test Failover

Test Failover یک شبیه‌سازی از بازیابی است که به شما امکان می‌دهد بررسی کنید که در صورت بروز خرابی، بازیابی به‌طور صحیح انجام می‌شود. این تست باعث نمی‌شود که داده‌ها به محیط اصلی شما آسیب برسد.

1. در Azure Portal به بخش Site Recovery و سپس Replicated Items بروید.
2. سرور یا ماشین مجازی که می‌خواهید بازیابی آن را تست کنید انتخاب کنید.
3. روی Test Failover کلیک کنید.
4. در مرحله بعد، انتخاب کنید که بازیابی در کدام Region انجام شود.
5. فرآیند بازیابی شروع خواهد شد و شما می‌توانید از صحت عملکرد بازیابی مطمئن شوید.

3.2. تایید صحت تست Failover

پس از انجام Test Failover، شما باید مطمئن شوید که بازیابی به درستی انجام شده است. برای این منظور، بررسی‌های زیر را انجام دهید:

1. صحت عملکرد ماشین‌های مجازی بازیابی‌شده.
2. اطمینان از دسترس‌پذیری تمامی داده‌ها و منابع.
3. بررسی گزارش‌ها و لاگ‌ها در Azure Site Recovery برای شناسایی هرگونه خطا یا مشکلات احتمالی.

---

4. اجرای واقعی Failover در صورت بروز بحران

پس از اطمینان از عملکرد صحیح Test Failover، حالا می‌توانید عملیات واقعی Failover را در صورت بروز بحران یا خرابی انجام دهید. این فرآیند باعث می‌شود که منابع شما از محیط On-Premises به Azure منتقل شده و در صورت خرابی بازیابی انجام گیرد.

4.1. انجام Failover (انتقال به محیط Azure)

برای بازیابی سرورها و ماشین‌های مجازی از محیط Azure، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. در Azure Portal به بخش Replicated Items بروید.
2. سرور یا ماشین مجازی که می‌خواهید بازیابی کنید را انتخاب کنید.
3. روی Failover کلیک کنید.
4. در مرحله بعد، انتخاب کنید که Planned Failover یا Unplanned Failover انجام شود:
   • Planned Failover: در این حالت شما به‌صورت عمدی و به برنامه‌ریزی شده Failover را انجام می‌دهید.
   • Unplanned Failover: در صورتی که بحران غیرمنتظره رخ دهد، Failover به‌طور خودکار انجام می‌شود.
5. فرآیند بازیابی آغاز می‌شود و منابع شما در محیط Azure راه‌اندازی خواهند شد.

4.2. مدیریت و نظارت بر Failover

پس از انجام Failover، می‌توانید با استفاده از Azure Monitor و Site Recovery Dashboard فرآیند بازیابی را نظارت کرده و هرگونه مشکل یا نیاز به بهبود را شناسایی کنید.

---

5. اجرای Failback (بازگشت به محیط اصلی)

پس از بازیابی در محیط Azure و رفع بحران، ممکن است بخواهید منابع خود را به محیط On-Premises بازگردانید.

5.1. انجام Failback

برای بازگشت به محیط On-Premises، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. در Azure Portal به بخش Site Recovery بروید.
2. سرور یا ماشین مجازی که می‌خواهید به محیط اصلی بازگردانید را انتخاب کنید.
3. گزینه Failback را انتخاب کنید.
4. فرآیند Failback آغاز می‌شود و منابع به‌طور خودکار به محیط On-Premises باز می‌گردند.

---

 جمع‌بندی

استفاده از Azure Site Recovery برای انجام Disaster Recovery یک راهکار قدرتمند برای محافظت از داده‌ها و منابع در برابر خرابی‌های غیرمنتظره است. با پیکربندی صحیح Replication و انجام تست‌های Failover، می‌توانید از اطمینان حاصل کنید که در صورت بروز بحران، بازیابی به‌سرعت و با کمترین وقفه انجام خواهد شد.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 4. پیکربندی Volume Shadow Copy Service (VSS) در Windows Server”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی VSS و نحوه عملکرد آن”]VSS (Volume Shadow Copy Service) یک فناوری در سیستم‌عامل‌های ویندوز است که به کاربران و برنامه‌ها این امکان را می‌دهد که از نسخه‌های پشتیبان و تصاویر فوری (Snapshot) از داده‌ها و فایل‌های در حال استفاده، بدون وقفه در عملکرد سیستم، ایجاد کنند. این فناوری به ویژه در فرآیندهای پشتیبان‌گیری، بازیابی و هم‌زمانی داده‌ها در محیط‌های مختلف استفاده می‌شود. VSS به طور گسترده‌ای در برنامه‌هایی مانند Windows Server Backup و سایر نرم‌افزارهای پشتیبان‌گیری برای ایجاد نسخه‌های پشتیبان بدون اختلال استفاده می‌شود.

---

1. عملکرد VSS

VSS به سیستم‌عامل اجازه می‌دهد که بدون مداخله در دسترسی به داده‌ها، از نسخه‌های Shadow Copy یا تصاویر فوری ایجاد کند. این نسخه‌ها می‌توانند شامل وضعیت دقیق فایل‌ها و پارتیشن‌های دیسک در یک زمان خاص باشند. در واقع، VSS اجازه می‌دهد تا از فایل‌هایی که در حال استفاده هستند نسخه‌برداری انجام گیرد بدون اینکه عملکرد سیستم مختل شود.

VSS شامل چندین کامپوننت اصلی است که به شرح زیر عمل می‌کنند:

1. VSS Writers: این بخش‌ها به برنامه‌های خاص سیستم‌عامل یا برنامه‌های شخص ثالث مرتبط با داده‌ها اجازه می‌دهند که از وضعیت داده‌ها و فایل‌ها اطلاع پیدا کنند و آن‌ها را به شکل مناسبی برای ایجاد نسخه Shadow آماده کنند. برای مثال، SQL Server یک VSS Writer دارد که به پشتیبان‌گیری از پایگاه‌داده‌های آن کمک می‌کند.
2. VSS Providers: این‌ها مسئول ایجاد نسخه‌های Shadow یا Snapshot از داده‌ها هستند. Microsoft Software Shadow Copy Provider و Hardware-based Shadow Copy Providers رایج‌ترین آن‌ها هستند. این providers نسخه‌های لحظه‌ای از داده‌ها را در سطح دیسک ایجاد می‌کنند.
3. VSS Requestor: این بخش درخواست ایجاد Shadow Copy را می‌دهد. معمولاً نرم‌افزارهای پشتیبان‌گیری مانند Windows Server Backup یا نرم‌افزارهای شخص ثالث به‌عنوان Requestor عمل می‌کنند. آن‌ها درخواست نسخه‌های Shadow Copy از VSS Provider می‌کنند.

---

2. چگونگی عملکرد VSS

عملکرد VSS شامل چندین مرحله است که در ادامه به شرح آن پرداخته می‌شود:

2.1. درخواست برای ایجاد Snapshot

در مرحله اول، نرم‌افزار پشتیبان‌گیری یا هر برنامه‌ای که از VSS استفاده می‌کند، از طریق VSS Requestor درخواست ایجاد یک نسخه Shadow را می‌دهد.

2.2. فریز کردن داده‌ها (Freeze)

زمانی که درخواست برای ایجاد Shadow Copy ارسال می‌شود، VSS Writer در سیستم‌عامل یا برنامه‌های خاص (مانند SQL یا Exchange) شروع به آماده‌سازی داده‌ها می‌کند. برای ایجاد یک نسخه دقیق و یکپارچه از داده‌ها، سیستم‌عامل از قابلیت Freeze استفاده می‌کند که تغییرات داده‌ها را موقتاً متوقف می‌کند. این فرآیند، معمولاً تنها برای مدت زمان کمی اتفاق می‌افتد.

2.3. ایجاد Snapshot

پس از فریز شدن داده‌ها، VSS Provider فرآیند ایجاد نسخه Shadow یا Snapshot را آغاز می‌کند. این نسخه از داده‌ها شامل وضعیت کامل فایل‌ها و اطلاعات در آن لحظه خاص است.

2.4. آزاد کردن داده‌ها (Thaw)

پس از ایجاد Snapshot، سیستم‌عامل و برنامه‌ها می‌توانند دوباره به نوشتن داده‌ها ادامه دهند و داده‌ها به وضعیت عادی خود بازمی‌گردند.

2.5. ذخیره نسخه Shadow

پس از آزاد شدن داده‌ها، نسخه Shadow ایجاد شده ذخیره می‌شود و برای پشتیبان‌گیری و بازیابی در آینده در دسترس قرار می‌گیرد.

---

3. استفاده‌های معمول VSS

VSS برای بسیاری از موارد استفاده می‌شود، از جمله:

• پشتیبان‌گیری از داده‌های در حال استفاده: نرم‌افزارهای پشتیبان‌گیری می‌توانند از داده‌هایی که در حال استفاده هستند نسخه‌های پشتیبان تهیه کنند بدون اینکه باعث اختلال در عملیات سیستم شوند.
• پشتیبان‌گیری از پایگاه‌های داده: مانند SQL Server و Exchange Server که از VSS Writer استفاده می‌کنند تا نسخه‌هایی از پایگاه‌های داده در حال اجرا تهیه کنند.
• بازیابی سیستم: در صورتی که نیاز به بازیابی سیستم به وضعیت قبلی باشد، می‌توان از نسخه‌های Shadow برای بازیابی داده‌ها استفاده کرد.
• نظارت و همگام‌سازی داده‌ها: برای تهیه نسخه‌های دقیق و منظم از داده‌ها در زمان‌های خاص.

---

4. مزایای VSS

• عدم مداخله در عملکرد سیستم: VSS بدون ایجاد اختلال در فرآیندهای سیستم‌عامل یا برنامه‌ها عمل می‌کند.
• پشتیبان‌گیری از داده‌های در حال استفاده: حتی اگر داده‌ها در حال تغییر باشند، می‌توان از آن‌ها نسخه پشتیبان تهیه کرد.
• سهولت در بازیابی: از آنجایی که نسخه‌های Shadow شامل تمامی داده‌ها و وضعیت سیستم در زمان خاص هستند، بازیابی از آن‌ها سریع و مؤثر است.
• کاهش زمان پشتیبان‌گیری: چون فرآیند پشتیبان‌گیری تنها بر روی نسخه Shadow صورت می‌گیرد، زمان پشتیبان‌گیری کاهش می‌یابد.

---

5. محدودیت‌ها و نکات مهم

• فضای ذخیره‌سازی: نسخه‌های Shadow نیاز به فضای ذخیره‌سازی دارند، بنابراین باید توجه داشت که فضای کافی برای نگهداری این نسخه‌ها وجود داشته باشد.
• عدم محافظت از داده‌های حذف شده: اگر فایل‌ها قبل از ایجاد نسخه Shadow حذف شوند، نسخه پشتیبان قادر به بازگرداندن آن‌ها نخواهد بود.
• پشتیبانی محدود: برخی نرم‌افزارها و سیستم‌ها ممکن است از VSS پشتیبانی نکنند یا نیاز به تنظیمات خاص داشته باشند.

---

 جمع‌بندی

Volume Shadow Copy Service (VSS) یک ابزار قدرتمند برای پشتیبان‌گیری و بازیابی داده‌ها است که به شما این امکان را می‌دهد تا از داده‌های در حال استفاده نسخه پشتیبان تهیه کنید. این فناوری با کمک VSS Writers و VSS Providers به طور مداوم از سیستم‌های محلی و ابری پشتیبانی کرده و به عملیات بازیابی سریع و موثر کمک می‌کند.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”تنظیمات VSS برای ایجاد Snapshotهای محلی”]Volume Shadow Copy Service (VSS) یکی از ویژگی‌های کلیدی ویندوز است که برای ایجاد نسخه‌های پشتیبان (Snapshots) از داده‌های در حال استفاده به کار می‌رود. این ویژگی به ویژه در سیستم‌های سرور و کاربردهای پشتیبان‌گیری مفید است. در این بخش، به نحوه تنظیم VSS برای ایجاد Snapshotهای محلی پرداخته می‌شود.

1. پیش‌نیازها برای تنظیم VSS

قبل از اینکه بتوانید از VSS برای ایجاد Snapshotهای محلی استفاده کنید، باید برخی از پیش‌نیازها را تأمین کرده باشید:

• ویندوز Server یا ویندوز 10 و بالاتر: VSS در نسخه‌های مختلف ویندوز از جمله Windows Server 2016, 2019, 2022 و Windows 10 به‌طور پیش‌فرض فعال است.
• حجم کافی برای ذخیره نسخه Shadow: هر Snapshot برای ذخیره‌سازی نیاز به فضای اختصاصی دارد، بنابراین باید فضای کافی در دیسک برای ذخیره نسخه‌های Shadow وجود داشته باشد.
• دسترس بودن سرویس VSS: سرویس Volume Shadow Copy باید در سیستم شما فعال باشد.

---

2. فعال‌سازی و تنظیمات اولیه VSS

برای استفاده از VSS و ایجاد Snapshotهای محلی، ابتدا باید اطمینان حاصل کنید که سرویس VSS به درستی فعال است.

2.1. فعال‌سازی سرویس VSS

برای اطمینان از فعال بودن سرویس VSS، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Services شوید (با تایپ کردن services.msc در منوی استارت).
2. از لیست سرویس‌ها، گزینه Volume Shadow Copy را پیدا کنید.
3. اطمینان حاصل کنید که وضعیت سرویس Running باشد.
4. اگر سرویس خاموش است، بر روی آن راست‌کلیک کرده و گزینه Start را انتخاب کنید.
5. همچنین، در صورتی که می‌خواهید سرویس به‌طور خودکار شروع شود، بر روی گزینه Properties کلیک کرده و نوع استارت را بر روی Automatic تنظیم کنید.

2.2. تنظیم فضای ذخیره‌سازی برای Shadow Copy

برای ایجاد Snapshotهای محلی، باید فضای اختصاصی برای نگهداری نسخه‌های Shadow تعیین کنید.

1. وارد Control Panel شوید.
2. به مسیر System and Security > Administrative Tools > Computer Management بروید.
3. از منوی سمت چپ، Storage > Disk Management را انتخاب کنید.
4. روی دیسکی که می‌خواهید Shadow Copy را برای آن فعال کنید، راست‌کلیک کرده و گزینه Properties را انتخاب کنید.
5. به تب Shadow Copies بروید.
6. روی Enable کلیک کنید تا Shadow Copy برای این دیسک فعال شود.
7. سپس، از قسمت Settings، فضایی برای ذخیره‌سازی Shadow Copy تعیین کنید. می‌توانید حجم ذخیره‌سازی را به‌طور دستی تنظیم کنید یا اجازه دهید سیستم به‌طور خودکار فضای لازم را تخصیص دهد.

---

3. ایجاد Snapshot محلی با استفاده از VSS

پس از فعال‌سازی VSS و تنظیم فضای ذخیره‌سازی، می‌توانید به راحتی نسخه‌های Shadow را برای پشتیبان‌گیری از داده‌ها و بازیابی آن‌ها ایجاد کنید.

3.1. ایجاد Snapshot از طریق ابزار Command Line

برای ایجاد Snapshot از طریق Command Prompt، از ابزار vssadmin استفاده کنید.

1. باز کردن Command Prompt به‌عنوان Administrator:
   • روی دکمه Start کلیک کرده و عبارت cmd را جستجو کنید.
   • بر روی Command Prompt راست‌کلیک کرده و Run as administrator را انتخاب کنید.
2. اجرای دستور برای ایجاد Shadow Copy: دستور زیر را برای ایجاد نسخه Shadow از دیسک خاص وارد کنید:

   vssadmin create shadow /for=<drive_letter>:
   

   به‌عنوان مثال، اگر می‌خواهید از درایو C: نسخه Shadow ایجاد کنید، دستور زیر را وارد کنید:

   vssadmin create shadow /for=C:
   

   پس از اجرای این دستور، یک نسخه Shadow از درایو موردنظر ایجاد خواهد شد.

3.2. ایجاد Snapshot از طریق تنظیمات Backup

اگر از ابزارهای پشتیبان‌گیری مانند Windows Server Backup استفاده می‌کنید، فرآیند ایجاد Snapshot به طور خودکار انجام می‌شود. برای این کار، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Windows Server Backup شوید.
2. روی Backup Schedule کلیک کنید تا فرآیند پشتیبان‌گیری زمان‌بندی شده ایجاد کنید.
3. در تنظیمات پشتیبان‌گیری، گزینه VSS Full Backup را انتخاب کنید.
4. مسیر یا درایوی که می‌خواهید نسخه Shadow از آن تهیه کنید، انتخاب کنید.
5. تنظیمات پشتیبان‌گیری را ذخیره کرده و زمان‌بندی آن را به دلخواه تنظیم کنید.

---

4. مدیریت Snapshotهای VSS

پس از ایجاد Snapshot، می‌توانید آن‌ها را مدیریت کرده و برای پشتیبان‌گیری و بازیابی استفاده کنید. برای این کار، از ابزارهای مختلفی مانند vssadmin یا Disk Cleanup استفاده می‌شود.

4.1. مشاهده نسخه‌های Shadow با vssadmin

برای مشاهده تمامی نسخه‌های Shadow ایجاد شده، از دستور زیر استفاده کنید:

vssadmin list shadows

این دستور لیستی از تمامی نسخه‌های Shadow موجود را به شما نمایش می‌دهد.

4.2. حذف نسخه‌های Shadow قدیمی

برای حذف نسخه‌های Shadow قدیمی یا غیرضروری، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

vssadmin delete shadows /for=<drive_letter>: /oldest

این دستور قدیمی‌ترین نسخه Shadow را از دیسک مشخص‌شده حذف می‌کند. برای حذف نسخه‌های خاص، می‌توانید از گزینه‌های اضافی استفاده کنید.

---

  جمع‌بندی

Volume Shadow Copy Service (VSS) ابزاری قدرتمند برای ایجاد Snapshotهای محلی از داده‌ها است. با تنظیمات مناسب، می‌توانید از داده‌های در حال استفاده نسخه‌برداری کرده و از آن‌ها برای پشتیبان‌گیری و بازیابی استفاده کنید. همچنین، می‌توانید فضای ذخیره‌سازی نسخه‌های Shadow را تنظیم کرده و به راحتی آن‌ها را مدیریت کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”مدیریت و بازیابی داده‌ها با استفاده از VSS”]Volume Shadow Copy Service (VSS) یک تکنولوژی در سیستم‌عامل‌های ویندوز است که به شما امکان می‌دهد تا از داده‌های در حال استفاده نسخه‌برداری کنید. این ویژگی به‌ویژه در فرایندهای پشتیبان‌گیری و بازیابی داده‌ها در محیط‌های سرور بسیار کاربردی است. VSS به شما کمک می‌کند تا بدون اختلال در عملیات جاری سرور یا سیستم، از داده‌های خود نسخه‌برداری کرده و در صورت لزوم آن‌ها را بازیابی کنید.

در این بخش، به نحوه مدیریت و بازیابی داده‌ها با استفاده از VSS پرداخته می‌شود.

---

1. مدیریت Shadow Copy‌ها با استفاده از VSS

1.1. ایجاد Snapshot برای پشتیبان‌گیری

برای مدیریت داده‌ها و اطمینان از حفظ آن‌ها در شرایط اضطراری، شما می‌توانید از VSS برای ایجاد Snapshot (تصویر لحظه‌ای) از داده‌های خود استفاده کنید. این تصاویر لحظه‌ای در واقع همان نسخه‌های Shadow Copy هستند که توسط VSS ایجاد می‌شوند.

1. باز کردن Command Prompt به‌عنوان Administrator:
   • روی دکمه Start کلیک کرده و عبارت cmd را جستجو کنید.
   • بر روی Command Prompt راست‌کلیک کرده و Run as administrator را انتخاب کنید.
2. ایجاد Shadow Copy از یک درایو: دستور زیر را برای ایجاد یک نسخه Shadow از درایو خاص وارد کنید:

   vssadmin create shadow /for=<drive_letter>:
   

   به‌عنوان مثال، اگر می‌خواهید از درایو C: نسخه Shadow ایجاد کنید، دستور زیر را وارد کنید:

   vssadmin create shadow /for=C:
   

   این دستور به‌طور خودکار نسخه‌ای از داده‌های موجود در درایو C: ایجاد می‌کند که می‌توانید آن را برای پشتیبان‌گیری و بازیابی استفاده کنید.

1.2. مدیریت فضای ذخیره‌سازی نسخه‌های Shadow

نسخه‌های Shadow برای ذخیره‌سازی نیاز به فضای اضافی دارند. شما می‌توانید فضای ذخیره‌سازی اختصاص داده شده به این نسخه‌ها را مدیریت کنید تا مطمئن شوید که فضای کافی برای ایجاد و نگهداری نسخه‌های Shadow وجود دارد.

1. برای مدیریت تنظیمات فضای ذخیره‌سازی نسخه‌های Shadow، وارد Control Panel شوید.
2. به مسیر System and Security > Administrative Tools > Computer Management بروید.
3. در منوی سمت چپ، Storage > Disk Management را انتخاب کنید.
4. روی درایو موردنظر راست‌کلیک کرده و Properties را انتخاب کنید.
5. به تب Shadow Copies بروید و تنظیمات مربوط به ذخیره‌سازی را مشاهده و ویرایش کنید.
6. فضای ذخیره‌سازی را برای نسخه‌های Shadow تعیین کنید یا اجازه دهید ویندوز به‌طور خودکار فضای لازم را تخصیص دهد.

---

2. بازیابی داده‌ها با استفاده از VSS

در مواقعی که نیاز به بازیابی داده‌ها از نسخه‌های Shadow دارید، می‌توانید از VSS برای بازیابی نسخه‌های پشتیبان استفاده کنید.

2.1. بازیابی فایل‌ها از نسخه Shadow

برای بازیابی یک فایل یا فولدر از نسخه Shadow، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. باز کردن ویندوز اکسپلورر و به فولدری که نیاز به بازیابی دارید بروید.
2. روی فولدر یا فایلی که می‌خواهید بازیابی کنید، راست‌کلیک کنید و Restore previous versions را انتخاب کنید.
3. در پنجره‌ای که باز می‌شود، لیستی از نسخه‌های Shadow Copy موجود را مشاهده خواهید کرد.
4. نسخه‌ای را که می‌خواهید بازیابی کنید انتخاب کرده و سپس گزینه Restore را کلیک کنید.

اگر به دنبال نسخه‌ای از یک فایل یا پوشه خاص هستید که در یک تاریخ یا زمان خاص تغییر کرده باشد، می‌توانید از این ویژگی برای بازیابی داده‌های حذف‌شده یا تغییر یافته استفاده کنید.

2.2. بازیابی سیستم‌عامل یا درایو کامل از نسخه Shadow

در صورتی که نیاز به بازیابی یک درایو کامل یا سیستم‌عامل از نسخه Shadow داشته باشید، از ابزارهای پشتیبان‌گیری ویندوز یا ابزارهای جانبی مانند Windows Server Backup استفاده کنید.

1. Windows Server Backup را باز کرده و Restore را انتخاب کنید.
2. گزینه Bare Metal Recovery را انتخاب کنید اگر می‌خواهید کل سیستم‌عامل و درایو را بازیابی کنید.
3. از نسخه Shadow انتخابی برای بازیابی سیستم استفاده کنید.

---

3. مدیریت و حذف نسخه‌های Shadow

با گذشت زمان، ممکن است نیاز به حذف نسخه‌های Shadow قدیمی و غیرضروری داشته باشید تا فضای ذخیره‌سازی آزاد شود. برای حذف نسخه‌های Shadow، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. باز کردن Command Prompt به‌عنوان Administrator.
2. دستور زیر را وارد کنید تا لیستی از نسخه‌های Shadow موجود را مشاهده کنید:

   vssadmin list shadows
   

3. برای حذف یک نسخه Shadow خاص، از دستور زیر استفاده کنید:

   vssadmin delete shadows /for=<drive_letter>: /oldest
   

   این دستور قدیمی‌ترین نسخه Shadow را از درایو موردنظر حذف می‌کند.

4. برای حذف تمامی نسخه‌های Shadow از یک درایو خاص:

   vssadmin delete shadows /for=<drive_letter>:
   

---

 جمع‌بندی

Volume Shadow Copy Service (VSS) ابزاری بسیار کاربردی برای مدیریت و بازیابی داده‌ها است. این ابزار به شما امکان می‌دهد که از داده‌های در حال استفاده نسخه‌برداری کرده و در مواقع اضطراری از آن‌ها برای بازیابی استفاده کنید. با استفاده از VSS می‌توانید به راحتی نسخه‌های Shadow را برای پشتیبان‌گیری ایجاد کرده، آن‌ها را مدیریت کنید و در صورت نیاز داده‌ها را از نسخه‌های Shadow بازیابی کنید. مدیریت نسخه‌های Shadow و حذف نسخه‌های قدیمی به شما کمک می‌کند تا فضای ذخیره‌سازی را به‌طور بهینه استفاده کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 5. مدیریت پشتیبان‌گیری در Azure Storage”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Azure Storage و سطوح مختلف ذخیره‌سازی”]Azure Storage یک سرویس مقیاس‌پذیر و قابل اعتماد از مایکروسافت است که به شما این امکان را می‌دهد تا داده‌ها را در ابر ذخیره کنید. این سرویس شامل مجموعه‌ای از راه‌حل‌ها برای ذخیره‌سازی داده‌ها به انواع مختلف است، که می‌تواند شامل فایل‌ها، جداول، صف‌ها، بلاک‌بلاب‌ها و اشیاء باشد. Azure Storage به شما اجازه می‌دهد تا داده‌ها را در سطح جهانی ذخیره کنید و از قابلیت‌های پیشرفته مانند افزونگی، مقیاس‌پذیری، امنیت و دسترسی سریع به داده‌ها بهره‌مند شوید.

در این بخش، سطوح مختلف ذخیره‌سازی و انواع آن در Azure Storage را معرفی خواهیم کرد.

---

1. انواع Azure Storage

Azure Storage شامل چندین نوع مختلف از ذخیره‌سازی است که برای اهداف مختلف طراحی شده‌اند:

1. Azure Blob Storage: مناسب برای ذخیره‌سازی داده‌های غیرساختاریافته مانند تصاویر، ویدئوها، فایل‌های لاگ و پشتیبان‌گیری.
2. Azure Disk Storage: مناسب برای ذخیره‌سازی دیسک‌های مجازی ویندوز (VHD) که برای ماشین‌های مجازی (VM) استفاده می‌شوند.
3. Azure File Storage: ارائه‌دهنده سیستم فایل‌های مشترک به‌صورت cloud-based که می‌تواند توسط چندین ماشین مجازی و سیستم‌های On-Premises دسترسی پیدا کند.
4. Azure Queue Storage: مناسب برای ذخیره‌سازی پیام‌ها و صف‌های پردازش غیر همزمان در برنامه‌های توزیع‌شده.
5. Azure Table Storage: برای ذخیره‌سازی داده‌های ساختارمند (مانند جداول NoSQL) که برای کاربردهای تحلیل و پردازش مناسب است.

---

2. سطوح مختلف ذخیره‌سازی در Azure Storage

Azure Storage به شما امکان می‌دهد تا سطوح مختلفی از ذخیره‌سازی را بسته به نیاز خود انتخاب کنید. این سطوح به شما کمک می‌کنند تا در هزینه‌ها صرفه‌جویی کنید و در عین حال عملکرد مورد نیاز خود را بدست آورید.

2.1. سطح ذخیره‌سازی Blob

در Azure Blob Storage، سه سطح مختلف ذخیره‌سازی برای مدیریت داده‌ها وجود دارد که برای پاسخ به نیازهای مختلف از نظر عملکرد، هزینه و زمان دسترسی به داده‌ها طراحی شده‌اند:

1. Hot Storage (ذخیره‌سازی داغ):
   • این سطح برای داده‌هایی طراحی شده است که به‌طور مداوم در حال دسترسی هستند.
   • مناسب برای داده‌های فعال که باید دسترسی سریع به آن‌ها وجود داشته باشد.
   • هزینه ذخیره‌سازی بالاتر است، اما هزینه دسترسی به داده‌ها کمتر است.
   • مثال: داده‌های اپلیکیشن‌های وب، ذخیره‌سازی داده‌های فعال، ویدئوهای استریم.
2. Cool Storage (ذخیره‌سازی سرد):
   • این سطح برای داده‌هایی طراحی شده است که به‌طور دوره‌ای به آن‌ها دسترسی می‌شود.
   • مناسب برای داده‌هایی که کمتر از یکبار در ماه دسترسی می‌شود و نیاز به نگهداری طولانی‌مدت دارند.
   • هزینه ذخیره‌سازی کمتر از Hot Storage است، اما هزینه دسترسی به داده‌ها بالاتر است.
   • مثال: پشتیبان‌گیری داده‌ها، آرشیوهای ذخیره‌شده که کمتر از یکبار در ماه به آن‌ها دسترسی می‌شود.
3. Archive Storage (ذخیره‌سازی بایگانی):
   • مناسب برای داده‌هایی است که به‌ندرت به آن‌ها نیاز است و برای ذخیره‌سازی بلندمدت در نظر گرفته شده‌اند.
   • هزینه ذخیره‌سازی بسیار پایین است، اما هزینه دسترسی به داده‌ها بسیار بالا است.
   • مثال: آرشیوهای قانونی، داده‌های بایگانی که فقط در شرایط خاص باید به آن‌ها دسترسی پیدا کرد.

2.2. سطح ذخیره‌سازی Disk

در Azure Disk Storage، برای دیسک‌های ماشین‌های مجازی (VMs) دو سطح مختلف ذخیره‌سازی وجود دارد:

1. Standard HDD:
   • ارزان‌ترین گزینه برای ذخیره‌سازی دیسک.
   • مناسب برای workloadهای کم‌حجم و بار کاری غیرضروری که نیاز به عملکرد بالا ندارند.
   • معمولاً برای دیسک‌های داده یا دیسک‌های آزمایشی و غیر بحرانی استفاده می‌شود.
2. Standard SSD:
   • به‌طور متوسط عملکرد بهتری نسبت به HDDها دارد و برای workloads که نیاز به سرعت بالاتر دارند، مناسب است.
   • مناسب برای برنامه‌هایی که نیاز به سرعت بیشتر برای خواندن و نوشتن دارند.
3. Premium SSD:
   • مناسب برای کارهای پرتقاضا مانند پایگاه‌های داده، اپلیکیشن‌ها و ماشین‌های مجازی با بار کاری بالا.
   • این نوع دیسک‌ها عملکرد بسیار بالایی دارند و معمولاً برای برنامه‌های mission-critical استفاده می‌شوند.

---

3. ویژگی‌های امنیتی و مقیاس‌پذیری Azure Storage

Azure Storage علاوه بر مقیاس‌پذیری بالا و ویژگی‌های امنیتی مانند رمزنگاری داده‌ها در حالت استراحت و حین انتقال، از قابلیت‌های زیر نیز برخوردار است:

• مقیاس‌پذیری خودکار: می‌توانید به‌راحتی ظرفیت ذخیره‌سازی خود را در Azure افزایش دهید.
• امنیت داده‌ها: Azure Storage از رمزنگاری AES 256 برای داده‌ها پشتیبانی می‌کند و همچنین امکان استفاده از Managed Keys و Customer-Managed Keys را فراهم می‌کند.
• High Availability: داده‌ها می‌توانند در مراکز داده مختلف به‌صورت افزونگی ذخیره شوند تا در صورت بروز خرابی، دسترسی به آن‌ها حفظ شود.
• Access Control: شما می‌توانید از قابلیت‌هایی مانند Shared Access Signatures (SAS) و Azure Active Directory (Azure AD) برای مدیریت دسترسی‌ها استفاده کنید.

---

 جمع‌بندی

Azure Storage مجموعه‌ای کامل از راه‌حل‌ها برای ذخیره‌سازی داده‌ها در محیط‌های ابری است که به شما اجازه می‌دهد داده‌ها را به‌صورت ایمن، مقیاس‌پذیر و با هزینه‌های مختلف مدیریت کنید. با انتخاب سطح ذخیره‌سازی مناسب برای نیازهای خاص خود، می‌توانید از عملکرد بهینه در کنار صرفه‌جویی در هزینه بهره‌مند شوید. سطوح مختلف ذخیره‌سازی در Azure Blob (Hot, Cool, Archive) و Azure Disk (Standard HDD, Standard SSD, Premium SSD) به شما این امکان را می‌دهند که برای هر نوع داده، گزینه‌ای مناسب انتخاب کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Lifecycle Policies برای مدیریت داده‌های پشتیبان‌گیری”]در محیط‌های ابری مانند Azure، مدیریت طول عمر داده‌ها به منظور بهینه‌سازی استفاده از منابع و کاهش هزینه‌ها اهمیت بالایی دارد. Lifecycle Policies یا سیاست‌های چرخه عمر به شما این امکان را می‌دهند تا با تعریف قوانین خودکار، داده‌های پشتیبان‌گیری شده را در زمان مناسب به سطوح ذخیره‌سازی سردتر یا بایگانی منتقل کرده یا حذف کنید. این قابلیت به‌ویژه در Azure Blob Storage که اغلب برای ذخیره نسخه‌های پشتیبان استفاده می‌شود، کاربرد دارد.

در این بخش، نحوه پیکربندی Lifecycle Management برای داده‌های پشتیبان‌گیری در Azure بررسی خواهد شد.

---

مقدمه‌ای بر Azure Blob Storage Lifecycle Management

Azure Blob Storage Lifecycle Management به شما اجازه می‌دهد:

• انتقال خودکار داده‌ها از Hot به Cool یا Archive Tier
• حذف خودکار Blobهایی که مدت زمان مشخصی از ایجاد یا آخرین دسترسی آن‌ها گذشته است
• اعمال سیاست‌ها براساس نام Container، Prefix یا فیلترهای خاص

---

مسیر فایل مربوط به پیکربندی سیاست‌ها

سیاست‌های مدیریت چرخه عمر در Azure به‌صورت فایل JSON تنظیم می‌شوند و از طریق پورتال Azure، CLI یا PowerShell قابل تعریف هستند. فایل JSON معمولاً در پنل Storage Account زیر مسیر زیر پیکربندی می‌شود:

Azure Portal > Storage Account > Data management > Lifecycle Management

---

نمونه فایل JSON برای سیاست‌های پشتیبان‌گیری

{
  "rules": [
    {
      "enabled": true,
      "name": "backup-lifecycle-policy",
      "type": "Lifecycle",
      "definition": {
        "filters": {
          "blobTypes": [ "blockBlob" ],
          "prefixMatch": [ "backup/" ]
        },
        "actions": {
          "baseBlob": {
            "tierToCool": {
              "daysAfterModificationGreaterThan": 30
            },
            "tierToArchive": {
              "daysAfterModificationGreaterThan": 90
            },
            "delete": {
              "daysAfterModificationGreaterThan": 365
            }
          }
        }
      }
    }
  ]
}

در این نمونه:

• Blobهایی که در مسیر backup/ قرار دارند، پس از ۳۰ روز به Cool منتقل می‌شوند.
• پس از ۹۰ روز به Archive منتقل می‌شوند.
• و در نهایت، اگر ۳۶۵ روز از آخرین تغییر آن‌ها گذشته باشد، حذف خواهند شد.

---

اعمال سیاست از طریق Azure CLI

برای اعمال سیاست به کمک Azure CLI، ابتدا فایل JSON را با نام مثلاً lifecycle-policy.json ذخیره کرده و سپس دستور زیر را اجرا کنید:

az storage account management-policy create \
  --account-name <StorageAccountName> \
  --resource-group <ResourceGroupName> \
  --policy @lifecycle-policy.json

---

اعمال سیاست از طریق PowerShell

در PowerShell نیز می‌توان با استفاده از دستور Set-AzStorageAccountManagementPolicy سیاست موردنظر را اعمال کرد:

$policy = Get-Content -Raw -Path ".\lifecycle-policy.json"
Set-AzStorageAccountManagementPolicy -ResourceGroupName "<ResourceGroupName>" `
  -StorageAccountName "<StorageAccountName>" `
  -Policy $policy

---

نکات کاربردی در طراحی سیاست‌ها

• بهتر است مسیر Blobها (مانند backup/) به‌صورت منظم و با Naming Convention مشخص باشد تا فیلترهای Prefix کارایی داشته باشند.
• هنگام تعریف زمان‌ها (DaysAfterModification)، بر اساس نیاز کسب‌وکار و دوره‌های نگهداری اطلاعات تعیین کنید.
• توجه داشته باشید که انتقال به سطح Archive ممکن است در بازیابی زمان‌بر باشد و برای داده‌هایی با دسترسی مکرر مناسب نیست.
• قبل از حذف خودکار، سیاست را در محیط آزمایشی بررسی و تأیید کنید.

---

جمع‌بندی

پیکربندی Lifecycle Policies برای داده‌های پشتیبان‌گیری در Azure یکی از راهکارهای مؤثر برای بهینه‌سازی منابع و کاهش هزینه‌های ذخیره‌سازی است. با استفاده از این سیاست‌ها می‌توان به‌صورت خودکار داده‌ها را به سطوح مختلف منتقل یا حذف کرد. این فرآیند نه‌تنها هزینه‌ها را کاهش می‌دهد، بلکه مدیریت طول عمر داده‌ها را نیز ساده‌تر و پایدارتر می‌سازد. توصیه می‌شود برای هر دسته از داده‌ها (به‌ویژه نسخه‌های پشتیبان) سیاست مجزایی تعریف شود تا کنترل دقیق‌تری بر چرخه حیات آن‌ها صورت گیرد.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”رمزنگاری و امنیت داده‌های پشتیبان در Azure”]امنیت داده‌های پشتیبان‌شده یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های سازمان‌ها، به‌ویژه در محیط‌های ابری است. Azure به عنوان یک پلتفرم ابری قدرتمند، مجموعه‌ای از قابلیت‌ها و ابزارهای پیشرفته برای رمزنگاری، حفاظت و کنترل دسترسی به داده‌های پشتیبان ارائه می‌دهد. این بخش به بررسی جزئیات پیاده‌سازی رمزنگاری در Azure Backup و امنیت لایه‌به‌لایه داده‌های پشتیبان می‌پردازد.

---

انواع رمزنگاری در Azure Backup

Azure برای تضمین امنیت داده‌های پشتیبان از رمزنگاری در دو مرحله‌ی کلیدی استفاده می‌کند:

رمزنگاری در حال انتقال (Encryption In Transit)

• داده‌های پشتیبان هنگام انتقال بین سرور محلی و Azure توسط پروتکل HTTPS و TLS 1.2 رمزنگاری می‌شوند.
• این رمزنگاری از افشای اطلاعات در مسیر جلوگیری می‌کند.
• نیازی به تنظیم دستی ندارد و به‌صورت پیش‌فرض فعال است.

رمزنگاری در حالت ذخیره‌سازی (Encryption At Rest)

• داده‌ها پس از ذخیره شدن در Azure، به‌صورت خودکار با استفاده از Azure Storage Service Encryption (SSE) رمزنگاری می‌شوند.
• از الگوریتم استاندارد AES-256 استفاده می‌شود.
• کلید رمزنگاری به‌صورت پیش‌فرض توسط Microsoft مدیریت می‌شود، اما امکان استفاده از کلیدهای مدیریت‌شده توسط مشتری (CMK) نیز وجود دارد.

---

مسیر مربوط به پیکربندی کلیدهای رمزنگاری

برای استفاده از کلیدهای مدیریت‌شده توسط مشتری در Azure Backup:

Azure Portal > Key Vault > Keys

سپس کلید مورد نظر را تعریف کرده و آن را به Recovery Services Vault متصل کنید:

Azure Portal > Recovery Services Vault > Properties > Encryption settings

---

تنظیم رمزنگاری با کلید سفارشی (BYOK)

برای استفاده از کلیدهای اختصاصی خودتان (BYOK)، مراحل زیر را دنبال کنید:

az keyvault create \
  --name <KeyVaultName> \
  --resource-group <ResourceGroup> \
  --location <Location>

az keyvault key create \
  --vault-name <KeyVaultName> \
  --name <KeyName> \
  --protection software

سپس در قسمت Recovery Services Vault، به کلید سفارشی اشاره کنید:

az backup vault backup-properties set \
  --vault-name <VaultName> \
  --resource-group <ResourceGroup> \
  --encryption-key-id <KeyURI> \
  --encryption-key-vault-id <KeyVaultID>

---

مکانیزم‌های امنیتی اضافی

کنترل دسترسی با RBAC

• با استفاده از Azure Role-Based Access Control (RBAC) می‌توان دسترسی به عملیات پشتیبان‌گیری، مشاهده گزارشات و بازیابی را محدود کرد.
• نقش‌های از پیش تعریف‌شده مانند Backup Contributor، Backup Reader و Backup Operator قابل استفاده هستند.

قفل‌گذاری منابع (Resource Locks)

• قفل‌های ReadOnly یا Delete می‌توانند بر روی Vault اعمال شوند تا از حذف تصادفی یا غیرمجاز آن جلوگیری شود:

az lock create \
  --name LockBackupVault \
  --lock-type CanNotDelete \
  --resource-group <ResourceGroup> \
  --resource-name <VaultName> \
  --resource-type "Microsoft.RecoveryServices/vaults"

اعلان‌های امنیتی و گزارش فعالیت

• با فعال‌سازی Azure Monitor و Log Analytics، می‌توان تمام فعالیت‌های مربوط به پشتیبان‌گیری را لاگ کرده و هشدارهای امنیتی تنظیم کرد.

---

جمع‌بندی

Azure برای حفظ امنیت داده‌های پشتیبان‌شده، رمزنگاری در حال انتقال و در حالت سکون را به‌صورت پیش‌فرض اعمال می‌کند. امکان استفاده از کلیدهای رمزنگاری سفارشی، کنترل دقیق دسترسی، قفل‌گذاری منابع، و نظارت مستمر بر فعالیت‌ها، به سازمان‌ها کمک می‌کند تا از داده‌های حساس خود در برابر تهدیدات مختلف محافظت کنند. استفاده از این ابزارها، بخشی جدایی‌ناپذیر از راهبرد امنیتی در محیط‌های ابری ترکیبی است.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 6. پیکربندی Recovery Services Vault در Azure”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Recovery Services Vault و مزایای آن”]Recovery Services Vault یکی از سرویس‌های اصلی Azure برای مدیریت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی است که بستری امن، متمرکز و مقیاس‌پذیر برای نگهداری داده‌های پشتیبان‌شده فراهم می‌کند. این ابزار به‌عنوان یک مخزن منطقی عمل می‌کند که اطلاعات مربوط به نسخه‌های پشتیبان، تنظیمات مربوط به حفاظت از داده‌ها و سیاست‌های بازیابی را نگهداری می‌کند.

---

ویژگی‌ها و مزایای Recovery Services Vault

۱. تمرکز بر امنیت و رمزنگاری

• رمزنگاری داده‌ها در حال انتقال و در حالت سکون به‌صورت پیش‌فرض فعال است.
• امکان استفاده از کلیدهای رمزنگاری سفارشی (BYOK).
• ادغام با Azure Key Vault برای مدیریت کلیدهای رمزنگاری.

۲. مدیریت یکپارچه نسخه‌های پشتیبان

• قابلیت پشتیبان‌گیری از منابع مختلف از جمله:
  • ماشین‌های مجازی Azure
  • Windows Server و Linux در محیط‌های On-Premises
  • دیتابیس‌های SQL Server
  • فایل‌ها و فولدرهای خاص
• پشتیبانی از پالیسی‌های مختلف پشتیبان‌گیری با امکان زمان‌بندی و نگهداری نسخه‌ها

۳. بازیابی سریع و انعطاف‌پذیر

• امکان بازیابی سریع فایل‌ها یا کل سیستم از نسخه‌های پشتیبان موجود
• قابلیت بازیابی Item-Level از ماشین‌های مجازی یا فایل‌ها

۴. پشتیبانی از Site Recovery

• استفاده هم‌زمان از Vault برای پشتیبان‌گیری و Site Recovery (DR) با استفاده از Azure Site Recovery (ASR)

۵. نظارت و گزارش‌گیری پیشرفته

• ادغام با Azure Monitor و Log Analytics برای دریافت گزارش‌های دقیق
• تنظیم Alert برای اطلاع‌رسانی درباره خطاهای احتمالی در فرآیند پشتیبان‌گیری
• مشاهده وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری به‌صورت دقیق در Azure Portal

۶. کنترل دسترسی با RBAC

• استفاده از Azure Role-Based Access Control (RBAC) برای مدیریت سطح دسترسی کاربران و اپراتورها به Vault

۷. مقیاس‌پذیری بالا

• قابلیت استفاده برای هزاران ماشین و منابع مختلف
• بدون نیاز به مدیریت زیرساخت فیزیکی یا محدودیت در ظرفیت

---

مسیر ایجاد Recovery Services Vault در Azure

az backup vault create \
  --name MyRecoveryVault \
  --resource-group MyResourceGroup \
  --location eastus

یا از طریق Azure Portal:

Azure Portal > Recovery Services Vault > Create

---

جمع‌بندی

Recovery Services Vault یک ابزار حیاتی در پلتفرم Azure برای تضمین امنیت و تداوم کسب‌وکار است. این Vault به کاربران امکان می‌دهد پشتیبان‌گیری و بازیابی منابع را به‌صورت متمرکز، امن و قابل‌کنترل انجام دهند. با ترکیب آن با قابلیت‌هایی مانند رمزنگاری پیشرفته، سیاست‌های پشتیبان‌گیری منعطف، و ابزارهای مانیتورینگ دقیق، می‌توان از آن به‌عنوان یکی از ارکان اصلی راهکارهای بازیابی از بحران در محیط‌های ترکیبی یاد کرد.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”نحوه ایجاد و مدیریت Recovery Vault برای سرورهای ترکیبی”]در محیط‌های ترکیبی (Hybrid)، استفاده از Recovery Services Vault برای پشتیبان‌گیری از سرورهای محلی (On-Premises) و ماشین‌های مجازی Azure، یک راهکار استاندارد و قابل‌اعتماد برای تضمین تداوم کسب‌وکار است. در این بخش، مراحل ایجاد و مدیریت یک Vault برای سناریوهای ترکیبی به‌صورت دقیق شرح داده می‌شود.

---

پیش‌نیازها

• اشتراک فعال در Azure
• دسترسی به Azure Portal یا Azure CLI
• نصب Microsoft Azure Recovery Services (MARS) Agent روی سرورهای On-Premises (در صورت استفاده)
• اتصال سرور محلی به اینترنت برای ارتباط با Azure
• سیستم‌عامل پشتیبانی‌شده: Windows Server 2012 R2 به بالا

---

مرحله ۱: ایجاد Recovery Services Vault

از طریق Azure Portal:

1. ورود به Azure Portal
2. مسیر زیر را دنبال کنید:

All Services > Recovery Services vaults > +Create

3. فیلدها را به‌صورت زیر پر کنید:
   • Name: نامی برای Vault (مثلاً HybridVault)
   • Subscription: انتخاب اشتراک موردنظر
   • Resource Group: گروه منابع دلخواه یا جدید
   • Region: موقعیت جغرافیایی نزدیک به سرور محلی
4. روی Review + create کلیک کرده و پس از تأیید، Create را بزنید.

از طریق Azure CLI:

az backup vault create \
  --name HybridVault \
  --resource-group MyResourceGroup \
  --location eastus

---

مرحله ۲: پیکربندی Vault برای پشتیبان‌گیری از سرورهای ترکیبی

۱. دانلود Agent و Vault Credentials:

1. وارد Vault شوید.
2. در پنل سمت چپ گزینه‌ی Backup را انتخاب کنید.
3. در بخش “Where is your workload running?” گزینه On-premises را انتخاب کنید.
4. در قسمت “What do you want to back up?” یکی از گزینه‌ها مانند Files and folders یا System State را انتخاب کنید.
5. روی لینک Download Agent for Windows Server or Windows Client کلیک کنید.
6. سپس روی Download Vault Credentials کلیک کنید.

۲. نصب Agent روی سرور محلی:

1. فایل MARSAgentInstaller.exe را روی سرور اجرا کرده و نصب را کامل کنید.
2. پس از نصب، برنامه Microsoft Azure Backup را باز کنید.
3. در مرحله ثبت‌نام (Register Server):
   • فایل Vault Credentials را انتخاب کنید.
   • رمز عبور رمزنگاری را ایجاد و ذخیره کنید.

---

مرحله ۳: ایجاد سیاست‌های پشتیبان‌گیری

1. از داخل Agent، گزینه Schedule Backup را انتخاب کنید.
2. آیتم‌هایی که می‌خواهید پشتیبان‌گیری شوند (مثل فایل‌ها، فولدرها، System State) را مشخص کنید.
3. زمان‌بندی پشتیبان‌گیری را انتخاب کنید (روزانه، هفتگی و …)
4. مدت زمان نگهداری نسخه‌های پشتیبان را تعیین کنید.

---

مرحله ۴: نظارت بر Jobهای پشتیبان‌گیری

• در Azure Portal، از قسمت Backup Jobs می‌توانید وضعیت عملیات‌ها را مشاهده کنید.
• همچنین از ابزار Log Analytics برای تحلیل‌های پیشرفته‌تر نیز می‌توان بهره برد.

---

مرحله ۵: بازیابی داده‌ها از Vault

1. از داخل Agent گزینه Recover Data را انتخاب کنید.
2. Vault و زمان بازیابی را مشخص کرده و آیتم‌های موردنظر را بازیابی نمایید.

---

مدیریت Vault از طریق CLI

مشاهده Vaultهای موجود:

az backup vault list --resource-group MyResourceGroup

حذف Vault (در صورت نیاز):

az backup vault delete --name HybridVault --resource-group MyResourceGroup

توجه: برای حذف Vault، ابتدا باید تمامی منابع پشتیبان‌گیری‌شده حذف شوند.

---

جمع‌بندی

Recovery Services Vault ابزاری امن و مقیاس‌پذیر برای مدیریت پشتیبان‌گیری در سناریوهای ترکیبی است. با استفاده از Agent محلی و اتصال به Azure، می‌توانید از فایل‌ها، فولدرها و پیکربندی‌های سیستمی نسخه پشتیبان تهیه کرده و در صورت وقوع بحران، به‌راحتی آنها را بازیابی نمایید. طراحی ساده، رمزنگاری پیشرفته، و امکان تعریف سیاست‌های متنوع، این راهکار را برای سازمان‌هایی با زیرساخت ترکیبی بسیار ایده‌آل می‌سازد.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”مانیتورینگ و تحلیل داده‌های Recovery Vault”]یکی از قابلیت‌های کلیدی در استفاده از Recovery Services Vault، امکان مانیتورینگ دقیق و تحلیل داده‌های مربوط به عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی است. این قابلیت به مدیران سیستم کمک می‌کند تا از موفقیت یا شکست عملیات، میزان مصرف منابع، وضعیت اتصال به Azure، و همچنین مشکلات احتمالی در فرآیند پشتیبان‌گیری آگاه شوند و اقدامات لازم را به‌موقع انجام دهند.

---

ابزارهای قابل استفاده برای مانیتورینگ

1. Azure Portal (Backup Center)
2. Azure Monitor & Log Analytics
3. Alerts
4. Reporting با Power BI
5. Azure CLI و PowerShell

---

مشاهده گزارش‌ها از طریق Backup Center

Backup Center یک داشبورد مرکزی در Azure است که اطلاعات مربوط به تمامی Vaultهای پشتیبان‌گیری را یکجا نمایش می‌دهد.

مراحل:

1. ورود به Azure Portal
2. جستجو و انتخاب Backup Center
3. مشاهده بخش‌هایی مانند:
   • Backup Instances
   • Backup Jobs
   • Alerts
   • Backup Policies
   • Vault Health

این داشبورد به شما اجازه می‌دهد:

• وضعیت کلی پشتیبان‌گیری‌ها را مشاهده کنید
• عملیات در حال انجام یا ناقص را بررسی نمایید
• منابع بدون پشتیبان را شناسایی کنید

---

بررسی وضعیت عملیات Backup از طریق Vault

در Azure Portal به مسیر زیر بروید:

Recovery Services Vault > Backup Jobs

در این بخش، می‌توانید وضعیت عملیات روزانه، خطاها، هشدارها، و جزئیات هر Job را مشاهده نمایید.

---

تحلیل با استفاده از Log Analytics

در صورتی که Diagnostics Settings را فعال کرده باشید، اطلاعات عملیات Backup در یک Log Analytics Workspace ثبت می‌شود.

مراحل فعال‌سازی:

1. وارد Vault شوید.
2. به قسمت Diagnostics Settings بروید.
3. یک Workspace انتخاب یا ایجاد کنید.
4. گزینه‌های زیر را فعال نمایید:
   • BackupReport
   • BackupAlerts
   • AuditLogs
5. ذخیره کنید.

نمونه Query با KQL برای بررسی Jobهای ناموفق:

AzureDiagnostics
| where Category == "AzureBackupReport"
| where Status_s == "Failed"
| project TimeGenerated, OperationName_s, ResourceGroup, Resource, Status_s, Message_s

---

تعریف هشدار (Alert) برای شناسایی مشکلات

از طریق Azure Monitor می‌توانید هشدارهایی برای وضعیت‌های بحرانی مانند شکست Backup یا مصرف بالای منابع تعریف کنید.

مراحل ایجاد Alert:

1. وارد Azure Monitor شوید.
2. گزینه Alerts > + New Alert Rule را انتخاب کنید.
3. Scope را روی Vault موردنظر تنظیم کنید.
4. در بخش Condition، گزینه‌ای مانند Backup job failed را انتخاب کنید.
5. Action Group (مثلاً ایمیل، SMS یا Webhook) را تعریف کنید.
6. Alert Rule را نام‌گذاری و ایجاد نمایید.

---

گزارش‌گیری با Power BI (اختیاری پیشرفته)

در صورتی که داده‌ها در Log Analytics ذخیره شده باشند، می‌توانید با استفاده از Power BI به Workspace متصل شوید و داشبوردهای سفارشی‌سازی‌شده برای مانیتورینگ وضعیت پشتیبان‌گیری ایجاد کنید.

---

مانیتورینگ با Azure CLI

برای استخراج سریع اطلاعات مربوط به Jobهای Backup:

az backup job list \
  --resource-group MyResourceGroup \
  --vault-name HybridVault \
  --status Failed

برای مشاهده جزئیات یک Job خاص:

az backup job show \
  --name <job-id> \
  --resource-group MyResourceGroup \
  --vault-name HybridVault

---

جمع‌بندی

مانیتورینگ و تحلیل دقیق داده‌های Recovery Vault یکی از گام‌های کلیدی در تضمین موفقیت راهکارهای پشتیبان‌گیری ترکیبی است. استفاده از Azure Monitor، Log Analytics، Backup Center و ابزارهای هشداردهی، امکان تشخیص سریع خطاها، تحلیل روندها، و اتخاذ تصمیمات بهتر برای بهینه‌سازی سیاست‌های پشتیبان‌گیری را فراهم می‌سازد. این مانیتورینگ به‌صورت بلادرنگ و از طریق داشبوردهای گرافیکی یا دستورات قابل‌اتکا انجام‌پذیر است.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 7. استفاده از Windows Server Backup در محیط‌های ترکیبی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Windows Server Backup و مقایسه آن با Azure Backup”]در زیرساخت‌های ترکیبی امروزی، انتخاب راهکار مناسب برای پشتیبان‌گیری و بازیابی اطلاعات وابسته به نیازهای عملیاتی، سطح اهمیت داده‌ها، دسترسی‌پذیری و اهداف بازیابی است. در این بخش، به معرفی ابزار Windows Server Backup (WSB) و مقایسه آن با Azure Backup پرداخته می‌شود تا دید دقیقی نسبت به قابلیت‌ها، مزایا، محدودیت‌ها و سناریوهای کاربرد هرکدام داشته باشیم.

---

معرفی Windows Server Backup (WSB)

Windows Server Backup یک ابزار داخلی در سیستم‌عامل Windows Server است که برای انجام عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی به کار می‌رود. این ابزار، به‌صورت پیش‌فرض در سیستم‌عامل موجود است اما برای استفاده باید نصب گردد.

مهم‌ترین قابلیت‌های WSB:

• پشتیبان‌گیری از کل سیستم، Volume خاص یا فایل‌های انتخابی
• قابلیت زمان‌بندی Backupها
• امکان انجام Full یا Incremental backup
• امکان ذخیره پشتیبان روی دیسک محلی یا مسیر شبکه‌ای
• بازیابی فایل، فولدر، Volume یا سیستم‌عامل کامل

مسیر نصب در سرور:

Install-WindowsFeature Windows-Server-Backup

---

معرفی Azure Backup

Azure Backup یک سرویس ابری ارائه‌شده توسط مایکروسافت است که به‌عنوان بخشی از پلتفرم Azure، راهکارهای پشتیبان‌گیری انعطاف‌پذیر و مقیاس‌پذیر برای محیط‌های Cloud و Hybrid ارائه می‌دهد. این سرویس با استفاده از Recovery Services Vault و یا Azure Backup Agent (MARS) از داده‌های شما محافظت می‌کند.

مهم‌ترین قابلیت‌های Azure Backup:

• پشتیبان‌گیری ابری بدون نیاز به زیرساخت فیزیکی
• رمزنگاری داده‌ها در مبدأ و مقصد
• ذخیره بلندمدت (Long-Term Retention)
• قابلیت Centralized Management از طریق Azure Portal
• ادغام کامل با VMهای Azure، SQL، SharePoint و Windows Server

---

مقایسه Windows Server Backup و Azure Backup

ویژگی‌ها	Windows Server Backup	Azure Backup
محیط اجرایی	فقط محلی (On-Premises)	ابری، محلی، ترکیبی
مقیاس‌پذیری	محدود به منابع سرور	بسیار مقیاس‌پذیر با انعطاف بالا
مقصد پشتیبان‌گیری	دیسک محلی، مسیر شبکه	Azure Storage (Recovery Services Vault)
مدیریت متمرکز	ندارد	دارد (Azure Portal، PowerShell، REST API)
رمزنگاری داده‌ها	نیاز به تنظیم دستی	فعال به‌صورت پیش‌فرض
هزینه‌ها	رایگان (فقط فضای ذخیره‌سازی)	هزینه ذخیره‌سازی + عملیات
بازیابی سیستمی کامل (Bare Metal)	دارد	دارد (از طریق Azure Recovery Services Agent)
زمان‌بندی خودکار	دارد	دارد، با تنظیم انعطاف‌پذیر
اعلان و مانیتورینگ	بسیار محدود	جامع (Alerts، Logs، Reports)
پشتیبانی از چندین نسخه	فقط آخرین نسخه‌ها قابل‌دسترسی	نگهداری چند نسخه با دوره‌های Retention متفاوت

---

سناریوهای پیشنهادی برای استفاده

مناسب برای استفاده از WSB:

• سازمان‌های کوچک با منابع محدود
• پشتیبان‌گیری محلی برای بازیابی سریع فایل‌ها
• زمانی که دسترسی به اینترنت پایدار نیست

مناسب برای استفاده از Azure Backup:

• نیاز به Disaster Recovery خارج از محل
• سازمان‌های دارای زیرساخت‌های ترکیبی یا ابری
• نیاز به نگهداری بلندمدت داده‌ها با رمزنگاری و مانیتورینگ متمرکز

---

جمع‌بندی

Windows Server Backup برای سناریوهای ساده و محلی راهکاری مناسب و بدون هزینه اضافی است. اما در مقابل، Azure Backup راهکاری مدرن، امن و مقیاس‌پذیر برای پشتیبان‌گیری در محیط‌های ترکیبی و ابری محسوب می‌شود. برای سازمان‌هایی که به دنبال مدیریت متمرکز، امنیت بالا، و پشتیبانی از محیط‌های متنوع هستند، Azure Backup انتخاب هوشمندانه‌تری است. در عمل، ترکیب این دو ابزار نیز می‌تواند یک لایه‌ی اضافی از اطمینان برای حفاظت از داده‌ها فراهم آورد.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”نحوه پیکربندی Windows Server Backup در سناریوهای Hybrid”]در سناریوهای Hybrid که ترکیبی از زیرساخت‌های On-Premises و ابری (مانند Azure) وجود دارد، استفاده از ابزار Windows Server Backup (WSB) به‌عنوان یک لایه پشتیبان محلی (Local Backup Layer) پیش از انتقال داده‌ها به فضای ابری یا آرشیو بلندمدت، کاربرد فراوانی دارد. در این بخش، نحوه پیکربندی WSB برای محیط‌های ترکیبی با مثال‌های عملی توضیح داده می‌شود.

---

پیش‌نیازها

قبل از پیکربندی WSB، موارد زیر باید فراهم باشد:

• سیستم‌عامل Windows Server (2012 به بالا)
• دسترسی Administrative
• دیسک محلی یا اشتراک شبکه برای ذخیره پشتیبان
• در صورت ارسال به Azure: تنظیم Azure File Share یا Azure File Sync

---

۱. نصب ابزار Windows Server Backup

در ابتدا باید ابزار WSB را روی سرور نصب کنید.

Install-WindowsFeature Windows-Server-Backup

پس از نصب، ابزار از مسیر زیر قابل دسترسی خواهد بود:

Start > Administrative Tools > Windows Server Backup

---

۲. اجرای پشتیبان‌گیری دستی (One-Time Backup)

برای سناریوهای ساده، می‌توانید یک پشتیبان دستی از کل سیستم یا پوشه‌های خاص تهیه کنید:

wbadmin start backup -backupTarget:E: -include:C: -allCritical -quiet

• -backupTarget: مسیر ذخیره‌سازی (مثلاً دیسک اکسترنال یا درایو شبکه)
• -include: Volume یا پوشه‌های مورد نظر
• -allCritical: شامل پارتیشن‌های سیستمی
• -quiet: اجرای بدون نیاز به تأیید

---

۳. ایجاد پشتیبان زمان‌بندی‌شده (Scheduled Backup)

برای ایجاد پشتیبان‌های زمان‌بندی‌شده:

۱. ابزار WSB را باز کنید. ۲. از پنل سمت راست، گزینه Backup Schedule را انتخاب کنید. ۳. مراحل جادویی (Wizard) را طی کرده و:

• نوع Backup را (Volume یا فایل) مشخص کنید.
• زمان اجرای پشتیبان را تعیین کنید.
• مسیر ذخیره‌سازی را انتخاب کنید (دیسک لوکال یا اشتراک شبکه).

---

۴. پشتیبان‌گیری روی اشتراک شبکه (Network Share)

در محیط‌های ترکیبی، می‌توان پشتیبان‌ها را روی یک اشتراک فایل در شبکه یا Azure File Share منتقل کرد.

wbadmin start backup -backupTarget:\\192.168.1.10\Backups -user:domain\admin -password:*******

اگر قصد انتقال Backup به فضای Azure دارید:

• ابتدا یک Azure File Share ایجاد کنید.
• سپس با استفاده از ابزار AzCopy یا تنظیمات File Sync فایل‌های پشتیبان را منتقل کنید.

---

۵. ترکیب با Azure File Sync (برای انتقال به Azure)

در سناریوهای ترکیبی، استفاده از Azure File Sync برای همگام‌سازی خودکار پوشه پشتیبان با Azure بسیار مؤثر است:

مراحل کلی:

۱. نصب Azure File Sync Agent روی Windows Server
۲. رجیستر کردن سرور در Azure
۳. ایجاد Sync Group و اضافه کردن Volume مربوطه (مثلاً E:\WSB-Backups)
۴. داده‌ها به‌صورت خودکار در File Share ابری همگام می‌شوند.

---

۶. مانیتورینگ و بررسی موفقیت عملیات پشتیبان

برای بررسی وضعیت پشتیبان‌گیری:

wbadmin get status

و برای دیدن تاریخچه پشتیبان‌ها:

wbadmin get versions

همچنین لاگ مربوط به WSB در مسیر زیر ثبت می‌شود:

Event Viewer > Applications and Services Logs > Microsoft > Windows > Backup

---

جمع‌بندی

در محیط‌های ترکیبی، Windows Server Backup همچنان می‌تواند نقش مؤثری به‌عنوان لایه اول پشتیبان‌گیری ایفا کند، به‌ویژه برای بازیابی‌های سریع. با استفاده از اشتراک شبکه، Azure File Sync یا انتقال دستی، می‌توان نسخه‌های پشتیبان را در Azure نیز نگه داشت. این ترکیب باعث افزایش ایمنی داده‌ها و تسهیل بازیابی در مواقع بحران می‌شود. برای پوشش کامل‌تر، استفاده همزمان از Azure Backup برای Backupهای سیستمی و WSB برای فایل‌های حساس توصیه می‌شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”ذخیره و بازیابی داده‌ها از طریق Windows Server Backup”]Windows Server Backup (WSB) یک ابزار داخلی در ویندوز سرور است که امکان تهیه پشتیبان و بازیابی داده‌ها را در سطوح مختلف (سیستم کامل، Volume، پوشه یا فایل خاص) فراهم می‌کند. در این بخش، روش‌های ذخیره‌سازی و بازیابی داده‌ها به‌کمک این ابزار بررسی می‌گردد.

---

مراحل ذخیره‌سازی (Backup)

۱. اجرای پشتیبان‌گیری کامل از سیستم (Full Server Backup)

wbadmin start backup -backupTarget:D: -allCritical -quiet

• -backupTarget: مسیر مقصد پشتیبان (دیسک داخلی، اکسترنال یا اشتراک شبکه)
• -allCritical: شامل Volumeهای حیاتی سیستم
• -quiet: بدون نیاز به تأیید دستی

۲. پشتیبان‌گیری از Volume خاص

wbadmin start backup -backupTarget:D: -include:E: -quiet

• در این مثال Volume E: پشتیبان‌گیری می‌شود و در D: ذخیره خواهد شد.

۳. پشتیبان‌گیری از پوشه یا فایل مشخص

برای پشتیبان‌گیری از یک مسیر خاص:

wbadmin start backup -backupTarget:D: -include:"C:\Data" -quiet

---

ذخیره‌سازی در اشتراک شبکه (مثلاً برای محیط‌های Hybrid)

wbadmin start backup -backupTarget:\\192.168.1.10\BackupShare -user:domain\admin -password:***

پیشنهاد می‌شود اشتراک شبکه دارای دسترسی فقط نوشتن (write-only) باشد تا امنیت داده‌ها حفظ شود.

---

پیکربندی ذخیره‌سازی زمان‌بندی‌شده (Scheduled Backup)

۱. ابزار Windows Server Backup را اجرا کنید.
۲. گزینه Backup Schedule را از پنل سمت راست انتخاب کنید.
۳. نوع پشتیبان (سیستمی، Volume، پوشه) و زمان‌بندی (روزانه/ساعتی) را مشخص نمایید.
۴. مقصد را انتخاب و عملیات را کامل کنید.

---

مراحل بازیابی داده‌ها (Restore)

۱. بازیابی کل سیستم (System State Recovery)

برای بازیابی وضعیت سیستم به یک نقطه قبلی:

wbadmin start systemstaterecovery -version:04/17/2025-10:00 -quiet

۲. بازیابی Volume کامل

wbadmin start recovery -version:04/17/2025-10:00 -itemType:Volume -items:E:

۳. بازیابی فایل یا پوشه خاص

wbadmin start recovery -version:04/17/2025-10:00 -itemType:File -items:"C:\Data\report.xlsx"

پارامتر -version باید مطابق با خروجی دستور زیر استخراج شود:

wbadmin get versions

۴. بازیابی فایل‌ها در مسیر جدید

wbadmin start recovery -version:04/17/2025-10:00 -itemType:File -items:"C:\Data" -recoveryTarget:"D:\Restore\Data"

---

مشاهده نسخه‌های پشتیبان ذخیره‌شده

برای بررسی نسخه‌های موجود پشتیبان:

wbadmin get versions

برای مشاهده محتوای هر نسخه:

wbadmin get items -version:04/17/2025-10:00

---

جمع‌بندی

Windows Server Backup راهکاری ساده ولی مؤثر برای ذخیره و بازیابی داده‌ها در سناریوهای محلی و ترکیبی است. این ابزار از بازیابی فایل تا بازیابی کامل سیستم را پشتیبانی می‌کند. همچنین می‌توان نسخه‌های پشتیبان را در دیسک داخلی، شبکه یا از طریق ابزارهای ترکیبی مانند Azure File Sync به فضای ابری منتقل کرد. در سناریوهای حیاتی، ترکیب WSB با Azure Backup می‌تواند لایه‌های پایداری و امنیت اطلاعات را به‌شکل محسوسی افزایش دهد.

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 8. بازیابی اطلاعات و تست Disaster Recovery”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”برنامه‌ریزی برای Disaster Recovery در محیط‌های ترکیبی”]برنامه‌ریزی برای Disaster Recovery (DR) در محیط‌های ترکیبی، فرآیند محافظت از سیستم‌ها، داده‌ها و زیرساخت‌های سازمان است که به‌شکل مؤثری می‌تواند از بروز مشکلات پیش‌بینی‌نشده، حوادث طبیعی، حملات سایبری، یا خطاهای انسانی جلوگیری کند. در محیط‌های ترکیبی، که شامل ترکیبی از زیرساخت‌های On-Premises و خدمات ابری (مانند Azure) هستند، نیاز به یک برنامه جامع برای بازیابی سریع و قابل اعتماد اطلاعات و خدمات حیاتی دارد. در این بخش، مراحل کلیدی برای طراحی و پیاده‌سازی یک برنامه Disaster Recovery در این محیط‌ها بررسی می‌شود.

---

۱. تحلیل خطرات و تعیین نقاط بحرانی

قبل از طراحی هر برنامه‌ای، باید خطرات و آسیب‌پذیری‌های سیستم‌ها شناسایی شوند. این فرآیند شامل موارد زیر است:

• شناسایی و ارزیابی خطرات: بررسی عواملی مانند حملات سایبری، حوادث طبیعی، خرابی‌های سخت‌افزاری یا مشکلات نرم‌افزاری.
• تعیین اولویت‌ها: شناسایی منابع و سیستم‌های حیاتی که باید در اولویت قرار گیرند. برای مثال، سیستم‌های مالی یا ذخیره‌سازی داده‌های مشتری.
• پیش‌بینی مدت زمان بازیابی: تخمین زمان مورد نیاز برای بازیابی هر سیستم به شرایط بحرانی.

---

۲. انتخاب استراتژی‌های Disaster Recovery برای محیط‌های ترکیبی

در محیط‌های ترکیبی، ممکن است از روش‌های مختلفی برای بازیابی استفاده شود. این روش‌ها می‌توانند به صورت ترکیبی از On-Premises و Cloud باشند:

• Cold Standby: در این استراتژی، تنها نسخه‌ای از پشتیبان‌ها در محل ذخیره شده است و در صورت وقوع حادثه، سیستم‌ها باید به‌صورت دستی بازیابی شوند.
• Warm Standby: در این حالت، سیستم‌ها در حالت فعال هستند، اما ممکن است نیاز به انجام برخی تنظیمات برای تکمیل فرایند بازیابی باشد.
• Hot Standby: این استراتژی به‌طور کامل پشتیبانی از بازیابی در زمان واقعی را فراهم می‌کند. سیستم‌های پشتیبان به‌طور مداوم در حال اجرا هستند و آماده‌ به کار می‌شوند.
• Failover to Cloud: در صورت بروز فاجعه، امکان انتقال بار کاری به محیط ابری برای جلوگیری از وقفه در خدمات فراهم می‌شود.
• Hybrid DR: ترکیب بازیابی در محیط‌های On-Premises و Cloud، برای انجام بازیابی سریع و مقرون‌به‌صرفه.

---

۳. استفاده از Azure Site Recovery (ASR)

Azure Site Recovery (ASR) یک راهکار ابری است که به‌ویژه در محیط‌های ترکیبی برای بازیابی بلادرنگ داده‌ها و سرویس‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. ASR می‌تواند به‌طور خودکار بار کاری از On-Premises به Azure انتقال داده و در صورت بروز حادثه، بدون وقفه در خدمات، بازیابی انجام دهد.

مراحل پیاده‌سازی ASR در محیط‌های ترکیبی:

1. پیکربندی Azure Site Recovery: ابتدا باید Azure Site Recovery را پیکربندی کنید. این پیکربندی شامل انتخاب منابعی است که باید از آنها پشتیبان‌گیری شود.
   • انتخاب سرورها و ماشین‌های مجازی که باید در شرایط بحرانی بازیابی شوند.
   • انتخاب نوع پشتیبان‌گیری (نقاط زمان بازیابی، هماهنگی‌های دقیق).
2. تست و اعتبارسنجی بازیابی: در محیط‌های ترکیبی، انجام تست‌های دوره‌ای برای بررسی صحت فرآیند بازیابی بسیار ضروری است. این کار به‌منظور اطمینان از عملکرد صحیح فرآیندهای بازیابی و تأسیس مقیاس بهینه برای بازیابی انجام می‌شود.
3. پیاده‌سازی Failover به Azure: هنگام بروز بحران، می‌توان از فرآیند Failover استفاده کرد تا به‌طور خودکار بار کاری به محیط Azure منتقل شود و سیستم‌های On-Premises دوباره به حالت عادی بازگردند.
4. تنظیم خطایابی و نظارت: برای نظارت و مدیریت فرآیند بازیابی، استفاده از ابزارهایی مانند Azure Monitor برای دریافت هشدارها و Azure Automation برای خودکارسازی اقدام‌ها مفید است.

---

۴. انتخاب و پیکربندی ابزارهای پشتیبانی از Disaster Recovery در محیط‌های Hybrid

برای یک استراتژی DR موفق در محیط‌های ترکیبی، نیاز به ابزارهای قدرتمند برای ذخیره‌سازی، نظارت و بازیابی داده‌ها و سیستم‌ها است:

• Azure Backup: برای پشتیبان‌گیری از داده‌ها و سیستم‌های On-Premises و Cloud.
• Azure File Sync: برای همگام‌سازی داده‌ها بین سرورهای On-Premises و فضای ابری Azure.
• Azure Blob Storage: برای ذخیره‌سازی پشتیبان‌ها به‌صورت امن و با قابلیت بازیابی سریع.
• Azure Automation: برای خودکارسازی فرآیندهای بازیابی و اجرای دستورالعمل‌های مشخص در صورت وقوع حادثه.

---

۵. پیاده‌سازی سیاست‌های بازیابی و زمان‌بندی

تعیین Recovery Point Objective (RPO) و Recovery Time Objective (RTO) برای هر سیستم و سرویس از اهمیت بالایی برخوردار است.

• RPO: مدت زمان قابل قبول برای از دست دادن داده‌ها. یعنی حداکثر زمان تا آخرین پشتیبان‌گیری قابل‌قبول است.
• RTO: زمان مجاز برای بازیابی سیستم‌ها و خدمات به حالت عادی پس از وقوع بحران.

با در نظر گرفتن این دو شاخص، باید به‌طور مرتب آزمایش‌هایی برای ارزیابی زمان‌بندی و کارایی فرآیندهای بازیابی انجام داد.

---

۶. تست منظم برنامه بازیابی

تست‌های منظم از برنامه‌های Disaster Recovery برای شبیه‌سازی سناریوهای مختلف و بررسی صحت عملکرد آنها ضروری است. این تست‌ها باید به‌طور دوره‌ای انجام شده و شامل موارد زیر باشد:

• بازیابی سرورها و داده‌ها به‌صورت آزمایشی.
• شبیه‌سازی حملات سایبری و ارزیابی پاسخ‌ها.
• بررسی بازگشت به حالت عادی پس از حوادث غیرمترقبه.

---

جمع‌بندی

برنامه‌ریزی برای Disaster Recovery در محیط‌های ترکیبی نیاز به یک استراتژی جامع، ابزارهای قدرتمند و سیاست‌های بازیابی دقیق دارد. استفاده از ابزارهایی مانند Azure Site Recovery و Azure Backup به‌ویژه در این محیط‌ها، می‌تواند بازیابی سریع‌تر و قابل اعتمادتری را تضمین کند. علاوه بر این، تعیین نقاط کلیدی مانند RPO و RTO، تست‌های منظم و پیکربندی صحیح ابزارها به‌عنوان اجزای اساسی برنامه DR، می‌تواند از وقوع بحران‌ها و اختلالات جدی در سیستم‌ها و داده‌ها جلوگیری کند.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”اجرای تست‌های بازیابی داده‌ها از Azure Backup و ASR”]اجرای تست‌های بازیابی داده‌ها به‌طور منظم از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) یکی از مراحل کلیدی در اطمینان از قابلیت اطمینان و کارایی استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این تست‌ها به شما کمک می‌کنند تا از صحت فرآیندهای بازیابی، انطباق با اهداف Recovery Point Objective (RPO) و Recovery Time Objective (RTO) اطمینان حاصل کنید و مشکلات احتمالی را شناسایی و برطرف نمایید.

در این بخش، مراحل لازم برای اجرای تست‌های بازیابی از Azure Backup و ASR به تفصیل توضیح داده خواهد شد.

---

۱. تست بازیابی از Azure Backup

برای اجرای تست‌های بازیابی از Azure Backup، باید اطمینان حاصل کنید که داده‌های پشتیبان‌گیری‌شده به‌درستی قابل بازیابی هستند و می‌توانند در صورت وقوع بحران به‌سرعت بازگردانده شوند.

مراحل اجرای تست بازیابی از Azure Backup:

1. بررسی وضعیت پشتیبان‌ها: پیش از هر چیز، باید اطمینان حاصل کنید که پشتیبان‌گیری‌های شما به‌درستی انجام شده‌اند. برای این کار:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها را بررسی کنید و اطمینان حاصل کنید که تمامی ماشین‌های مجازی، سرورها یا داده‌هایی که نیاز به پشتیبان‌گیری دارند، به‌طور منظم پشتیبان‌گیری شده‌اند.
2. انتخاب پشتیبان برای بازیابی:
   • در Recovery Services Vault، بر روی Backup Items کلیک کنید و آیتم‌هایی که می‌خواهید تست بازیابی آنها را انجام دهید، انتخاب کنید.
   • از میان گزینه‌های مختلف مانند Virtual Machines، SQL Server یا File Shares، انتخاب کنید.
3. آغاز فرآیند بازیابی: برای تست بازیابی، می‌توانید بازیابی آزمایشی (Test Recovery) یا بازیابی واقعی (Actual Recovery) انجام دهید. پیشنهاد می‌شود ابتدا تست بازیابی آزمایشی را انجام دهید.
   • روی Restore کلیک کنید.
   • انتخاب کنید که بازیابی به کجا انجام شود (آیا به همان موقعیت قبلی بازگردد یا به‌طور موقت به محیط تستی).
   • تنظیمات بازیابی را مطابق با نیازها پیکربندی کنید.
4. بررسی بازیابی:
   • پس از اجرای تست بازیابی، بررسی کنید که داده‌ها به‌درستی بازگشته و از دست رفتگی اطلاعات وجود نداشته باشد.
   • برای تایید عملکرد صحیح بازیابی، بررسی کنید که سیستم‌ها و سرویس‌ها به‌طور معمول در حال اجرا هستند.
5. مستندسازی و به‌روزرسانی برنامه‌های DR:
   • پس از اجرای تست بازیابی، نتایج آن را مستند کرده و در صورت لزوم، برنامه‌های Disaster Recovery خود را به‌روزرسانی کنید.
   • بررسی کنید که آیا RPO و RTO در محدوده قابل‌قبول قرار دارند یا نیاز به بهبود دارند.

---

۲. تست بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

Azure Site Recovery (ASR) یک سرویس ابری برای پیاده‌سازی راهکارهای بازیابی در مواقع بحران است. با استفاده از ASR می‌توانید سیستم‌ها و داده‌های خود را از محیط‌های On-Premises به Azure انتقال داده و در صورت وقوع بحران، بازیابی سریع و قابل‌اطمینانی را انجام دهید.

مراحل اجرای تست بازیابی از Azure Site Recovery:

1. پیکربندی محیط برای بازیابی: پیش از انجام تست بازیابی، اطمینان حاصل کنید که تمامی ماشین‌های مجازی و سرورهای On-Premises شما برای Replication به Azure پیکربندی شده‌اند.
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Site Recovery بروید و سرویس Azure Site Recovery را پیکربندی کنید.
   • از طریق Recovery Services Vault و با استفاده از Replication سرورهای On-Premises خود را به Azure متصل کنید.
2. انتخاب سناریو برای تست: پس از پیکربندی Replication، باید سناریوهای مختلفی را برای تست بازیابی انتخاب کنید. برای این کار:
   • وارد Azure Site Recovery شوید.
   • به بخش Disaster Recovery بروید.
   • Failover Plan را برای سرورهایی که نیاز به بازیابی دارند، انتخاب کنید.
3. انجام بازیابی آزمایشی: برای تست بازیابی بدون تأثیر بر محیط عملیاتی، از Test Failover استفاده کنید. این گزینه به شما اجازه می‌دهد تا فرآیند بازیابی را بدون توقف خدمات یا مختل کردن محیط عملیاتی انجام دهید.
   • روی Test Failover کلیک کنید.
   • انتخاب کنید که بازیابی به کجا انجام شود (آیا به محیط آزمایشی در Azure انجام شود یا در محیط On-Premises).
   • فرآیند بازیابی را انجام دهید و نتایج آن را بررسی کنید.
4. مراجعه به گزارش‌های بازیابی:
   • پس از انجام بازیابی، وارد بخش Site Recovery شوید و گزارش‌های مربوط به تست بازیابی را بررسی کنید.
   • گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا وضعیت بازیابی، مدت زمان آن و اینکه آیا سیستم‌ها و داده‌ها به‌درستی بازیابی شده‌اند یا خیر، را ارزیابی کنید.
5. آغاز Failover واقعی (در صورت نیاز): در صورتی که تست بازیابی موفقیت‌آمیز باشد، می‌توانید اقدام به اجرای Failover واقعی کنید.
   • روی Failover کلیک کنید.
   • وضعیت ماشین‌های مجازی و سرورها را بررسی کنید تا اطمینان حاصل کنید که بازیابی به‌درستی انجام شده است.
6. مستندسازی و ارزیابی نتایج:
   • مانند تست‌های بازیابی از Azure Backup، نتایج تست بازیابی را مستند کنید و بررسی کنید که آیا RTO و RPO قابل‌قبول هستند یا نیاز به بهبود دارند.

---

جمع‌بندی

تست‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) بخش‌های حیاتی از برنامه‌های Disaster Recovery در محیط‌های ترکیبی هستند. این تست‌ها به شما کمک می‌کنند تا از سلامت فرآیندهای بازیابی داده‌ها اطمینان حاصل کنید، نقاط ضعف را شناسایی کنید و برنامه‌های بازیابی را به‌طور مستمر بهبود بخشید. اجرای منظم این تست‌ها باعث می‌شود که در صورت وقوع بحران، بتوانید به‌سرعت و بدون وقفه به حالت عملیاتی بازگردید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها”]بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از مراحل حیاتی برای اطمینان از عملکرد صحیح استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مشکلات موجود در بازیابی داده‌ها و عملیات‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهینه‌سازی و بهبود این فرآیندها را انجام دهید.

در این بخش، به بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) پرداخته می‌شود و نحوه بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی را توضیح خواهیم داد.

---

۱. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup

گزارش‌های بازیابی در Azure Backup اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت و نتایج عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی ارائه می‌دهند. بررسی این گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که عملیات بازیابی به‌درستی انجام شده و در صورت بروز مشکل، آن را شناسایی و برطرف کنید.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • در این بخش، می‌توانید به گزارش‌های Backup Jobs و Restore Jobs دسترسی پیدا کنید. این گزارش‌ها شامل وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی و همچنین خطاها و موفقیت‌ها هستند.
2. بررسی وضعیت بازیابی:
   • بررسی کنید که آیا عملیات بازیابی با موفقیت انجام شده است یا خیر.
   • برای هر عملیات بازیابی، وضعیت، زمان شروع و پایان، و خطاها یا هشدارهای احتمالی را مشاهده کنید.
   • اگر عملیات بازیابی موفق نبوده، دلیل آن را از گزارش‌های خطا و هشدارها پیدا کنید.
3. تحلیل مشکلات و خطاها:
   • خطاها در گزارش‌ها معمولاً با کدهای خاص و توضیحات همراه هستند. بررسی این خطاها به شما کمک می‌کند تا منبع مشکل را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهید.
   • بررسی دقیق وضعیت هر مرحله از بازیابی می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلاتی مانند تأخیر در بازیابی یا از دست رفتن داده‌ها را شناسایی کنید.
4. مقایسه گزارش‌ها:
   • با مقایسه گزارش‌های مختلف در زمان‌های مختلف می‌توانید الگوهایی از مشکلات یا بهبودها را شناسایی کنید. برای مثال، اگر عملیات بازیابی در یک زمان خاص با مشکل مواجه شده باشد، ممکن است به دلیل تغییرات در پیکربندی یا بار ترافیکی باشد.
5. بهینه‌سازی استراتژی بازیابی:
   • پس از بررسی گزارش‌ها و شناسایی مشکلات، باید استراتژی‌های بازیابی را بهبود دهید. این شامل تنظیم مجدد زمان‌بندی‌ها، افزایش منابع برای پشتیبان‌گیری، یا تغییر تنظیمات بازیابی است.

---

۲. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

در Azure Site Recovery (ASR)، گزارش‌های بازیابی اطلاعات مهمی در مورد وضعیت Failover و Failback، Replication و عملیات Disaster Recovery در مواقع بحران را ارائه می‌دهند.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Site Recovery بروید و Recovery Services Vault مربوطه را انتخاب کنید.
   • از بخش Recovery Jobs و Replicated Items، گزارش‌های مربوط به وضعیت Replication، Failover و Failback را مشاهده کنید.
2. بررسی وضعیت Failover:
   • گزارشی که مربوط به عملیات Failover است، به شما کمک می‌کند تا وضعیت بازیابی و راه‌اندازی سیستم‌ها و سرویس‌ها را بررسی کنید.
   • بررسی کنید که آیا Failover به‌درستی انجام شده است و همه سرویس‌ها در Azure به‌طور صحیح راه‌اندازی شده‌اند.
3. تحلیل گزارش‌های Replication:
   • در ASR، بررسی وضعیت Replication برای شناسایی هرگونه تأخیر در انتقال داده‌ها بین محیط‌های محلی و Azure ضروری است.
   • در گزارش‌های Replication، زمان آخرین انتقال داده‌ها، وضعیت انتقال و مشکلات احتمالی در این فرآیند مشاهده می‌شود.
4. بررسی Failback:
   • در صورت استفاده از Failover و سپس بازگشت به محیط اصلی (Failback)، باید گزارش‌های Failback را بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمامی داده‌ها به‌درستی بازگشته‌اند و هیچگونه مغایرت یا از دست رفتن داده‌ها وجود ندارد.
5. تحلیل زمان‌های RTO و RPO:
   • یکی از مهم‌ترین جنبه‌های بازیابی، بررسی زمان‌های Recovery Time Objective (RTO) و Recovery Point Objective (RPO) است.
   • این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که آیا زمان‌های واقعی بازیابی با اهداف تعیین‌شده همخوانی دارد یا خیر.

---

۳. بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی

با بررسی دقیق گزارش‌های بازیابی و تحلیل مشکلات و خطاها، می‌توانید فرآیندهای بازیابی را بهینه‌سازی کرده و بهبود بخشید. این مرحله به شما کمک می‌کند تا از تجربه‌های گذشته استفاده کرده و عملکرد بهتری در مواجهه با بحران‌ها داشته باشید.

مراحل بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی:

1. شناسایی مشکلات متداول:
   • گزارش‌ها می‌توانند مشکلات و اختلالات مکرر در بازیابی‌ها را نشان دهند. شناسایی این مشکلات و نقاط ضعف، اولین قدم در بهینه‌سازی است.
2. اصلاح تنظیمات پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • زمان‌بندی پشتیبان‌گیری باید به‌طور منظم و منطبق با نیازهای عملیاتی تنظیم شود.
   • اگر تأخیرهای طولانی در عملیات بازیابی مشاهده کردید، می‌توانید از تکنیک‌هایی مانند Incremental Backups یا Snapshot استفاده کنید.
3. بهبود عملکرد Replication:
   • بهینه‌سازی تنظیمات Replication می‌تواند سرعت انتقال داده‌ها را افزایش دهد و از بروز مشکلات در مواقع بحران جلوگیری کند.
   • از نظر فنی، می‌توانید از فناوری‌های Deduplication و Compression برای کاهش حجم داده‌ها و افزایش سرعت Replication استفاده کنید.
4. آزمایش منظم سناریوهای بازیابی:
   • تست منظم سناریوهای بازیابی و Failover به شما کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح استراتژی‌های DR اطمینان حاصل کنید.
   • سناریوهای بازیابی باید شبیه‌سازی شوند تا در صورت بروز بحران، تیم‌ها بتوانند با اطمینان کامل به وظایف خود عمل کنند.
5. مستندسازی و آموزش:
   • تمام فرآیندهای بازیابی باید به‌طور کامل مستند شوند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم‌ها بتوانند به‌سرعت واکنش نشان دهند.
   • برگزاری آموزش‌های دوره‌ای برای تیم‌های فنی و مدیریت بحران می‌تواند در کاهش زمان بازیابی و افزایش دقت فرآیندهای بازیابی مؤثر باشد.

---

جمع‌بندی

بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها یکی از مراحل اساسی در بهبود و مدیریت فرآیندهای Disaster Recovery (DR) است. با استفاده از گزارش‌های دقیق از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR)، می‌توانید مشکلات را شناسایی و اقدامات اصلاحی لازم را برای بهینه‌سازی زمان‌های بازیابی، کاهش تأخیر و بهبود کارایی انجام دهید. این فرآیند موجب می‌شود که در مواقع بحران، بازیابی داده‌ها و سرویس‌ها به‌طور مؤثر و سریع‌تری انجام شود و از اختلالات بیشتر در عملیات‌های تجاری جلوگیری شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 9. نظارت و بهینه‌سازی فرآیندهای پشتیبان‌گیری و بازیابی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Azure Monitor برای نظارت بر فرآیندهای پشتیبان‌گیری”]Azure Monitor ابزاری است که به شما این امکان را می‌دهد تا عملکرد و سلامت منابع Azure خود را در زمان واقعی نظارت کرده و اطلاعات حیاتی برای بهینه‌سازی و مدیریت بهتر فرآیندها را جمع‌آوری کنید. استفاده از Azure Monitor برای نظارت بر فرآیندهای پشتیبان‌گیری می‌تواند به شما در شناسایی مشکلات، بهبود کارایی و انجام اقدامات سریع برای بازیابی کمک کند.

در این بخش، نحوه استفاده از Azure Monitor برای نظارت بر فرآیندهای پشتیبان‌گیری در Azure Backup توضیح داده خواهد شد.

---

۱. مفهوم Azure Monitor و قابلیت‌های آن

Azure Monitor مجموعه‌ای از خدمات است که برای جمع‌آوری، تحلیل و نظارت بر عملکرد منابع و سرویس‌های مختلف در Azure طراحی شده است. این سرویس می‌تواند از منابع مختلف مانند سرورها، ماشین‌های مجازی، پایگاه‌های داده، اپلیکیشن‌ها و غیره داده‌های عملکردی جمع‌آوری کند.

Azure Monitor به‌طور خاص از سه بخش اصلی تشکیل شده است:

• Log Analytics: برای تجزیه و تحلیل داده‌های ثبت شده و لاگ‌ها.
• Metrics: برای نظارت بر شاخص‌های عملکرد.
• Alerts: برای هشدار دادن در مورد مسائل خاص و بحران‌ها.

برای نظارت بر فرآیندهای پشتیبان‌گیری، می‌توان از این ویژگی‌ها برای شناسایی وضعیت و مشکلات موجود در فرآیندهای Azure Backup استفاده کرد.

---

۲. پیکربندی Azure Monitor برای نظارت بر Azure Backup

برای نظارت بر فرآیندهای پشتیبان‌گیری و بازیابی در Azure، می‌توانید Azure Monitor را برای جمع‌آوری داده‌های مربوط به عملکرد و وضعیت پشتیبان‌گیری پیکربندی کنید. در اینجا نحوه تنظیم و استفاده از Azure Monitor برای نظارت بر Azure Backup شرح داده می‌شود:

۲.۱. فعال‌سازی لاگ‌ها و متریک‌های Azure Backup

1. دسترسی به Azure Monitor:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Monitor بروید.
2. پیکربندی جمع‌آوری لاگ‌ها و متریک‌ها:
   • در Azure Monitor، از بخش Logs و Metrics می‌توانید لاگ‌ها و متریک‌های مربوط به منابع پشتیبان‌گیری خود را مشاهده کنید.
   • برای جمع‌آوری لاگ‌ها و متریک‌ها، ابتدا باید Recovery Services Vault خود را پیکربندی کرده و اطمینان حاصل کنید که لاگ‌ها و متریک‌ها به Log Analytics Workspace ارسال می‌شوند.
3. تنظیمات لاگ‌ها:
   • در صفحه Recovery Services Vault، به بخش Backup Management بروید.
   • از آنجا می‌توانید متریک‌های Backup Jobs و Restore Jobs را مشاهده کنید که اطلاعاتی نظیر موفقیت یا شکست عملیات پشتیبان‌گیری، خطاها و وضعیت عملیات بازیابی را شامل می‌شود.

۲.۲. ایجاد Alerts برای نظارت بر فرآیند پشتیبان‌گیری

با استفاده از Alerts در Azure Monitor، می‌توانید در صورت بروز مشکلات در فرآیندهای پشتیبان‌گیری، به‌طور خودکار هشدار دریافت کنید. این هشدارها می‌توانند به‌طور مستقیم به شما اطلاع دهند که کدام عملیات پشتیبان‌گیری با مشکل مواجه شده است.

1. ایجاد هشدار (Alert):
   • در Azure Monitor، به بخش Alerts بروید.
   • گزینه + New Alert Rule را انتخاب کنید.
   • در فیلد Condition، معیارهای مورد نظر را برای نظارت بر Backup Jobs یا Restore Jobs انتخاب کنید. برای مثال، می‌توانید زمانی که یک عملیات پشتیبان‌گیری با خطا مواجه شد، هشدار ایجاد کنید.
2. تنظیم Action Group:
   • پس از تنظیم شرایط، باید Action Group را برای دریافت هشدار تعریف کنید.
   • این هشدارها می‌توانند به ایمیل، SMS، یا حتی سیستم‌های دیگر ارسال شوند تا شما یا تیم فنی بتوانید به‌سرعت به مشکلات واکنش نشان دهید.

۲.۳. تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده از Azure Backup

برای بهبود فرآیندهای پشتیبان‌گیری، شما می‌توانید از Log Analytics در Azure Monitor برای تجزیه و تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده از Azure Backup استفاده کنید.

1. جستجو در Log Analytics:
   • وارد Azure Monitor شوید و به بخش Logs بروید.
   • با استفاده از Kusto Query Language (KQL) می‌توانید درخواست‌های پیچیده‌تری برای استخراج اطلاعات خاص از لاگ‌های مربوط به Azure Backup ایجاد کنید.
   • برای مثال، می‌توانید تعداد و وضعیت عملیات‌های پشتیبان‌گیری، زمان‌های تأخیر، و خطاهای مربوط به عملیات‌های پشتیبان‌گیری را جستجو کنید.
2. ایجاد داشبوردهای سفارشی:
   • شما می‌توانید برای خود یا تیم فنی داشبوردهای سفارشی ایجاد کنید که به‌طور مداوم وضعیت و عملکرد فرآیندهای پشتیبان‌گیری را نمایش دهد.
   • این داشبوردها می‌توانند به‌طور بصری وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری را نشان دهند، مانند درصد موفقیت‌آمیز بودن، تعداد عملیات‌های شکست‌خورده، یا زمان مورد نیاز برای تکمیل یک پشتیبان‌گیری.

۲.۴. بررسی و بهبود عملکرد پشتیبان‌گیری

با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط Azure Monitor، می‌توانید الگوهای مختلفی را شناسایی کنید که ممکن است به بهینه‌سازی فرآیندهای پشتیبان‌گیری کمک کنند. برخی از اقدامات بهینه‌سازی شامل موارد زیر هستند:

1. شناسایی مشکلات عملکردی:
   • از تحلیل داده‌های Azure Monitor می‌توان برای شناسایی گلوگاه‌ها یا مشکلات عملکردی در عملیات‌های پشتیبان‌گیری استفاده کرد. به‌عنوان مثال، اگر پشتیبان‌گیری‌ها به‌طور مداوم با تأخیر انجام شوند، باید تنظیمات زمان‌بندی یا منابع را بررسی کنید.
2. بهینه‌سازی زمان‌بندی پشتیبان‌گیری:
   • با استفاده از گزارش‌ها و متریک‌ها می‌توانید زمان‌هایی که پشتیبان‌گیری‌ها به‌طور مداوم با مشکل مواجه می‌شوند را شناسایی کرده و برنامه پشتیبان‌گیری را به گونه‌ای تنظیم کنید که در ساعات کم‌بار اجرا شود.
3. بررسی تأثیر منابع:
   • با استفاده از Metrics، می‌توانید بررسی کنید که آیا منابع سیستم مانند CPU و حافظه برای عملیات پشتیبان‌گیری کافی هستند یا خیر.
   • اگر عملکرد پشتیبان‌گیری تحت تأثیر قرار بگیرد، می‌توانید مقیاس منابع را افزایش دهید.

---

جمع‌بندی

استفاده از Azure Monitor برای نظارت بر فرآیندهای پشتیبان‌گیری در Azure Backup یکی از بهترین روش‌ها برای بهبود کارایی، شناسایی مشکلات و بهینه‌سازی استراتژی‌های پشتیبان‌گیری است. با پیکربندی Log Analytics، Metrics و Alerts، می‌توانید وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری را به‌طور دقیق زیر نظر بگیرید و در صورت بروز مشکل، به‌سرعت اقدام کنید. علاوه بر این، تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده و استفاده از داشبوردهای سفارشی، به شما کمک می‌کند تا فرآیندهای پشتیبان‌گیری خود را به‌طور مداوم بهینه‌سازی کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Backup Reports و بررسی وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری”]Backup Reports ابزاری مفید برای نظارت بر عملکرد و وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری در Azure Backup است. این گزارش‌ها اطلاعات دقیقی در مورد وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری، مشکلات موجود و زمان‌بندی‌های اجرای آن‌ها ارائه می‌دهند. پیکربندی مناسب گزارش‌ها می‌تواند به شما کمک کند تا روند پشتیبان‌گیری خود را بهبود بخشید و مشکلات را به‌سرعت شناسایی و رفع کنید.

در این بخش، نحوه پیکربندی Backup Reports و بررسی وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری در Azure Backup توضیح داده می‌شود.

---

۱. مفهوم Backup Reports در Azure Backup

Backup Reports در Azure Backup به شما این امکان را می‌دهند که وضعیت و عملکرد عملیات‌های پشتیبان‌گیری را در قالب گزارش‌های تحلیلی مشاهده کنید. این گزارش‌ها می‌توانند شامل جزئیات مختلفی از جمله:

• تعداد و وضعیت عملیات‌های پشتیبان‌گیری.
• زمان‌های تأخیر یا خطاهای مرتبط با Jobهای پشتیبان‌گیری.
• تحلیل‌های دوره‌ای از عملیات پشتیبان‌گیری موفق و ناموفق.

این گزارش‌ها برای تیم‌های فنی بسیار حیاتی هستند چرا که می‌توانند به شناسایی مشکلات کمک کنند و راه‌های بهبود کارایی را پیشنهاد دهند.

---

۲. پیکربندی Backup Reports

۲.۱. دسترسی به Backup Reports

برای شروع، باید به Azure Portal وارد شوید و از بخش Azure Backup به گزارش‌ها دسترسی پیدا کنید.

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به قسمت Recovery Services Vault بروید که برای پشتیبان‌گیری استفاده می‌کنید.
3. از منوی سمت چپ، به بخش Backup Reports بروید.

۲.۲. فعال‌سازی Backup Reports

برای فعال‌سازی گزارش‌های پشتیبان‌گیری در Azure Backup، باید Azure Monitor را به Recovery Services Vault خود متصل کنید تا داده‌های مربوط به پشتیبان‌گیری به یک Log Analytics Workspace ارسال شوند. سپس می‌توانید از این داده‌ها برای ایجاد گزارش‌ها استفاده کنید.

1. از صفحه Recovery Services Vault، روی Backup Reports کلیک کنید.
2. اگر گزارش‌ها فعال نباشند، گزینه‌ای برای Activate Backup Reports نمایش داده می‌شود. روی این گزینه کلیک کنید.
3. در صفحه بعدی، Log Analytics Workspace خود را انتخاب کنید یا یک workspace جدید ایجاد کنید.
4. پس از اتصال به Log Analytics Workspace، داده‌ها از Azure Backup به این workspace ارسال خواهند شد و شما قادر خواهید بود که از آن برای ایجاد گزارش‌ها استفاده کنید.

۲.۳. تنظیمات Backup Reports

پس از فعال‌سازی گزارش‌ها، می‌توانید تنظیمات مختلفی را برای گزارش‌های پشتیبان‌گیری انجام دهید:

1. تعیین دوره زمانی گزارش‌ها: می‌توانید تعیین کنید که گزارش‌ها به صورت روزانه، هفتگی یا ماهانه ایجاد شوند.
2. ایجاد فیلترهای سفارشی: با استفاده از Kusto Query Language (KQL) می‌توانید فیلترهای خاصی برای نمایش داده‌های مربوط به Jobهای پشتیبان‌گیری خاص، زمان‌ها یا مشکلات خاص اعمال کنید.
3. انتخاب نوع گزارش: می‌توانید گزارش‌های مختلفی شامل گزارش‌های مجموعی (Overview)، دوره‌ای (Trends)، و مشکلات خاص (Failures) را ایجاد کنید.

---

۳. بررسی وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری

پس از پیکربندی گزارش‌ها، می‌توانید وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری را بررسی کرده و مشکلات مختلف را شناسایی کنید. این کار می‌تواند شامل تجزیه و تحلیل زمان‌بندی‌های پشتیبان‌گیری، بررسی خطاها و شناسایی مشکلات مربوط به منابع باشد.

۳.۱. مشاهده وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری

1. در بخش Backup Reports، گزارشی از وضعیت کلی Jobهای پشتیبان‌گیری را مشاهده خواهید کرد. این گزارش شامل اطلاعاتی از قبیل:
   • تعداد Jobهای موفق و ناموفق.
   • زمان‌های تأخیر در پشتیبان‌گیری‌ها.
   • خطاهای خاص در طول عملیات.
   • جزئیات هر Job شامل زمان شروع و پایان، نوع پشتیبان‌گیری و وضعیت آن.
2. بخش Job Details:
   • در این بخش، می‌توانید جزئیات هر Job خاص را مشاهده کنید، مانند مدت زمان اجرا، وضعیت موفقیت یا شکست، و خطاهای احتمالی.
   • اگر Job با خطا مواجه شده باشد، پیام خطا و توصیه‌هایی برای رفع آن نمایش داده خواهد شد.

۳.۲. تجزیه و تحلیل داده‌های گزارش‌ها

1. تحلیل روندهای پشتیبان‌گیری:

   • با استفاده از گزارش‌های دوره‌ای (Weekly, Monthly)، می‌توانید روند عملکرد پشتیبان‌گیری را بررسی کنید. این می‌تواند شامل مشاهده الگوهای ناموفق در یک زمان خاص یا شناسایی زمان‌هایی باشد که پشتیبان‌گیری‌ها بیشترین تأخیر را دارند.
2. شناسایی مشکلات رایج:
   • در صورتی که گزارش‌ها نشان دهند که برخی از Jobها مرتباً با خطا مواجه می‌شوند، می‌توانید به بررسی دلایل این مشکلات پرداخته و راه‌حل‌های مناسب را پیاده‌سازی کنید. این مشکلات می‌توانند شامل مشکلات منابع (مانند فضای ذخیره‌سازی ناکافی) یا تنظیمات نادرست در فرآیند پشتیبان‌گیری باشند.

۳.۳. ایجاد Alerts برای وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری

برای دریافت هشدار در صورت بروز مشکلات در فرآیند پشتیبان‌گیری، می‌توانید از Azure Monitor Alerts استفاده کنید.

1. در صفحه Azure Monitor، به بخش Alerts بروید.
2. گزینه + New Alert Rule را انتخاب کنید.
3. در Condition، برای گزارش وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری که ناموفق شده‌اند یا در حال تأخیر هستند، یک شرط تعریف کنید.
4. پس از ایجاد Alert، در صورت بروز خطا یا مشکل در Jobهای پشتیبان‌گیری، به‌طور خودکار هشدار دریافت خواهید کرد.

---

 جمع‌بندی

پیکربندی Backup Reports در Azure Backup به شما این امکان را می‌دهد که فرآیندهای پشتیبان‌گیری خود را به‌طور دقیق نظارت کرده و مشکلات موجود را شناسایی کنید. با استفاده از گزارش‌ها و تحلیل‌های دقیق، می‌توانید روندهای عملکردی، مشکلات رایج و تأخیرها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهبود عملکرد پشتیبان‌گیری را انجام دهید. همچنین با استفاده از Azure Monitor Alerts، می‌توانید به‌طور خودکار از وضعیت Jobهای پشتیبان‌گیری مطلع شده و در صورت بروز مشکل، اقدام سریع انجام دهید.

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بهینه‌سازی هزینه‌های ذخیره‌سازی و بازیابی در Azure”]بهینه‌سازی هزینه‌ها در ذخیره‌سازی و بازیابی داده‌ها در Azure یکی از مراحل مهم در مدیریت منابع و کاهش هزینه‌های عملیاتی در محیط‌های ابری است. Azure دارای مجموعه‌ای از ابزارها و قابلیت‌ها است که می‌توانند به شما کمک کنند تا بهترین استفاده را از منابع ذخیره‌سازی خود داشته باشید و هزینه‌ها را کاهش دهید، بدون اینکه از عملکرد یا امنیت داده‌ها کاسته شود.

در این بخش، راهکارهای مختلفی برای بهینه‌سازی هزینه‌های ذخیره‌سازی و بازیابی در Azure ارائه شده است.

---

۱. انتخاب مناسب سطح ذخیره‌سازی

Azure چندین سطح ذخیره‌سازی مختلف را ارائه می‌دهد که بسته به نیاز شما می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. این سطوح ذخیره‌سازی می‌توانند به شما کمک کنند تا هزینه‌ها را کاهش دهید و در عین حال عملکرد و دسترسی داده‌ها را بهینه کنید.

۱.۱. سطوح ذخیره‌سازی در Azure

1. Azure Blob Storage:
   • Hot Tier: برای داده‌هایی که به طور مداوم به آن‌ها دسترسی پیدا می‌شود. این سطح از دسترسی سریع‌تر برخوردار است اما هزینه بیشتری دارد.
   • Cool Tier: برای داده‌هایی که به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرند. هزینه ذخیره‌سازی این سطح کمتر از سطح Hot است.
   • Archive Tier: مناسب برای داده‌هایی که به ندرت به آن‌ها دسترسی نیاز است و نیاز به هزینه‌های ذخیره‌سازی پایین دارند. این سطح کمترین هزینه را دارد ولی دسترسی به داده‌ها زمان‌برتر است.
2. Azure Files:
   • این سرویس برای ذخیره‌سازی فایل‌ها در Azure مناسب است و شامل Premium, Standard و Transaction Optimized tiers می‌شود که می‌توانید بر اساس نیاز خود سطح مناسب را انتخاب کنید.

۱.۲. نکات بهینه‌سازی سطح ذخیره‌سازی

• انتخاب سطح مناسب برای داده‌ها: برای داده‌هایی که به‌طور مرتب مورد استفاده قرار می‌گیرند، بهتر است از سطح Hot استفاده کنید، در حالی که برای داده‌های آرشیوی از سطح Archive بهره ببرید.
• انتقال داده‌ها به سطوح پایین‌تر: داده‌هایی که به ندرت مورد نیاز هستند، به‌صورت خودکار می‌توانند از سطح Hot به Cool یا Archive منتقل شوند تا هزینه‌ها کاهش یابد. این فرآیند می‌تواند به‌صورت automated lifecycle management تنظیم شود.

---

۲. استفاده از Azure Blob Lifecycle Management

Azure Blob Lifecycle Management به شما این امکان را می‌دهد که قوانین خودکار برای انتقال داده‌ها بین سطوح مختلف ذخیره‌سازی تنظیم کنید. این قوانین به‌طور خودکار داده‌ها را از یک سطح ذخیره‌سازی به سطح دیگری منتقل می‌کنند، که این امر به بهینه‌سازی هزینه‌ها کمک می‌کند.

۲.۱. تنظیم قوانین Lifecycle Management

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به Storage Account خود بروید.
3. از منوی Data management، به Lifecycle Management بروید.
4. یک Policy جدید بسازید که داده‌ها را بر اساس سن یا الگوهای دسترسی به سطح ذخیره‌سازی مناسب منتقل کند.

مثال‌هایی از سیاست‌های lifecycle:

• انتقال فایل‌های قدیمی‌تر از سطح Hot به Cool پس از 30 روز عدم استفاده.
• انتقال فایل‌های آرشیوی به سطح Archive پس از 180 روز عدم استفاده.

---

۳. استفاده از Azure Reserved Instances برای کاهش هزینه‌های ذخیره‌سازی

برای ذخیره‌سازی‌هایی که به مدت طولانی و به‌طور مستمر استفاده می‌شوند، Azure Reserved Instances می‌تواند هزینه‌ها را به‌طور قابل توجهی کاهش دهد. این ویژگی به شما امکان می‌دهد که برای ذخیره‌سازی به مدت یک یا سه سال رزرو کنید، که می‌تواند تا 65٪ کاهش هزینه در مقایسه با پرداخت‌های ماهانه معمولی داشته باشد.

۳.۱. انتخاب Reserved Instances

برای استفاده از Reserved Instances، باید از طریق Azure Portal اقدام کنید و Subscription مناسب را انتخاب کنید. پس از انتخاب، می‌توانید حجم مورد نیاز ذخیره‌سازی را رزرو کنید.

---

۴. فشرده‌سازی داده‌ها

فشرده‌سازی داده‌ها قبل از ذخیره‌سازی می‌تواند به میزان قابل توجهی هزینه‌ها را کاهش دهد. Azure از روش‌های فشرده‌سازی برای داده‌های ذخیره‌شده در Blob Storage پشتیبانی می‌کند.

۴.۱. استفاده از فشرده‌سازی قبل از بارگذاری داده‌ها

قبل از بارگذاری داده‌ها به Azure Blob Storage، می‌توانید از ابزارهای فشرده‌سازی برای کاهش اندازه فایل‌ها استفاده کنید. این کار باعث کاهش هزینه‌های ذخیره‌سازی و زمان انتقال داده‌ها می‌شود.

---

۵. بهینه‌سازی بازیابی داده‌ها

۵.۱. انتخاب مناسب Recovery Options

زمانی که نیاز به بازیابی داده‌ها از Azure Backup یا Azure Site Recovery دارید، باید به هزینه‌های بازیابی نیز توجه کنید. هزینه‌های بازیابی بسته به نوع بازیابی و سرعت آن متفاوت است. برای کاهش این هزینه‌ها می‌توانید:

• از Backup Vault برای ذخیره‌سازی نسخه‌های پشتیبان استفاده کنید.
• در صورتی که نیاز به بازیابی سریع ندارید، از گزینه‌های بازیابی اقتصادی‌تر استفاده کنید.

۵.۲. استفاده از Azure Site Recovery برای Disaster Recovery

Azure Site Recovery (ASR) یکی دیگر از ابزارهای مهم برای بهینه‌سازی بازیابی است که به شما کمک می‌کند تا در مواقع بحران، از سرورهای On-Premises به Azure بازیابی انجام دهید. این سرویس در صورتی که تنظیمات آن به درستی انجام شود، می‌تواند هزینه‌ها را کاهش دهد، چون شما نیازی به استفاده از منابع فیزیکی اضافی برای DR دارید و تنها برای استفاده از منابع در هنگام بازیابی هزینه می‌کنید.

---

۶. نظارت بر هزینه‌ها با Azure Cost Management

برای نظارت بر هزینه‌های ذخیره‌سازی و بازیابی داده‌ها، می‌توانید از Azure Cost Management استفاده کنید. این ابزار به شما کمک می‌کند تا هزینه‌های مختلف ذخیره‌سازی و بازیابی را شناسایی کرده و بهینه‌سازی کنید.

۶.۱. استفاده از Azure Cost Management برای پیگیری هزینه‌ها

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش Cost Management + Billing بروید.
3. می‌توانید Budgets و Alerts را تنظیم کنید تا در صورتی که هزینه‌ها از حد معین فراتر رفتند، به شما اطلاع داده شود.
4. استفاده از Cost Analysis برای مشاهده هزینه‌های هر سرویس و شناسایی منابعی که باعث افزایش هزینه‌ها می‌شوند.

---

جمع‌بندی

بهینه‌سازی هزینه‌های ذخیره‌سازی و بازیابی در Azure از طریق انتخاب مناسب سطح ذخیره‌سازی، استفاده از Lifecycle Management، فشرده‌سازی داده‌ها، و استفاده از ابزارهایی مانند Azure Reserved Instances و Azure Cost Management امکان‌پذیر است. این اقدامات می‌توانند کمک کنند تا با کاهش هزینه‌های عملیاتی، عملکرد و ذخیره‌سازی بهینه‌ای در Azure داشته باشید.

 [/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”بخش 9. پیاده‌سازی سرویس‌های ابری”][cdb_course_lesson title=”فصل 1. مدیریت هویت در سرویس‌های ابری”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”آشنایی با Azure Active Directory B2C و کاربرد آن در مدیریت کاربران خارجی”]Azure Active Directory B2C (Azure AD B2C) یک سرویس مدیریت هویت است که به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که هویت و دسترسی کاربران خارجی (همچنین به عنوان مشتریان یا کاربران مصرف‌کننده شناخته می‌شوند) را مدیریت کنند. این سرویس به‌ویژه برای سازمان‌هایی مناسب است که نیاز به مدیریت دسترسی به برنامه‌ها و خدمات خود برای کاربران خارج از سازمان دارند، مانند مشتریان، شرکا و دیگر کاربران خارج از محدوده سازمان.

Azure AD B2C یک راه‌حل مقیاس‌پذیر و مبتنی بر ابر است که از ویژگی‌هایی مانند احراز هویت با استفاده از هویت‌های اجتماعی (مانند Google، Facebook، و Microsoft) و هویت‌های سازمانی (مانند Azure AD یا Active Directory) پشتیبانی می‌کند. این سرویس همچنین به شما این امکان را می‌دهد که فرآیندهای ثبت‌نام، ورود و بازیابی رمز عبور را به راحتی برای کاربران خارجی تنظیم کنید.

---

ویژگی‌های اصلی Azure AD B2C

1. پشتیبانی از هویت‌های متعدد:
   • Azure AD B2C به شما این امکان را می‌دهد که کاربران بتوانند با استفاده از هویت‌های اجتماعی (Google, Facebook, LinkedIn, etc.) یا هویت‌های سازمانی (Azure AD) به سیستم وارد شوند.
   • همچنین از روش‌های احراز هویت سنتی مانند ثبت‌نام از طریق ایمیل و رمز عبور نیز پشتیبانی می‌کند.
2. مدیریت هویت و دسترسی کاربران خارجی:
   • با استفاده از Azure AD B2C می‌توانید فرآیندهای ورود، ثبت‌نام، بازیابی رمز عبور و به‌روزرسانی اطلاعات کاربری را برای کاربران خارجی خود مدیریت کنید.
   • کاربران می‌توانند از طریق پروفایل‌های شخصی خود وارد سیستم شوند و تنظیمات امنیتی برای هر کدام به‌طور مجزا انجام شود.
3. قابلیت سفارشی‌سازی:
   • شما می‌توانید صفحات ورود، ثبت‌نام و بازیابی رمز عبور را به‌طور کامل سفارشی کنید. این امکان به شما این فرصت را می‌دهد که تجربه کاربری یکپارچه‌ای را برای کاربران خارجی خود فراهم کنید.
4. مدیریت دسترسی و امنیت:
   • Azure AD B2C از سیاست‌های امنیتی مانند Multi-Factor Authentication (MFA) و احراز هویت دو مرحله‌ای پشتیبانی می‌کند.
   • این سرویس همچنین به شما این امکان را می‌دهد که دسترسی‌ها را بر اساس نقش‌های مختلف مدیریت کنید.
5. مقیاس‌پذیری و قابلیت اطمینان:
   • Azure AD B2C به‌عنوان یک سرویس ابری مقیاس‌پذیر طراحی شده است و می‌تواند به راحتی تعداد زیادی از کاربران خارجی را مدیریت کند.
   • این سرویس از زیرساخت‌های ابری Azure بهره می‌برد و بنابراین از نظر مقیاس‌پذیری و قابلیت اطمینان قابل‌اعتماد است.

---

کاربردهای Azure AD B2C در مدیریت کاربران خارجی

1. مدیریت دسترسی به برنامه‌ها و وب‌سایت‌ها برای کاربران خارجی:
   • بسیاری از شرکت‌ها به‌ویژه در حوزه‌های تجارت الکترونیک، رسانه‌های اجتماعی، یا سرویس‌های آنلاین نیاز دارند که دسترسی به منابع مختلف خود را برای کاربران خارجی فراهم کنند. Azure AD B2C این امکان را فراهم می‌کند که فرآیندهای ورود و مدیریت هویت کاربران را برای این نوع کاربران ساده و امن کنید.
   • این سرویس می‌تواند برای ورود به وب‌سایت‌ها، اپلیکیشن‌های موبایل یا هر نوع برنامه دیگر که نیاز به شناسایی کاربران خارجی دارد، استفاده شود.
2. یکپارچه‌سازی با هویت‌های اجتماعی:
   • از آنجا که Azure AD B2C از احراز هویت با استفاده از هویت‌های اجتماعی پشتیبانی می‌کند، کاربران می‌توانند با استفاده از حساب‌های خود در Google، Facebook یا دیگر شبکه‌های اجتماعی وارد سیستم شوند.
   • این ویژگی برای اپلیکیشن‌هایی که نیاز به دسترسی آسان و سریع به حساب‌های کاربران دارند، بسیار مفید است.
3. حفظ حریم خصوصی و امنیت اطلاعات کاربران:
   • با استفاده از Azure AD B2C می‌توانید فرآیندهای احراز هویت و مدیریت دسترسی را به‌گونه‌ای انجام دهید که امنیت اطلاعات کاربران به‌طور کامل حفظ شود.
   • سرویس Azure AD B2C از قابلیت‌هایی مانند Multi-Factor Authentication (MFA) و Conditional Access پشتیبانی می‌کند که می‌تواند به شما در محافظت از حساب‌های کاربران کمک کند.
4. یکپارچگی با سیستم‌های دیگر هویتی سازمانی:
   • Azure AD B2C می‌تواند به‌راحتی با سایر سرویس‌های هویتی سازمانی شما، مانند Azure Active Directory یا Microsoft Identity Manager یکپارچه شود، که این امر مدیریت هویت و دسترسی به برنامه‌ها و منابع سازمان را تسهیل می‌کند.
5. نظارت و گزارش‌دهی:
   • Azure AD B2C همچنین به شما این امکان را می‌دهد که فعالیت‌های کاربران را نظارت کرده و گزارش‌هایی در خصوص ورودها و تغییرات حساب‌ها تولید کنید. این قابلیت به شما کمک می‌کند که مشکلات امنیتی را شناسایی کرده و به‌طور موثر بر مشکلات مدیریت کاربران خارجی خود نظارت کنید.

---

مزایای استفاده از Azure AD B2C

1. کاهش پیچیدگی مدیریت کاربران خارجی:
   • Azure AD B2C فرآیندهای پیچیده مدیریت هویت و دسترسی کاربران خارجی را ساده می‌کند و به شما این امکان را می‌دهد که تنها یک پلتفرم برای مدیریت آن‌ها داشته باشید.
2. افزایش امنیت:
   • با قابلیت‌هایی مانند Multi-Factor Authentication (MFA) و Conditional Access Policies می‌توانید امنیت ورود و دسترسی کاربران خارجی به منابع خود را به سطح بالایی برسانید.
3. مقیاس‌پذیری و انعطاف‌پذیری:
   • Azure AD B2C به شما این امکان را می‌دهد که به‌طور انعطاف‌پذیر کاربران خارجی را به تعداد زیاد مدیریت کنید و نیاز به ساخت زیرساخت‌های پیچیده ندارید.
4. سفارشی‌سازی تجربه کاربری:
   • شما می‌توانید صفحه‌های ثبت‌نام، ورود و بازیابی رمز عبور را به‌طور کامل برای کاربران خود سفارشی کنید، بنابراین تجربه کاربری منحصربه‌فردی را ارائه دهید.
5. پشتیبانی از هویت‌های مختلف:
   • از آنجا که Azure AD B2C از هویت‌های اجتماعی مختلف پشتیبانی می‌کند، این امکان را دارید که از کاربران خود بخواهید با استفاده از شبکه‌های اجتماعی مختلف وارد سیستم شوند، که این کار باعث تسهیل دسترسی و افزایش راحتی کاربران خواهد شد.

---

جمع‌بندی

Azure Active Directory B2C یک راه‌حل قدرتمند برای مدیریت کاربران خارجی است که به شما این امکان را می‌دهد که با امنیت بالا و مقیاس‌پذیری کامل، فرآیندهای احراز هویت و دسترسی را برای کاربران مصرف‌کننده به سادگی مدیریت کنید. این سرویس از انواع مختلف هویت‌ها پشتیبانی می‌کند و تجربه کاربری سفارشی‌شده‌ای را برای کاربران فراهم می‌آورد. Azure AD B2C به‌ویژه برای شرکت‌ها و سازمان‌هایی که نیاز به مدیریت دسترسی به برنامه‌ها و سرویس‌های خود برای کاربران خارجی دارند، یک انتخاب عالی است.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Azure AD B2C برای احراز هویت در برنامه‌های سازمانی”]Azure Active Directory B2C (Azure AD B2C) به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که فرآیندهای احراز هویت را برای کاربران خارجی (مانند مشتریان، شرکا یا کاربران مصرف‌کننده) در برنامه‌های سازمانی پیاده‌سازی کنند. این سرویس از چندین روش احراز هویت مانند هویت‌های اجتماعی (Facebook، Google، LinkedIn و غیره) و هویت‌های سازمانی (Azure AD، Active Directory) پشتیبانی می‌کند.

در این بخش، نحوه پیکربندی Azure AD B2C برای احراز هویت در برنامه‌های سازمانی بررسی می‌شود.

---

مراحل پیکربندی Azure AD B2C برای احراز هویت در برنامه‌های سازمانی

1. ایجاد یک Azure AD B2C Directory

• ابتدا برای استفاده از Azure AD B2C باید یک دایرکتوری جدید از نوع Azure AD B2C در حساب Azure خود ایجاد کنید.
• وارد Azure Portal شوید و از بخش “Azure Active Directory” گزینه “Create a resource” را انتخاب کنید.
• در کادر جستجو، “Azure Active Directory B2C” را جستجو کرده و گزینه ایجاد دایرکتوری را انتخاب کنید.
• نام دایرکتوری و موارد مرتبط دیگر را وارد کرده و دایرکتوری جدید را ایجاد کنید.

2. پیکربندی هویت‌های اجتماعی و سازمانی

• پس از ایجاد دایرکتوری، وارد Azure AD B2C شوید و به بخش Identity Providers بروید.
• در اینجا می‌توانید هویت‌های اجتماعی مختلفی مانند Facebook، Google، Microsoft Account یا حتی LinkedIn را پیکربندی کنید.
• برای پیکربندی یک هویت اجتماعی، گزینه مربوطه را انتخاب کرده و تنظیمات لازم مانند API Key یا Client ID و Secret را وارد کنید.
• اگر قصد دارید از هویت‌های سازمانی مثل Azure AD استفاده کنید، همین روند را برای پیکربندی Azure AD به‌عنوان یک هویت انتخابی انجام دهید.

3. ایجاد یک برنامه کاربردی در Azure AD B2C

• به بخش App registrations بروید و یک برنامه جدید برای اپلیکیشن خود ثبت کنید.
• این برنامه می‌تواند یک وب‌سایت، اپلیکیشن موبایل یا هر نوع دیگری از برنامه باشد.
• در بخش “Redirect URIs” آدرس‌های بازگشت مورد نظر پس از ورود موفقیت‌آمیز کاربران را وارد کنید.
• این آدرس‌ها معمولاً URLهایی هستند که پس از ورود موفقیت‌آمیز به Azure AD B2C، کاربر به آن‌ها هدایت می‌شود.

4. ایجاد یک سیاست (Policy) برای احراز هویت

• برای مدیریت فرآیند ورود کاربران به سیستم، باید یک سیاست احراز هویت ایجاد کنید.
• به بخش User Flows بروید و یک Sign-up or sign-in flow ایجاد کنید.
• این سیاست‌ها شامل مراحل مختلفی مانند ثبت‌نام، ورود، بازیابی رمز عبور و تایید ایمیل می‌شوند.
• شما می‌توانید روند ورود را سفارشی کنید و مراحل مختلف را بر اساس نیازهای سازمان خود تنظیم کنید.
• علاوه بر این، می‌توانید این سیاست‌ها را با سیاست‌های MFA (Multi-Factor Authentication) و Conditional Access ترکیب کنید تا امنیت فرآیندهای ورود به سیستم را افزایش دهید.

5. پیکربندی صفحات سفارشی

• صفحات ورود، ثبت‌نام و بازیابی رمز عبور را می‌توان به‌طور کامل سفارشی کرد تا برند و طراحی سازمان شما را منعکس کنند.
• برای انجام این کار، به بخش Page layouts بروید و فایل‌های CSS و HTML را برای طراحی صفحات ورود به سیستم و دیگر صفحات سفارشی بارگذاری کنید.

6. اتصال اپلیکیشن به Azure AD B2C

• در مرحله بعدی، شما باید اپلیکیشن خود را به Azure AD B2C متصل کنید.
• برای این کار، در برنامه‌نویسی اپلیکیشن خود از توکن‌های OAuth 2.0 و OpenID Connect برای احراز هویت استفاده کنید.
• در Azure AD B2C، توکن‌ها به‌صورت خودکار پس از ورود موفقیت‌آمیز کاربر صادر می‌شوند.
• تنظیمات لازم مانند Client ID، Tenant ID، و Redirect URI‌ها را در تنظیمات اپلیکیشن خود وارد کنید تا ارتباط بین اپلیکیشن و Azure AD B2C برقرار شود.

7. فعال‌سازی و تست فرآیندهای احراز هویت

• پس از انجام تنظیمات اولیه، فرآیندهای احراز هویت (ورود، ثبت‌نام و بازیابی رمز عبور) را با استفاده از Azure AD B2C تست کنید.
• می‌توانید از Azure Portal برای مشاهده لاگ‌های ورود و نحوه عملکرد فرآیندهای احراز هویت استفاده کنید.
• همچنین، به‌منظور شبیه‌سازی شرایط مختلف و رفع مشکلات احتمالی، تست‌هایی را با کاربران مختلف انجام دهید.

8. نظارت و بهینه‌سازی فرآیندهای احراز هویت

• برای اطمینان از عملکرد صحیح سیستم احراز هویت، می‌توانید از امکانات نظارت در Azure Monitor و Azure AD logs استفاده کنید.
• این گزارش‌ها می‌توانند اطلاعات ارزشمندی در مورد ورود کاربران، فعالیت‌های مشکوک و امنیت سیستم به شما ارائه دهند.
• علاوه بر این، می‌توانید از Conditional Access Policies برای محدود کردن دسترسی کاربران به منابع خاص بر اساس شرایط محیطی یا نوع دستگاه استفاده کنید.

---

مزایای استفاده از Azure AD B2C برای احراز هویت در برنامه‌های سازمانی

1. امنیت بالا:
   • Azure AD B2C با استفاده از قابلیت‌های Multi-Factor Authentication (MFA)، Conditional Access، و سیاست‌های امنیتی مختلف، امنیت فرآیندهای ورود به سیستم را بالا می‌برد.
2. مقیاس‌پذیری:
   • این سرویس به‌طور خودکار می‌تواند مقیاس پذیر باشد و قادر است تعداد زیادی از کاربران را به‌طور همزمان مدیریت کند.
3. سفارشی‌سازی صفحات:
   • قابلیت سفارشی‌سازی صفحات ورود و ثبت‌نام، به‌ویژه برای برنامه‌های سازمانی، به شما این امکان را می‌دهد که تجربه کاربری منحصربه‌فردی را ارائه دهید.
4. یکپارچگی با سیستم‌های مختلف:
   • Azure AD B2C از هویت‌های مختلف (اجتماعی و سازمانی) پشتیبانی می‌کند و این امکان را می‌دهد که به‌راحتی کاربران را از هر نوع شبکه اجتماعی یا هویت سازمانی احراز هویت کنید.
5. مدیریت آسان دسترسی کاربران خارجی:
   • Azure AD B2C این امکان را برای شما فراهم می‌آورد که فرآیندهای ثبت‌نام و ورود برای کاربران خارجی را به‌صورت ایمن و آسان مدیریت کنید.

---

جمع‌بندی

Azure AD B2C یک ابزار قدرتمند برای مدیریت فرآیندهای احراز هویت در برنامه‌های سازمانی است. با استفاده از این سرویس، سازمان‌ها می‌توانند به‌راحتی هویت‌های مختلف را برای کاربران خارجی مدیریت کنند، از هویت‌های اجتماعی یا سازمانی استفاده کنند و فرآیندهای ورود و ثبت‌نام را به‌طور کامل سفارشی کنند. این سرویس به‌ویژه برای شرکت‌هایی که نیاز به مدیریت دسترسی به منابع خود برای مشتریان و کاربران خارجی دارند، بسیار مناسب است.

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”یکپارچگی Azure AD با Windows Server برای مدیریت هویت ترکیبی”]ایجاد یکپارچگی بین Azure Active Directory (Azure AD) و Windows Server به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که از مزایای مدیریت هویت و دسترسی ترکیبی بهره‌مند شوند. این یکپارچگی باعث می‌شود که شما بتوانید هویت‌های کاربران را به‌صورت همزمان در محیط‌های ابری (Azure) و محلی (Windows Server) مدیریت کنید و از امکانات مانند Single Sign-On (SSO) و سیاست‌های امنیتی یکپارچه استفاده نمایید.

در این بخش، نحوه یکپارچگی Azure AD با Windows Server برای مدیریت هویت‌های ترکیبی بررسی خواهد شد.

---

مراحل یکپارچگی Azure AD با Windows Server

1. ایجاد یک Azure AD Tenant

• اولین قدم برای یکپارچگی Azure AD با Windows Server، ایجاد یک Azure AD Tenant است. اگر شما قبلاً یک Azure AD Tenant دارید، می‌توانید از آن استفاده کنید.
• وارد Azure Portal شوید و در بخش Azure Active Directory یک Tenant جدید بسازید یا Tenant موجود خود را انتخاب کنید.

2. پیکربندی Azure AD Connect

• Azure AD Connect ابزاری است که به شما این امکان را می‌دهد که هویت‌های محلی را با هویت‌های Azure AD همگام‌سازی کنید.
• برای نصب Azure AD Connect، به وب‌سایت Microsoft بروید و نسخه مناسب این ابزار را دانلود کنید.
• پس از نصب، Azure AD Connect را اجرا کنید و تنظیمات آن را طبق مراحل زیر پیکربندی کنید:
  1. انتخاب نوع همگام‌سازی: انتخاب کنید که آیا می‌خواهید Password Hash Synchronization، Pass-through Authentication یا Federation را استفاده کنید.
  2. پیکربندی همگام‌سازی: وارد اطلاعات Azure AD و اطلاعات Active Directory محلی خود شوید تا ارتباط برقرار شود.
  3. انتخاب OUها (Organizational Units): تعیین کنید که کدام واحدهای سازمانی (OU) در Active Directory محلی همگام‌سازی شوند.

3. پیکربندی Hybrid Identity (هویت ترکیبی)

• Hybrid Identity به شما این امکان را می‌دهد که کاربران در محیط‌های محلی و Azure AD با یک هویت مشترک فعالیت کنند.
• پس از همگام‌سازی Azure AD با Windows Server، کاربران می‌توانند از هویت مشترک خود برای ورود به سیستم‌های محلی و ابری استفاده کنند.
• در این مرحله، شما می‌توانید از سیاست‌های Conditional Access و Multi-Factor Authentication (MFA) برای افزایش امنیت استفاده کنید.

4. فعال‌سازی Azure AD Join برای Windows Server

• در صورتی که می‌خواهید Windows Server به‌صورت مستقیم به Azure AD متصل شود، باید گزینه Azure AD Join را فعال کنید.
• این ویژگی به سرورها و دستگاه‌ها این امکان را می‌دهد که مستقیماً به Azure AD متصل شده و از احراز هویت ابری استفاده کنند.
• برای انجام این کار، باید به بخش Settings > Accounts > Access Work or School بروید و دستگاه خود را به Azure AD پیوند دهید.

5. پیکربندی Single Sign-On (SSO)

• برای تسهیل دسترسی به منابع ابری و محلی با یک هویت واحد، از Single Sign-On (SSO) استفاده کنید.
• این امکان به کاربران این اجازه را می‌دهد که پس از ورود به یک سیستم (چه محلی و چه ابری)، بتوانند به دیگر منابع بدون نیاز به ورود مجدد دسترسی پیدا کنند.
• پس از پیکربندی Azure AD Connect، SSO به‌طور خودکار فعال می‌شود، اما در صورت نیاز به تنظیمات اضافی می‌توانید آن را از طریق Azure AD Connect و تنظیمات سیستم‌عامل مدیریت کنید.

6. تنظیمات Federation Services (اختیاری)

• اگر می‌خواهید از هویت‌های سازمانی محلی به‌عنوان هویت اصلی برای دسترسی به منابع ابری استفاده کنید، می‌توانید از Active Directory Federation Services (AD FS) استفاده کنید.
• AD FS به شما این امکان را می‌دهد که هویت‌های محلی را با Azure AD ارتباط دهید و از ویژگی‌های Federation مانند احراز هویت مبتنی بر SSO در محیط‌های ترکیبی استفاده کنید.

7. مدیریت دسترسی‌ها با Conditional Access

• برای بهبود امنیت و مدیریت دسترسی کاربران به منابع مختلف، می‌توانید از Conditional Access استفاده کنید.
• این ویژگی به شما اجازه می‌دهد که دسترسی به منابع مختلف را بر اساس شرایط مختلف (مانند مکان، دستگاه، وضعیت امنیتی و غیره) مدیریت کنید.
• برای مثال، می‌توانید شرایطی را تنظیم کنید که در آن دسترسی به منابع ابری تنها زمانی مجاز باشد که کاربر از یک دستگاه مدیریت‌شده وارد شده باشد.

8. نظارت و گزارش‌گیری

• پس از پیاده‌سازی یکپارچگی Azure AD و Windows Server، می‌توانید از ابزارهایی مانند Azure AD Logs و Azure AD Sign-ins برای نظارت بر دسترسی‌ها و فعالیت‌های کاربران استفاده کنید.
• این گزارش‌ها می‌توانند به شما کمک کنند که مشکلات امنیتی را شناسایی کرده و فرآیندهای احراز هویت را بهینه‌سازی کنید.

---

مزایای یکپارچگی Azure AD با Windows Server برای مدیریت هویت ترکیبی

1. مدیریت یکپارچه کاربران:
   • با یکپارچگی Azure AD و Windows Server، سازمان‌ها می‌توانند کاربران را در هر دو محیط ابری و محلی با یک هویت مشترک مدیریت کنند.
2. Single Sign-On (SSO):
   • کاربران می‌توانند بدون نیاز به وارد کردن مجدد نام کاربری و رمز عبور به منابع ابری و محلی دسترسی داشته باشند.
3. پشتیبانی از Multi-Factor Authentication (MFA):
   • این یکپارچگی امکان استفاده از احراز هویت چندعاملی را فراهم می‌کند تا امنیت فرآیندهای ورود به سیستم را افزایش دهید.
4. سیاست‌های دسترسی پیشرفته:
   • با استفاده از Conditional Access، می‌توانید دسترسی به منابع را بر اساس شرایط مختلف، مانند موقعیت جغرافیایی، دستگاه مورد استفاده یا وضعیت امنیتی، محدود کنید.
5. مقیاس‌پذیری و انعطاف‌پذیری:
   • با استفاده از Azure AD، سازمان‌ها می‌توانند مقیاس‌پذیری و انعطاف‌پذیری بیشتری در مدیریت هویت‌های کاربران داشته باشند.
6. پشتیبانی از دستگاه‌های مختلف:
   • این یکپارچگی به سازمان‌ها اجازه می‌دهد که دسترسی به منابع را برای دستگاه‌های مختلف، اعم از دستگاه‌های محلی و دستگاه‌های ابری، مدیریت کنند.

---

جمع‌بندی

یکپارچگی Azure AD با Windows Server به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که فرآیندهای احراز هویت و دسترسی کاربران را در محیط‌های ترکیبی به‌صورت یکپارچه و امن مدیریت کنند. این یکپارچگی علاوه بر فراهم کردن امکاناتی مانند Single Sign-On (SSO)، Multi-Factor Authentication (MFA) و Conditional Access، امنیت و راحتی دسترسی به منابع را برای کاربران افزایش می‌دهد و به سازمان‌ها اجازه می‌دهد که هویت‌ها و دسترسی‌ها را در هر دو محیط محلی و ابری مدیریت کنند.

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Azure Managed Identities برای امنیت بهتر در سرویس‌های ابری”]Azure Managed Identities یکی از ویژگی‌های امنیتی قدرتمند در Azure است که به شما این امکان را می‌دهد که به‌طور خودکار و بدون نیاز به مدیریت کلیدهای دسترسی یا اطلاعات شناسایی، هویت‌های امن برای سرویس‌های ابری خود ایجاد و استفاده کنید. این ویژگی برای افزایش امنیت و تسهیل فرآیندهای احراز هویت در سرویس‌های ابری طراحی شده است. با استفاده از Azure Managed Identities، شما می‌توانید به‌راحتی و با کمترین هزینه، منابع و سرویس‌های خود را در Azure مدیریت کنید.

---

انواع Azure Managed Identities

Azure Managed Identities به دو نوع اصلی تقسیم می‌شوند:

1. System-Assigned Managed Identity:
   • این نوع هویت به‌طور خودکار به یک سرویس Azure اختصاص داده می‌شود و در صورت حذف سرویس، هویت آن نیز حذف می‌شود.
   • این نوع Managed Identity به طور اختصاصی به یک سرویس تعلق دارد و به‌طور خودکار برای دسترسی به منابع و سرویس‌های دیگر در Azure پیکربندی می‌شود.
2. User-Assigned Managed Identity:
   • این نوع هویت به یک یا چند سرویس اختصاص داده می‌شود و می‌تواند به‌طور مستقل از سرویس‌ها مدیریت شود.
   • برخلاف نوع System-Assigned، هویت‌های User-Assigned می‌توانند توسط چندین سرویس استفاده شوند و می‌توانند به‌صورت مستقل از سرویس‌های خود ایجاد، حذف یا تغییر داده شوند.

---

نحوه استفاده از Azure Managed Identities

1. فعال‌سازی Managed Identity برای یک سرویس

برای استفاده از Managed Identity، ابتدا باید آن را برای یک سرویس فعال کنید. این سرویس می‌تواند Virtual Machines (VMs)، Azure Functions، App Services یا هر سرویس دیگری در Azure باشد. به طور کلی، مراحل فعال‌سازی Managed Identity به شرح زیر است:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. به بخش سرویس موردنظر خود (مثلاً Virtual Machine یا App Service) بروید.
3. در بخش Identity (هویت) گزینه System Assigned یا User Assigned را فعال کنید.
4. اگر از User Assigned استفاده می‌کنید، هویت‌های ایجادشده را به سرویس‌های موردنظر خود اختصاص دهید.

2. دسترسی به منابع با استفاده از Managed Identity

پس از فعال‌سازی Managed Identity برای سرویس خود، می‌توانید از آن برای دسترسی به منابع مختلف Azure استفاده کنید. به عنوان مثال، شما می‌توانید از Managed Identity برای دسترسی به Azure Key Vault، Azure Storage Accounts و دیگر منابع Azure که نیاز به احراز هویت دارند، استفاده کنید.

برای این کار، باید مجوزهای لازم را برای Managed Identity خود در منابع موردنظر اختصاص دهید. این مجوزها می‌توانند شامل دسترسی‌های خواندن، نوشتن و یا مدیریت منابع باشند.

1. به Azure Key Vault یا هر منبع دیگر موردنظر بروید.
2. در بخش Access Control (IAM)، هویت خود (System-Assigned یا User-Assigned) را اضافه کنید.
3. مجوزهای لازم (مثلاً Reader یا Contributor) را به این هویت اختصاص دهید.

3. استفاده از Managed Identity در کدها

پس از پیکربندی Managed Identity، شما می‌توانید از آن در کدهای خود برای دسترسی به منابع استفاده کنید. در بسیاری از SDKهای Azure، مدیریت هویت به‌طور خودکار انجام می‌شود.

به عنوان مثال، در Azure SDK، شما می‌توانید از Managed Identity به‌طور مستقیم برای دسترسی به منابع استفاده کنید. در اینجا یک نمونه کد برای استفاده از Managed Identity برای دسترسی به Azure Key Vault آورده شده است:

var credential = new ManagedIdentityCredential();
var client = new SecretClient(new Uri("https://<your-keyvault-name>.vault.azure.net/"), credential);

KeyVaultSecret secret = client.GetSecret("<your-secret-name>");
Console.WriteLine(secret.Value);

در این کد، ManagedIdentityCredential برای احراز هویت و دسترسی به Key Vault استفاده می‌شود. از آنجایی که Managed Identity به طور خودکار هویت را مدیریت می‌کند، نیازی به ذخیره‌سازی اطلاعات حساس مانند Client ID یا Secret نیست.

---

مزایای استفاده از Azure Managed Identities

1. افزایش امنیت:
   • Managed Identities از کلیدها و اطلاعات شناسایی برای احراز هویت استفاده نمی‌کنند، بلکه فرآیند احراز هویت به‌طور خودکار و امن توسط Azure انجام می‌شود.
   • به این ترتیب، هیچ‌گونه اطلاعات شناسایی حساس یا کلیدهایی در کدها یا محیط‌های شما ذخیره نمی‌شوند.
2. مدیریت ساده:
   • برای مدیریت هویت‌ها نیازی به نگهداری و چرخش دستی کلیدهای دسترسی نیست. Azure به‌طور خودکار هویت‌ها را برای شما مدیریت می‌کند.
   • همچنین این هویت‌ها می‌توانند به‌صورت خودکار برای دسترسی به منابع مختلف پیکربندی شوند.
3. یکپارچگی با سایر سرویس‌ها:
   • Managed Identity به راحتی با دیگر سرویس‌های Azure مانند Azure Key Vault، Azure Storage، Azure SQL Database و بسیاری دیگر یکپارچه می‌شود.
   • شما می‌توانید از این هویت‌ها برای انجام عملیات‌های مختلف مانند خواندن داده‌ها از Azure Storage یا دسترسی به Secrets در Azure Key Vault استفاده کنید.
4. قابلیت استفاده در انواع مختلف سرویس‌ها:
   • Managed Identity نه‌تنها برای Virtual Machines بلکه برای App Services، Azure Functions و دیگر سرویس‌های Azure نیز قابل استفاده است.
5. کاهش هزینه‌ها و پیچیدگی‌ها:
   • استفاده از Managed Identity برای احراز هویت نیازی به مدیریت پیچیده کلیدها یا استفاده از Service Principals ندارد.
   • این ویژگی به‌طور خودکار از طریق Azure در دسترس است و نیازی به خرید لایسنس یا پیکربندی اضافی ندارد.

---

نکات امنیتی

1. حدود دسترسی: همانطور که با هر هویت دیگری، باید دسترسی‌های دقیق و محدود برای Managed Identity تنظیم شود تا از دسترسی غیرمجاز به منابع جلوگیری شود.
2. مدیریت مجوزها: بهتر است مجوزهای دقیق و محدودی برای هر هویت اختصاص دهید. از اصول Least Privilege پیروی کنید تا فقط دسترسی‌های موردنیاز به منابع مختلف داده شود.
3. نظارت و گزارش‌گیری: از Azure Monitor و Azure Security Center برای نظارت بر دسترسی‌ها و بررسی فعالیت‌های غیرمجاز یا مشکوک استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

استفاده از Azure Managed Identities برای مدیریت هویت‌های امنیتی در سرویس‌های ابری، یک راهکار قدرتمند و امن است که به شما این امکان را می‌دهد که بدون نیاز به مدیریت دستی اطلاعات شناسایی، به منابع Azure دسترسی پیدا کنید. این ویژگی علاوه بر افزایش امنیت، فرآیندهای توسعه و استقرار را ساده‌تر و ایمن‌تر می‌کند. با فعال‌سازی System-Assigned یا User-Assigned Managed Identities و استفاده از آن‌ها در کدهای خود، می‌توانید به راحتی منابع مختلف را در Azure مدیریت کرده و از هویت‌های امن برای دسترسی استفاده کنید.

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 2. مدیریت کانتینرها و Kubernetes در Azure”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”معرفی Azure Kubernetes Service (AKS) و کاربرد آن در محیط‌های ترکیبی”]Azure Kubernetes Service (AKS) یکی از خدمات پلتفرم مدیریت‌شده از سوی مایکروسافت است که به توسعه‌دهندگان و تیم‌های عملیات این امکان را می‌دهد تا Kubernetes را به‌راحتی در محیط‌های ابری Azure پیاده‌سازی و مدیریت کنند. Kubernetes یک سیستم متن‌باز است که برای مدیریت کانتینرها و برنامه‌های آن‌ها در مقیاس بزرگ طراحی شده است. AKS به‌عنوان یک سرویس مدیریت‌شده، پیچیدگی‌های راه‌اندازی، مدیریت و مقیاس‌پذیری Kubernetes را از دوش تیم‌ها برمی‌دارد و باعث می‌شود که تمرکز بیشتر روی توسعه و بهره‌برداری از برنامه‌ها باشد.

---

ویژگی‌ها و قابلیت‌های Azure Kubernetes Service (AKS)

1. مدیریت خودکار و مقیاس‌پذیری:
   • AKS به‌صورت خودکار اجزای مختلف خوشه Kubernetes را مدیریت می‌کند، از جمله مدیریت نودها، نصب و بروزرسانی Kubernetes و مقیاس‌پذیری خوشه.
   • شما می‌توانید با توجه به بار کاری برنامه‌ها، به‌راحتی تعداد نودها را افزایش یا کاهش دهید.
2. یکپارچگی با Azure خدمات مختلف:
   • AKS به‌خوبی با خدمات دیگر Azure مانند Azure Monitor، Azure Active Directory، Azure Storage و Azure Container Registry یکپارچه می‌شود.
   • به این ترتیب، شما می‌توانید نظارت، امنیت و ذخیره‌سازی را برای برنامه‌های خود در Kubernetes به‌راحتی پیکربندی کنید.
3. امنیت بالا:
   • AKS از سیاست‌های امنیتی پیشرفته‌ای مانند Role-Based Access Control (RBAC)، Azure Active Directory (AAD) و Managed Identities برای مدیریت دسترسی و احراز هویت استفاده می‌کند.
   • همچنین، با قابلیت‌هایی مثل Network Policies و Pod Security Policies می‌توانید امنیت شبکه و اجزای خوشه خود را تقویت کنید.
4. پشتیبانی از کانتینرها و میکروسرویس‌ها:
   • AKS به شما این امکان را می‌دهد که کانتینرها و میکروسرویس‌های خود را به‌راحتی مستقر و مدیریت کنید.
   • با استفاده از Helm charts و ابزارهای دیگر، شما می‌توانید به راحتی برنامه‌ها را پیاده‌سازی، به‌روز رسانی و مقیاس‌پذیر کنید.
5. نظارت و مدیریت با Azure Monitor:
   • Azure Monitor و Azure Log Analytics به شما این امکان را می‌دهند که به‌طور مداوم وضعیت عملکرد و سلامت خوشه‌های AKS خود را پیگیری کنید.
   • شما می‌توانید هشدارهایی برای شرایط خاص تنظیم کنید و به‌طور دقیق‌تر مشکلات را شناسایی و رفع کنید.

---

کاربرد AKS در محیط‌های ترکیبی (Hybrid Environments)

محیط‌های ترکیبی به محیط‌هایی اطلاق می‌شود که شامل ترکیبی از منابع On-Premises و Cloud هستند. Azure Kubernetes Service می‌تواند در این محیط‌ها نقش مهمی ایفا کند و به‌طور خاص مزایای زیر را فراهم آورد:

1. یکپارچگی بین محیط‌های محلی و Azure

• با استفاده از AKS، شما می‌توانید اپلیکیشن‌های خود را در هر دو محیط محلی (On-Premises) و ابری Azure اجرا کنید.
• این امکان به شما این اجازه را می‌دهد که منابع خود را در خوشه‌های Kubernetes در هر دو محیط ترکیب کرده و آن‌ها را به‌طور همزمان مدیریت کنید.
• ابزارهایی مانند Azure Arc به شما این امکان را می‌دهند که خوشه‌های Kubernetes را در هر محیطی (چه در Azure و چه On-Premises) مدیریت کرده و مقیاس‌پذیری و امنیت آن‌ها را به‌طور یکپارچه در سطح جهانی پیاده‌سازی کنید.

2. مقیاس‌پذیری انعطاف‌پذیر

• در محیط‌های ترکیبی، ممکن است نیاز به مقیاس‌پذیری یکپارچه بین محیط‌های مختلف داشته باشید. AKS با پشتیبانی از Auto-scaling و Cluster Autoscaler این مقیاس‌پذیری را به‌راحتی فراهم می‌کند.
• شما می‌توانید تصمیم بگیرید که کدام قسمت از برنامه‌ها باید در محیط ابری و کدام قسمت‌ها باید در محیط On-Premises اجرا شوند، و در هر دو محیط مقیاس‌پذیری را انجام دهید.

3. دسترسی به منابع Cloud و On-Premises به‌طور یکپارچه

• AKS به شما این امکان را می‌دهد که به منابع مختلف مانند Azure Storage، Azure SQL، و Azure Active Directory به‌طور یکپارچه دسترسی داشته باشید.
• همچنین، می‌توانید منابع محلی خود را از طریق VPN یا ExpressRoute به AKS متصل کرده و ارتباطات بین منابع محلی و ابری را به‌راحتی مدیریت کنید.

4. مدیریت آسان میکروسرویس‌ها در محیط‌های ترکیبی

• میکروسرویس‌ها به‌طور طبیعی برای محیط‌های ترکیبی بسیار مناسب هستند، زیرا هر میکروسرویس می‌تواند به‌صورت مستقل از دیگر میکروسرویس‌ها مدیریت و مقیاس‌پذیر باشد.
• AKS به شما این امکان را می‌دهد که میکروسرویس‌های خود را به‌راحتی مدیریت کرده و از قابلیت‌هایی مانند Helm برای استقرار و مدیریت این میکروسرویس‌ها استفاده کنید.

5. پشتیبان‌گیری و بازیابی Disaster Recovery در محیط‌های ترکیبی

• AKS می‌تواند بخشی از استراتژی Disaster Recovery شما در محیط‌های ترکیبی باشد. شما می‌توانید استقرار خود را در Azure و On-Premises به‌طور همزمان پشتیبان‌گیری کرده و در صورت بروز مشکل در یکی از محیط‌ها، بازیابی سریع را از محیط دیگر داشته باشید.
• AKS به‌راحتی از Azure Backup و Azure Site Recovery برای پشتیبان‌گیری و بازیابی استفاده می‌کند.

6. بهینه‌سازی هزینه‌ها در محیط‌های ترکیبی

• با استفاده از AKS، شما می‌توانید منابع خود را در Azure و On-Premises به‌طور بهینه ترکیب کرده و از مقیاس‌پذیری و انعطاف‌پذیری AKS برای بهینه‌سازی هزینه‌ها استفاده کنید.
• شما می‌توانید تصمیم بگیرید که در چه زمانی از منابع محلی خود استفاده کنید و در چه زمانی از منابع Azure برای مقیاس‌پذیری و عملکرد بهتر استفاده کنید.

---

جمع بندی

Azure Kubernetes Service (AKS) یک ابزار قدرتمند برای مدیریت و استقرار کانتینرها و میکروسرویس‌ها در محیط‌های ابری Azure است. این سرویس با قابلیت‌های مقیاس‌پذیری، امنیت بالا، و یکپارچگی با سایر سرویس‌های Azure، به‌ویژه در محیط‌های ترکیبی (Hybrid Environments) ارزشمند است. با استفاده از AKS، شما می‌توانید منابع محلی و ابری خود را به‌طور یکپارچه مدیریت کرده و از مزایای امنیتی، مقیاس‌پذیری و انعطاف‌پذیری آن بهره‌برداری کنید. AKS همچنین یک گزینه عالی برای پیاده‌سازی استراتژی‌های Disaster Recovery و بهینه‌سازی هزینه‌ها در محیط‌های ترکیبی به‌شمار می‌آید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیاده‌سازی و پیکربندی AKS برای اجرای کانتینرها”]Azure Kubernetes Service (AKS) به شما این امکان را می‌دهد که به‌راحتی خوشه‌های Kubernetes را در Azure راه‌اندازی کرده و کانتینرها را مدیریت کنید. این بخش به شما نشان می‌دهد که چگونه AKS را برای اجرای کانتینرها پیکربندی و پیاده‌سازی کنید.

مراحل پیاده‌سازی AKS برای اجرای کانتینرها

1. ایجاد یک حساب Azure و نصب Azure CLI

قبل از شروع، شما باید یک حساب کاربری Azure داشته باشید. همچنین برای مدیریت منابع از طریق خط فرمان، باید Azure CLI را نصب کرده باشید.

• برای نصب Azure CLI می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

  curl -sL https://aka.ms/InstallAzureCLIDeb | sudo bash
  

2. ورود به حساب Azure

پس از نصب Azure CLI، وارد حساب خود در Azure شوید:

az login

3. ایجاد یک Resource Group

ابتدا باید یک Resource Group ایجاد کنید تا منابع AKS در آن قرار گیرند.

az group create --name myResourceGroup --location eastus

4. ایجاد خوشه AKS

برای ایجاد خوشه AKS، از دستور زیر استفاده کنید:

az aks create --resource-group myResourceGroup --name myAKSCluster --node-count 3 --enable-addons monitoring --generate-ssh-keys

• --node-count: تعداد نودهایی که می‌خواهید در خوشه AKS داشته باشید.
• --enable-addons monitoring: فعال‌سازی نظارت بر خوشه AKS با استفاده از Azure Monitor.
• --generate-ssh-keys: ایجاد کلید SSH برای دسترسی به نودهای خوشه.

5. دریافت اطلاعات خوشه AKS

پس از ایجاد خوشه، باید اطلاعات اتصال به خوشه را دریافت کنید. برای این کار، از دستور زیر استفاده کنید:

az aks get-credentials --resource-group myResourceGroup --name myAKSCluster

6. بررسی وضعیت خوشه AKS

برای اطمینان از این که خوشه AKS به درستی راه‌اندازی شده است، می‌توانید وضعیت آن را با استفاده از دستور زیر بررسی کنید:

kubectl get nodes

این دستور باید لیستی از نودهای خوشه AKS شما را نشان دهد.

7. ساخت و استقرار کانتینر در AKS

حالا که خوشه AKS شما آماده است، می‌توانید کانتینرها را بر روی آن استقرار دهید. در اینجا یک مثال از نحوه ساخت و استقرار یک کانتینر در AKS آورده شده است:

1. ساخت Docker Image: ابتدا یک Dockerfile برای برنامه خود ایجاد کرده و سپس Docker Image را بسازید:

   # Example Dockerfile
   FROM nginx:latest
   COPY ./index.html /usr/share/nginx/html/index.html
   

   حالا Docker Image را بسازید:

   docker build -t myapp:v1 .
   

2. بارگذاری Docker Image به Azure Container Registry: برای ذخیره‌سازی Docker Images در Azure، باید از Azure Container Registry استفاده کنید. ابتدا یک Azure Container Registry بسازید:

   az acr create --resource-group myResourceGroup --name myACR --sku Basic
   

   سپس Docker Image را به ACR ارسال کنید:

   az acr login --name myACR
   docker tag myapp:v1 myacr.azurecr.io/myapp:v1
   docker push myacr.azurecr.io/myapp:v1
   

3. ایجاد Deployment برای استقرار کانتینر: حالا که Docker Image در Azure Container Registry موجود است، باید آن را در خوشه AKS مستقر کنید. یک فایل YAML برای Deployment ایجاد کنید:

   apiVersion: apps/v1
   kind: Deployment
   metadata:
     name: myapp-deployment
   spec:
     replicas: 2
     selector:
       matchLabels:
         app: myapp
     template:
       metadata:
         labels:
           app: myapp
       spec:
         containers:
         - name: myapp
           image: myacr.azurecr.io/myapp:v1
           ports:
           - containerPort: 80
   

   سپس با استفاده از دستور زیر Deployment را در AKS استقرار دهید:

   kubectl apply -f myapp-deployment.yaml
   

8. ایجاد یک Service برای دسترسی به کانتینرها

برای این که بتوانید به کانتینرهای خود از خارج خوشه AKS دسترسی داشته باشید، باید یک سرویس (Service) ایجاد کنید. یک فایل YAML برای Service ایجاد کنید:

apiVersion: v1
kind: Service
metadata:
  name: myapp-service
spec:
  selector:
    app: myapp
  ports:
    - protocol: TCP
      port: 80
      targetPort: 80
  type: LoadBalancer

سپس با استفاده از دستور زیر سرویس را ایجاد کنید:

kubectl apply -f myapp-service.yaml

9. دسترسی به اپلیکیشن

پس از راه‌اندازی سرویس، برای دسترسی به اپلیکیشن از طریق یک IP عمومی، از دستور زیر استفاده کنید:

kubectl get svc myapp-service

این دستور IP عمومی که برای دسترسی به کانتینرها استفاده می‌شود را به شما نشان خواهد داد.

10. نظارت بر وضعیت خوشه و اپلیکیشن‌ها

می‌توانید وضعیت کانتینرها و پادهای خوشه خود را با استفاده از دستور زیر مشاهده کنید:

kubectl get pods

همچنین می‌توانید از Azure Monitor و Log Analytics برای نظارت دقیق‌تر استفاده کنید.

---

جمع‌بندی

با استفاده از Azure Kubernetes Service (AKS)، شما می‌توانید به‌راحتی خوشه‌های Kubernetes را برای اجرای کانتینرها در Azure راه‌اندازی و پیکربندی کنید. مراحل بالا شامل ایجاد خوشه AKS، بارگذاری Docker Images به Azure Container Registry، استقرار کانتینرها در خوشه، و دسترسی به کانتینرها از طریق سرویس‌ها می‌شود. همچنین با استفاده از ابزارهای نظارتی Azure، می‌توانید وضعیت اپلیکیشن‌ها و خوشه‌های خود را پیگیری کنید و مشکلات احتمالی را شناسایی کنید.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”یکپارچگی Windows Server با Kubernetes و اجرای کانتینرهای Windows در Azure”]در گذشته، Kubernetes تنها از کانتینرهای Linux پشتیبانی می‌کرد، اما با بهبودهای اخیر، اجرای کانتینرهای Windows نیز در Kubernetes به‌ویژه در محیط Azure امکان‌پذیر شده است. این بخش به بررسی نحوه یکپارچه‌سازی Windows Server با Kubernetes و اجرای کانتینرهای Windows در Azure Kubernetes Service (AKS) می‌پردازد.

---

مفاهیم پایه

• کانتینر ویندوز: کانتینرهایی که روی Windows Server اجرا می‌شوند و با استفاده از Windows Kernel اجرا می‌گردند.
• Node ویندوزی در Kubernetes: برای اجرای کانتینرهای Windows باید در خوشه Kubernetes نودهای Windows اضافه شود.
• AKS Mixed Node Pools: AKS از نودهای لینوکسی و ویندوزی به صورت همزمان در یک خوشه پشتیبانی می‌کند.

---

پیش‌نیازها

• Azure CLI نصب‌شده
• حساب Azure با دسترسی کامل
• نصب ابزار kubectl
• Windows Server 2019 یا بالاتر برای نودهای ویندوزی

---

مراحل پیاده‌سازی

۱. ایجاد Resource Group

az group create --name myAKSGroup --location eastus

۲. ایجاد خوشه AKS اولیه با نود لینوکسی

az aks create \
  --resource-group myAKSGroup \
  --name myAKSCluster \
  --node-count 1 \
  --enable-addons monitoring \
  --generate-ssh-keys \
  --node-osdisk-size 60 \
  --vm-set-type VirtualMachineScaleSets \
  --load-balancer-sku standard \
  --network-plugin azure

۳. افزودن Node Pool برای Windows

az aks nodepool add \
  --resource-group myAKSGroup \
  --cluster-name myAKSCluster \
  --os-type Windows \
  --name winpool \
  --node-count 2 \
  --node-vm-size Standard_D2s_v3

---

۴. دریافت دسترسی به خوشه

az aks get-credentials --resource-group myAKSGroup --name myAKSCluster

---

۵. ساخت Docker Image ویندوزی

برای مثال یک اپلیکیشن ASP.NET:

# Dockerfile برای Windows Container
FROM mcr.microsoft.com/dotnet/framework/aspnet:4.8
COPY ./MyApp/ /inetpub/wwwroot

ساخت ایمیج:

docker build -t myapp-win:v1 .

---

۶. ارسال Image به Azure Container Registry

az acr create --resource-group myAKSGroup --name myacrregistry --sku Basic
az acr login --name myacrregistry

docker tag myapp-win:v1 myacrregistry.azurecr.io/myapp-win:v1
docker push myacrregistry.azurecr.io/myapp-win:v1

---

۷. ایجاد Secret برای دسترسی به ACR از داخل خوشه AKS

kubectl create secret docker-registry acr-auth \
  --docker-server=myacrregistry.azurecr.io \
  --docker-username=<ACR_USERNAME> \
  --docker-password=<ACR_PASSWORD> \
  --docker-email=<EMAIL>

---

۸. ساخت Deployment برای کانتینر ویندوزی

apiVersion: apps/v1
kind: Deployment
metadata:
  name: winapp-deployment
spec:
  replicas: 1
  selector:
    matchLabels:
      app: winapp
  template:
    metadata:
      labels:
        app: winapp
    spec:
      nodeSelector:
        "kubernetes.io/os": windows
      containers:
      - name: winapp
        image: myacrregistry.azurecr.io/myapp-win:v1
        ports:
        - containerPort: 80
      imagePullSecrets:
      - name: acr-auth

---

۹. ایجاد Service از نوع LoadBalancer

apiVersion: v1
kind: Service
metadata:
  name: winapp-service
spec:
  selector:
    app: winapp
  ports:
    - protocol: TCP
      port: 80
      targetPort: 80
  type: LoadBalancer

استقرار:

kubectl apply -f winapp-deployment.yaml
kubectl apply -f winapp-service.yaml

---

۱۰. دسترسی به اپلیکیشن

پس از چند دقیقه، با اجرای دستور زیر می‌توانید آدرس IP عمومی را مشاهده کرده و اپلیکیشن خود را مشاهده کنید:

kubectl get svc winapp-service

---

جمع‌بندی

در این بخش، یاد گرفتیم که چگونه با استفاده از AKS Mixed Node Pools نودهای ویندوزی به خوشه Kubernetes اضافه کنیم و سپس کانتینرهای ویندوز را در Azure اجرا کنیم. این قابلیت به سازمان‌ها امکان می‌دهد تا اپلیکیشن‌های سنتی ویندوز را نیز به محیط Kubernetes مهاجرت دهند، و از مزایای مقیاس‌پذیری، مانیتورینگ و خودکارسازی Kubernetes بهره‌مند شوند.

اگر بخوای، می‌تونیم مرحله بعدی رو به اجرای CI/CD برای کانتینرهای ویندوزی با Azure DevOps اختصاص بدیم. دوست داری ادامه بدیم؟

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”استفاده از Azure Container Registry (ACR) برای مدیریت ایمیج‌های کانتینری”]Azure Container Registry (ACR) یک سرویس مدیریت‌شده از طرف مایکروسافت است که امکان ذخیره‌سازی، مدیریت و توزیع ایمیج‌های کانتینری مبتنی بر Docker و OCI را در اختیار شما قرار می‌دهد. این سرویس به‌ویژه برای یکپارچه‌سازی با Azure Kubernetes Service (AKS)، Azure DevOps و سایر سرویس‌های Azure طراحی شده است.

---

مزایای استفاده از ACR

• ذخیره و نگهداری امن ایمیج‌های خصوصی
• پشتیبانی از Webhook برای اطلاع‌رسانی تغییرات
• امکان استفاده در سناریوهای CI/CD
• یکپارچگی کامل با Azure AD برای کنترل دسترسی
• قابلیت Geo-replication برای دسترسی سریع در نقاط مختلف

---

انواع SKU در ACR

سطح	توضیح	ویژگی‌ها
Basic	برای پروژه‌های کوچک	کمترین هزینه، محدودیت در حجم و نرخ انتقال
Standard	برای استفاده تولیدی	تعادل میان قابلیت و هزینه
Premium	برای سازمان‌های بزرگ	پشتیبانی از Geo-replication، شبکه خصوصی، RBAC و …

---

مراحل پیاده‌سازی Azure Container Registry

۱. ایجاد Azure Container Registry

az acr create \
  --resource-group myResourceGroup \
  --name myacrregistry \
  --sku Standard \
  --admin-enabled true

مقدار --admin-enabled true به شما اجازه می‌دهد تا با استفاده از یوزرنیم و پسورد به registry لاگین کنید.

---

۲. ورود به ACR

az acr login --name myacrregistry

در صورتی که Docker نصب باشد، به صورت خودکار اطلاعات لاگین در Docker config ذخیره می‌شود.

---

۳. ساخت Docker Image و Push به ACR

ساخت ایمیج:

docker build -t myacrregistry.azurecr.io/myapp:latest .

Push کردن:

docker push myacrregistry.azurecr.io/myapp:latest

---

۴. مشاهده لیست ایمیج‌ها

az acr repository list --name myacrregistry --output table

---

۵. تنظیم دسترسی با Azure AD

برای اینکه سرویس‌هایی مثل AKS یا Azure DevOps به ACR دسترسی داشته باشند، می‌توان از Managed Identity یا Role Assignment استفاده کرد:

az role assignment create \
  --assignee <aks_client_id> \
  --scope $(az acr show --name myacrregistry --query id --output tsv) \
  --role AcrPull

---

۶. استفاده از ایمیج‌ها در Kubernetes (AKS)

در فایل Deployment، به جای image از آدرس ACR استفاده کنید:

image: myacrregistry.azurecr.io/myapp:latest

اگر از Azure AD استفاده می‌کنید و تنظیمات RBAC به درستی انجام شده، نیازی به تعریف imagePullSecrets نیست.

---

۷. مدیریت Lifecycle و حذف ایمیج‌های قدیمی

می‌توان از قابلیت Retention Policy برای حذف اتوماتیک ایمیج‌های بدون استفاده استفاده کرد:

az acr config retention update \
  --registry myacrregistry \
  --status enabled \
  --days 30 \
  --type UntaggedManifests

---

جمع‌بندی

استفاده از Azure Container Registry یک راهکار امن، سریع و قابل مقیاس برای مدیریت ایمیج‌های کانتینری است. یکپارچگی با Azure Kubernetes Service، Azure DevOps، و کنترل دسترسی مبتنی بر Azure AD این سرویس را به گزینه‌ای مناسب برای سازمان‌هایی که در محیط‌های ترکیبی یا ابری فعالیت می‌کنند تبدیل کرده است.

اگر مایل باشی، در مرحله بعدی می‌تونیم به تنظیم Webhook در ACR برای اطلاع‌رسانی خودکار به Azure DevOps یا Jenkins بپردازیم. دوست داری وارد اون قسمت بشیم؟

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 3. ادغام Windows Server با Azure App Services”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”راه‌اندازی و اجرای Azure App Service برای میزبانی برنامه‌های تحت وب”]Azure App Service یک پلتفرم مدیریت‌شده برای میزبانی و اجرای برنامه‌های وب، APIها، و بک‌اند موبایل است. این سرویس امکان اجرای برنامه‌ها با زبان‌های مختلف (مانند .NET، Node.js، Java، PHP، Python و Ruby) را فراهم کرده و ویژگی‌هایی چون اسکیل خودکار، CI/CD، امنیت، مانیتورینگ و اتصال به دیتابیس‌ها را بدون نیاز به مدیریت زیرساخت در اختیار توسعه‌دهندگان قرار می‌دهد.

---

۱. انتخاب نوع App Service Plan

قبل از ایجاد یک App Service، باید یک App Service Plan تعریف شود که مشخص می‌کند منابع اختصاص‌داده‌شده برای برنامه چیست:

• Free / Shared: برای تست و پروژه‌های کوچک
• Basic: دارای منابع اختصاصی با قابلیت اختصاص IP
• Standard / Premium: دارای Auto-Scaling، SSL، Backup و ویژگی‌های بیشتر

---

۲. ایجاد App Service Plan و Web App با Azure CLI

az group create --name myResourceGroup --location eastus

az appservice plan create \
  --name myAppServicePlan \
  --resource-group myResourceGroup \
  --sku B1

az webapp create \
  --name mywebappdemo \
  --resource-group myResourceGroup \
  --plan myAppServicePlan \
  --runtime "DOTNETCORE:6.0"

برای دیگر پلتفرم‌ها، می‌توان از مقادیر --runtime مختلف مانند NODE:18-lts, PHP:8.1, PYTHON:3.9, JAVA:17-java11 استفاده کرد.

---

۳. انتشار برنامه به Azure Web App

برای .NET می‌توان از دستور dotnet publish استفاده کرد و سپس با ابزار zip deploy فایل را به App Service انتقال داد:

dotnet publish -c Release -o ./publish

az webapp deploy \
  --resource-group myResourceGroup \
  --name mywebappdemo \
  --src-path ./publish \
  --type zip

یا برای برنامه‌های Node.js و سایر زبان‌ها از GitHub یا FTP نیز می‌توان استفاده کرد.

---

۴. اتصال به دیتابیس (مانند Azure SQL)

az sql server create \
  --name mydbserver \
  --resource-group myResourceGroup \
  --location eastus \
  --admin-user adminuser \
  --admin-password MyS3cur3P@ssword

az sql db create \
  --resource-group myResourceGroup \
  --server mydbserver \
  --name mydatabase \
  --service-objective S0

و در App Settings برنامه:

az webapp config appsettings set \
  --name mywebappdemo \
  --resource-group myResourceGroup \
  --settings "ConnectionStrings__DefaultConnection=Server=tcp:mydbserver.database.windows.net;Database=mydatabase;User ID=adminuser;Password=MyS3cur3P@ssword;"

---

۵. فعال‌سازی SSL برای دامنه سفارشی

az webapp config ssl upload \
  --name mywebappdemo \
  --resource-group myResourceGroup \
  --certificate-file cert.pfx \
  --certificate-password MyCertPassword

az webapp config ssl bind \
  --name mywebappdemo \
  --resource-group myResourceGroup \
  --certificate-thumbprint <THUMBPRINT> \
  --ssl-type SNI \
  --hostname www.example.com

---

۶. تنظیم Auto-Scaling

az monitor autoscale create \
  --resource-group myResourceGroup \
  --resource myAppServicePlan \
  --resource-type Microsoft.Web/serverfarms \
  --name autoscaleSetting \
  --min-count 1 \
  --max-count 5 \
  --count 1

---

۷. فعال‌سازی CI/CD با GitHub

az webapp deployment source config \
  --name mywebappdemo \
  --resource-group myResourceGroup \
  --repo-url https://github.com/username/repo-name \
  --branch main \
  --manual-integration

---

جمع‌بندی

Azure App Service یک راهکار قدرتمند و مدیریت‌شده برای میزبانی برنامه‌های وب در مقیاس‌های مختلف است. این سرویس با قابلیت‌هایی مانند Auto-Scaling، CI/CD، امنیت سطح بالا و پشتیبانی از چندین زبان برنامه‌نویسی، انتخاب مناسبی برای سناریوهای تولیدی و تستی محسوب می‌شود. به‌کمک ابزارهایی مانند Azure CLI، Portal، یا DevOps می‌توان برنامه‌ها را به‌سادگی پیاده‌سازی و مدیریت کرد.

اگر بخوای، در ادامه می‌تونیم بریم سراغ مانیتورینگ و لاگ‌گیری در Azure App Service با استفاده از Azure Monitor و Application Insights. دوست داری؟

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”پیکربندی Azure Functions برای پردازش رویدادمحور و اجرای اسکریپت‌های سروری”]Azure Functions یک سرویس بدون سرور (serverless) در Azure است که به شما اجازه می‌دهد کدهایی با هدف خاص را به‌صورت رویدادمحور اجرا کنید، بدون نیاز به مدیریت زیرساخت سرور. این سرویس برای پردازش پیام‌ها، زمان‌بندی وظایف، واکنش به تغییرات در Blob Storage یا پیام‌های Service Bus، و اجرای اسکریپت‌های اتوماسیون بسیار مناسب است.

---

۱. ایجاد Function App در Azure

می‌توان Function App را از طریق Azure Portal یا Azure CLI ایجاد کرد.

az group create --name myResourceGroup --location eastus

az storage account create \
  --name mystorageaccountfunc \
  --location eastus \
  --resource-group myResourceGroup \
  --sku Standard_LRS

az functionapp create \
  --resource-group myResourceGroup \
  --consumption-plan-location eastus \
  --runtime python \
  --functions-version 4 \
  --name myfunctionappdemo \
  --storage-account mystorageaccountfunc

می‌توان --runtime را با مقادیری مثل dotnet, node, python, java, powershell تنظیم کرد.

---

۲. ساخت یک تابع ساده برای پردازش رویداد HTTP

در محیط لوکال با Azure Functions Core Tools:

func init MyFunctionProj --python

cd MyFunctionProj

func new --name HttpTriggerDemo --template "HTTP trigger"

فایل HttpTriggerDemo/__init__.py شامل:

import logging
import azure.functions as func

def main(req: func.HttpRequest) -> func.HttpResponse:
    logging.info('HTTP trigger function processed a request.')
    name = req.params.get('name')
    return func.HttpResponse(f"Hello, {name or 'World'}!")

---

۳. اجرای Function به‌صورت محلی

func start

---

۴. استقرار تابع در Azure

ابتدا باید وارد Azure شوید:

az login

سپس از داخل پروژه:

func azure functionapp publish myfunctionappdemo

---

۵. پیکربندی Triggerهای دیگر مانند Blob Storage، Timer و Queue

مثال: تابع زمان‌بندی‌شده (Timer Trigger)

func new --name TimerTriggerDemo --template "Timer trigger"

و در فایل function.json:

{
  "bindings": [
    {
      "name": "myTimer",
      "type": "timerTrigger",
      "direction": "in",
      "schedule": "0 */5 * * * *"
    }
  ]
}

این تابع هر ۵ دقیقه اجرا می‌شود.

---

مثال: تابع Blob Trigger

برای واکنش به آپلود فایل در Blob Storage:

func new --name BlobTriggerDemo --template "Blob trigger"

در function.json:

{
  "bindings": [
    {
      "name": "myblob",
      "type": "blobTrigger",
      "direction": "in",
      "path": "sample-container/{name}",
      "connection": "AzureWebJobsStorage"
    }
  ]
}

---

۶. مدیریت App Settings و متغیرهای محیطی

az functionapp config appsettings set \
  --name myfunctionappdemo \
  --resource-group myResourceGroup \
  --settings "MySetting=SomeValue"

---

۷. اتصال به منابع دیگر مانند SQL یا API

در داخل تابع می‌توان از کتابخانه‌های استاندارد برای اتصال به منابع استفاده کرد:

import pyodbc
conn = pyodbc.connect('DRIVER={ODBC Driver 17 for SQL Server};SERVER=...;UID=...;PWD=...')

---

۸. مانیتورینگ و لاگ‌گیری

می‌توانید از Azure Application Insights استفاده کنید:

az monitor app-insights component create \
  --app myfuncinsights \
  --location eastus \
  --resource-group myResourceGroup

az functionapp config appsettings set \
  --name myfunctionappdemo \
  --resource-group myResourceGroup \
  --settings "APPINSIGHTS_INSTRUMENTATIONKEY=<key>"

---

جمع‌بندی

Azure Functions راهکاری بسیار مؤثر برای پردازش رویدادها، زمان‌بندی وظایف، و اجرای اسکریپت‌های سروری بدون دغدغه زیرساخت است. با پشتیبانی از زبان‌های مختلف و ادغام عمیق با دیگر سرویس‌های Azure، امکان ساخت اتوماسیون‌های پیچیده و مقیاس‌پذیر را فراهم می‌کند.

اگر بخوای، می‌تونم مثال‌هایی هم برای ادغام Azure Functions با Service Bus یا Event Grid برات بنویسم. دوست داری ادامه بدیم؟

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”یکپارچه‌سازی Windows Server با Azure Logic Apps برای خودکارسازی فرآیندهای سازمانی”]Azure Logic Apps یک سرویس ابری است که به شما اجازه می‌دهد فرآیندهای خودکار و جریان‌های کاری پیچیده را طراحی و اجرا کنید. با استفاده از این سرویس می‌توان کارهای مختلفی نظیر ارسال ایمیل، یکپارچه‌سازی با سیستم‌های مختلف (مثلاً Salesforce، Dynamics 365، SQL Server، یا Windows Server) و حتی اتصال به وب‌سرویس‌ها و APIهای مختلف را خودکار کرد.

در این بخش، نحوه یکپارچه‌سازی Windows Server با Azure Logic Apps برای خودکارسازی فرآیندهای سازمانی را توضیح خواهیم داد. به‌عنوان مثال، می‌توانیم یک روند خودکار برای ثبت لاگ‌های مربوط به خطاهای سیستم در Windows Server و ارسال آن‌ها به یک تیم خاص از طریق ایمیل یا Slack تنظیم کنیم.

---

۱. ایجاد یک Logic App جدید در Azure

برای شروع، ابتدا باید یک Logic App در Azure ایجاد کنید. این کار را می‌توان از طریق Azure Portal انجام داد:

1. وارد Azure Portal شوید.
2. در نوار جستجو “Logic Apps” را جستجو کنید.
3. روی “Create” کلیک کنید تا یک Logic App جدید بسازید.
4. اطلاعات مورد نیاز مانند نام، گروه منابع و منطقه را وارد کنید.
5. روی “Review + Create” کلیک کنید و سپس “Create” را بزنید.

---

۲. طراحی جریان کاری (Workflow) در Logic Apps

بعد از ایجاد Logic App، باید جریان کاری خود را طراحی کنید. برای این کار:

1. از Azure Portal وارد Logic App جدید خود شوید.
2. روی “Edit” کلیک کنید تا وارد صفحه طراحی Logic App شوید.
3. برای شروع، باید یک Trigger (رویداد) برای Logic App تنظیم کنید. این Trigger می‌تواند یک رویداد از Windows Server باشد.

مثال: راه‌اندازی یک Logic App برای ثبت لاگ‌ها از Windows Server به Azure Monitor و ارسال ایمیل

در این مثال، فرض کنید که می‌خواهید هر زمان که یک خطا در Windows Server ایجاد شد، آن خطا را در Azure Monitor ذخیره کرده و یک ایمیل به تیم مربوطه ارسال کنید.

گام‌های تنظیم:

1. Trigger از نوع Event Grid:
   • از “When a resource event occurs” به‌عنوان Trigger استفاده کنید. این Event Grid می‌تواند اتفاقات مختلفی نظیر مشکلات سیستم یا خطاهای ویندوز را ارسال کند.
   • برای اتصال به Windows Server، باید Event Grid را با منابع مربوطه مانند Windows Event Logs یکپارچه کنید.
2. اتصال به Azure Monitor:
   • استفاده از Azure Monitor برای جمع‌آوری و ذخیره لاگ‌ها.
   • از Action “Add a row to a table” یا “Create an alert” برای ذخیره‌سازی داده‌ها در Azure Monitor استفاده کنید.
3. ارسال ایمیل:
   • بعد از ایجاد Alert در Azure Monitor، از “Send an email” برای ارسال ایمیل به تیم مربوطه استفاده کنید.
   • می‌توانید از “Send a message to Slack” یا “Post a message to Teams” هم استفاده کنید.

---

۳. یکپارچه‌سازی Windows Server با Event Grid

برای دریافت رویدادها از Windows Server، باید Event Grid را تنظیم کنید تا رویدادهای مختلف Windows Server را ارسال کند. این کار از طریق نصب یک Agent بر روی Windows Server انجام می‌شود که بتواند رویدادهای موردنظر را به Event Grid ارسال کند.

مراحل:

1. نصب Agent Event Grid: این کار را می‌توانید از طریق Azure Monitoring Agent یا Windows Event Forwarding انجام دهید.
2. پیکربندی Event Grid Subscription:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به “Event Grid” بروید و یک Subscription جدید بسازید.
   • Subscription را به منبع Event مورد نظر (Windows Server) متصل کنید.
3. ارتباط با Logic App:
   • بعد از ایجاد Subscription، Logic App را به عنوان Endpoint برای رویدادهای ارسال شده از Event Grid تنظیم کنید.

---

۴. پیکربندی Actionها برای خودکارسازی فرآیندها

در Logic App، شما می‌توانید با استفاده از Actions مختلف، خودکارسازی‌های مورد نظر خود را انجام دهید. برای مثال:

• ارسال گزارش به ایمیل: اگر خطایی در Windows Server رخ دهد، می‌توانید با استفاده از Action “Send an Email (V2)” از Outlook یا Gmail به تیم مربوطه ایمیل ارسال کنید.
• ارسال پیام به Slack یا Teams: اگر ترجیح می‌دهید از پیام‌رسان‌های تیمی برای اطلاع‌رسانی استفاده کنید، می‌توانید از Action “Post message to Slack” یا “Send message to Microsoft Teams” استفاده کنید.

۵. تست و اعتبارسنجی

پس از پیکربندی Logic App و اتصال به Event Grid و Windows Server، باید از درستی عملکرد آن اطمینان حاصل کنید.

1. ایجاد رویداد آزمایشی در Windows Server: برای این کار می‌توانید به‌صورت دستی یک خطای سیستم ایجاد کنید.
2. بررسی Logic App: پس از وقوع رویداد، بررسی کنید که آیا Logic App به درستی کار کرده است و آیا ایمیل یا پیام موردنظر ارسال شده است.

---

جمع‌بندی

با استفاده از Azure Logic Apps می‌توانید فرآیندهای خودکار مختلف را برای یکپارچه‌سازی Windows Server با سایر سرویس‌ها طراحی کنید. این یکپارچه‌سازی می‌تواند شامل ارسال ایمیل‌ها، ذخیره‌سازی لاگ‌ها، یا حتی اجرای فرآیندهای پیچیده‌تر باشد. با پیکربندی صحیح، Logic Apps می‌تواند به‌طور مؤثر برای خودکارسازی فرآیندهای روزانه در سازمان‌ها استفاده شود.

اگر نیاز به جزئیات بیشتری در هر بخش دارید یا سوال خاصی دارید، خوشحال می‌شوم کمک کنم!

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها”]بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از مراحل حیاتی برای اطمینان از عملکرد صحیح استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مشکلات موجود در بازیابی داده‌ها و عملیات‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهینه‌سازی و بهبود این فرآیندها را انجام دهید.

در این بخش، به بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) پرداخته می‌شود و نحوه بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی را توضیح خواهیم داد.

---

۱. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup

گزارش‌های بازیابی در Azure Backup اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت و نتایج عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی ارائه می‌دهند. بررسی این گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که عملیات بازیابی به‌درستی انجام شده و در صورت بروز مشکل، آن را شناسایی و برطرف کنید.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • در این بخش، می‌توانید به گزارش‌های Backup Jobs و Restore Jobs دسترسی پیدا کنید. این گزارش‌ها شامل وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی و همچنین خطاها و موفقیت‌ها هستند.
2. بررسی وضعیت بازیابی:
   • بررسی کنید که آیا عملیات بازیابی با موفقیت انجام شده است یا خیر.
   • برای هر عملیات بازیابی، وضعیت، زمان شروع و پایان، و خطاها یا هشدارهای احتمالی را مشاهده کنید.
   • اگر عملیات بازیابی موفق نبوده، دلیل آن را از گزارش‌های خطا و هشدارها پیدا کنید.
3. تحلیل مشکلات و خطاها:
   • خطاها در گزارش‌ها معمولاً با کدهای خاص و توضیحات همراه هستند. بررسی این خطاها به شما کمک می‌کند تا منبع مشکل را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهید.
   • بررسی دقیق وضعیت هر مرحله از بازیابی می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلاتی مانند تأخیر در بازیابی یا از دست رفتن داده‌ها را شناسایی کنید.
4. مقایسه گزارش‌ها:
   • با مقایسه گزارش‌های مختلف در زمان‌های مختلف می‌توانید الگوهایی از مشکلات یا بهبودها را شناسایی کنید. برای مثال، اگر عملیات بازیابی در یک زمان خاص با مشکل مواجه شده باشد، ممکن است به دلیل تغییرات در پیکربندی یا بار ترافیکی باشد.
5. بهینه‌سازی استراتژی بازیابی:
   • پس از بررسی گزارش‌ها و شناسایی مشکلات، باید استراتژی‌های بازیابی را بهبود دهید. این شامل تنظیم مجدد زمان‌بندی‌ها، افزایش منابع برای پشتیبان‌گیری، یا تغییر تنظیمات بازیابی است.

---

۲. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

در Azure Site Recovery (ASR)، گزارش‌های بازیابی اطلاعات مهمی در مورد وضعیت Failover و Failback، Replication و عملیات Disaster Recovery در مواقع بحران را ارائه می‌دهند.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Site Recovery بروید و Recovery Services Vault مربوطه را انتخاب کنید.
   • از بخش Recovery Jobs و Replicated Items، گزارش‌های مربوط به وضعیت Replication، Failover و Failback را مشاهده کنید.
2. بررسی وضعیت Failover:
   • گزارشی که مربوط به عملیات Failover است، به شما کمک می‌کند تا وضعیت بازیابی و راه‌اندازی سیستم‌ها و سرویس‌ها را بررسی کنید.
   • بررسی کنید که آیا Failover به‌درستی انجام شده است و همه سرویس‌ها در Azure به‌طور صحیح راه‌اندازی شده‌اند.
3. تحلیل گزارش‌های Replication:
   • در ASR، بررسی وضعیت Replication برای شناسایی هرگونه تأخیر در انتقال داده‌ها بین محیط‌های محلی و Azure ضروری است.
   • در گزارش‌های Replication، زمان آخرین انتقال داده‌ها، وضعیت انتقال و مشکلات احتمالی در این فرآیند مشاهده می‌شود.
4. بررسی Failback:
   • در صورت استفاده از Failover و سپس بازگشت به محیط اصلی (Failback)، باید گزارش‌های Failback را بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمامی داده‌ها به‌درستی بازگشته‌اند و هیچگونه مغایرت یا از دست رفتن داده‌ها وجود ندارد.
5. تحلیل زمان‌های RTO و RPO:
   • یکی از مهم‌ترین جنبه‌های بازیابی، بررسی زمان‌های Recovery Time Objective (RTO) و Recovery Point Objective (RPO) است.
   • این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که آیا زمان‌های واقعی بازیابی با اهداف تعیین‌شده همخوانی دارد یا خیر.

---

۳. بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی

با بررسی دقیق گزارش‌های بازیابی و تحلیل مشکلات و خطاها، می‌توانید فرآیندهای بازیابی را بهینه‌سازی کرده و بهبود بخشید. این مرحله به شما کمک می‌کند تا از تجربه‌های گذشته استفاده کرده و عملکرد بهتری در مواجهه با بحران‌ها داشته باشید.

مراحل بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی:

1. شناسایی مشکلات متداول:
   • گزارش‌ها می‌توانند مشکلات و اختلالات مکرر در بازیابی‌ها را نشان دهند. شناسایی این مشکلات و نقاط ضعف، اولین قدم در بهینه‌سازی است.
2. اصلاح تنظیمات پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • زمان‌بندی پشتیبان‌گیری باید به‌طور منظم و منطبق با نیازهای عملیاتی تنظیم شود.
   • اگر تأخیرهای طولانی در عملیات بازیابی مشاهده کردید، می‌توانید از تکنیک‌هایی مانند Incremental Backups یا Snapshot استفاده کنید.
3. بهبود عملکرد Replication:
   • بهینه‌سازی تنظیمات Replication می‌تواند سرعت انتقال داده‌ها را افزایش دهد و از بروز مشکلات در مواقع بحران جلوگیری کند.
   • از نظر فنی، می‌توانید از فناوری‌های Deduplication و Compression برای کاهش حجم داده‌ها و افزایش سرعت Replication استفاده کنید.
4. آزمایش منظم سناریوهای بازیابی:
   • تست منظم سناریوهای بازیابی و Failover به شما کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح استراتژی‌های DR اطمینان حاصل کنید.
   • سناریوهای بازیابی باید شبیه‌سازی شوند تا در صورت بروز بحران، تیم‌ها بتوانند با اطمینان کامل به وظایف خود عمل کنند.
5. مستندسازی و آموزش:
   • تمام فرآیندهای بازیابی باید به‌طور کامل مستند شوند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم‌ها بتوانند به‌سرعت واکنش نشان دهند.
   • برگزاری آموزش‌های دوره‌ای برای تیم‌های فنی و مدیریت بحران می‌تواند در کاهش زمان بازیابی و افزایش دقت فرآیندهای بازیابی مؤثر باشد.

---

جمع‌بندی

بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها یکی از مراحل اساسی در بهبود و مدیریت فرآیندهای Disaster Recovery (DR) است. با استفاده از گزارش‌های دقیق از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR)، می‌توانید مشکلات را شناسایی و اقدامات اصلاحی لازم را برای بهینه‌سازی زمان‌های بازیابی، کاهش تأخیر و بهبود کارایی انجام دهید. این فرآیند موجب می‌شود که در مواقع بحران، بازیابی داده‌ها و سرویس‌ها به‌طور مؤثر و سریع‌تری انجام شود و از اختلالات بیشتر در عملیات‌های تجاری جلوگیری شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 9. نظارت و بهینه‌سازی فرآیندهای پشتیبان‌گیری و بازیابی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها”]بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از مراحل حیاتی برای اطمینان از عملکرد صحیح استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مشکلات موجود در بازیابی داده‌ها و عملیات‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهینه‌سازی و بهبود این فرآیندها را انجام دهید.

در این بخش، به بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) پرداخته می‌شود و نحوه بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی را توضیح خواهیم داد.

---

۱. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup

گزارش‌های بازیابی در Azure Backup اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت و نتایج عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی ارائه می‌دهند. بررسی این گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که عملیات بازیابی به‌درستی انجام شده و در صورت بروز مشکل، آن را شناسایی و برطرف کنید.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • در این بخش، می‌توانید به گزارش‌های Backup Jobs و Restore Jobs دسترسی پیدا کنید. این گزارش‌ها شامل وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی و همچنین خطاها و موفقیت‌ها هستند.
2. بررسی وضعیت بازیابی:
   • بررسی کنید که آیا عملیات بازیابی با موفقیت انجام شده است یا خیر.
   • برای هر عملیات بازیابی، وضعیت، زمان شروع و پایان، و خطاها یا هشدارهای احتمالی را مشاهده کنید.
   • اگر عملیات بازیابی موفق نبوده، دلیل آن را از گزارش‌های خطا و هشدارها پیدا کنید.
3. تحلیل مشکلات و خطاها:
   • خطاها در گزارش‌ها معمولاً با کدهای خاص و توضیحات همراه هستند. بررسی این خطاها به شما کمک می‌کند تا منبع مشکل را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهید.
   • بررسی دقیق وضعیت هر مرحله از بازیابی می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلاتی مانند تأخیر در بازیابی یا از دست رفتن داده‌ها را شناسایی کنید.
4. مقایسه گزارش‌ها:
   • با مقایسه گزارش‌های مختلف در زمان‌های مختلف می‌توانید الگوهایی از مشکلات یا بهبودها را شناسایی کنید. برای مثال، اگر عملیات بازیابی در یک زمان خاص با مشکل مواجه شده باشد، ممکن است به دلیل تغییرات در پیکربندی یا بار ترافیکی باشد.
5. بهینه‌سازی استراتژی بازیابی:
   • پس از بررسی گزارش‌ها و شناسایی مشکلات، باید استراتژی‌های بازیابی را بهبود دهید. این شامل تنظیم مجدد زمان‌بندی‌ها، افزایش منابع برای پشتیبان‌گیری، یا تغییر تنظیمات بازیابی است.

---

۲. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

در Azure Site Recovery (ASR)، گزارش‌های بازیابی اطلاعات مهمی در مورد وضعیت Failover و Failback، Replication و عملیات Disaster Recovery در مواقع بحران را ارائه می‌دهند.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Site Recovery بروید و Recovery Services Vault مربوطه را انتخاب کنید.
   • از بخش Recovery Jobs و Replicated Items، گزارش‌های مربوط به وضعیت Replication، Failover و Failback را مشاهده کنید.
2. بررسی وضعیت Failover:
   • گزارشی که مربوط به عملیات Failover است، به شما کمک می‌کند تا وضعیت بازیابی و راه‌اندازی سیستم‌ها و سرویس‌ها را بررسی کنید.
   • بررسی کنید که آیا Failover به‌درستی انجام شده است و همه سرویس‌ها در Azure به‌طور صحیح راه‌اندازی شده‌اند.
3. تحلیل گزارش‌های Replication:
   • در ASR، بررسی وضعیت Replication برای شناسایی هرگونه تأخیر در انتقال داده‌ها بین محیط‌های محلی و Azure ضروری است.
   • در گزارش‌های Replication، زمان آخرین انتقال داده‌ها، وضعیت انتقال و مشکلات احتمالی در این فرآیند مشاهده می‌شود.
4. بررسی Failback:
   • در صورت استفاده از Failover و سپس بازگشت به محیط اصلی (Failback)، باید گزارش‌های Failback را بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمامی داده‌ها به‌درستی بازگشته‌اند و هیچگونه مغایرت یا از دست رفتن داده‌ها وجود ندارد.
5. تحلیل زمان‌های RTO و RPO:
   • یکی از مهم‌ترین جنبه‌های بازیابی، بررسی زمان‌های Recovery Time Objective (RTO) و Recovery Point Objective (RPO) است.
   • این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که آیا زمان‌های واقعی بازیابی با اهداف تعیین‌شده همخوانی دارد یا خیر.

---

۳. بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی

با بررسی دقیق گزارش‌های بازیابی و تحلیل مشکلات و خطاها، می‌توانید فرآیندهای بازیابی را بهینه‌سازی کرده و بهبود بخشید. این مرحله به شما کمک می‌کند تا از تجربه‌های گذشته استفاده کرده و عملکرد بهتری در مواجهه با بحران‌ها داشته باشید.

مراحل بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی:

1. شناسایی مشکلات متداول:
   • گزارش‌ها می‌توانند مشکلات و اختلالات مکرر در بازیابی‌ها را نشان دهند. شناسایی این مشکلات و نقاط ضعف، اولین قدم در بهینه‌سازی است.
2. اصلاح تنظیمات پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • زمان‌بندی پشتیبان‌گیری باید به‌طور منظم و منطبق با نیازهای عملیاتی تنظیم شود.
   • اگر تأخیرهای طولانی در عملیات بازیابی مشاهده کردید، می‌توانید از تکنیک‌هایی مانند Incremental Backups یا Snapshot استفاده کنید.
3. بهبود عملکرد Replication:
   • بهینه‌سازی تنظیمات Replication می‌تواند سرعت انتقال داده‌ها را افزایش دهد و از بروز مشکلات در مواقع بحران جلوگیری کند.
   • از نظر فنی، می‌توانید از فناوری‌های Deduplication و Compression برای کاهش حجم داده‌ها و افزایش سرعت Replication استفاده کنید.
4. آزمایش منظم سناریوهای بازیابی:
   • تست منظم سناریوهای بازیابی و Failover به شما کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح استراتژی‌های DR اطمینان حاصل کنید.
   • سناریوهای بازیابی باید شبیه‌سازی شوند تا در صورت بروز بحران، تیم‌ها بتوانند با اطمینان کامل به وظایف خود عمل کنند.
5. مستندسازی و آموزش:
   • تمام فرآیندهای بازیابی باید به‌طور کامل مستند شوند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم‌ها بتوانند به‌سرعت واکنش نشان دهند.
   • برگزاری آموزش‌های دوره‌ای برای تیم‌های فنی و مدیریت بحران می‌تواند در کاهش زمان بازیابی و افزایش دقت فرآیندهای بازیابی مؤثر باشد.

---

جمع‌بندی

بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها یکی از مراحل اساسی در بهبود و مدیریت فرآیندهای Disaster Recovery (DR) است. با استفاده از گزارش‌های دقیق از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR)، می‌توانید مشکلات را شناسایی و اقدامات اصلاحی لازم را برای بهینه‌سازی زمان‌های بازیابی، کاهش تأخیر و بهبود کارایی انجام دهید. این فرآیند موجب می‌شود که در مواقع بحران، بازیابی داده‌ها و سرویس‌ها به‌طور مؤثر و سریع‌تری انجام شود و از اختلالات بیشتر در عملیات‌های تجاری جلوگیری شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها”]بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از مراحل حیاتی برای اطمینان از عملکرد صحیح استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مشکلات موجود در بازیابی داده‌ها و عملیات‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهینه‌سازی و بهبود این فرآیندها را انجام دهید.

در این بخش، به بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) پرداخته می‌شود و نحوه بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی را توضیح خواهیم داد.

---

۱. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup

گزارش‌های بازیابی در Azure Backup اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت و نتایج عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی ارائه می‌دهند. بررسی این گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که عملیات بازیابی به‌درستی انجام شده و در صورت بروز مشکل، آن را شناسایی و برطرف کنید.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • در این بخش، می‌توانید به گزارش‌های Backup Jobs و Restore Jobs دسترسی پیدا کنید. این گزارش‌ها شامل وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی و همچنین خطاها و موفقیت‌ها هستند.
2. بررسی وضعیت بازیابی:
   • بررسی کنید که آیا عملیات بازیابی با موفقیت انجام شده است یا خیر.
   • برای هر عملیات بازیابی، وضعیت، زمان شروع و پایان، و خطاها یا هشدارهای احتمالی را مشاهده کنید.
   • اگر عملیات بازیابی موفق نبوده، دلیل آن را از گزارش‌های خطا و هشدارها پیدا کنید.
3. تحلیل مشکلات و خطاها:
   • خطاها در گزارش‌ها معمولاً با کدهای خاص و توضیحات همراه هستند. بررسی این خطاها به شما کمک می‌کند تا منبع مشکل را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهید.
   • بررسی دقیق وضعیت هر مرحله از بازیابی می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلاتی مانند تأخیر در بازیابی یا از دست رفتن داده‌ها را شناسایی کنید.
4. مقایسه گزارش‌ها:
   • با مقایسه گزارش‌های مختلف در زمان‌های مختلف می‌توانید الگوهایی از مشکلات یا بهبودها را شناسایی کنید. برای مثال، اگر عملیات بازیابی در یک زمان خاص با مشکل مواجه شده باشد، ممکن است به دلیل تغییرات در پیکربندی یا بار ترافیکی باشد.
5. بهینه‌سازی استراتژی بازیابی:
   • پس از بررسی گزارش‌ها و شناسایی مشکلات، باید استراتژی‌های بازیابی را بهبود دهید. این شامل تنظیم مجدد زمان‌بندی‌ها، افزایش منابع برای پشتیبان‌گیری، یا تغییر تنظیمات بازیابی است.

---

۲. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

در Azure Site Recovery (ASR)، گزارش‌های بازیابی اطلاعات مهمی در مورد وضعیت Failover و Failback، Replication و عملیات Disaster Recovery در مواقع بحران را ارائه می‌دهند.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Site Recovery بروید و Recovery Services Vault مربوطه را انتخاب کنید.
   • از بخش Recovery Jobs و Replicated Items، گزارش‌های مربوط به وضعیت Replication، Failover و Failback را مشاهده کنید.
2. بررسی وضعیت Failover:
   • گزارشی که مربوط به عملیات Failover است، به شما کمک می‌کند تا وضعیت بازیابی و راه‌اندازی سیستم‌ها و سرویس‌ها را بررسی کنید.
   • بررسی کنید که آیا Failover به‌درستی انجام شده است و همه سرویس‌ها در Azure به‌طور صحیح راه‌اندازی شده‌اند.
3. تحلیل گزارش‌های Replication:
   • در ASR، بررسی وضعیت Replication برای شناسایی هرگونه تأخیر در انتقال داده‌ها بین محیط‌های محلی و Azure ضروری است.
   • در گزارش‌های Replication، زمان آخرین انتقال داده‌ها، وضعیت انتقال و مشکلات احتمالی در این فرآیند مشاهده می‌شود.
4. بررسی Failback:
   • در صورت استفاده از Failover و سپس بازگشت به محیط اصلی (Failback)، باید گزارش‌های Failback را بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمامی داده‌ها به‌درستی بازگشته‌اند و هیچگونه مغایرت یا از دست رفتن داده‌ها وجود ندارد.
5. تحلیل زمان‌های RTO و RPO:
   • یکی از مهم‌ترین جنبه‌های بازیابی، بررسی زمان‌های Recovery Time Objective (RTO) و Recovery Point Objective (RPO) است.
   • این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که آیا زمان‌های واقعی بازیابی با اهداف تعیین‌شده همخوانی دارد یا خیر.

---

۳. بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی

با بررسی دقیق گزارش‌های بازیابی و تحلیل مشکلات و خطاها، می‌توانید فرآیندهای بازیابی را بهینه‌سازی کرده و بهبود بخشید. این مرحله به شما کمک می‌کند تا از تجربه‌های گذشته استفاده کرده و عملکرد بهتری در مواجهه با بحران‌ها داشته باشید.

مراحل بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی:

1. شناسایی مشکلات متداول:
   • گزارش‌ها می‌توانند مشکلات و اختلالات مکرر در بازیابی‌ها را نشان دهند. شناسایی این مشکلات و نقاط ضعف، اولین قدم در بهینه‌سازی است.
2. اصلاح تنظیمات پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • زمان‌بندی پشتیبان‌گیری باید به‌طور منظم و منطبق با نیازهای عملیاتی تنظیم شود.
   • اگر تأخیرهای طولانی در عملیات بازیابی مشاهده کردید، می‌توانید از تکنیک‌هایی مانند Incremental Backups یا Snapshot استفاده کنید.
3. بهبود عملکرد Replication:
   • بهینه‌سازی تنظیمات Replication می‌تواند سرعت انتقال داده‌ها را افزایش دهد و از بروز مشکلات در مواقع بحران جلوگیری کند.
   • از نظر فنی، می‌توانید از فناوری‌های Deduplication و Compression برای کاهش حجم داده‌ها و افزایش سرعت Replication استفاده کنید.
4. آزمایش منظم سناریوهای بازیابی:
   • تست منظم سناریوهای بازیابی و Failover به شما کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح استراتژی‌های DR اطمینان حاصل کنید.
   • سناریوهای بازیابی باید شبیه‌سازی شوند تا در صورت بروز بحران، تیم‌ها بتوانند با اطمینان کامل به وظایف خود عمل کنند.
5. مستندسازی و آموزش:
   • تمام فرآیندهای بازیابی باید به‌طور کامل مستند شوند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم‌ها بتوانند به‌سرعت واکنش نشان دهند.
   • برگزاری آموزش‌های دوره‌ای برای تیم‌های فنی و مدیریت بحران می‌تواند در کاهش زمان بازیابی و افزایش دقت فرآیندهای بازیابی مؤثر باشد.

---

جمع‌بندی

بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها یکی از مراحل اساسی در بهبود و مدیریت فرآیندهای Disaster Recovery (DR) است. با استفاده از گزارش‌های دقیق از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR)، می‌توانید مشکلات را شناسایی و اقدامات اصلاحی لازم را برای بهینه‌سازی زمان‌های بازیابی، کاهش تأخیر و بهبود کارایی انجام دهید. این فرآیند موجب می‌شود که در مواقع بحران، بازیابی داده‌ها و سرویس‌ها به‌طور مؤثر و سریع‌تری انجام شود و از اختلالات بیشتر در عملیات‌های تجاری جلوگیری شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها”]بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از مراحل حیاتی برای اطمینان از عملکرد صحیح استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مشکلات موجود در بازیابی داده‌ها و عملیات‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهینه‌سازی و بهبود این فرآیندها را انجام دهید.

در این بخش، به بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) پرداخته می‌شود و نحوه بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی را توضیح خواهیم داد.

---

۱. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup

گزارش‌های بازیابی در Azure Backup اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت و نتایج عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی ارائه می‌دهند. بررسی این گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که عملیات بازیابی به‌درستی انجام شده و در صورت بروز مشکل، آن را شناسایی و برطرف کنید.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • در این بخش، می‌توانید به گزارش‌های Backup Jobs و Restore Jobs دسترسی پیدا کنید. این گزارش‌ها شامل وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی و همچنین خطاها و موفقیت‌ها هستند.
2. بررسی وضعیت بازیابی:
   • بررسی کنید که آیا عملیات بازیابی با موفقیت انجام شده است یا خیر.
   • برای هر عملیات بازیابی، وضعیت، زمان شروع و پایان، و خطاها یا هشدارهای احتمالی را مشاهده کنید.
   • اگر عملیات بازیابی موفق نبوده، دلیل آن را از گزارش‌های خطا و هشدارها پیدا کنید.
3. تحلیل مشکلات و خطاها:
   • خطاها در گزارش‌ها معمولاً با کدهای خاص و توضیحات همراه هستند. بررسی این خطاها به شما کمک می‌کند تا منبع مشکل را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهید.
   • بررسی دقیق وضعیت هر مرحله از بازیابی می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلاتی مانند تأخیر در بازیابی یا از دست رفتن داده‌ها را شناسایی کنید.
4. مقایسه گزارش‌ها:
   • با مقایسه گزارش‌های مختلف در زمان‌های مختلف می‌توانید الگوهایی از مشکلات یا بهبودها را شناسایی کنید. برای مثال، اگر عملیات بازیابی در یک زمان خاص با مشکل مواجه شده باشد، ممکن است به دلیل تغییرات در پیکربندی یا بار ترافیکی باشد.
5. بهینه‌سازی استراتژی بازیابی:
   • پس از بررسی گزارش‌ها و شناسایی مشکلات، باید استراتژی‌های بازیابی را بهبود دهید. این شامل تنظیم مجدد زمان‌بندی‌ها، افزایش منابع برای پشتیبان‌گیری، یا تغییر تنظیمات بازیابی است.

---

۲. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

در Azure Site Recovery (ASR)، گزارش‌های بازیابی اطلاعات مهمی در مورد وضعیت Failover و Failback، Replication و عملیات Disaster Recovery در مواقع بحران را ارائه می‌دهند.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Site Recovery بروید و Recovery Services Vault مربوطه را انتخاب کنید.
   • از بخش Recovery Jobs و Replicated Items، گزارش‌های مربوط به وضعیت Replication، Failover و Failback را مشاهده کنید.
2. بررسی وضعیت Failover:
   • گزارشی که مربوط به عملیات Failover است، به شما کمک می‌کند تا وضعیت بازیابی و راه‌اندازی سیستم‌ها و سرویس‌ها را بررسی کنید.
   • بررسی کنید که آیا Failover به‌درستی انجام شده است و همه سرویس‌ها در Azure به‌طور صحیح راه‌اندازی شده‌اند.
3. تحلیل گزارش‌های Replication:
   • در ASR، بررسی وضعیت Replication برای شناسایی هرگونه تأخیر در انتقال داده‌ها بین محیط‌های محلی و Azure ضروری است.
   • در گزارش‌های Replication، زمان آخرین انتقال داده‌ها، وضعیت انتقال و مشکلات احتمالی در این فرآیند مشاهده می‌شود.
4. بررسی Failback:
   • در صورت استفاده از Failover و سپس بازگشت به محیط اصلی (Failback)، باید گزارش‌های Failback را بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمامی داده‌ها به‌درستی بازگشته‌اند و هیچگونه مغایرت یا از دست رفتن داده‌ها وجود ندارد.
5. تحلیل زمان‌های RTO و RPO:
   • یکی از مهم‌ترین جنبه‌های بازیابی، بررسی زمان‌های Recovery Time Objective (RTO) و Recovery Point Objective (RPO) است.
   • این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که آیا زمان‌های واقعی بازیابی با اهداف تعیین‌شده همخوانی دارد یا خیر.

---

۳. بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی

با بررسی دقیق گزارش‌های بازیابی و تحلیل مشکلات و خطاها، می‌توانید فرآیندهای بازیابی را بهینه‌سازی کرده و بهبود بخشید. این مرحله به شما کمک می‌کند تا از تجربه‌های گذشته استفاده کرده و عملکرد بهتری در مواجهه با بحران‌ها داشته باشید.

مراحل بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی:

1. شناسایی مشکلات متداول:
   • گزارش‌ها می‌توانند مشکلات و اختلالات مکرر در بازیابی‌ها را نشان دهند. شناسایی این مشکلات و نقاط ضعف، اولین قدم در بهینه‌سازی است.
2. اصلاح تنظیمات پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • زمان‌بندی پشتیبان‌گیری باید به‌طور منظم و منطبق با نیازهای عملیاتی تنظیم شود.
   • اگر تأخیرهای طولانی در عملیات بازیابی مشاهده کردید، می‌توانید از تکنیک‌هایی مانند Incremental Backups یا Snapshot استفاده کنید.
3. بهبود عملکرد Replication:
   • بهینه‌سازی تنظیمات Replication می‌تواند سرعت انتقال داده‌ها را افزایش دهد و از بروز مشکلات در مواقع بحران جلوگیری کند.
   • از نظر فنی، می‌توانید از فناوری‌های Deduplication و Compression برای کاهش حجم داده‌ها و افزایش سرعت Replication استفاده کنید.
4. آزمایش منظم سناریوهای بازیابی:
   • تست منظم سناریوهای بازیابی و Failover به شما کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح استراتژی‌های DR اطمینان حاصل کنید.
   • سناریوهای بازیابی باید شبیه‌سازی شوند تا در صورت بروز بحران، تیم‌ها بتوانند با اطمینان کامل به وظایف خود عمل کنند.
5. مستندسازی و آموزش:
   • تمام فرآیندهای بازیابی باید به‌طور کامل مستند شوند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم‌ها بتوانند به‌سرعت واکنش نشان دهند.
   • برگزاری آموزش‌های دوره‌ای برای تیم‌های فنی و مدیریت بحران می‌تواند در کاهش زمان بازیابی و افزایش دقت فرآیندهای بازیابی مؤثر باشد.

---

جمع‌بندی

بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها یکی از مراحل اساسی در بهبود و مدیریت فرآیندهای Disaster Recovery (DR) است. با استفاده از گزارش‌های دقیق از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR)، می‌توانید مشکلات را شناسایی و اقدامات اصلاحی لازم را برای بهینه‌سازی زمان‌های بازیابی، کاهش تأخیر و بهبود کارایی انجام دهید. این فرآیند موجب می‌شود که در مواقع بحران، بازیابی داده‌ها و سرویس‌ها به‌طور مؤثر و سریع‌تری انجام شود و از اختلالات بیشتر در عملیات‌های تجاری جلوگیری شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها”]بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از مراحل حیاتی برای اطمینان از عملکرد صحیح استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مشکلات موجود در بازیابی داده‌ها و عملیات‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهینه‌سازی و بهبود این فرآیندها را انجام دهید.

در این بخش، به بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) پرداخته می‌شود و نحوه بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی را توضیح خواهیم داد.

---

۱. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup

گزارش‌های بازیابی در Azure Backup اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت و نتایج عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی ارائه می‌دهند. بررسی این گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که عملیات بازیابی به‌درستی انجام شده و در صورت بروز مشکل، آن را شناسایی و برطرف کنید.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • در این بخش، می‌توانید به گزارش‌های Backup Jobs و Restore Jobs دسترسی پیدا کنید. این گزارش‌ها شامل وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی و همچنین خطاها و موفقیت‌ها هستند.
2. بررسی وضعیت بازیابی:
   • بررسی کنید که آیا عملیات بازیابی با موفقیت انجام شده است یا خیر.
   • برای هر عملیات بازیابی، وضعیت، زمان شروع و پایان، و خطاها یا هشدارهای احتمالی را مشاهده کنید.
   • اگر عملیات بازیابی موفق نبوده، دلیل آن را از گزارش‌های خطا و هشدارها پیدا کنید.
3. تحلیل مشکلات و خطاها:
   • خطاها در گزارش‌ها معمولاً با کدهای خاص و توضیحات همراه هستند. بررسی این خطاها به شما کمک می‌کند تا منبع مشکل را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهید.
   • بررسی دقیق وضعیت هر مرحله از بازیابی می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلاتی مانند تأخیر در بازیابی یا از دست رفتن داده‌ها را شناسایی کنید.
4. مقایسه گزارش‌ها:
   • با مقایسه گزارش‌های مختلف در زمان‌های مختلف می‌توانید الگوهایی از مشکلات یا بهبودها را شناسایی کنید. برای مثال، اگر عملیات بازیابی در یک زمان خاص با مشکل مواجه شده باشد، ممکن است به دلیل تغییرات در پیکربندی یا بار ترافیکی باشد.
5. بهینه‌سازی استراتژی بازیابی:
   • پس از بررسی گزارش‌ها و شناسایی مشکلات، باید استراتژی‌های بازیابی را بهبود دهید. این شامل تنظیم مجدد زمان‌بندی‌ها، افزایش منابع برای پشتیبان‌گیری، یا تغییر تنظیمات بازیابی است.

---

۲. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

در Azure Site Recovery (ASR)، گزارش‌های بازیابی اطلاعات مهمی در مورد وضعیت Failover و Failback، Replication و عملیات Disaster Recovery در مواقع بحران را ارائه می‌دهند.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Site Recovery بروید و Recovery Services Vault مربوطه را انتخاب کنید.
   • از بخش Recovery Jobs و Replicated Items، گزارش‌های مربوط به وضعیت Replication، Failover و Failback را مشاهده کنید.
2. بررسی وضعیت Failover:
   • گزارشی که مربوط به عملیات Failover است، به شما کمک می‌کند تا وضعیت بازیابی و راه‌اندازی سیستم‌ها و سرویس‌ها را بررسی کنید.
   • بررسی کنید که آیا Failover به‌درستی انجام شده است و همه سرویس‌ها در Azure به‌طور صحیح راه‌اندازی شده‌اند.
3. تحلیل گزارش‌های Replication:
   • در ASR، بررسی وضعیت Replication برای شناسایی هرگونه تأخیر در انتقال داده‌ها بین محیط‌های محلی و Azure ضروری است.
   • در گزارش‌های Replication، زمان آخرین انتقال داده‌ها، وضعیت انتقال و مشکلات احتمالی در این فرآیند مشاهده می‌شود.
4. بررسی Failback:
   • در صورت استفاده از Failover و سپس بازگشت به محیط اصلی (Failback)، باید گزارش‌های Failback را بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمامی داده‌ها به‌درستی بازگشته‌اند و هیچگونه مغایرت یا از دست رفتن داده‌ها وجود ندارد.
5. تحلیل زمان‌های RTO و RPO:
   • یکی از مهم‌ترین جنبه‌های بازیابی، بررسی زمان‌های Recovery Time Objective (RTO) و Recovery Point Objective (RPO) است.
   • این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که آیا زمان‌های واقعی بازیابی با اهداف تعیین‌شده همخوانی دارد یا خیر.

---

۳. بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی

با بررسی دقیق گزارش‌های بازیابی و تحلیل مشکلات و خطاها، می‌توانید فرآیندهای بازیابی را بهینه‌سازی کرده و بهبود بخشید. این مرحله به شما کمک می‌کند تا از تجربه‌های گذشته استفاده کرده و عملکرد بهتری در مواجهه با بحران‌ها داشته باشید.

مراحل بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی:

1. شناسایی مشکلات متداول:
   • گزارش‌ها می‌توانند مشکلات و اختلالات مکرر در بازیابی‌ها را نشان دهند. شناسایی این مشکلات و نقاط ضعف، اولین قدم در بهینه‌سازی است.
2. اصلاح تنظیمات پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • زمان‌بندی پشتیبان‌گیری باید به‌طور منظم و منطبق با نیازهای عملیاتی تنظیم شود.
   • اگر تأخیرهای طولانی در عملیات بازیابی مشاهده کردید، می‌توانید از تکنیک‌هایی مانند Incremental Backups یا Snapshot استفاده کنید.
3. بهبود عملکرد Replication:
   • بهینه‌سازی تنظیمات Replication می‌تواند سرعت انتقال داده‌ها را افزایش دهد و از بروز مشکلات در مواقع بحران جلوگیری کند.
   • از نظر فنی، می‌توانید از فناوری‌های Deduplication و Compression برای کاهش حجم داده‌ها و افزایش سرعت Replication استفاده کنید.
4. آزمایش منظم سناریوهای بازیابی:
   • تست منظم سناریوهای بازیابی و Failover به شما کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح استراتژی‌های DR اطمینان حاصل کنید.
   • سناریوهای بازیابی باید شبیه‌سازی شوند تا در صورت بروز بحران، تیم‌ها بتوانند با اطمینان کامل به وظایف خود عمل کنند.
5. مستندسازی و آموزش:
   • تمام فرآیندهای بازیابی باید به‌طور کامل مستند شوند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم‌ها بتوانند به‌سرعت واکنش نشان دهند.
   • برگزاری آموزش‌های دوره‌ای برای تیم‌های فنی و مدیریت بحران می‌تواند در کاهش زمان بازیابی و افزایش دقت فرآیندهای بازیابی مؤثر باشد.

---

جمع‌بندی

بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها یکی از مراحل اساسی در بهبود و مدیریت فرآیندهای Disaster Recovery (DR) است. با استفاده از گزارش‌های دقیق از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR)، می‌توانید مشکلات را شناسایی و اقدامات اصلاحی لازم را برای بهینه‌سازی زمان‌های بازیابی، کاهش تأخیر و بهبود کارایی انجام دهید. این فرآیند موجب می‌شود که در مواقع بحران، بازیابی داده‌ها و سرویس‌ها به‌طور مؤثر و سریع‌تری انجام شود و از اختلالات بیشتر در عملیات‌های تجاری جلوگیری شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”فصل 9. نظارت و بهینه‌سازی فرآیندهای پشتیبان‌گیری و بازیابی”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها”]بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از مراحل حیاتی برای اطمینان از عملکرد صحیح استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مشکلات موجود در بازیابی داده‌ها و عملیات‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهینه‌سازی و بهبود این فرآیندها را انجام دهید.

در این بخش، به بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) پرداخته می‌شود و نحوه بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی را توضیح خواهیم داد.

---

۱. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup

گزارش‌های بازیابی در Azure Backup اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت و نتایج عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی ارائه می‌دهند. بررسی این گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که عملیات بازیابی به‌درستی انجام شده و در صورت بروز مشکل، آن را شناسایی و برطرف کنید.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • در این بخش، می‌توانید به گزارش‌های Backup Jobs و Restore Jobs دسترسی پیدا کنید. این گزارش‌ها شامل وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی و همچنین خطاها و موفقیت‌ها هستند.
2. بررسی وضعیت بازیابی:
   • بررسی کنید که آیا عملیات بازیابی با موفقیت انجام شده است یا خیر.
   • برای هر عملیات بازیابی، وضعیت، زمان شروع و پایان، و خطاها یا هشدارهای احتمالی را مشاهده کنید.
   • اگر عملیات بازیابی موفق نبوده، دلیل آن را از گزارش‌های خطا و هشدارها پیدا کنید.
3. تحلیل مشکلات و خطاها:
   • خطاها در گزارش‌ها معمولاً با کدهای خاص و توضیحات همراه هستند. بررسی این خطاها به شما کمک می‌کند تا منبع مشکل را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهید.
   • بررسی دقیق وضعیت هر مرحله از بازیابی می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلاتی مانند تأخیر در بازیابی یا از دست رفتن داده‌ها را شناسایی کنید.
4. مقایسه گزارش‌ها:
   • با مقایسه گزارش‌های مختلف در زمان‌های مختلف می‌توانید الگوهایی از مشکلات یا بهبودها را شناسایی کنید. برای مثال، اگر عملیات بازیابی در یک زمان خاص با مشکل مواجه شده باشد، ممکن است به دلیل تغییرات در پیکربندی یا بار ترافیکی باشد.
5. بهینه‌سازی استراتژی بازیابی:
   • پس از بررسی گزارش‌ها و شناسایی مشکلات، باید استراتژی‌های بازیابی را بهبود دهید. این شامل تنظیم مجدد زمان‌بندی‌ها، افزایش منابع برای پشتیبان‌گیری، یا تغییر تنظیمات بازیابی است.

---

۲. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

در Azure Site Recovery (ASR)، گزارش‌های بازیابی اطلاعات مهمی در مورد وضعیت Failover و Failback، Replication و عملیات Disaster Recovery در مواقع بحران را ارائه می‌دهند.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Site Recovery بروید و Recovery Services Vault مربوطه را انتخاب کنید.
   • از بخش Recovery Jobs و Replicated Items، گزارش‌های مربوط به وضعیت Replication، Failover و Failback را مشاهده کنید.
2. بررسی وضعیت Failover:
   • گزارشی که مربوط به عملیات Failover است، به شما کمک می‌کند تا وضعیت بازیابی و راه‌اندازی سیستم‌ها و سرویس‌ها را بررسی کنید.
   • بررسی کنید که آیا Failover به‌درستی انجام شده است و همه سرویس‌ها در Azure به‌طور صحیح راه‌اندازی شده‌اند.
3. تحلیل گزارش‌های Replication:
   • در ASR، بررسی وضعیت Replication برای شناسایی هرگونه تأخیر در انتقال داده‌ها بین محیط‌های محلی و Azure ضروری است.
   • در گزارش‌های Replication، زمان آخرین انتقال داده‌ها، وضعیت انتقال و مشکلات احتمالی در این فرآیند مشاهده می‌شود.
4. بررسی Failback:
   • در صورت استفاده از Failover و سپس بازگشت به محیط اصلی (Failback)، باید گزارش‌های Failback را بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمامی داده‌ها به‌درستی بازگشته‌اند و هیچگونه مغایرت یا از دست رفتن داده‌ها وجود ندارد.
5. تحلیل زمان‌های RTO و RPO:
   • یکی از مهم‌ترین جنبه‌های بازیابی، بررسی زمان‌های Recovery Time Objective (RTO) و Recovery Point Objective (RPO) است.
   • این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که آیا زمان‌های واقعی بازیابی با اهداف تعیین‌شده همخوانی دارد یا خیر.

---

۳. بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی

با بررسی دقیق گزارش‌های بازیابی و تحلیل مشکلات و خطاها، می‌توانید فرآیندهای بازیابی را بهینه‌سازی کرده و بهبود بخشید. این مرحله به شما کمک می‌کند تا از تجربه‌های گذشته استفاده کرده و عملکرد بهتری در مواجهه با بحران‌ها داشته باشید.

مراحل بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی:

1. شناسایی مشکلات متداول:
   • گزارش‌ها می‌توانند مشکلات و اختلالات مکرر در بازیابی‌ها را نشان دهند. شناسایی این مشکلات و نقاط ضعف، اولین قدم در بهینه‌سازی است.
2. اصلاح تنظیمات پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • زمان‌بندی پشتیبان‌گیری باید به‌طور منظم و منطبق با نیازهای عملیاتی تنظیم شود.
   • اگر تأخیرهای طولانی در عملیات بازیابی مشاهده کردید، می‌توانید از تکنیک‌هایی مانند Incremental Backups یا Snapshot استفاده کنید.
3. بهبود عملکرد Replication:
   • بهینه‌سازی تنظیمات Replication می‌تواند سرعت انتقال داده‌ها را افزایش دهد و از بروز مشکلات در مواقع بحران جلوگیری کند.
   • از نظر فنی، می‌توانید از فناوری‌های Deduplication و Compression برای کاهش حجم داده‌ها و افزایش سرعت Replication استفاده کنید.
4. آزمایش منظم سناریوهای بازیابی:
   • تست منظم سناریوهای بازیابی و Failover به شما کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح استراتژی‌های DR اطمینان حاصل کنید.
   • سناریوهای بازیابی باید شبیه‌سازی شوند تا در صورت بروز بحران، تیم‌ها بتوانند با اطمینان کامل به وظایف خود عمل کنند.
5. مستندسازی و آموزش:
   • تمام فرآیندهای بازیابی باید به‌طور کامل مستند شوند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم‌ها بتوانند به‌سرعت واکنش نشان دهند.
   • برگزاری آموزش‌های دوره‌ای برای تیم‌های فنی و مدیریت بحران می‌تواند در کاهش زمان بازیابی و افزایش دقت فرآیندهای بازیابی مؤثر باشد.

---

جمع‌بندی

بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها یکی از مراحل اساسی در بهبود و مدیریت فرآیندهای Disaster Recovery (DR) است. با استفاده از گزارش‌های دقیق از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR)، می‌توانید مشکلات را شناسایی و اقدامات اصلاحی لازم را برای بهینه‌سازی زمان‌های بازیابی، کاهش تأخیر و بهبود کارایی انجام دهید. این فرآیند موجب می‌شود که در مواقع بحران، بازیابی داده‌ها و سرویس‌ها به‌طور مؤثر و سریع‌تری انجام شود و از اختلالات بیشتر در عملیات‌های تجاری جلوگیری شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها”]بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از مراحل حیاتی برای اطمینان از عملکرد صحیح استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مشکلات موجود در بازیابی داده‌ها و عملیات‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهینه‌سازی و بهبود این فرآیندها را انجام دهید.

در این بخش، به بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) پرداخته می‌شود و نحوه بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی را توضیح خواهیم داد.

---

۱. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup

گزارش‌های بازیابی در Azure Backup اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت و نتایج عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی ارائه می‌دهند. بررسی این گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که عملیات بازیابی به‌درستی انجام شده و در صورت بروز مشکل، آن را شناسایی و برطرف کنید.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • در این بخش، می‌توانید به گزارش‌های Backup Jobs و Restore Jobs دسترسی پیدا کنید. این گزارش‌ها شامل وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی و همچنین خطاها و موفقیت‌ها هستند.
2. بررسی وضعیت بازیابی:
   • بررسی کنید که آیا عملیات بازیابی با موفقیت انجام شده است یا خیر.
   • برای هر عملیات بازیابی، وضعیت، زمان شروع و پایان، و خطاها یا هشدارهای احتمالی را مشاهده کنید.
   • اگر عملیات بازیابی موفق نبوده، دلیل آن را از گزارش‌های خطا و هشدارها پیدا کنید.
3. تحلیل مشکلات و خطاها:
   • خطاها در گزارش‌ها معمولاً با کدهای خاص و توضیحات همراه هستند. بررسی این خطاها به شما کمک می‌کند تا منبع مشکل را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهید.
   • بررسی دقیق وضعیت هر مرحله از بازیابی می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلاتی مانند تأخیر در بازیابی یا از دست رفتن داده‌ها را شناسایی کنید.
4. مقایسه گزارش‌ها:
   • با مقایسه گزارش‌های مختلف در زمان‌های مختلف می‌توانید الگوهایی از مشکلات یا بهبودها را شناسایی کنید. برای مثال، اگر عملیات بازیابی در یک زمان خاص با مشکل مواجه شده باشد، ممکن است به دلیل تغییرات در پیکربندی یا بار ترافیکی باشد.
5. بهینه‌سازی استراتژی بازیابی:
   • پس از بررسی گزارش‌ها و شناسایی مشکلات، باید استراتژی‌های بازیابی را بهبود دهید. این شامل تنظیم مجدد زمان‌بندی‌ها، افزایش منابع برای پشتیبان‌گیری، یا تغییر تنظیمات بازیابی است.

---

۲. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

در Azure Site Recovery (ASR)، گزارش‌های بازیابی اطلاعات مهمی در مورد وضعیت Failover و Failback، Replication و عملیات Disaster Recovery در مواقع بحران را ارائه می‌دهند.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Site Recovery بروید و Recovery Services Vault مربوطه را انتخاب کنید.
   • از بخش Recovery Jobs و Replicated Items، گزارش‌های مربوط به وضعیت Replication، Failover و Failback را مشاهده کنید.
2. بررسی وضعیت Failover:
   • گزارشی که مربوط به عملیات Failover است، به شما کمک می‌کند تا وضعیت بازیابی و راه‌اندازی سیستم‌ها و سرویس‌ها را بررسی کنید.
   • بررسی کنید که آیا Failover به‌درستی انجام شده است و همه سرویس‌ها در Azure به‌طور صحیح راه‌اندازی شده‌اند.
3. تحلیل گزارش‌های Replication:
   • در ASR، بررسی وضعیت Replication برای شناسایی هرگونه تأخیر در انتقال داده‌ها بین محیط‌های محلی و Azure ضروری است.
   • در گزارش‌های Replication، زمان آخرین انتقال داده‌ها، وضعیت انتقال و مشکلات احتمالی در این فرآیند مشاهده می‌شود.
4. بررسی Failback:
   • در صورت استفاده از Failover و سپس بازگشت به محیط اصلی (Failback)، باید گزارش‌های Failback را بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمامی داده‌ها به‌درستی بازگشته‌اند و هیچگونه مغایرت یا از دست رفتن داده‌ها وجود ندارد.
5. تحلیل زمان‌های RTO و RPO:
   • یکی از مهم‌ترین جنبه‌های بازیابی، بررسی زمان‌های Recovery Time Objective (RTO) و Recovery Point Objective (RPO) است.
   • این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که آیا زمان‌های واقعی بازیابی با اهداف تعیین‌شده همخوانی دارد یا خیر.

---

۳. بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی

با بررسی دقیق گزارش‌های بازیابی و تحلیل مشکلات و خطاها، می‌توانید فرآیندهای بازیابی را بهینه‌سازی کرده و بهبود بخشید. این مرحله به شما کمک می‌کند تا از تجربه‌های گذشته استفاده کرده و عملکرد بهتری در مواجهه با بحران‌ها داشته باشید.

مراحل بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی:

1. شناسایی مشکلات متداول:
   • گزارش‌ها می‌توانند مشکلات و اختلالات مکرر در بازیابی‌ها را نشان دهند. شناسایی این مشکلات و نقاط ضعف، اولین قدم در بهینه‌سازی است.
2. اصلاح تنظیمات پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • زمان‌بندی پشتیبان‌گیری باید به‌طور منظم و منطبق با نیازهای عملیاتی تنظیم شود.
   • اگر تأخیرهای طولانی در عملیات بازیابی مشاهده کردید، می‌توانید از تکنیک‌هایی مانند Incremental Backups یا Snapshot استفاده کنید.
3. بهبود عملکرد Replication:
   • بهینه‌سازی تنظیمات Replication می‌تواند سرعت انتقال داده‌ها را افزایش دهد و از بروز مشکلات در مواقع بحران جلوگیری کند.
   • از نظر فنی، می‌توانید از فناوری‌های Deduplication و Compression برای کاهش حجم داده‌ها و افزایش سرعت Replication استفاده کنید.
4. آزمایش منظم سناریوهای بازیابی:
   • تست منظم سناریوهای بازیابی و Failover به شما کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح استراتژی‌های DR اطمینان حاصل کنید.
   • سناریوهای بازیابی باید شبیه‌سازی شوند تا در صورت بروز بحران، تیم‌ها بتوانند با اطمینان کامل به وظایف خود عمل کنند.
5. مستندسازی و آموزش:
   • تمام فرآیندهای بازیابی باید به‌طور کامل مستند شوند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم‌ها بتوانند به‌سرعت واکنش نشان دهند.
   • برگزاری آموزش‌های دوره‌ای برای تیم‌های فنی و مدیریت بحران می‌تواند در کاهش زمان بازیابی و افزایش دقت فرآیندهای بازیابی مؤثر باشد.

---

جمع‌بندی

بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها یکی از مراحل اساسی در بهبود و مدیریت فرآیندهای Disaster Recovery (DR) است. با استفاده از گزارش‌های دقیق از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR)، می‌توانید مشکلات را شناسایی و اقدامات اصلاحی لازم را برای بهینه‌سازی زمان‌های بازیابی، کاهش تأخیر و بهبود کارایی انجام دهید. این فرآیند موجب می‌شود که در مواقع بحران، بازیابی داده‌ها و سرویس‌ها به‌طور مؤثر و سریع‌تری انجام شود و از اختلالات بیشتر در عملیات‌های تجاری جلوگیری شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها”]بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از مراحل حیاتی برای اطمینان از عملکرد صحیح استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مشکلات موجود در بازیابی داده‌ها و عملیات‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهینه‌سازی و بهبود این فرآیندها را انجام دهید.

در این بخش، به بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) پرداخته می‌شود و نحوه بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی را توضیح خواهیم داد.

---

۱. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup

گزارش‌های بازیابی در Azure Backup اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت و نتایج عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی ارائه می‌دهند. بررسی این گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که عملیات بازیابی به‌درستی انجام شده و در صورت بروز مشکل، آن را شناسایی و برطرف کنید.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • در این بخش، می‌توانید به گزارش‌های Backup Jobs و Restore Jobs دسترسی پیدا کنید. این گزارش‌ها شامل وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی و همچنین خطاها و موفقیت‌ها هستند.
2. بررسی وضعیت بازیابی:
   • بررسی کنید که آیا عملیات بازیابی با موفقیت انجام شده است یا خیر.
   • برای هر عملیات بازیابی، وضعیت، زمان شروع و پایان، و خطاها یا هشدارهای احتمالی را مشاهده کنید.
   • اگر عملیات بازیابی موفق نبوده، دلیل آن را از گزارش‌های خطا و هشدارها پیدا کنید.
3. تحلیل مشکلات و خطاها:
   • خطاها در گزارش‌ها معمولاً با کدهای خاص و توضیحات همراه هستند. بررسی این خطاها به شما کمک می‌کند تا منبع مشکل را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهید.
   • بررسی دقیق وضعیت هر مرحله از بازیابی می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلاتی مانند تأخیر در بازیابی یا از دست رفتن داده‌ها را شناسایی کنید.
4. مقایسه گزارش‌ها:
   • با مقایسه گزارش‌های مختلف در زمان‌های مختلف می‌توانید الگوهایی از مشکلات یا بهبودها را شناسایی کنید. برای مثال، اگر عملیات بازیابی در یک زمان خاص با مشکل مواجه شده باشد، ممکن است به دلیل تغییرات در پیکربندی یا بار ترافیکی باشد.
5. بهینه‌سازی استراتژی بازیابی:
   • پس از بررسی گزارش‌ها و شناسایی مشکلات، باید استراتژی‌های بازیابی را بهبود دهید. این شامل تنظیم مجدد زمان‌بندی‌ها، افزایش منابع برای پشتیبان‌گیری، یا تغییر تنظیمات بازیابی است.

---

۲. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

در Azure Site Recovery (ASR)، گزارش‌های بازیابی اطلاعات مهمی در مورد وضعیت Failover و Failback، Replication و عملیات Disaster Recovery در مواقع بحران را ارائه می‌دهند.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Site Recovery بروید و Recovery Services Vault مربوطه را انتخاب کنید.
   • از بخش Recovery Jobs و Replicated Items، گزارش‌های مربوط به وضعیت Replication، Failover و Failback را مشاهده کنید.
2. بررسی وضعیت Failover:
   • گزارشی که مربوط به عملیات Failover است، به شما کمک می‌کند تا وضعیت بازیابی و راه‌اندازی سیستم‌ها و سرویس‌ها را بررسی کنید.
   • بررسی کنید که آیا Failover به‌درستی انجام شده است و همه سرویس‌ها در Azure به‌طور صحیح راه‌اندازی شده‌اند.
3. تحلیل گزارش‌های Replication:
   • در ASR، بررسی وضعیت Replication برای شناسایی هرگونه تأخیر در انتقال داده‌ها بین محیط‌های محلی و Azure ضروری است.
   • در گزارش‌های Replication، زمان آخرین انتقال داده‌ها، وضعیت انتقال و مشکلات احتمالی در این فرآیند مشاهده می‌شود.
4. بررسی Failback:
   • در صورت استفاده از Failover و سپس بازگشت به محیط اصلی (Failback)، باید گزارش‌های Failback را بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمامی داده‌ها به‌درستی بازگشته‌اند و هیچگونه مغایرت یا از دست رفتن داده‌ها وجود ندارد.
5. تحلیل زمان‌های RTO و RPO:
   • یکی از مهم‌ترین جنبه‌های بازیابی، بررسی زمان‌های Recovery Time Objective (RTO) و Recovery Point Objective (RPO) است.
   • این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که آیا زمان‌های واقعی بازیابی با اهداف تعیین‌شده همخوانی دارد یا خیر.

---

۳. بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی

با بررسی دقیق گزارش‌های بازیابی و تحلیل مشکلات و خطاها، می‌توانید فرآیندهای بازیابی را بهینه‌سازی کرده و بهبود بخشید. این مرحله به شما کمک می‌کند تا از تجربه‌های گذشته استفاده کرده و عملکرد بهتری در مواجهه با بحران‌ها داشته باشید.

مراحل بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی:

1. شناسایی مشکلات متداول:
   • گزارش‌ها می‌توانند مشکلات و اختلالات مکرر در بازیابی‌ها را نشان دهند. شناسایی این مشکلات و نقاط ضعف، اولین قدم در بهینه‌سازی است.
2. اصلاح تنظیمات پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • زمان‌بندی پشتیبان‌گیری باید به‌طور منظم و منطبق با نیازهای عملیاتی تنظیم شود.
   • اگر تأخیرهای طولانی در عملیات بازیابی مشاهده کردید، می‌توانید از تکنیک‌هایی مانند Incremental Backups یا Snapshot استفاده کنید.
3. بهبود عملکرد Replication:
   • بهینه‌سازی تنظیمات Replication می‌تواند سرعت انتقال داده‌ها را افزایش دهد و از بروز مشکلات در مواقع بحران جلوگیری کند.
   • از نظر فنی، می‌توانید از فناوری‌های Deduplication و Compression برای کاهش حجم داده‌ها و افزایش سرعت Replication استفاده کنید.
4. آزمایش منظم سناریوهای بازیابی:
   • تست منظم سناریوهای بازیابی و Failover به شما کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح استراتژی‌های DR اطمینان حاصل کنید.
   • سناریوهای بازیابی باید شبیه‌سازی شوند تا در صورت بروز بحران، تیم‌ها بتوانند با اطمینان کامل به وظایف خود عمل کنند.
5. مستندسازی و آموزش:
   • تمام فرآیندهای بازیابی باید به‌طور کامل مستند شوند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم‌ها بتوانند به‌سرعت واکنش نشان دهند.
   • برگزاری آموزش‌های دوره‌ای برای تیم‌های فنی و مدیریت بحران می‌تواند در کاهش زمان بازیابی و افزایش دقت فرآیندهای بازیابی مؤثر باشد.

---

جمع‌بندی

بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها یکی از مراحل اساسی در بهبود و مدیریت فرآیندهای Disaster Recovery (DR) است. با استفاده از گزارش‌های دقیق از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR)، می‌توانید مشکلات را شناسایی و اقدامات اصلاحی لازم را برای بهینه‌سازی زمان‌های بازیابی، کاهش تأخیر و بهبود کارایی انجام دهید. این فرآیند موجب می‌شود که در مواقع بحران، بازیابی داده‌ها و سرویس‌ها به‌طور مؤثر و سریع‌تری انجام شود و از اختلالات بیشتر در عملیات‌های تجاری جلوگیری شود.

 

 [/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها”]بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها در محیط‌های ترکیبی (Hybrid) یکی از مراحل حیاتی برای اطمینان از عملکرد صحیح استراتژی‌های Disaster Recovery (DR) است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مشکلات موجود در بازیابی داده‌ها و عملیات‌ها را شناسایی کرده و اقدامات لازم برای بهینه‌سازی و بهبود این فرآیندها را انجام دهید.

در این بخش، به بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR) پرداخته می‌شود و نحوه بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی را توضیح خواهیم داد.

---

۱. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup

گزارش‌های بازیابی در Azure Backup اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت و نتایج عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی ارائه می‌دهند. بررسی این گزارش‌ها به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که عملیات بازیابی به‌درستی انجام شده و در صورت بروز مشکل، آن را شناسایی و برطرف کنید.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Backup:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Recovery Services Vault بروید.
   • در این بخش، می‌توانید به گزارش‌های Backup Jobs و Restore Jobs دسترسی پیدا کنید. این گزارش‌ها شامل وضعیت عملیات پشتیبان‌گیری و بازیابی و همچنین خطاها و موفقیت‌ها هستند.
2. بررسی وضعیت بازیابی:
   • بررسی کنید که آیا عملیات بازیابی با موفقیت انجام شده است یا خیر.
   • برای هر عملیات بازیابی، وضعیت، زمان شروع و پایان، و خطاها یا هشدارهای احتمالی را مشاهده کنید.
   • اگر عملیات بازیابی موفق نبوده، دلیل آن را از گزارش‌های خطا و هشدارها پیدا کنید.
3. تحلیل مشکلات و خطاها:
   • خطاها در گزارش‌ها معمولاً با کدهای خاص و توضیحات همراه هستند. بررسی این خطاها به شما کمک می‌کند تا منبع مشکل را شناسایی کرده و اقدامات اصلاحی لازم را انجام دهید.
   • بررسی دقیق وضعیت هر مرحله از بازیابی می‌تواند به شما کمک کند تا مشکلاتی مانند تأخیر در بازیابی یا از دست رفتن داده‌ها را شناسایی کنید.
4. مقایسه گزارش‌ها:
   • با مقایسه گزارش‌های مختلف در زمان‌های مختلف می‌توانید الگوهایی از مشکلات یا بهبودها را شناسایی کنید. برای مثال، اگر عملیات بازیابی در یک زمان خاص با مشکل مواجه شده باشد، ممکن است به دلیل تغییرات در پیکربندی یا بار ترافیکی باشد.
5. بهینه‌سازی استراتژی بازیابی:
   • پس از بررسی گزارش‌ها و شناسایی مشکلات، باید استراتژی‌های بازیابی را بهبود دهید. این شامل تنظیم مجدد زمان‌بندی‌ها، افزایش منابع برای پشتیبان‌گیری، یا تغییر تنظیمات بازیابی است.

---

۲. بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery (ASR)

در Azure Site Recovery (ASR)، گزارش‌های بازیابی اطلاعات مهمی در مورد وضعیت Failover و Failback، Replication و عملیات Disaster Recovery در مواقع بحران را ارائه می‌دهند.

مراحل بررسی گزارش‌های بازیابی از Azure Site Recovery:

1. دسترسی به گزارش‌های بازیابی:
   • وارد Azure Portal شوید.
   • به بخش Azure Site Recovery بروید و Recovery Services Vault مربوطه را انتخاب کنید.
   • از بخش Recovery Jobs و Replicated Items، گزارش‌های مربوط به وضعیت Replication، Failover و Failback را مشاهده کنید.
2. بررسی وضعیت Failover:
   • گزارشی که مربوط به عملیات Failover است، به شما کمک می‌کند تا وضعیت بازیابی و راه‌اندازی سیستم‌ها و سرویس‌ها را بررسی کنید.
   • بررسی کنید که آیا Failover به‌درستی انجام شده است و همه سرویس‌ها در Azure به‌طور صحیح راه‌اندازی شده‌اند.
3. تحلیل گزارش‌های Replication:
   • در ASR، بررسی وضعیت Replication برای شناسایی هرگونه تأخیر در انتقال داده‌ها بین محیط‌های محلی و Azure ضروری است.
   • در گزارش‌های Replication، زمان آخرین انتقال داده‌ها، وضعیت انتقال و مشکلات احتمالی در این فرآیند مشاهده می‌شود.
4. بررسی Failback:
   • در صورت استفاده از Failover و سپس بازگشت به محیط اصلی (Failback)، باید گزارش‌های Failback را بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمامی داده‌ها به‌درستی بازگشته‌اند و هیچگونه مغایرت یا از دست رفتن داده‌ها وجود ندارد.
5. تحلیل زمان‌های RTO و RPO:
   • یکی از مهم‌ترین جنبه‌های بازیابی، بررسی زمان‌های Recovery Time Objective (RTO) و Recovery Point Objective (RPO) است.
   • این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که آیا زمان‌های واقعی بازیابی با اهداف تعیین‌شده همخوانی دارد یا خیر.

---

۳. بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی

با بررسی دقیق گزارش‌های بازیابی و تحلیل مشکلات و خطاها، می‌توانید فرآیندهای بازیابی را بهینه‌سازی کرده و بهبود بخشید. این مرحله به شما کمک می‌کند تا از تجربه‌های گذشته استفاده کرده و عملکرد بهتری در مواجهه با بحران‌ها داشته باشید.

مراحل بهینه‌سازی فرآیندهای بازیابی:

1. شناسایی مشکلات متداول:
   • گزارش‌ها می‌توانند مشکلات و اختلالات مکرر در بازیابی‌ها را نشان دهند. شناسایی این مشکلات و نقاط ضعف، اولین قدم در بهینه‌سازی است.
2. اصلاح تنظیمات پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • زمان‌بندی پشتیبان‌گیری باید به‌طور منظم و منطبق با نیازهای عملیاتی تنظیم شود.
   • اگر تأخیرهای طولانی در عملیات بازیابی مشاهده کردید، می‌توانید از تکنیک‌هایی مانند Incremental Backups یا Snapshot استفاده کنید.
3. بهبود عملکرد Replication:
   • بهینه‌سازی تنظیمات Replication می‌تواند سرعت انتقال داده‌ها را افزایش دهد و از بروز مشکلات در مواقع بحران جلوگیری کند.
   • از نظر فنی، می‌توانید از فناوری‌های Deduplication و Compression برای کاهش حجم داده‌ها و افزایش سرعت Replication استفاده کنید.
4. آزمایش منظم سناریوهای بازیابی:
   • تست منظم سناریوهای بازیابی و Failover به شما کمک می‌کند تا از عملکرد صحیح استراتژی‌های DR اطمینان حاصل کنید.
   • سناریوهای بازیابی باید شبیه‌سازی شوند تا در صورت بروز بحران، تیم‌ها بتوانند با اطمینان کامل به وظایف خود عمل کنند.
5. مستندسازی و آموزش:
   • تمام فرآیندهای بازیابی باید به‌طور کامل مستند شوند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، تیم‌ها بتوانند به‌سرعت واکنش نشان دهند.
   • برگزاری آموزش‌های دوره‌ای برای تیم‌های فنی و مدیریت بحران می‌تواند در کاهش زمان بازیابی و افزایش دقت فرآیندهای بازیابی مؤثر باشد.

---

جمع‌بندی

بررسی گزارش‌های بازیابی و بهینه‌سازی فرآیندها یکی از مراحل اساسی در بهبود و مدیریت فرآیندهای Disaster Recovery (DR) است. با استفاده از گزارش‌های دقیق از Azure Backup و Azure Site Recovery (ASR)، می‌توانید مشکلات را شناسایی و اقدامات اصلاحی لازم را برای بهینه‌سازی زمان‌های بازیابی، کاهش تأخیر و بهبود کارایی انجام دهید. این فرآیند موجب می‌شود که در مواقع بحران، بازیابی داده‌ها و سرویس‌ها به‌طور مؤثر و سریع‌تری انجام شود و از اختلالات بیشتر در عملیات‌های تجاری جلوگیری شود.

 

 [/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]