دانلود کتاب آموزشی امنیت سرور های مجازی لینوکس جلد اول

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”بررسی تهدیدات رایج و آسیب‌پذیری‌های لینوکس” subtitle=”توضیحات کامل”]

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”اصول پایه‌ای امنیت سایبری” subtitle=”توضیحات کامل”]امنیت سایبری شامل مجموعه‌ای از روش‌ها، ابزارها، و سیاست‌ها است که برای حفاظت از سیستم‌ها، شبکه‌ها، و داده‌ها در برابر تهدیدات طراحی شده‌اند. شناخت و به‌کارگیری اصول پایه‌ای امنیت سایبری به مدیران سرور کمک می‌کند تا محیطی امن‌تر ایجاد کرده و از حملات سایبری جلوگیری کنند.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”نقش یک سرور امن در تضمین کسب‌وکارها و پروژه‌های آنلاین” subtitle=”توضیحات کامل”]یک سرور امن اساس پایداری، عملکرد و موفقیت کسب‌وکارها و پروژه‌های آنلاین است. در دنیای دیجیتال امروزی که حملات سایبری به طور مداوم در حال افزایش هستند، اهمیت امنیت سرور نمی‌تواند نادیده گرفته شود. در ادامه، به نقش‌های کلیدی یک سرور امن در تضمین کسب‌وکارها و پروژه‌های آنلاین می‌پردازیم:

1. حفاظت از داده‌های حساس

کسب‌وکارها اغلب اطلاعات حساس مشتریان مانند داده‌های مالی، اطلاعات شخصی، و داده‌های تجاری را ذخیره می‌کنند.

• نقش سرور امن:
  • جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به اطلاعات حساس.
  • رمزنگاری داده‌ها برای حفاظت از آن‌ها در زمان انتقال یا ذخیره‌سازی.
  • کاهش خطر سرقت داده‌ها و حملات سایبری.

2. اطمینان از دسترس‌پذیری سرویس‌ها

دسترس‌پذیری بالای سرویس‌ها برای مشتریان و کاربران یک کسب‌وکار حیاتی است. حملات سایبری مانند حملات DoS/DDoS می‌توانند باعث از کار افتادن سرویس‌ها شوند.

• نقش سرور امن:
  • محافظت در برابر حملات DoS/DDoS با استفاده از فایروال‌ها و ابزارهای امنیتی.
  • بهبود زمان آپ‌تایم سرور و تضمین عملکرد مستمر خدمات آنلاین.

3. جلب اعتماد کاربران

امنیت سرور ارتباط مستقیمی با اعتماد مشتریان و کاربران دارد. در صورتی که کاربران از امنیت داده‌های خود اطمینان نداشته باشند، احتمالاً خدمات کسب‌وکار را ترک خواهند کرد.

• نقش سرور امن:
  • ارائه گواهی‌های امنیتی مانند SSL/TLS برای ایمن‌سازی ارتباطات.
  • حفاظت از حریم خصوصی کاربران و جلوگیری از نشت اطلاعات.

4. رعایت الزامات قانونی و استانداردها

بسیاری از کشورها و صنایع دارای قوانین و استانداردهای امنیتی سخت‌گیرانه‌ای هستند. عدم رعایت این قوانین می‌تواند منجر به جریمه‌های سنگین و از دست دادن اعتبار شود.

• نقش سرور امن:
  • کمک به رعایت استانداردهایی مانند GDPR، HIPAA، PCI DSS.
  • ارائه گزارش‌های امنیتی و لاگ‌ها برای ارزیابی‌های دوره‌ای.

5. کاهش هزینه‌های ناشی از حملات سایبری

حملات سایبری می‌توانند منجر به خسارات مالی بزرگی شوند، از جمله هزینه‌های بازیابی، کاهش درآمد ناشی از خرابی سرویس، و از دست دادن مشتریان.

• نقش سرور امن:
  • کاهش احتمال وقوع حملات سایبری.
  • شناسایی و پاسخ سریع به تهدیدات برای جلوگیری از خرابی‌های جدی.

6. حفاظت از برند و اعتبار کسب‌وکار

نشت داده‌ها یا حملات سایبری می‌توانند اعتبار یک کسب‌وکار را خدشه‌دار کنند.

• نقش سرور امن:
  • حفاظت از برند و جلوگیری از تأثیرات منفی بر تصویر عمومی کسب‌وکار.
  • ایجاد اعتماد بلندمدت بین مشتریان و شرکت.

7. پشتیبانی از توسعه و گسترش پروژه‌ها

امنیت یک زیرساخت مطمئن برای گسترش پروژه‌های آنلاین فراهم می‌کند.

• نقش سرور امن:
  • ارائه بستری امن برای توسعه و پیاده‌سازی خدمات جدید.
  • جلوگیری از مشکلات امنیتی در زمان ارتقاء یا مهاجرت به سیستم‌های دیگر.

8. محافظت از سرمایه‌گذاری‌های فناوری اطلاعات

سرمایه‌گذاری در فناوری اطلاعات شامل سرورها، نرم‌افزارها، و منابع انسانی است. حملات سایبری می‌توانند این سرمایه‌گذاری‌ها را به خطر بیندازند.

• نقش سرور امن:
  • تضمین حفاظت از زیرساخت‌های فناوری اطلاعات.
  • کاهش خطر از دست دادن منابع حیاتی.

جمع‌بندی

یک سرور امن ستون فقرات هر کسب‌وکار یا پروژه آنلاین است. امنیت سرور نه‌تنها از داده‌ها و سرویس‌ها حفاظت می‌کند، بلکه باعث افزایش اعتماد مشتریان، رعایت قوانین، کاهش هزینه‌ها و تضمین رشد پایدار کسب‌وکار می‌شود. در نتیجه، سرمایه‌گذاری در امنیت سرور، یک ضرورت برای موفقیت در فضای دیجیتال امروزی است.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

معیارهای انتخاب توزیع لینوکس

1. نوع کاربرد سرور
   • وب‌سایت یا برنامه‌های تحت وب: توزیع‌هایی با پشتیبانی از وب‌سرورها (مانند Apache یا Nginx) و پایگاه داده‌ها.
   • امنیت بالا: توزیع‌هایی با ویژگی‌های امنیتی پیشرفته و به‌روزرسانی مداوم.
   • محیط‌های توسعه: توزیع‌هایی با انعطاف‌پذیری برای نصب ابزارهای توسعه.
2. پشتیبانی و مستندات
   • توزیعی که مستندات قوی، انجمن‌های فعال و پشتیبانی بلندمدت (LTS) داشته باشد.
3. سهولت مدیریت و به‌روزرسانی
   • مدیران بسته (Package Managers) کارآمد و فرآیند ساده نصب و به‌روزرسانی.
4. عملکرد و کارایی
   • توزیعی که با منابع سخت‌افزاری VPS هماهنگی داشته باشد و عملکرد بهینه‌ای ارائه دهد.
5. امنیت و پشتیبانی بلندمدت (LTS)
   • توزیع‌هایی که به‌روزرسانی‌های امنیتی منظم و پشتیبانی طولانی‌مدت دارند.

محبوب‌ترین توزیع‌های لینوکس برای VPS

1. Ubuntu

• مزایا:
  • محبوب‌ترین و کاربرپسندترین توزیع برای VPS.
  • پشتیبانی بلندمدت (LTS) برای نسخه‌های پایدار.
  • مستندات گسترده و انجمن‌های فعال.
• مناسب برای:
  • برنامه‌های عمومی تحت وب، توسعه نرم‌افزار، و کاربران مبتدی.
• مدیر بسته: apt (Advanced Package Tool).

2. Debian

• مزایا:
  • پایدار، قابل‌اعتماد و با حداقل اشکال.
  • بسته‌های نرم‌افزاری بهینه برای محیط‌های تولیدی.
• مناسب برای:
  • سیستم‌هایی که نیاز به پایداری و امنیت بالا دارند.
• مدیر بسته: apt.
• نکته: مناسب برای کاربرانی که تجربه مدیریت سرور دارند.

3. CentOS Stream

• مزایا:
  • مبتنی بر Red Hat Enterprise Linux (RHEL)، بسیار پایدار و مناسب برای محیط‌های تولیدی.
  • محبوب در میان ارائه‌دهندگان هاست و شرکت‌های بزرگ.
• مناسب برای:
  • سرورهای تجاری، هاستینگ، و محیط‌های سازمانی.
• مدیر بسته: dnf یا yum.
• نکته: CentOS 8 به CentOS Stream تغییر کرده است؛ برای کاربران سازمانی، RHEL یا AlmaLinux جایگزین مناسبی است.

4. AlmaLinux و Rocky Linux

• مزایا:
  • جایگزین‌های رایگان و پایدار برای CentOS.
  • کاملاً با RHEL سازگار و مناسب برای محیط‌های تولیدی.
• مناسب برای:
  • سرورهای تجاری و سازمانی.
• مدیر بسته: dnf.
• نکته: انتخاب عالی برای کاربران CentOS که به پایداری نیاز دارند.

5. Fedora

• مزایا:
  • جدیدترین ویژگی‌ها و فناوری‌ها در حوزه لینوکس.
  • مناسب برای توسعه‌دهندگان و آزمایش ویژگی‌های نوین.
• مناسب برای:
  • محیط‌های توسعه و آزمایش.
• مدیر بسته: dnf.
• نکته: به دلیل چرخه عمر کوتاه‌تر، برای سرورهای تولیدی پیشنهاد نمی‌شود.

6. Arch Linux

• مزایا:
  • بسیار انعطاف‌پذیر و با حداقل بسته‌های از پیش نصب شده.
  • مناسب برای کاربران پیشرفته که نیاز به شخصی‌سازی کامل دارند.
• مناسب برای:
  • سرورهای خاص و کاربران حرفه‌ای.
• مدیر بسته: pacman.
• نکته: مناسب برای کاربرانی که تجربه کافی در مدیریت لینوکس دارند.

جمع‌بندی

انتخاب توزیع لینوکس مناسب برای VPS بستگی به نیازها و تجربه شما دارد. اگر به دنبال سهولت استفاده و پشتیبانی گسترده هستید، Ubuntu گزینه‌ای ایده‌آل است. برای پایداری و امنیت بالا، Debian یا CentOS Stream پیشنهاد می‌شود. در محیط‌های تجاری، AlmaLinux یا Rocky Linux جایگزین‌های خوبی برای CentOS هستند. اگر نیاز به انعطاف‌پذیری و ویژگی‌های جدید دارید، Fedora یا Arch Linux را در نظر بگیرید. انتخاب صحیح توزیع، به عملکرد، امنیت، و موفقیت پروژه‌های شما کمک شایانی خواهد کرد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”به‌روزرسانی اولیه سیستم با استفاده از ابزارهای مدیریت بسته (APT، YUM، یا DNF)” subtitle=”توضیحات کامل”]به‌روزرسانی اولیه سیستم یکی از اولین و مهم‌ترین اقداماتی است که باید پس از نصب سیستم‌عامل لینوکس انجام شود. این فرآیند باعث می‌شود سیستم شما از نظر امنیت، پایداری و کارایی به آخرین نسخه به‌روزرسانی شود. ابزارهای مدیریت بسته مانند apt، yum و dnf وظیفه نصب، مدیریت و به‌روزرسانی بسته‌های نرم‌افزاری را بر عهده دارند. در ادامه، روش انجام این کار برای توزیع‌های مختلف لینوکس شرح داده می‌شود.

1. به‌روزرسانی سیستم با APT (برای توزیع‌های مبتنی بر Debian و Ubuntu)

دستورات اصلی:

1. به‌روزرسانی فهرست بسته‌ها:

   sudo apt update

   این دستور لیست بسته‌های موجود را از مخازن به‌روز می‌کند.

2. ارتقای بسته‌های نصب شده:

   sudo apt upgrade

   این دستور تمامی بسته‌هایی که نسخه جدید دارند را به‌روزرسانی می‌کند.

3. ارتقای کامل سیستم (شامل حذف و نصب بسته‌های وابسته):

   sudo apt full-upgrade

   این دستور علاوه بر ارتقای بسته‌ها، هر بسته‌ای که وابستگی جدیدی نیاز دارد را نصب و بسته‌های قدیمی را حذف می‌کند.

4. پاکسازی بسته‌های قدیمی:

   sudo apt autoremove
   sudo apt clean

   این دستورات فایل‌های غیرضروری و بسته‌های قدیمی را حذف می‌کنند.

نکات مهم:

• مطمئن شوید که سرور به اینترنت متصل است.
• از نسخه LTS یا پایدار توزیع استفاده کنید.

2. به‌روزرسانی سیستم با YUM (برای توزیع‌های مبتنی بر Red Hat و CentOS)

دستورات اصلی:

1. به‌روزرسانی فهرست بسته‌ها و سیستم:

   sudo yum update

   این دستور تمام بسته‌های نصب شده را به آخرین نسخه ارتقا می‌دهد.

2. به‌روزرسانی فقط بسته‌های خاص:

   sudo yum update <package_name>

   این دستور تنها بسته مشخص‌شده را به‌روزرسانی می‌کند.

3. پاکسازی فایل‌های کش:

   sudo yum clean all

   این دستور کش سیستم را پاک‌سازی می‌کند.

نکات مهم:

• YUM ابزار پیش‌فرض در CentOS 7 و توزیع‌های قدیمی‌تر است.
• برای توزیع‌های جدیدتر (مانند CentOS 8)، استفاده از DNF توصیه می‌شود.

3. به‌روزرسانی سیستم با DNF (برای توزیع‌های جدیدتر مبتنی بر Red Hat و CentOS)

دستورات اصلی:

1. به‌روزرسانی فهرست بسته‌ها و سیستم:

   sudo dnf update

   مشابه YUM، تمام بسته‌ها را به‌روزرسانی می‌کند.

2. به‌روزرسانی بسته خاص:

   sudo dnf update <package_name>

3. ارتقای سیستم به نسخه جدیدتر (در صورت موجود بودن):

   sudo dnf upgrade

4. پاکسازی فایل‌های کش:

   sudo dnf clean all

نکات مهم:

• DNF جایگزین مدرن YUM در CentOS 8، Fedora و AlmaLinux است.
• سریع‌تر و کارآمدتر از YUM عمل می‌کند.

4. بررسی نسخه لینوکس پس از به‌روزرسانی

پس از انجام به‌روزرسانی‌ها، می‌توانید نسخه سیستم‌عامل و بسته‌های کلیدی را بررسی کنید:

• نمایش نسخه سیستم‌عامل:

  cat /etc/os-release

• نمایش کرنل نصب شده:

  uname -r

• نمایش نسخه یک بسته خاص:

  apt show <package_name>    # برای APT
  yum info <package_name>    # برای YUM
  dnf info <package_name>    # برای DNF

جمع‌بندی

به‌روزرسانی اولیه سیستم با استفاده از ابزارهای مدیریت بسته، یک گام حیاتی برای تضمین امنیت و پایداری سرور است. بسته به توزیع مورد استفاده، apt، yum یا dnf ابزارهای اصلی برای این کار هستند. با اجرای دستورات ذکر شده، سرور شما به آخرین نسخه‌ها به‌روزرسانی شده و آماده بهره‌برداری خواهد بود.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”حذف سرویس‌ها و نرم‌افزارهای غیرضروری در لینوکس” subtitle=”توضیحات کامل”]حذف سرویس‌ها و نرم‌افزارهای غیرضروری یکی از مراحل مهم در ایمن‌سازی و بهینه‌سازی سرورهای لینوکسی است. این اقدام نه‌تنها منابع سیستمی را آزاد می‌کند، بلکه سطح حمله را کاهش داده و احتمال سوءاستفاده از آسیب‌پذیری‌ها در سرویس‌های غیرضروری را به حداقل می‌رساند.

1. شناسایی سرویس‌ها و نرم‌افزارهای غیرضروری

پیش از حذف سرویس‌ها، باید موارد غیرضروری شناسایی شوند.

• مشاهده سرویس‌های فعال:

  sudo systemctl list-units --type=service

  این دستور تمامی سرویس‌های در حال اجرا را نمایش می‌دهد.

• مشاهده پورت‌های باز:

  sudo netstat -tuln
  # یا
  sudo ss -tuln

  این دستور نشان می‌دهد که کدام پورت‌ها باز بوده و کدام سرویس‌ها از آن‌ها استفاده می‌کنند.

• شناسایی بسته‌های نصب‌شده:
  • برای توزیع‌های مبتنی بر Debian/Ubuntu:

    dpkg --get-selections | grep -v deinstall

  • برای توزیع‌های مبتنی بر Red Hat/CentOS:

    rpm -qa

2. حذف نرم‌افزارهای غیرضروری

الف. حذف با استفاده از APT (Debian/Ubuntu):

1. حذف یک بسته خاص:

   sudo apt remove <package_name>

2. حذف کامل (شامل تنظیمات):

   sudo apt purge <package_name>

3. حذف بسته‌های بدون استفاده:

   sudo apt autoremove

ب. حذف با استفاده از YUM یا DNF (Red Hat/CentOS):

1. حذف یک بسته خاص:

   sudo yum remove <package_name
   # یا
   sudo dnf remove <package_name

2. پاکسازی بسته‌های قدیمی:

   <code class="!whitespace-pre hljs language-bash">

   sudo yum autoremove
   # یا
   sudo dnf autoremove

3. غیرفعال‌سازی سرویس‌های غیرضروری

در برخی موارد، ممکن است بخواهید سرویس را غیرفعال کنید، بدون اینکه آن را حذف کنید.

الف. بررسی وضعیت سرویس:

sudo systemctl status <service_name>

ب. توقف اجرای سرویس:

sudo systemctl stop <service_name>

ج. غیرفعال‌سازی اجرای خودکار در هنگام بوت:

sudo systemctl disable <service_name>

د. حذف کامل سرویس:

اگر سرویس از فایل‌های سیستمی حذف شده است:

sudo systemctl reset-failed <service_name>

4. نکات مهم برای شناسایی و حذف سرویس‌های غیرضروری

• سرویس‌های رایج غیرضروری:
  • سرویس‌های FTP (مانند vsftpd، proftpd) در صورتی که از SFTP استفاده می‌کنید.
  • وب‌سرورهای پیش‌فرض مانند Apache اگر از Nginx استفاده می‌کنید.
  • سرورهای ایمیل (مانند Postfix) اگر نیازی به آن‌ها ندارید.
  • سرویس‌های پایگاه داده (مانند MySQL یا MariaDB) در صورتی که سرور برای میزبانی پایگاه داده استفاده نمی‌شود.
• به خطر نیفتادن سرویس‌های مهم:
  پیش از حذف هر سرویس یا بسته، بررسی کنید که آیا حذف آن تاثیری بر عملکرد سایر سرویس‌های ضروری سیستم دارد یا خیر.
• پشتیبان‌گیری:
  پیش از انجام هرگونه حذف، از داده‌ها و تنظیمات حیاتی سیستم پشتیبان تهیه کنید.

5. پاکسازی فایل‌ها و کش پس از حذف

پس از حذف بسته‌ها، فایل‌های کش و داده‌های باقی‌مانده را پاک کنید:

الف. پاکسازی فایل‌های کش:

• برای APT:

  sudo apt clean

• برای YUM/DNF:

  sudo yum clean all
  sudo dnf clean all

ب. حذف فایل‌های باقی‌مانده:

sudo rm -rf /var/cache/<service_name>

جمع‌بندی

حذف سرویس‌ها و نرم‌افزارهای غیرضروری به کاهش سطح حمله و بهینه‌سازی عملکرد سرور کمک می‌کند. با شناسایی دقیق سرویس‌های غیرضروری و استفاده از دستورات مناسب برای حذف یا غیرفعال‌سازی آن‌ها، می‌توانید سرور خود را ایمن‌تر و کارآمدتر مدیریت کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”تنظیم hostname و DNS به صورت ایمن” subtitle=”توضیحات کامل”]تنظیم صحیح hostname و DNS (Domain Name System) از اهمیت ویژه‌ای در ایمن‌سازی سرورهای لینوکسی برخوردار است. این تنظیمات نه‌تنها به مدیریت بهتر منابع شبکه کمک می‌کنند، بلکه نقش کلیدی در امنیت و دسترسی ایمن به سرور دارند.

1. تنظیم hostname ایمن

الف. بررسی hostname فعلی

hostname

این دستور hostname فعلی سرور را نمایش می‌دهد.

ب. تنظیم hostname

برای تنظیم hostname جدید، از دستور زیر استفاده کنید:

sudo hostnamectl set-hostname your-new-hostname

• your-new-hostname: نام جدید مورد نظر شما.

ج. اعمال تغییرات در فایل hosts

برای اطمینان از اینکه تغییرات hostname در تنظیمات سیستم اعمال شده است، فایل /etc/hosts را بررسی و ویرایش کنید:

sudo nano /etc/hosts

در این فایل، خط زیر باید به‌روزرسانی شود:

127.0.1.1   your-new-hostname

د. بررسی تغییرات

بعد از تنظیم hostname جدید، با دستور زیر بررسی کنید:

hostname

2. تنظیم DNS ایمن

الف. تنظیم DNS در فایل resolv.conf

فایل resolv.conf مکانیزم DNS سرورهای مورد استفاده را مشخص می‌کند. این فایل را با ویرایشگر متن باز کنید:

sudo nano /etc/resolv.conf

ساختار کلی این فایل باید به شکل زیر باشد:

nameserver your-dns-server-ip
nameserver your-alternate-dns-server-ip

• your-dns-server-ip: آدرس IP سرورهای DNS (مانند Google DNS: 8.8.8.8 یا سرور DNS ارائه‌دهنده شما).
• your-alternate-dns-server-ip: آدرس DNS ثانویه (اختیاری).

ب. تنظیم DNS در systemd-resolved (در صورت استفاده از systemd)

برای سرورهایی که از systemd استفاده می‌کنند، تنظیم DNS به‌صورت خودکار در systemd-resolved انجام می‌شود. برای بررسی وضعیت systemd-resolved:

sudo systemctl status systemd-resolved

اگر غیرفعال باشد، برای تنظیم DNS، این فایل را ویرایش کنید:

sudo nano /etc/systemd/resolved.conf

سپس DNSهای مورد نظر را اضافه کنید:

[Network]
DNS=your-dns-server-ip
DNSSec=allow-downgrade

سپس systemd-resolved را ری‌استارت کنید:

sudo systemctl restart systemd-resolved

ج. تنظیمات DNS در NetworkManager (برای سرورهای لینوکسی مبتنی بر دسکتاپ)

اگر از NetworkManager استفاده می‌کنید:

sudo nmcli con mod "Wired Connection 1" ipv4.dns "your-dns-server-ip"
sudo nmcli con mod "Wired Connection 1" ipv4.dns-search "your-domain.com"
sudo nmcli con up "Wired Connection 1"

3. تست DNS تنظیمات

برای اطمینان از صحت تنظیمات DNS:

dig your-domain.com

این دستور به شما اجازه می‌دهد که صحت تنظیمات DNS را بررسی کنید.

جمع‌بندی

تنظیم صحیح hostname و DNS در سرورهای لینوکسی از اهمیت بالایی برخوردار است و به مدیریت منابع شبکه، ایمنی و قابلیت دسترسی بهتر کمک می‌کند. با انجام این تنظیمات به صورت ایمن، احتمال حملات و مشکلات شبکه‌ای را به حداقل خواهید رساند.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”ایجاد کاربران غیرریشه (non-root users) در لینوکس VPS” subtitle=”توضیحات کامل”]ایجاد کاربران غیرریشه یکی از بهترین شیوه‌ها برای بهبود امنیت سرورهای لینوکسی VPS است. کاربران غیرریشه فقط به منابعی که به آنها نیاز دارند دسترسی دارند و از دسترسی کامل به کل سیستم جلوگیری می‌شود. این امر از سوءاستفاده‌های احتمالی جلوگیری کرده و خطرات امنیتی را کاهش می‌دهد.

sudo adduser newuser

sudo usermod -aG groupname newuser

sudo chown newuser:groupname /path/to/resource
sudo chmod 640 /path/to/resource

sudo visudo

newuser ALL=(ALL) NOPASSWD: /path/to/command

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”پیکربندی دسترسی با sudo در لینوکس” subtitle=”توضیحات کامل”]استفاده از دستورات sudo برای کاربرانی که نیاز به انجام وظایف مدیریتی دارند اما به دسترسی کامل به سیستم نیاز ندارند، بسیار مفید است. با تنظیم دسترسی‌های sudo می‌توانید به کاربر امکان اجرای دستورات خاص با سطح دسترسی مدیریت بدهید، بدون اینکه نیاز باشد دسترسی root کامل داشته باشند.

1. دستور sudo چیست؟

sudo به کاربران امکان می‌دهد دستوراتی را به‌طور ایمن با دسترسی ریشه اجرا کنند، بدون اینکه به عنوان کاربر ریشه وارد شوند.

برای مثال، اگر بخواهید یک کاربر به‌طور موقت دسترسی مدیریت به دستور apt-get update داشته باشد، دستور زیر را اجرا می‌کنید:

sudo apt-get update

2. اجازه دسترسی sudo به کاربر جدید

برای اضافه کردن دسترسی sudo به یک کاربر جدید، از دستور زیر استفاده کنید:

sudo usermod -aG sudo newuser

• -aG به معنی اضافه کردن کاربر به گروه sudo به‌طور ایمن است.
• newuser نام کاربر جدید است.

بعد از این دستور، کاربر جدید می‌تواند با دستور sudo دستورات مدیریتی را اجرا کند.

3. تنظیمات sudoers فایل

تمامی دسترسی‌های sudo توسط فایل /etc/sudoers کنترل می‌شود. برای ویرایش این فایل، از دستور visudo استفاده کنید تا مطمئن شوید که تنظیمات درست اعمال شده‌اند:

sudo visudo

در این فایل، دسترسی‌های کاربران برای استفاده از sudo تعریف شده است.

مثالی از تنظیمات sudoers:

newuser ALL=(ALL) NOPASSWD: /path/to/command

• newuser کاربر مورد نظر.
• ALL=(ALL) به این معنی است که کاربر می‌تواند از sudo در همه قسمت‌ها استفاده کند.
• NOPASSWD به این معنی است که نیازی به وارد کردن رمز عبور نیست (اختیاری).
• /path/to/command دستور خاصی که کاربر می‌تواند اجرا کند.

برای مثال، کاربری که می‌خواهد از sudo برای اجرای دستور apt-get install استفاده کند:

newuser ALL=(ALL) NOPASSWD: /bin/apt-get install

4. محدود کردن دسترسی‌ها با sudo

اگر بخواهید کاربر تنها به دستور یا دستورات خاصی دسترسی داشته باشد، می‌توانید تنظیمات دقیق‌تری انجام دهید:

newuser ALL=(ALL) NOPASSWD: /bin/systemctl restart apache2

این کاربر تنها می‌تواند دستور sudo systemctl restart apache2 را اجرا کند و به دیگر دستورات مدیریتی دسترسی نخواهد داشت.

جمع‌بندی

پیکربندی دسترسی sudo به کاربران، کنترل بهتری را بر روی وظایف مدیریتی فراهم می‌کند و سطح امنیت را افزایش می‌دهد. با تعریف دقیق دسترسی‌ها، می‌توان از سوءاستفاده‌های احتمالی جلوگیری کرد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مدیریت مجوزها و مالکیت فایل‌ها با chmod و chown” subtitle=”توضیحات کامل”]برای اطمینان از امنیت فایل‌ها و پوشه‌ها در لینوکس، تنظیم مجوزها و مالکیت صحیح فایل‌ها و دایرکتوری‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است. دو دستور اصلی برای این منظور chmod و chown هستند.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”قفل کردن حساب‌های غیرضروری و پیش‌فرض” subtitle=”توضیحات کامل”]حساب‌های پیش‌فرض و غیرضروری می‌توانند سطح امنیت سرور لینوکس VPS را کاهش دهند. این حساب‌ها می‌توانند به مهاجمان امکان دسترسی به سیستم را بدهند، حتی اگر از رمزهای عبور ضعیف استفاده شوند. قفل کردن یا غیرفعال کردن این حساب‌ها می‌تواند کمک زیادی به افزایش امنیت سرور کند.

1. حساب‌های پیش‌فرض لینوکس (مانند root، admin و …)

حساب‌های پیش‌فرض مثل root و admin، به طور معمول باید ایمن‌سازی شوند و برای دسترسی‌های عادی یا مدیریتی استفاده نشوند. بهترین کار این است که این حساب‌ها را به‌طور کامل غیرفعال یا رمزنگاری کنید.

• غیرفعال کردن حساب root به روش امن
  برای جلوگیری از دسترسی مستقیم به root با رمز عبور، می‌توانید ورود به روت را از طریق SSH غیرفعال کنید و از Public Key Authentication به جای رمز عبور استفاده کنید.

  sudo passwd -l root

  • این دستور رمز عبور root را غیرفعال می‌کند.
• سپس تنظیمات SSH را ویرایش کنید تا ورود به سیستم با کاربر root غیرفعال شود:

  sudo nano /etc/ssh/sshd_config

  تغییر مقدار PermitRootLogin به no:

  PermitRootLogin no

  و سپس سرویس SSH را ری‌استارت کنید:

  sudo systemctl restart sshd

2. حذف یا قفل کردن حساب‌های دیگر

برخی از حساب‌های پیش‌فرض نیز ممکن است بدون استفاده باشند و تنها خطرات امنیتی را افزایش دهند.

• حذف حساب‌های اضافی غیرضروری:

  sudo userdel -r unwanteduser

  • -r برای حذف تمام فایل‌های مرتبط با حساب کاربر است.
• غیرفعال کردن حساب‌ها بدون حذف:

  sudo passwd -l unwanteduser

  • این دستور رمز عبور را برای کاربر قفل می‌کند.

3. استفاده از ls برای نمایش حساب‌های فعال

برای بررسی حساب‌های موجود و وضعیت آنها، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

cat /etc/passwd | grep /bin/bash

این دستور لیستی از حساب‌هایی که قادر به ورود از طریق SSH هستند را نمایش می‌دهد.

جمع‌بندی

قفل کردن یا غیرفعال کردن حساب‌های غیرضروری و پیش‌فرض، به جلوگیری از حملات احتمالی و افزایش امنیت سرور کمک می‌کند. استفاده از حساب‌های محدود و حذف یا قفل حساب‌های اضافی، می‌تواند احتمال دسترسی‌های غیرمجاز را به‌شدت کاهش دهد.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

1. ویرایش فایل پیکربندی SSH

ابتدا فایل پیکربندی sshd را با استفاده از ویرایشگر متنی باز کنید:

sudo nano /etc/ssh/sshd_config

2. تغییر پورت SSH

پورت پیش‌فرض 22 را به پورت دلخواه خود تغییر دهید:

Port 2222

• در مثال بالا، پورت جدید 2222 به جای 22 تنظیم شده است.
• می‌توانید هر پورت دیگری به جز پورت‌هایی که توسط سیستم یا دیگر سرویس‌ها استفاده می‌شوند، انتخاب کنید.

3. Restart SSH

بعد از ویرایش فایل sshd_config، تغییرات را ذخیره کرده و سرویس SSH را ری‌استارت کنید:

sudo systemctl restart sshd

4. تست دسترسی SSH به پورت جدید

اکنون می‌توانید از طریق پورت جدید به سرور SSH دسترسی پیدا کنید:

ssh user@your-server-ip -p 2222

• user نام کاربر شماست.
• your-server-ip آدرس IP سرور VPS شماست.
• -p 2222 پورت جدید را مشخص می‌کند.

جمع‌بندی

تغییر پورت پیش‌فرض SSH از 22 به یک پورت سفارشی، سطح امنیتی سرور VPS را افزایش می‌دهد و احتمال حملات Brute Force را کاهش می‌دهد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”غیر فعال کردن ورود با کاربر root” subtitle=”توضیحات کامل”]ورود مستقیم با حساب root می‌تواند یکی از روش‌های اصلی حمله‌های Brute Force و دسترسی‌های غیرمجاز باشد. برای افزایش امنیت، بهتر است دسترسی به root از طریق SSH غیرفعال شود و به جای آن از یک کاربر با امتیازات مدیریتی استفاده شود.

1. ویرایش فایل پیکربندی sshd

ابتدا فایل تنظیمات sshd را باز کنید:

sudo nano /etc/ssh/sshd_config

2. غیرفعال کردن ورود با root

در فایل sshd_config، خط زیر را پیدا کرده و مقدار آن را به no تغییر دهید:

PermitRootLogin no

3. ذخیره تغییرات و Restart سرویس SSH

بعد از اعمال تغییرات، فایل را ذخیره کرده و سرویس SSH را ری‌استارت کنید:

sudo systemctl restart sshd

4. استفاده از یک کاربر عادی برای دسترسی مدیریتی

برای ادامه مدیریت سرور از طریق SSH، یک کاربر با سطح دسترسی مدیریتی ایجاد کنید و به جای root از آن استفاده کنید:

• ایجاد کاربر جدید

  sudo adduser secureadmin

• اعطای دسترسی sudo

  sudo usermod -aG sudo secureadmin

• دسترسی به SSH با کاربر جدید

  ssh secureadmin@your-server-ip

جمع‌بندی

غیرفعال کردن ورود با root از طریق SSH یک اقدام امنیتی حیاتی است که به کاهش خطر حملات نفوذ کمک می‌کند. استفاده از کاربر عادی با سطح دسترسی مدیریتی به جای root، امنیت سرور VPS شما را بهبود می‌بخشد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”تنظیم Public Key Authentication برای ورود ایمن” subtitle=”توضیحات کامل”]استفاده از Public Key Authentication یکی از مطمئن‌ترین روش‌ها برای ورود ایمن به سرور VPS است. این روش از رمزگذاری کلید عمومی/خصوصی برای تأیید هویت کاربر استفاده می‌کند و نیاز به وارد کردن رمز عبور را کاهش می‌دهد، که امنیت سرور را بهبود می‌بخشد.

1. ایجاد کلیدهای عمومی و خصوصی در سیستم محلی

برای شروع، یک جفت کلید عمومی/خصوصی ایجاد کنید:

ssh-keygen -t rsa

این دستور یک جفت کلید عمومی و خصوصی تولید می‌کند:

• -t rsa مشخص می‌کند که از الگوریتم RSA استفاده می‌شود.
• ssh-keygen کلیدها را در فایل‌های ~/.ssh/id_rsa و ~/.ssh/id_rsa.pub ذخیره می‌کند.

2. انتقال کلید عمومی به سرور VPS

کلید عمومی (id_rsa.pub) را به سرور VPS منتقل کنید:

scp ~/.ssh/id_rsa.pub your-user@your-server-ip:/home/your-user/.ssh/authorized_keys

• your-user نام کاربر روی سرور VPS است.
• your-server-ip آدرس سرور VPS شما.

3. اعطای مجوز به فایل authorized_keys

بعد از انتقال کلید عمومی، مطمئن شوید که فایل authorized_keys به درستی تنظیم شده است:

ssh your-user@your-server-ip

و سپس:

cat ~/.ssh/id_rsa.pub >> ~/.ssh/authorized_keys
chmod 600 ~/.ssh/authorized_keys

• این دستور، کلید عمومی را به فایل authorized_keys اضافه می‌کند و دسترسی‌های لازم را تنظیم می‌کند.

4. تأیید Public Key Authentication

اکنون به سرور VPS خود از طریق SSH با استفاده از کلید خصوصی دسترسی پیدا کنید:

ssh -i ~/.ssh/id_rsa your-user@your-server-ip

• -i ~/.ssh/id_rsa مسیر به کلید خصوصی شما را نشان می‌دهد.

جمع‌بندی

تنظیم Public Key Authentication یک لایه امنیتی اضافی را فراهم می‌کند که خطر حملات Brute Force و فیشینگ را کاهش می‌دهد. این روش همچنین ورود به سرور را ساده‌تر می‌سازد و نیاز به رمز عبور را حذف می‌کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”محدود کردن IPهای مجاز برای دسترسی به SSH” subtitle=”توضیحات کامل”]

sudo nano /etc/ssh/sshd_config

sudo systemctl restart sshd

ssh user1@your-server-ip

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”استفاده از ابزارهای امنیتی مانند Fail2Ban و DenyHosts” subtitle=”توضیحات کامل”]استفاده از ابزارهای امنیتی مانند Fail2Ban و DenyHosts به افزایش امنیت سرور VPS کمک می‌کند و حملات Brute Force به SSH را به شدت کاهش می‌دهد. این ابزارها با مسدود کردن IP‌های حمله‌کننده، دسترسی به سرور را محدود می‌کنند.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”اعمال محدودیت‌های اضافی در sshd_config” subtitle=”توضیحات کامل”]تنظیمات اضافی در فایل sshd_config می‌تواند به افزایش امنیت سرور کمک کند و دسترسی‌های غیرمجاز به سرور SSH را کاهش دهد. در اینجا چند تنظیم محدودیت اضافی برای افزایش امنیت سرور SSH آورده شده است.

1. تنظیم MaxAuthTries (تعداد مجاز تلاش برای ورود)

برای محدود کردن تعداد تلاش‌های ورود ناموفق، خط زیر را به فایل sshd_config اضافه کنید:

MaxAuthTries 3

• توضیح: تعداد تلاش‌های مجاز ورود به سرور SSH را به ۳ کاهش می‌دهد. پس از این تعداد تلاش ناموفق، IP مهاجم مسدود می‌شود.

2. تنظیم PermitRootLogin (محدود کردن ورود روت)

به‌طور پیش‌فرض، ورود با کاربر روت (root) در SSH امکان‌پذیر است، اما برای افزایش امنیت، می‌توانید آن را غیرفعال کنید:

PermitRootLogin no

• توضیح: با این تنظیم، ورود به سرور تنها از طریق کاربر معمولی (non-root) مجاز خواهد بود.

3. تنظیم LogLevel برای ثبت رویدادهای دقیق‌تر

برای ثبت جزئیات بیشتر از ورود و خطاها، خط زیر را اضافه کنید:

LogLevel VERBOSE

• توضیح: این تنظیم، لاگ‌های دقیق‌تری از تلاش‌های موفق و ناموفق ورود را در /var/log/auth.log ثبت می‌کند.

4. تنظیم IgnoreRhosts برای غیرفعال کردن احراز هویت Rhosts

برای غیرفعال کردن احراز هویت Rhosts در SSH، خط زیر را اضافه کنید:

IgnoreRhosts yes

• توضیح: این قابلیت مانع از احراز هویت بر اساس فایل ~/.rhosts یا ~/.shosts می‌شود.

5. تغییر زمان قفل شدن حساب‌ها (bantime)

در فایل sshd_config، زمان مسدود شدن IP مهاجم را تنظیم کنید:

bantime 3600

• توضیح: این تنظیم مشخص می‌کند که IP‌های مسدود شده برای چند ثانیه یا دقیقه باید قفل بمانند. عدد بالاتر از ۳۶۰۰ برای زمان طولانی‌تر مسدود کردن استفاده کنید.

6. تنظیم ProhibitUser برای مسدود کردن کاربران خاص

اگر نیاز به مسدود کردن دسترسی برخی کاربران خاص دارید، می‌توانید این تنظیم را اضافه کنید:

ProhibitUser user1

• توضیح: این دستور، کاربر user1 را از دسترسی به SSH مسدود می‌کند.

7. تنظیم ChallengeResponseAuthentication برای فعال‌سازی SSH keys-only login

برای نیاز به احراز هویت با کلید عمومی، تنظیم زیر را اضافه کنید:

ChallengeResponseAuthentication no

• توضیح: این تنظیم از ورود با رمز عبور جلوگیری می‌کند و تنها ورود با کلیدهای عمومی را مجاز می‌سازد.

8. فعال‌سازی Public Key Authentication

برای افزایش امنیت، استفاده از Public Key Authentication ضروری است:

PermitRootLogin prohibit-password
PubkeyAuthentication yes

• توضیح: تنها مجاز به ورود با کلیدهای عمومی می‌شود.

9. Restart سرویس SSH

بعد از اعمال تغییرات در فایل sshd_config، باید سرویس SSH را ری‌استارت کنید:

sudo systemctl restart sshd

جمع‌بندی

اعمال محدودیت‌های اضافی در فایل sshd_config می‌تواند امنیت سرور را به طور چشمگیری افزایش دهد. تغییرات مانند غیرفعال کردن ورود با کاربر روت، محدود کردن تعداد تلاش‌های ورود و استفاده از کلیدهای عمومی، همگی به کاهش حملات Brute Force کمک می‌کنند.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”تنظیم و مدیریت UFW (Uncomplicated Firewall)” subtitle=”توضیحات کامل”]

UFW (Uncomplicated Firewall) چیست؟

UFW (Uncomplicated Firewall) یک فایروال ساده برای لینوکس است که به کاربران کمک می‌کند بدون نیاز به درک پیچیدگی‌های iptables، دستورات فایروال را به‌سادگی مدیریت کنند. UFW به‌طور پیش‌فرض روی سیستم‌های مبتنی بر دبیان و اوبونتو نصب شده و راه‌اندازی فایروال را آسان می‌کند.

نصب UFW:

اگر UFW روی سیستم شما نصب نشده باشد، می‌توانید آن را با دستور زیر نصب کنید:

sudo apt update
sudo apt install ufw

برای سیستم‌های مبتنی بر CentOS یا Red Hat، می‌توانید آن را با دستور زیر نصب کنید:

sudo yum install ufw

فعال‌سازی UFW:

برای فعال کردن UFW، ابتدا فایروال را فعال کنید:

sudo ufw enable

UFW از این به بعد به‌طور خودکار روی سیستم شما فعال می‌شود.

تنظیم دسترسی‌ها با UFW:

1. باز کردن پورت‌ها: برای باز کردن یک پورت خاص، از دستور زیر استفاده کنید:

   sudo ufw allow [port]

   به‌عنوان مثال، اگر بخواهید پورت 22 (SSH) را باز کنید:

   sudo ufw allow 22/tcp

2. بستن پورت‌ها: برای بستن یک پورت خاص، از دستور زیر استفاده کنید:

   sudo ufw deny [port]

   برای مثال، اگر بخواهید پورت 22 را ببندید:

   sudo ufw deny 22/tcp

3. باز کردن دسترسی به سرویس‌ها: می‌توانید سرویس‌های معروف مانند SSH، HTTP، HTTPS و غیره را به‌سادگی با استفاده از دستور زیر باز کنید:

   sudo ufw allow ssh
   sudo ufw allow http
   sudo ufw allow https

4. بررسی وضعیت UFW: برای مشاهده وضعیت UFW، می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:

   sudo ufw status

تنظیمات اضافی UFW:

1. حالت Deny by Default: برای اعمال حالت پیش‌فرض که تمام پورت‌ها بسته باشند و تنها پورت‌های مجاز باز باشند:

   sudo ufw default deny incoming
   sudo ufw default allow outgoing

   این دستورات ترافیک ورودی را مسدود کرده و تنها ترافیک خروجی را مجاز می‌کند.

2. مسدود کردن آدرس‌های IP خاص: برای مسدود کردن یک آدرس IP خاص:

   sudo ufw deny from [IP] to any

3. تنظیم فایروال به‌صورت خودکار: UFW قابلیت تنظیمات خودکار مانند زمان‌بندی برای اسکن یا تنظیمات خاص در مورد ترافیک ورودی و خروجی را فراهم می‌کند.

جمع‌بندی:

UFW یک ابزار ساده و مؤثر برای مدیریت فایروال در سیستم‌های لینوکس است. با استفاده از UFW می‌توانید به‌راحتی دسترسی‌ها را کنترل کرده و امنیت سیستم خود را بهبود بخشید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”استفاده از iptables یا firewalld برای قوانین پیچیده‌تر” subtitle=”توضیحات کامل”]

1. iptables (سیستم مدیریت فایروال در سطح شبکه)

iptables ابزاری قدرتمند و انعطاف‌پذیر است که به شما امکان می‌دهد تنظیمات فایروال را با دستورات خاص خود مدیریت کنید. این ابزار برای تنظیمات فایروال پیچیده‌تر استفاده می‌شود.

مراحل استفاده از iptables:

1. مشاهده وضعیت iptables: ابتدا می‌توانید وضعیت قوانین فعلی iptables را مشاهده کنید:

   sudo iptables -L -n -v

2. ایجاد یک قانون جدید برای باز کردن پورت 80 (HTTP): برای باز کردن پورت 80 با استفاده از iptables، دستور زیر را اجرا کنید:

   sudo iptables -A INPUT -p tcp --dport 80 -j ACCEPT

   این دستور پکت‌های TCP که پورت 80 را هدف قرار می‌دهند، به‌طور کامل می‌پذیرد.

3. ایجاد قوانین پیش‌فرض برای ترافیک‌ها: برای بستن ترافیک ورودی، دستور زیر را استفاده کنید:

   sudo iptables -P INPUT DROP
   sudo iptables -P OUTPUT ACCEPT

   این تنظیم به‌طور پیش‌فرض تمام ترافیک ورودی را رد کرده و تنها اجازه خروجی را می‌دهد.

4. ذخیره تنظیمات iptables: برای ذخیره تنظیمات iptables و اعمال آن در بوت سیستم، از دستور زیر استفاده کنید:

   sudo iptables-save > /etc/iptables/rules.v4

2. firewalld (مدیریت فایروال در لینوکس)

firewalld یک سیستم مدیریت فایروال در سطح سرویس است که برای ساده‌سازی تنظیمات پیچیده فایروال طراحی شده است. این ابزار به‌طور پیش‌فرض در سیستم‌های مبتنی بر CentOS و RHEL استفاده می‌شود.

مراحل استفاده از firewalld:

1. فعال‌سازی firewalld: اگر firewalld غیرفعال است، ابتدا آن را فعال کنید:

   sudo systemctl start firewalld
   sudo systemctl enable firewalld

2. مشاهده وضعیت firewalld: می‌توانید وضعیت فعلی فایروال را با دستور زیر مشاهده کنید:

   sudo firewall-cmd --state

3. باز کردن پورت 80 با استفاده از firewalld:

   sudo firewall-cmd --permanent --add-port=80/tcp
   sudo firewall-cmd --reload

   این دستور پورت 80 را به‌صورت دائمی باز می‌کند و تغییرات فوراً اعمال می‌شود.

4. تنظیم پیش‌فرض قوانین فایروال: برای بستن تمام ترافیک ورودی و اجازه فقط ترافیک خروجی:

   sudo firewall-cmd --set-default-zone=drop
   sudo firewall-cmd --reload

   این دستور، Zone را به drop تنظیم می‌کند که تمام ترافیک ورودی را رد می‌کند.

مزایای firewalld:

• مدیریت ساده: با firewalld می‌توان تنظیمات پیچیده را بدون نیاز به دانش عمیق از iptables اعمال کرد.
• Zones: firewalld از مفهوم Zones (منطقه‌ها) پشتیبانی می‌کند که به شما اجازه می‌دهد دسترسی به منابع مختلف را کنترل کنید.
• حالت‌ها و زمان‌بندی‌ها: firewalld پشتیبانی از تنظیمات زمان‌بندی‌شده و قوانین خودکار را فراهم می‌آورد.

جمع‌بندی:

برای تنظیمات فایروال پیچیده‌تر، می‌توانید از ابزارهای iptables یا firewalld استفاده کنید. iptables گزینه‌ای انعطاف‌پذیر و قدرتمند است، در حالی که firewalld تنظیمات ساده‌تر و مدیریت آسان‌تری را فراهم می‌کند. بسته به نیاز پروژه، می‌توانید از هر کدام از این ابزارها استفاده کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”جلوگیری از حملات DoS/DDoS با ابزارهایی مانند TCP Wrapper” subtitle=”توضیحات کامل”]

1. معرفی TCP Wrapper:

TCP Wrapper یک ابزار امنیتی مبتنی بر لینوکس است که به شما امکان می‌دهد دسترسی به سرویس‌های شبکه را محدود کنید و دسترسی به پورت‌های شبکه را از طریق قوانین تعریف‌شده کنترل کنید. این ابزار در مقابله با حملات DoS (Denial of Service) و DDoS (Distributed Denial of Service) مؤثر است.

2. نصب و پیکربندی TCP Wrapper:

2.1. نصب TCP Wrapper:

در اکثر توزیع‌های لینوکس، TCP Wrapper به‌طور پیش‌فرض نصب شده است، اما اگر موجود نباشد، می‌توانید آن را نصب کنید:

sudo apt-get install tcpd   # برای Ubuntu/Debian
sudo yum install tcp_wrappers # برای CentOS/Red Hat

2.2. پیکربندی سرویس‌ها با TCP Wrapper:

برای استفاده از TCP Wrapper، ابتدا باید فایل‌های پیکربندی مربوط به هر سرویس را تنظیم کنید. این فایل‌ها در مسیر /etc/hosts.allow و /etc/hosts.deny قرار دارند.

• /etc/hosts.allow: لیست خدماتی که می‌خواهید دسترسی به آن‌ها داده شود را مشخص می‌کند.
• /etc/hosts.deny: خدماتی که از دسترسی به آن‌ها جلوگیری می‌شود را تعریف می‌کند.

مثال پیکربندی:

# اجازه دسترسی به سرویس SSH فقط از IP‌های خاص
sshd: 192.168.1.100
sshd: 192.168.1.101

# جلوگیری از دسترسی به همه IP‌ها برای SSH
sshd: ALL

توضیحات:

• sshd: 192.168.1.100 اجازه می‌دهد که فقط این IP خاص به سرویس SSH دسترسی داشته باشد.
• sshd: ALL دسترسی به SSH از همه IP‌ها را مسدود می‌کند.

2.3. اعمال تغییرات TCP Wrapper:

برای اینکه تغییرات اعمال شوند، باید سرویس مربوطه را مجدداً راه‌اندازی کنید:

sudo service sshd restart  # برای سرویس SSH

3. ابزارهای فایروال برای مقابله با حملات DoS/DDoS:

• UFW (Uncomplicated Firewall): می‌توانید قوانین خاصی برای مقابله با حملات DoS/DDoS تنظیم کنید. به‌عنوان مثال، می‌توانید نرخ اتصال بیش از حد از یک آدرس IP را محدود کنید:

  sudo ufw limit ssh/tcp

• iptables یا firewalld: می‌توانید قوانین مسدود کردن آدرس‌های IP که به تعداد مشخصی از پکت‌ها در بازه زمانی خاص درخواست ارسال می‌کنند، تنظیم کنید:

  sudo iptables -A INPUT -p tcp --dport 22 -m connlimit --connlimit-above 3 -j DROP

  این دستور به شما کمک می‌کند تا از حملات Brute Force و DoS جلوگیری کنید.

4. استفاده از ابزارهای تکمیلی:

• Fail2Ban: این ابزار به صورت خودکار تلاش‌های ناموفق ورود را شناسایی کرده و آدرس IP مهاجم را قفل می‌کند.

  sudo apt-get install fail2ban  # نصب Fail2Ban در Ubuntu/Debian
  sudo systemctl start fail2ban   # شروع Fail2Ban
  sudo systemctl enable fail2ban  # فعال کردن برای بوت

جمع‌بندی:

TCP Wrapper و ابزارهای فایروال مانند UFW، iptables و Fail2Ban می‌توانند به شما کمک کنند تا ترافیک‌های مخرب DoS/DDoS را شناسایی کرده و به آن‌ها پاسخ دهید. با تنظیم محدودیت‌های دسترسی و قوانین امنیتی، می‌توانید آسیب‌پذیری سیستم را کاهش دهید و امنیت سرور لینوکس VPS خود را افزایش دهید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”ایمن‌سازی پورت‌ها و جلوگیری از اسکن آن‌ها” subtitle=”توضیحات کامل”]یکی از مهم‌ترین گام‌ها در افزایش امنیت سرور لینوکس VPS، ایمن‌سازی پورت‌ها و جلوگیری از اسکن‌های مخرب است که می‌تواند به شناسایی و سوءاستفاده از پورت‌ها منجر شود.

1. پنهان‌سازی پورت‌های سرویس‌های مهم:

یکی از اصول ایمن‌سازی پورت‌ها، تغییر شماره پورت پیش‌فرض سرویس‌هایی است که معمولاً هدف حملات قرار می‌گیرند.

1.1. تغییر پورت پیش‌فرض سرویس SSH:

SSH یکی از سرویس‌هایی است که به‌طور معمول هدف حملات Brute Force قرار می‌گیرد. با تغییر پورت پیش‌فرض، احتمال حملات کاهش می‌یابد.

• پیکربندی فایل sshd_config:

sudo nano /etc/ssh/sshd_config

• تغییر پورت SSH به عدد دلخواه:

# پورت SSH را تغییر دهید
Port 2222

• سرویس SSH را مجدداً راه‌اندازی کنید:

sudo service sshd restart

1.2. غیرفعال‌سازی سایر پورت‌های غیرضروری:

اگر پورت‌های غیرضروری دیگری نیز فعال هستند، آنها را می‌توان غیر فعال کرد.

sudo ufw deny 21/tcp  # غیرفعال کردن پورت FTP
sudo ufw deny 3306/tcp  # غیرفعال کردن پورت MySQL

2. استفاده از ابزارهای فایروال برای مسدودسازی اسکن‌ها:

ابزارهای فایروال مانند UFW و iptables به شما کمک می‌کنند تا اسکن‌های پورت و تلاش‌های شناسایی مخرب را محدود کنید.

2.1. استفاده از UFW برای محدود کردن پورت‌ها:

sudo ufw allow 22/tcp       # اجازه دسترسی به پورت 22 (SSH در صورت تغییر)
sudo ufw allow 80/tcp       # اجازه دسترسی به پورت 80 (برای وب‌سرور)
sudo ufw deny from 0.0.0.0/0 to any port 21 # مسدود کردن پورت 21

2.2. استفاده از iptables برای مسدود کردن اسکن پورت‌ها:

sudo iptables -A INPUT -p tcp --dport 22 -j ACCEPT  # اجازه دسترسی به پورت 22
sudo iptables -A INPUT -p tcp --dport 80 -j ACCEPT  # اجازه دسترسی به پورت 80
sudo iptables -A INPUT -p tcp --dport 21 -j DROP   # مسدود کردن پورت 21
sudo iptables -A INPUT -p tcp --tcp-flags ALL ALL -j DROP  # مسدود کردن اسکن‌های مخرب

2.3. استفاده از firewalld برای تنظیمات فایروال پیشرفته:

sudo firewall-cmd --permanent --add-port=22/tcp  # اجازه دسترسی به پورت 22
sudo firewall-cmd --permanent --add-port=80/tcp  # اجازه دسترسی به پورت 80
sudo firewall-cmd --permanent --add-port=21/tcp --remove  # مسدود کردن پورت 21
sudo firewall-cmd --permanent --add-rich-rule="rule family='ipv4' source address='0.0.0.0/0' port protocol='tcp' port='21' drop"  # مسدودسازی اسکن‌ها
sudo firewall-cmd --reload

3. استفاده از ابزارهای امنیتی برای شناسایی اسکن‌ها:

• Fail2Ban: این ابزار با شناسایی تلاش‌های اسکن و ورود ناموفق، آدرس‌های IP را مسدود می‌کند.

sudo apt-get install fail2ban   # نصب Fail2Ban در Ubuntu/Debian
sudo systemctl start fail2ban    # راه‌اندازی Fail2Ban
sudo systemctl enable fail2ban   # فعال کردن Fail2Ban برای بوت

4. ایمن‌سازی فایل‌های لاگ و نظارت:

لاگ‌های سیستم باید به‌طور منظم مانیتور شوند تا در صورت شناسایی فعالیت‌های مشکوک، هشدار داده شود.

sudo journalctl -u fail2ban    # بررسی لاگ‌های Fail2Ban

جمع‌بندی:

ایمن‌سازی پورت‌ها و جلوگیری از اسکن آن‌ها از طریق تغییر پورت‌های پیش‌فرض، استفاده از ابزارهای فایروال مانند UFW، iptables و firewalld، و نصب ابزارهایی مانند Fail2Ban می‌تواند آسیب‌پذیری‌های سیستم را به شدت کاهش دهد و امنیت سرور لینوکس VPS را افزایش دهد.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

1. ایمن‌سازی وب‌سرور Apache:

1.1. غیرفعال کردن دایرکتوری لیست‌گذاری (Directory Listing):

با غیرفعال کردن لیست‌گذاری دایرکتوری‌ها، کاربران نمی‌توانند فهرست فایل‌ها و دایرکتوری‌ها را بدون دسترسی مناسب مشاهده کنند.

sudo nano /etc/apache2/apache2.conf  # ویرایش فایل کانفیگ Apache

در بخش Directory، موارد زیر را اضافه یا ویرایش کنید:

<Directory "/var/www/html">
    Options -Indexes
    ...
</Directory>

1.2. تنظیم محدودیت‌های CORS و Headers:

برای جلوگیری از سوءاستفاده‌های حمله Cross-Origin Resource Sharing (CORS) یا سایر حملات، باید برخی تنظیمات امنیتی HTTP Headers را فعال کرد.

Header set X-Content-Type-Options "nosniff"
Header set X-Frame-Options "deny"
Header set X-XSS-Protection "1; mode=block"

1.3. تغییر پورت پیش‌فرض Apache:

Apache به‌طور پیش‌فرض روی پورت 80 کار می‌کند. تغییر این پورت می‌تواند خطر حملات را کاهش دهد.

sudo nano /etc/apache2/ports.conf

پورت دلخواه خود را جایگزین 80 کنید:

Listen 8080

و فایل 000-default.conf را ویرایش کنید:

sudo nano /etc/apache2/sites-available/000-default.conf

پورت Apache را به 8080 تغییر دهید:

<VirtualHost *:8080>
    ...
</VirtualHost>

1.4. تنظیم فایل htaccess برای پیکربندی اضافی:

برای تنظیم امنیت بیشتر، می‌توانید فایل .htaccess را برای تنظیمات کنترل ترافیک یا محدودیت‌ها تنظیم کنید.

<Files ".ht*">
    Require all denied
</Files>

2. ایمن‌سازی وب‌سرور Nginx:

2.1. غیرفعال کردن لیست‌گذاری دایرکتوری:

Nginx به‌صورت پیش‌فرض دایرکتوری لیست‌گذاری را فعال نمی‌کند، اما در صورت نیاز می‌توانید تنظیمات را چک کنید.

sudo nano /etc/nginx/nginx.conf

در بخش location، موارد زیر را برای غیرفعال کردن لیست‌گذاری اضافه کنید:

location / {
    autoindex off;
    ...
}

2.2. تنظیم HTTP Headers امنیتی:

برای ایمن‌سازی Nginx، می‌توانید Headers را تنظیم کنید تا از حملات جلوگیری شود.

add_header X-Content-Type-Options "nosniff";
add_header X-Frame-Options "deny";
add_header X-XSS-Protection "1; mode=block";

2.3. تغییر پورت پیش‌فرض Nginx:

Nginx به‌طور پیش‌فرض روی پورت 80 یا 443 کار می‌کند. تغییر پورت می‌تواند خطر حملات را کاهش دهد.

sudo nano /etc/nginx/nginx.conf

پورت‌های Nginx را در بخش listen تغییر دهید:

server {
    listen 8080;
    ...
}

2.4. تنظیم gzip و دیگر تنظیمات بهینه‌سازی:

برای کاهش حجم داده‌های ارسالی و بهبود امنیت، می‌توانید تنظیمات gzip را فعال کنید.

gzip on;
gzip_types text/plain application/json application/javascript text/css;

3. فعال‌سازی گواهی SSL/TLS:

استفاده از گواهی SSL/TLS برای امن‌سازی ارتباطات در وب‌سرورها از ضروریات است.

3.1. استفاده از Let’s Encrypt برای دریافت گواهی SSL:

sudo apt-get install certbot python3-certbot-nginx  # نصب Certbot و افزونه Nginx
sudo certbot --nginx -d yourdomain.com  # درخواست گواهی SSL

Nginx یا Apache به‌طور خودکار تنظیمات SSL را انجام می‌دهند.

جمع‌بندی:

ایمن‌سازی وب‌سرورها به کمک تنظیمات Apache و Nginx، تغییر پورت‌ها، غیرفعال‌سازی لیست‌گذاری دایرکتوری، تنظیمات HTTP Headers، و استفاده از گواهی SSL می‌تواند امنیت سرور لینوکس VPS را بهبود دهد و از حملات رایج جلوگیری کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”غیرفعال کردن لیست‌گذاری دایرکتوری‌ها” subtitle=”توضیحات کامل”]

sudo nano /etc/apache2/apache2.conf

sudo nano /etc/apache2/sites-available/000-default.conf

<Directory /var/www/html>
    Options -Indexes
    AllowOverride None
    Require all granted
</Directory>

sudo systemctl restart apache2

sudo nano /etc/nginx/nginx.conf

sudo nano /etc/nginx/sites-available/default

server {
    listen 80;
    server_name yourdomain.com;

    location / {
        root /var/www/html;
        index index.html;
        autoindex off;  # غیرفعال کردن لیست‌گذاری دایرکتوری
    }
}

sudo systemctl restart nginx

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”تنظیم محدودیت‌های CORS و محتوای ناامن” subtitle=”توضیحات کامل”]Cross-Origin Resource Sharing (CORS) یکی از مکانیزم‌های مهم امنیتی برای کنترل دسترسی به منابع سرور از دامنه‌های مختلف است. عدم تنظیم صحیح CORS می‌تواند منجر به افشای داده‌ها و حملاتی مانند Cross-Site Scripting (XSS) و Cross-Site Request Forgery (CSRF) شود. در این بخش، نحوه تنظیم محدودیت‌های CORS و مقابله با محتوای ناامن بررسی می‌شود.

1. تنظیم محدودیت‌های CORS در Apache

1.1. فعال‌سازی ماژول Headers:

برای استفاده از تنظیمات CORS، ابتدا باید ماژول mod_headers در Apache فعال باشد.

sudo a2enmod headers
sudo systemctl restart apache2

1.2. اضافه کردن تنظیمات CORS:

فایل تنظیمات Apache یا فایل‌های Virtual Host را ویرایش کنید.

sudo nano /etc/apache2/sites-available/000-default.conf

سپس تنظیمات زیر را اضافه کنید:

<Directory /var/www/html>
    Header set Access-Control-Allow-Origin "https://example.com"
    Header set Access-Control-Allow-Methods "GET, POST, OPTIONS"
    Header set Access-Control-Allow-Headers "Content-Type, Authorization"
</Directory>

• Access-Control-Allow-Origin: دامنه‌های مجاز برای دسترسی به منابع (در صورت نیاز می‌توانید مقدار آن را به * تغییر دهید، اما برای امنیت بهتر، دامنه خاصی را تعریف کنید).
• Access-Control-Allow-Methods: روش‌های HTTP مجاز مانند GET و POST.
• Access-Control-Allow-Headers: هدرهای خاصی که باید پشتیبانی شوند.

1.3. اعمال تغییرات:

sudo systemctl restart apache2

2. تنظیم محدودیت‌های CORS در Nginx

2.1. ویرایش فایل تنظیمات Nginx:

فایل پیکربندی سرور Nginx یا Server Block را باز کنید.

sudo nano /etc/nginx/sites-available/default

2.2. اضافه کردن تنظیمات CORS:

تنظیمات زیر را به فایل اضافه کنید:

server {
    listen 80;
    server_name example.com;

    location / {
        add_header 'Access-Control-Allow-Origin' 'https://example.com';
        add_header 'Access-Control-Allow-Methods' 'GET, POST, OPTIONS';
        add_header 'Access-Control-Allow-Headers' 'Content-Type, Authorization';
    }
}

2.3. اعمال تغییرات:

برای اعمال تغییرات، سرویس Nginx را مجدداً راه‌اندازی کنید.

sudo systemctl restart nginx

3. مقابله با محتوای ناامن (Content Security Policy – CSP)

3.1. تنظیم CSP در Apache:

در فایل تنظیمات سرور Apache، یک خط جدید برای تنظیم CSP اضافه کنید:

<Directory /var/www/html>
    Header set Content-Security-Policy "default-src 'self'; script-src 'self' https://trusted-scripts.com; object-src 'none'; style-src 'self' https://trusted-styles.com; frame-ancestors 'none';"
</Directory>

3.2. تنظیم CSP در Nginx:

در فایل پیکربندی سرور Nginx، CSP را به صورت زیر اضافه کنید:

server {
    listen 80;
    server_name example.com;

    location / {
        add_header Content-Security-Policy "default-src 'self'; script-src 'self' https://trusted-scripts.com; object-src 'none'; style-src 'self' https://trusted-styles.com; frame-ancestors 'none';";
    }
}

• default-src 'self': به مرورگر اعلام می‌کند که منابع فقط از دامنه فعلی بارگذاری شوند.
• script-src و style-src: منابع اسکریپت و استایل فقط از دامنه‌های مشخص‌شده بارگذاری شوند.
• object-src 'none': جلوگیری از بارگذاری منابع Object (مانند Flash).
• frame-ancestors 'none': جلوگیری از نمایش سایت در iFrame.

3.3. اعمال تغییرات:

برای Apache و Nginx پس از ذخیره تغییرات، سرویس مربوطه را مجدداً راه‌اندازی کنید.

جمع‌بندی:

• CORS: محدود کردن دسترسی به منابع سرور به دامنه‌های مشخص باعث کاهش حملات Cross-Origin می‌شود.
• CSP: با اعمال سیاست‌های محتوایی می‌توانید بارگذاری اسکریپت‌ها، استایل‌ها و سایر منابع را کنترل کنید و از حملات XSS جلوگیری کنید.

با تنظیم دقیق این سیاست‌ها، می‌توانید امنیت سرور خود را به میزان قابل توجهی افزایش دهید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”امنیت پایگاه‌های داده (MySQL و PostgreSQL) در لینوکس” subtitle=”توضیحات کامل”]

sudo nano /etc/mysql/my.cnf

[mysqld]
bind-address = 0.0.0.0
port = 3307

sudo systemctl restart mysql

CREATE USER 'username'@'%' IDENTIFIED BY 'password';
GRANT ALL PRIVILEGES ON database_name.* TO 'username'@'%';
FLUSH PRIVILEGES;

GRANT ALL PRIVILEGES ON database_name.* TO 'username'@'192.168.1.%';

skip-networking

UPDATE mysql.user SET Host='localhost' WHERE User='root';
FLUSH PRIVILEGES;

sudo systemctl restart mysql

sudo systemctl restart mysql

sudo nano /etc/postgresql/12/main/postgresql.conf

port = 5433

sudo -u postgres createuser --interactive --pwprompt

sudo -u postgres psql

CREATE USER username WITH PASSWORD 'password';
GRANT ALL PRIVILEGES ON database_name TO username;
\q

sudo -u postgres psql

REVOKE CONNECT ON DATABASE database_name FROM public;
\q

ALTER USER postgres WITH PASSWORD 'strongpassword';

sudo systemctl restart postgresql

sudo nano /etc/postgresql/12/main/pg_hba.conf

local   all             all                             md5
host    all             all             192.168.1.0/24        md5

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”تغییر پورت پیش‌فرض و فعال کردن SSL در MySQL و PostgreSQL” subtitle=”توضیحات کامل”]فعال‌سازی پورت‌های سفارشی و SSL، دو گام مهم برای افزایش امنیت پایگاه‌های داده هستند.

1. تغییر پورت پیش‌فرض در MySQL:

• پورت پیش‌فرض MySQL (3306) به عنوان یکی از پورت‌های آسیب‌پذیر، باید تغییر داده شود.

1.1. تغییر پورت در MySQL:

1. ویرایش فایل my.cnf:

sudo nano /etc/mysql/my.cnf

2. در بخش [mysqld] تنظیمات زیر را اضافه کنید:

[mysqld]
port = 3307

3. تغییرات را ذخیره کرده و MySQL را ری‌استارت کنید:

sudo systemctl restart mysql

1.2. فعال کردن SSL در MySQL:

1. در my.cnf تنظیمات مربوط به SSL را اضافه کنید:

[mysqld]
ssl-ca = /path/to/ca-cert.pem
ssl-cert = /path/to/server-cert.pem
ssl-key = /path/to/server-key.pem

2. سپس سرویس MySQL را ری‌استارت کنید:

sudo systemctl restart mysql

3. برای بررسی فعال بودن SSL در MySQL، دستورات زیر را اجرا کنید:

mysql -u root -p

SHOW VARIABLES LIKE 'have_ssl';

• اگر have_ssl مقدار ON را نشان داد، SSL به درستی فعال شده است.

2. تغییر پورت پیش‌فرض در PostgreSQL:

• پورت پیش‌فرض PostgreSQL (5432) باید تغییر کند.

2.1. تغییر پورت در PostgreSQL:

1. ویرایش فایل پیکربندی PostgreSQL:

sudo nano /etc/postgresql/12/main/postgresql.conf

2. در بخش # - Connection Settings تنظیم زیر را اضافه کنید:

port = 5433

3. فایل pg_hba.conf را ویرایش کرده و تنظیمات SSL را در آن اضافه کنید:

sudo nano /etc/postgresql/12/main/pg_hba.conf

4. در بخش # IPv4 local connections تنظیم زیر را اضافه کنید:

local   all             all                             md5
host    all             all             192.168.1.0/24        md5
hostssl  all           all             192.168.1.0/24        md5

5. فایل‌ها را ذخیره و PostgreSQL را ری‌استارت کنید:

sudo systemctl restart postgresql

2.2. فعال کردن SSL در PostgreSQL:

1. مطمئن شوید که گواهی‌های SSL (server.crt, server.key, ca.crt) در مکان‌های مناسب موجود هستند.
2. برای بررسی فعال بودن SSL در PostgreSQL، دستورات زیر را اجرا کنید:

sudo -u postgres psql

SHOW ssl;

• اگر خروجی on باشد، SSL به درستی فعال شده است.

جمع‌بندی:

• تغییر پورت پیش‌فرض باعث کاهش احتمال حملات اسکن می‌شود.
• فعال کردن SSL برای ارتباط ایمن پایگاه‌های داده ضروری است.
• با انجام این تنظیمات، سطح امنیت پایگاه‌های داده به شدت افزایش می‌یابد.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”ایجاد کاربران پایگاه داده با دسترسی محدود” subtitle=”توضیحات کامل”]ایجاد کاربران پایگاه داده با دسترسی محدود، یکی از بهترین روش‌ها برای افزایش امنیت است. با این کار می‌توانید اطمینان حاصل کنید که کاربران فقط به داده‌هایی که به آنها نیاز دارند، دسترسی داشته باشند.

1. ایجاد کاربر جدید در MySQL:

1. وارد MySQL شوید:

mysql -u root -p

2. برای ایجاد کاربر جدید و اعطای دسترسی محدود، از دستورات زیر استفاده کنید:

CREATE USER 'username'@'localhost' IDENTIFIED BY 'password';
GRANT SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON database_name.* TO 'username'@'localhost';
FLUSH PRIVILEGES;

• username: نام کاربر جدید.
• password: رمز عبور برای کاربر.
• database_name: نام پایگاه داده‌ای که کاربر به آن دسترسی دارد.

3. برای تست دسترسی کاربر جدید، دستورات زیر را اجرا کنید:

USE database_name;
SELECT * FROM table_name;

2. ایجاد کاربر جدید در PostgreSQL:

1. وارد PostgreSQL شوید:

sudo -u postgres psql

2. برای ایجاد کاربر جدید و اعطای دسترسی محدود، از دستورات زیر استفاده کنید:

CREATE USER username WITH PASSWORD 'password';
ALTER USER username CREATEDB;
GRANT CONNECT, TEMPORARY ON DATABASE database_name TO username;
GRANT SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON ALL TABLES IN SCHEMA public TO username;

• username: نام کاربر جدید.
• password: رمز عبور برای کاربر.
• database_name: نام پایگاه داده‌ای که کاربر به آن دسترسی دارد.

3. برای تست دسترسی کاربر جدید، دستورات زیر را اجرا کنید:

\c database_name
SELECT * FROM table_name;

جمع‌بندی:

• با ایجاد کاربران با دسترسی محدود، فقط به منابع ضروری دسترسی دارند.
• این اقدام سطح امنیت پایگاه داده را بالا می‌برد و از سوءاستفاده‌های احتمالی جلوگیری می‌کند.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”ایمن‌سازی سرورهای ایمیل (Postfix و Dovecot)” subtitle=”توضیحات کامل”]

sudo nano /etc/postfix/main.cf

# Change the port to a custom port
inet_protocols = ipv4
myhostname = your_domain.com
mydomain = your_domain.com
mydestination = $myhostname, localhost.$mydomain, localhost
mynetworks = 127.0.0.1/8
inet_interfaces = all
smtp_bind_address = 0.0.0.0
smtp_tls_security_level = may

smtpd_tls_cert_file = /etc/ssl/certs/your_domain.crt
smtpd_tls_key_file = /etc/ssl/private/your_domain.key
smtp_tls_security_level = may

smtpd_sasl_auth_enable = yes
broken_sasl_auth_clients = no
smtp_sasl_auth_enable = yes
smtp_sasl_password_maps = hash:/etc/postfix/sasl_passwd
smtp_sasl_security_options = noanonymous

sudo postmap hash:/etc/postfix/sasl_passwd
sudo systemctl restart postfix

your_smtp_server:username:password

sudo postfix check
sudo systemctl restart postfix

sudo nano /etc/dovecot/conf.d/10-ssl.conf

ssl = yes
ssl_cert = </etc/ssl/certs/your_domain.crt
ssl_key = </etc/ssl/private/your_domain.key
ssl_protocols = !SSLv2 !SSLv3
ssl_cipher_list = ALL:!ADH:!LOW:!EXP:!MD5:@STRENGTH

sudo nano /etc/dovecot/conf.d/10-auth.conf

auth_mechanisms = plain login
auth_sasl_password_maps = static:/etc/dovecot/sasl_passwd
auth_ssl = yes

sudo postmap /etc/dovecot/sasl_passwd

your_smtp_server:username:password

sudo systemctl restart dovecot

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”استفاده از رمزنگاری TLS/SSL برای ایمن‌سازی ارتباطات سرور لینوکس” subtitle=”توضیحات کامل”]رمزنگاری TLS/SSL یکی از بهترین راه‌ها برای ایمن‌سازی ارتباطات بین سرور و کاربر است. این پروتکل‌ها به حفاظت از اطلاعات حساس، مانند رمز عبور و داده‌های ارسالی، کمک می‌کنند و از حملات مختلفی مانند Man-in-the-Middle (MITM) جلوگیری می‌کنند.

1. فعال‌سازی و پیکربندی TLS/SSL در Apache (برای وب‌سرور)

برای ایمن‌سازی وب‌سرور با استفاده از TLS/SSL در Apache، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. تولید گواهینامه SSL: برای تولید گواهینامه SSL، دستور زیر را اجرا کنید:

   sudo openssl req -new -x509 -days 365 -nodes -out /etc/ssl/certs/your_domain.crt -keyout /etc/ssl/private/your_domain.key

2. پیکربندی Apache برای TLS/SSL:

   sudo nano /etc/apache2/sites-available/your_domain.conf

   و تنظیمات زیر را اضافه کنید:

   <VirtualHost *:443>
       ServerAdmin webmaster@yourdomain.com
       ServerName yourdomain.com
       DocumentRoot /var/www/yourdomain.com/public_html
       
       SSLEngine on
       SSLCertificateFile /etc/ssl/certs/your_domain.crt
       SSLCertificateKeyFile /etc/ssl/private/your_domain.key
       
       <Directory /var/www/yourdomain.com/public_html>
           Options Indexes FollowSymLinks
           AllowOverride All
           Require all granted
       </Directory>
       
       ErrorLog ${APACHE_LOG_DIR}/error.log
       CustomLog ${APACHE_LOG_DIR}/access.log combined
   </VirtualHost>

3. فعال کردن SSL و ریستارت Apache:

   sudo a2enmod ssl
   sudo a2ensite your_domain.conf
   sudo systemctl restart apache2

4. تست SSL:

   sudo apache2ctl configtest

2. فعال‌سازی و پیکربندی TLS/SSL در Nginx (برای وب‌سرور)

برای ایمن‌سازی سرور با Nginx و استفاده از TLS/SSL، مراحل زیر را انجام دهید:

1. تولید گواهینامه SSL:

   sudo openssl req -new -x509 -days 365 -nodes -out /etc/nginx/ssl/your_domain.crt -keyout /etc/nginx/ssl/your_domain.key

2. پیکربندی Nginx برای TLS/SSL:

   sudo nano /etc/nginx/sites-available/your_domain.conf

   و تنظیمات زیر را اضافه کنید:

   server {
       listen 443 ssl;
       server_name yourdomain.com;
       
       ssl_certificate /etc/nginx/ssl/your_domain.crt;
       ssl_certificate_key /etc/nginx/ssl/your_domain.key;
       
       root /var/www/yourdomain.com/public_html;
       
       index index.html index.htm;
       
       server_name yourdomain.com www.yourdomain.com;
       
       location / {
           try_files $uri $uri/ =404;
           root /var/www/yourdomain.com/public_html;
       }
       
       location ~* \.(js|css|png|jpg|jpeg|gif|ico|woff|woff2|ttf|otf|eot|svg)$ {
           expires 30d;
       }
       
       location ~* \.(ico|css|js|gif|jpe?g|png|woff2?|ttf|otf|eot|svg) {
           add_header Cache-Control "public";
           add_header X-Content-Type-Options nosniff;
           expires 30d;
           break;
       }
       
       error_log  /var/log/nginx/yourdomain.com.error.log;
       access_log /var/log/nginx/yourdomain.com.access.log;
   }

3. فعال کردن و ریستارت Nginx:

   sudo ln -s /etc/nginx/sites-available/your_domain.conf /etc/nginx/sites-enabled/
   sudo systemctl restart nginx

4. تست Nginx:

   sudo nginx -t

3. ایمن‌سازی Postfix و Dovecot با TLS/SSL:

• Postfix: همانطور که در بخش قبلی توضیح دادیم، با فعال‌سازی TLS در Postfix، ارتباطات امن‌تر خواهند بود.
• Dovecot: برای ایمن‌سازی Dovecot نیز باید از SSL/TLS استفاده کنید:

  sudo nano /etc/dovecot/conf.d/10-ssl.conf

  و تنظیمات زیر را اعمال کنید:

  ssl = yes
  ssl_cert = </etc/ssl/certs/your_domain.crt
  ssl_key = </etc/ssl/private/your_domain.key
  ssl_protocols = !SSLv2 !SSLv3
  ssl_cipher_list = ALL:!ADH:!LOW:!EXP:!MD5:@STRENGTH

4. ایمن‌سازی ارتباط SSH با استفاده از TLS/SSL:

برای فعال‌سازی TLS/SSL در SSH، باید از Public Key Authentication استفاده کنید و پورت SSH را تغییر دهید.

• تغییر پورت پیش‌فرض SSH:

  sudo nano /etc/ssh/sshd_config

  و تنظیمات زیر را اعمال کنید:

  Port 2222

• فعال‌سازی Public Key Authentication:

  sudo systemctl restart sshd

جمع‌بندی:

• استفاده از TLS/SSL برای ایمن‌سازی سرورها مانند وب‌سرورها (Apache، Nginx) و سرویس‌هایی مانند Postfix و Dovecot، امنیت داده‌های ارسالی و دریافت شده را تضمین می‌کند.
• در تنظیمات SSH نیز، استفاده از Public Key Authentication و تغییر پورت SSH به افزایش امنیت کمک می‌کند.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”محدود کردن دسترسی به سرورهای SMTP (Postfix) برای افزایش امنیت” subtitle=”توضیحات کامل”]

[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

1. رفع آسیب‌پذیری‌ها و بهبود امنیت

• آسیب‌پذیری‌های امنیتی: سیستم‌عامل‌ها و بسته‌ها به‌مرور زمان باگ‌ها و ضعف‌های امنیتی پیدا می‌کنند که ممکن است توسط مهاجمان سوءاستفاده شوند.
• رفع مشکلات امنیتی: به‌روزرسانی‌ها معمولاً شامل اصلاحات امنیتی برای بسته‌های نرم‌افزاری و سیستم‌عامل هستند که به جلوگیری از حملات مثل حملات باج‌افزاری (Ransomware)، حملات DDoS، SQL Injection، و سایر حملات کمک می‌کنند.
• Patch Management (مدیریت وصله‌ها): به‌روزرسانی‌ها باعث اعمال وصله‌های امنیتی جدید می‌شوند که به حفاظت از سیستم در برابر حفره‌های امنیتی شناخته‌شده کمک می‌کنند.

2. پایداری و عملکرد سیستم

• رفع مشکلات عملکردی: به‌روزرسانی‌ها ممکن است مشکلات عملکردی، باگ‌ها، و ناپایداری‌های گزارش‌شده را رفع کنند.
• بهبود کارایی: به‌روزرسانی‌های سیستم‌عامل و بسته‌ها می‌توانند بهینه‌سازی‌های عملکردی مانند افزایش سرعت، کاهش مصرف منابع سیستم (RAM، CPU) و بهبود پایداری کلی سیستم را به همراه داشته باشند.

3. حمایت از نرم‌افزارهای جدید و سازگاری

• پشتیبانی از نرم‌افزارهای جدید: بسیاری از نرم‌افزارها و ابزارهای جدید به‌طور مداوم به‌روزرسانی می‌شوند تا سازگاری با سیستم‌عامل‌ها و بسته‌های نرم‌افزاری را حفظ کنند.
• توسعه قابلیت‌ها و ویژگی‌ها: به‌روزرسانی‌ها ممکن است ویژگی‌ها و قابلیت‌های جدیدی را اضافه کنند که می‌تواند به بهبود عملکرد و افزایش کارایی سیستم کمک کند.

4. جلوگیری از استفاده از نرم‌افزارهای منسوخ

• افزایش خطرات امنیتی: نرم‌افزارهای قدیمی ممکن است دیگر به‌روزرسانی امنیتی نداشته باشند و از آن‌ها پشتیبانی نشود، که این امر می‌تواند خطرات امنیتی زیادی به همراه داشته باشد.
• پایان چرخه حیات نرم‌افزار: بسیاری از توزیع‌های لینوکس یا نرم‌افزارها به مرور زمان پشتیبانی خود را متوقف می‌کنند و به‌روزرسانی‌های امنیتی دیگر برای آن‌ها ارائه نمی‌شود. این مسئله باعث می‌شود سیستم در معرض خطرات امنیتی قرار گیرد.

5. پشتیبانی و قابلیت‌های جدید از سوی تولیدکننده

• پشتیبانی فنی: به‌روزرسانی‌های مداوم تضمین می‌کنند که از سوی تولیدکننده سیستم‌عامل یا توزیع لینوکس شما، پشتیبانی فنی برای رفع مشکلات و ارائه کمک ارائه می‌شود.
• سازگاری با فناوری‌های جدید: به‌روزرسانی سیستم‌عامل‌ها و بسته‌ها، تضمین می‌کند که نرم‌افزارها و سخت‌افزارهای جدید به‌درستی با سیستم شما کار می‌کنند.

جمع‌بندی:

به‌روزرسانی سیستم‌عامل و بسته‌ها امری ضروری است که به حفظ امنیت، عملکرد، و پایداری سرورهای لینوکس کمک می‌کند. عدم توجه به این مسئله ممکن است باعث بروز مشکلات امنیتی جدی، کاهش کارایی سیستم و عدم سازگاری با نرم‌افزارها و فناوری‌های جدید شود.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”استفاده از ابزارهای خودکار مانند unattended-upgrades” subtitle=”توضیحات کامل”]

معرفی:

unattended-upgrades یک ابزار مفید در لینوکس است که به طور خودکار بسته‌های امنیتی و به‌روزرسانی‌های سیستم‌عامل را بدون نیاز به دخالت دستی نصب می‌کند. این ابزار به ویژه در سرورهایی که نیاز به کاهش دخالت و افزایش امنیت دارند بسیار مفید است.

مزایای استفاده از unattended-upgrades:

1. امنیت بهینه‌سازی‌شده:
   • نصب خودکار به‌روزرسانی‌های امنیتی: با استفاده از unattended-upgrades، سیستم به‌طور خودکار تمامی بسته‌های امنیتی جدید را نصب می‌کند، که این امر باعث کاهش آسیب‌پذیری‌ها و محافظت در برابر حملات امنیتی می‌شود.
2. صرفه‌جویی در زمان:
   • کاهش نیاز به به‌روزرسانی دستی: بدون نیاز به ورود دستی و نصب به‌روزرسانی‌ها، کاربر زمان کمتری برای مدیریت سیستم صرف می‌کند.
3. پایداری و کاهش خطاهای انسانی:
   • اجتناب از خطاهای دستی: با استفاده از این ابزار، دیگر نیازی به یادآوری دستی برای به‌روزرسانی نخواهد بود و احتمال خطاهای انسانی کاهش می‌یابد.

نحوه نصب و پیکربندی unattended-upgrades:

1. نصب unattended-upgrades:

   sudo apt-get install unattended-upgrades -y  # برای توزیع‌های مبتنی بر APT (مانند Ubuntu)
   sudo yum install yum-cron -y  # برای توزیع‌های مبتنی بر YUM (مانند CentOS)

2. پیکربندی unattended-upgrades:
   • فایل تنظیمات اصلی در /etc/apt/apt.conf.d/20auto-upgrades (برای APT) یا /etc/yum/yum-cron.conf (برای YUM) قرار دارد.

   برای فایل APT:

   sudo nano /etc/apt/apt.conf.d/20auto-upgrades

   • اطمینان حاصل کنید که تنظیمات مشابه زیر در فایل قرار دارد:

   Unattended-Upgrade::Allowed-Origins {
     "${distro_id}:${distro_codename}";
   };
   Unattended-Upgrade::Mail "root";
   Unattended-Upgrade::Remove-Unused-Dependencies "true";
   Unattended-Upgrade::Allowed-Origins::="Ubuntu xenial-security";

   این تنظیمات به unattended-upgrades می‌گویند که به‌روزرسانی‌های امنیتی را از مخازن امنیتی مربوط به توزیع لینوکس نصب کند.

3. فعال کردن سرویس:

   sudo systemctl enable unattended-upgrades
   sudo systemctl start unattended-upgrades

جمع‌بندی:

استفاده از unattended-upgrades یکی از بهترین شیوه‌ها برای حفظ امنیت سرور لینوکس VPS است. این ابزار باعث نصب خودکار بسته‌های امنیتی و به‌روزرسانی‌ها می‌شود و از این طریق، خطرات امنیتی به حداقل می‌رسد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مدیریت و پیکربندی مخازن امن” subtitle=”توضیحات کامل”]

اهمیت مدیریت مخازن امن

مخازن (Repositories) در لینوکس محل نگهداری و ارائه نرم‌افزارها و به‌روزرسانی‌ها هستند. استفاده از مخازن امن و پیکربندی صحیح آن‌ها نقش مهمی در تضمین امنیت سیستم دارد، زیرا نصب نرم‌افزارها از منابع غیرمعتبر می‌تواند سیستم را در معرض آسیب‌پذیری‌ها و بدافزارها قرار دهد.

اصول مدیریت مخازن امن

1. استفاده از مخازن رسمی و معتبر:
   • از مخازن پیش‌فرض سیستم‌عامل استفاده کنید، زیرا این مخازن توسط توسعه‌دهندگان توزیع به‌طور مرتب بررسی و به‌روزرسانی می‌شوند.
   • در صورت نیاز به مخازن اضافی، تنها مخازن معتبر و شناخته‌شده را اضافه کنید.
2. فعال‌سازی امضای دیجیتال (GPG):
   • اطمینان حاصل کنید که بسته‌ها و مخازن تنها در صورتی نصب می‌شوند که با کلیدهای دیجیتال (GPG) تایید شده باشند.
   • استفاده از امضای GPG تضمین می‌کند که بسته‌ها از منبع معتبری دریافت شده و در طول انتقال تغییر نکرده‌اند.
3. حذف مخازن غیرضروری:
   • حذف مخازن قدیمی یا غیرفعال که ممکن است دیگر به‌روزرسانی یا پشتیبانی نشوند.
4. فعال‌سازی HTTPS برای دسترسی به مخازن:
   • اطمینان حاصل کنید که مخازن از HTTPS به‌جای HTTP برای انتقال داده‌ها استفاده می‌کنند تا از حملات Man-in-the-Middle (MITM) جلوگیری شود.

نحوه مدیریت و پیکربندی مخازن امن

1. برای سیستم‌های مبتنی بر Debian/Ubuntu (APT):

• لیست مخازن: فایل‌های مخازن در مسیر /etc/apt/sources.list یا در زیرشاخه /etc/apt/sources.list.d/ قرار دارند. برای ویرایش:

  sudo nano /etc/apt/sources.list

• نمونه‌ای از یک مخزن امن:

  deb https://archive.ubuntu.com/ubuntu focal main restricted universe multiverse
  deb https://security.ubuntu.com/ubuntu focal-security main restricted universe multiverse

• فعال‌سازی امضای دیجیتال: اطمینان حاصل کنید که بسته‌های apt-transport-https و gnupg نصب شده‌اند:

  sudo apt-get install apt-transport-https gnupg -y

• افزودن مخازن امن با کلید GPG: برای اضافه کردن یک مخزن جدید:

  wget -qO - https://keyserver.example.com/key.gpg | sudo apt-key add -
  echo "deb https://repo.example.com/ubuntu focal main" | sudo tee /etc/apt/sources.list.d/example.list
  sudo apt-get update

2. برای سیستم‌های مبتنی بر RHEL/CentOS (YUM/DNF):

• لیست مخازن: فایل‌های مخازن در مسیر /etc/yum.repos.d/ ذخیره می‌شوند. برای ایجاد یا ویرایش:

  sudo nano /etc/yum.repos.d/example.repo

• نمونه‌ای از یک مخزن امن:

  [example-repo]
  name=Example Repository
  baseurl=https://repo.example.com/centos/8/os/x86_64/
  enabled=1
  gpgcheck=1
  gpgkey=https://repo.example.com/RPM-GPG-KEY-example

• فعال‌سازی HTTPS و GPG:
  • اطمینان حاصل کنید که گزینه‌های enabled=1 و gpgcheck=1 در فایل مخزن فعال هستند.
  • از کلیدهای GPG معتبر برای امضای بسته‌ها استفاده کنید:

    rpm --import https://repo.example.com/RPM-GPG-KEY-example

3. حذف مخازن غیرضروری یا مشکوک:

• بررسی مخازن موجود:

  apt-cache policy  # برای APT
  yum repolist      # برای YUM/DNF

• حذف مخازن ناخواسته:

  sudo rm /etc/apt/sources.list.d/unwanted.list  # APT
  sudo rm /etc/yum.repos.d/unwanted.repo         # YUM/DNF

بهترین شیوه‌ها برای مدیریت مخازن

1. پشتیبان‌گیری از تنظیمات مخازن:
   • قبل از تغییر فایل‌های مخازن، از آن‌ها نسخه پشتیبان تهیه کنید:

     cp /etc/apt/sources.list /etc/apt/sources.list.bak

2. تست مخازن جدید:
   • مخازن جدید را در یک سیستم آزمایشی اضافه کنید تا از پایداری آن‌ها مطمئن شوید.
3. استفاده از مخازن شخصی (PPA) با احتیاط:
   • در صورت استفاده از PPA (در توزیع‌های مبتنی بر Ubuntu)، از منابع معتبر استفاده کنید و به بررسی نظرات کاربران بپردازید.

جمع‌بندی:

مدیریت صحیح مخازن در لینوکس از جنبه‌های مهم امنیتی است. انتخاب مخازن امن، فعال‌سازی GPG، و حذف منابع غیرضروری، از سیستم در برابر آسیب‌پذیری‌ها و حملات محافظت می‌کند. با اعمال این روش‌ها، امنیت و پایداری VPS تضمین می‌شود.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”اعمال سیاست‌های نصب نرم‌افزار از منابع معتبر” subtitle=”توضیحات کامل”]

[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مانیتورینگ لاگ‌ها برای شناسایی رفتار مشکوک.” subtitle=”توضیحات کامل”]مانیتورینگ لاگ‌ها یکی از مهم‌ترین وظایف مدیریت سیستم‌های لینوکسی برای حفظ امنیت و عملکرد سیستم است. لاگ‌ها حاوی اطلاعات ارزشمندی درباره فعالیت‌ها، رخدادها و مشکلات احتمالی هستند. تحلیل و نظارت دقیق بر لاگ‌ها به شما کمک می‌کند رفتارهای غیرعادی یا مشکوک را شناسایی کنید و به سرعت واکنش نشان دهید.

1. چرا مانیتورینگ لاگ‌ها اهمیت دارد؟

• شناسایی حملات امنیتی: حملات Brute Force، ورودهای غیرمجاز یا تلاش‌های برای سوءاستفاده از سرویس‌ها.
• نظارت بر فعالیت‌های کاربران: بررسی رفتار کاربران و شناسایی فعالیت‌های غیرمجاز.
• تشخیص مشکلات سیستمی: شناسایی مشکلات در سرویس‌ها، منابع سیستم یا نرم‌افزارها.
• پیشگیری از خرابی‌ها: پیش‌بینی و جلوگیری از مشکلات احتمالی.

2. ابزارهای مانیتورینگ لاگ‌ها

a) Journalctl

ابزار پیش‌فرض در سیستم‌هایی که از systemd استفاده می‌کنند.
مثال‌ها:

• شناسایی ورودهای ناموفق:

  journalctl -u sshd | grep "Failed password"

• بررسی خطاهای سیستم:

  journalctl -p err

b) Logwatch

ابزاری برای تحلیل لاگ‌ها و ارائه گزارش‌های خلاصه از فعالیت‌های سیستم.
نصب و استفاده:

1. نصب:

   sudo apt install logwatch

2. تولید گزارش:

   sudo logwatch --detail high --mailto admin@example.com --range today

c) Fail2Ban

ابزاری برای مانیتورینگ لاگ‌ها و جلوگیری از حملات Brute Force و دیگر تلاش‌های غیرمجاز.
پیکربندی برای SSH:

1. نصب:

   sudo apt install fail2ban

2. فعال‌سازی Jail: فایل /etc/fail2ban/jail.local را ویرایش کنید:

   [sshd]
   enabled = true
   port = 22
   logpath = /var/log/auth.log
   maxretry = 5

d) Graylog و ELK Stack

راهکارهای پیشرفته برای تجزیه و تحلیل لاگ‌ها، که شامل ابزارهای زیر می‌شوند:

• Elasticsearch: ذخیره‌سازی و جستجوی لاگ‌ها.
• Logstash: جمع‌آوری و پردازش لاگ‌ها.
• Kibana: داشبورد برای تجسم لاگ‌ها.
• Graylog: ابزار مستقل با رابط کاربری مناسب برای مدیریت لاگ‌ها.

3. شناسایی رفتار مشکوک در لاگ‌ها

a) جستجوی ورودهای ناموفق

لاگ‌های مربوط به ورودهای ناموفق معمولاً نشان‌دهنده تلاش برای حمله Brute Force هستند:

grep "Failed password" /var/log/auth.log

b) شناسایی فعالیت‌های مشکوک در لاگ‌های سیستم

بررسی خطاهای سطح بالا یا رخدادهای غیرعادی:

journalctl -p crit

c) جستجوی تغییرات غیرمجاز در فایل‌ها

بررسی تغییرات در فایل‌های سیستمی:

grep "chmod" /var/log/syslog

d) بررسی دسترسی‌های غیرمجاز

پیدا کردن تلاش‌های برای دسترسی به فایل‌ها یا سرویس‌های محافظت‌شده:

grep "permission denied" /var/log/syslog

4. مانیتورینگ خودکار رفتار مشکوک

a) تنظیم هشدارها (Alerts)

ابزارهای پیشرفته مانند ELK یا Graylog می‌توانند به شما امکان تنظیم هشدارها برای رفتارهای خاص را بدهند:

• ارسال ایمیل هنگام تشخیص تلاش برای ورود غیرمجاز.
• هشدار هنگام افزایش غیرعادی در تعداد درخواست‌ها.

b) استفاده از ابزارهای SIEM

ابزارهای SIEM (مانند Splunk) امکان تحلیل جامع لاگ‌ها را فراهم می‌کنند و به شناسایی رفتارهای پیچیده کمک می‌کنند.

5. نکات کلیدی برای مانیتورینگ مؤثر

• تناوب بررسی لاگ‌ها: مانیتورینگ مداوم با ابزارهای خودکار بسیار کارآمدتر از بررسی دستی است.
• فیلتر کردن اطلاعات غیرضروری: تمرکز بر روی لاگ‌های مهم مانند تلاش برای ورود غیرمجاز یا خطاهای سیستمی.
• آموزش کاربران: کاربران باید با نحوه تشخیص فعالیت‌های غیرعادی و گزارش آن آشنا باشند.
• نگهداری لاگ‌ها: از پیکربندی درست سیستم‌های ذخیره‌سازی و چرخش لاگ‌ها (Log Rotation) اطمینان حاصل کنید.

جمع‌بندی:

مانیتورینگ لاگ‌ها برای شناسایی رفتارهای مشکوک یکی از اقدامات حیاتی در امنیت و مدیریت سیستم‌های لینوکس است. استفاده از ابزارهای مناسب مانند journalctl، Fail2Ban و ELK Stack به شما امکان می‌دهد به‌صورت دقیق و سریع تهدیدات را شناسایی کنید و واکنش مناسبی داشته باشید. به یاد داشته باشید که نظارت مداوم و تنظیم هشدارها می‌تواند به پیشگیری از آسیب‌ها کمک کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”استفاده از ابزارهای نظارتی مانند Logwatch، GoAccess و Graylog” subtitle=”توضیحات کامل”]ابزارهای نظارتی نقش مهمی در جمع‌آوری، تحلیل و مدیریت لاگ‌ها دارند. این ابزارها به مدیران سیستم کمک می‌کنند تا لاگ‌های سیستم و سرویس‌ها را به‌صورت جامع بررسی کنند و از رخدادهای مشکوک، مشکلات عملکردی یا حملات امنیتی مطلع شوند. در این بخش، سه ابزار پرکاربرد شامل Logwatch، GoAccess و Graylog معرفی شده و نحوه استفاده از آن‌ها شرح داده می‌شود.

1. Logwatch

معرفی:

Logwatch یک ابزار ساده و کارآمد برای جمع‌آوری و گزارش‌گیری از لاگ‌های سیستم است. این ابزار به‌طور خودکار لاگ‌ها را تجزیه و تحلیل کرده و خلاصه‌ای از اطلاعات مهم را ارائه می‌دهد.

ویژگی‌ها:

• تحلیل لاگ‌ها و ارائه گزارش‌های روزانه.
• ارسال گزارش‌ها به ایمیل یا نمایش آن‌ها در کنسول.
• سازگاری با سرویس‌های مختلف مانند SSH، Apache، Dovecot و …

نصب و پیکربندی:

1. نصب Logwatch:

   sudo apt install logwatch  # روی توزیع‌های مبتنی بر Debian
   sudo yum install logwatch  # روی توزیع‌های مبتنی بر Red Hat

2. اجرای دستی:

   sudo logwatch --detail high --mailto admin@example.com --range today

3. تنظیم خودکار گزارش‌گیری:
   • فایل cron ایجاد کنید:

     sudo crontab -e

   • خط زیر را اضافه کنید تا هر روز گزارش ارسال شود:

     0 7 * * * /usr/sbin/logwatch --detail high --mailto admin@example.com --range yesterday

2. GoAccess

معرفی:

GoAccess یک ابزار تحلیل آنی و تعاملی برای لاگ‌های وب‌سرورها (مانند Apache و Nginx) است که برای مانیتورینگ ترافیک وب‌سایت و شناسایی فعالیت‌های مشکوک یا غیرعادی استفاده می‌شود.

ویژگی‌ها:

• تجزیه و تحلیل آنی لاگ‌ها.
• ارائه گزارش‌های گرافیکی در ترمینال یا مرورگر.
• شناسایی IPهای مشکوک، صفحات پرخطا، و منابع پرترافیک.

نصب و استفاده:

1. نصب GoAccess:

   sudo apt install goaccess  # روی Debian/Ubuntu
   sudo yum install goaccess  # روی Red Hat/CentOS

2. اجرای اولیه:

   sudo goaccess /var/log/apache2/access.log --log-format=COMBINED -o report.html

   این دستور گزارشی گرافیکی در قالب HTML تولید می‌کند.

3. مشاهده گزارش:
   • فایل report.html را در مرورگر باز کنید.

پیکربندی:

• برای مشاهده لحظه‌ای، از گزینه real-time استفاده کنید:

  sudo goaccess /var/log/nginx/access.log --log-format=COMBINED -o /var/www/html/report.html --real-time-html

3. Graylog

معرفی:

Graylog یک پلتفرم جامع برای مدیریت و تحلیل لاگ‌هاست که به‌ویژه در محیط‌های بزرگ و پیچیده مفید است. این ابزار از معماری سرور-کلاینت استفاده کرده و امکان پردازش و نمایش لاگ‌ها در مقیاس بالا را فراهم می‌کند.

ویژگی‌ها:

• مدیریت و ذخیره‌سازی لاگ‌ها از منابع مختلف.
• ایجاد هشدارها برای رخدادهای خاص.
• جستجو و تحلیل پیشرفته لاگ‌ها.
• داشبورد تعاملی برای نمایش داده‌ها.

نصب و راه‌اندازی:

1. پیش‌نیازها: Graylog به ابزارهای زیر نیاز دارد:
   • MongoDB: برای ذخیره اطلاعات پیکربندی.
   • Elasticsearch: برای جستجوی لاگ‌ها.
   • Graylog Server: برای پردازش و مدیریت لاگ‌ها.
2. نصب Elasticsearch:

   sudo apt install elasticsearch
   sudo systemctl start elasticsearch
   sudo systemctl enable elasticsearch

3. نصب Graylog:
   • افزودن مخازن و نصب:

     wget https://packages.graylog2.org/repo/packages/graylog-5.0-repository_latest.deb
     sudo dpkg -i graylog-5.0-repository_latest.deb
     sudo apt update
     sudo apt install graylog-server

   • پیکربندی: فایل /etc/graylog/server/server.conf را تنظیم کنید.
   • شروع سرویس:

     sudo systemctl start graylog-server
     sudo systemctl enable graylog-server

4. دسترسی به داشبورد: پس از نصب، Graylog از طریق مرورگر و آدرس زیر در دسترس خواهد بود:

   http://<server-ip>:9000

مقایسه Logwatch، GoAccess و Graylog

جمع‌بندی:

استفاده از ابزارهای نظارتی مانند Logwatch، GoAccess و Graylog به شما کمک می‌کند تا به‌صورت دقیق‌تر و سریع‌تر لاگ‌های سیستم خود را مدیریت و تحلیل کنید. انتخاب ابزار مناسب به نیازهای شما بستگی دارد؛ برای مثال، Logwatch برای مدیریت‌های ساده، GoAccess برای تحلیل وب‌سرورها، و Graylog برای محیط‌های سازمانی و مقیاس‌پذیر مناسب است.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”پیکربندی هشدارها برای رویدادهای امنیتی” subtitle=”توضیحات کامل”]هشدارها ابزار مهمی برای نظارت بر سیستم و پاسخ سریع به رویدادهای امنیتی هستند. با تنظیم هشدارهای موثر، می‌توان رفتارهای مشکوک یا تهدیدات امنیتی را به‌سرعت شناسایی و اقدام مناسب را انجام داد. در این بخش، روش‌های تنظیم هشدارهای امنیتی با ابزارهای مختلف شرح داده می‌شود.

1. پیکربندی هشدار با استفاده از Logwatch

Logwatch به طور پیش‌فرض گزارشی از لاگ‌ها را تولید می‌کند، اما می‌توانید آن را برای شناسایی رویدادهای خاص و ارسال هشدار تنظیم کنید.

مراحل:

1. بررسی گزارش‌های پیش‌فرض: Logwatch لاگ‌های مهم امنیتی مانند تلاش‌های ناموفق ورود (failed login attempts) و تغییرات در سطح دسترسی را گزارش می‌دهد.
2. ارسال گزارش به ایمیل:
   • فایل پیکربندی Logwatch را ویرایش کنید:

     sudo nano /usr/share/logwatch/default.conf/logwatch.conf

   • آدرس ایمیل دریافت‌کننده گزارش‌ها را تنظیم کنید:

     MailTo = admin@example.com

3. فیلترهای سفارشی برای رویدادهای خاص:
   • فایل‌های filters موجود در /etc/logwatch/conf/logfiles را بررسی کرده و شرایط خود را اضافه کنید.
   • برای مثال، فیلتر تلاش‌های متعدد ورود به SSH را تقویت کنید.

2. پیکربندی هشدار با ابزار Fail2Ban

Fail2Ban یک ابزار خودکار برای جلوگیری از حملات brute force و رویدادهای مشکوک است. این ابزار می‌تواند برای ایجاد هشدارها و مسدود کردن خودکار آدرس‌های مشکوک استفاده شود.

مراحل:

1. تنظیم هشدارها:
   • فایل jail.local را ویرایش کنید:

     sudo nano /etc/fail2ban/jail.local

   • بخش [DEFAULT] را تغییر دهید:

     destemail = admin@example.com
     sendername = Fail2Ban
     mta = sendmail
     action = %(action_mwl)s

   • مقدار action مشخص می‌کند که علاوه بر مسدود کردن آدرس، ایمیلی شامل لاگ رویداد ارسال شود.
2. راه‌اندازی و فعال‌سازی:

   sudo systemctl restart fail2ban
   sudo systemctl enable fail2ban

3. تنظیم هشدار در Graylog

Graylog امکانات پیشرفته‌ای برای ایجاد هشدارها بر اساس شرایط خاص ارائه می‌دهد. این ابزار می‌تواند از طریق ایمیل یا وب‌هوک، اعلان‌ها را ارسال کند.

مراحل:

1. ورود به داشبورد: به آدرس Graylog خود وارد شوید:

   http://<server-ip>:9000

2. تعریف شرط هشدار:
   • از منوی “Alerts” گزینه “Event Definitions” را انتخاب کنید.
   • روی Create New Event Definition کلیک کنید.
   • شرطی برای رویدادهای خاص (مانند تعداد زیادی تلاش ناموفق ورود) تنظیم کنید.
3. تنظیم روش اعلان:
   • به بخش Notifications بروید.
   • یک Email Notification یا Webhook Notification ایجاد کنید.
   • آدرس ایمیل یا URL وب‌هوک را وارد کنید.

4. استفاده از ابزارهای مانیتورینگ دیگر

(الف) Zabbix:

Zabbix برای نظارت بر عملکرد سیستم و رویدادهای امنیتی مفید است. می‌توانید شرایطی مانند افزایش مصرف CPU یا تعداد تلاش‌های ورود ناموفق را به‌عنوان هشدار تنظیم کنید.

• یک Trigger تعریف کنید که شرایط رویداد خاص را تشخیص دهد.
• هشدار را به‌صورت ایمیل یا SMS ارسال کنید.

(ب) Nagios:

Nagios نیز برای ایجاد هشدارهای امنیتی بسیار قدرتمند است. با افزودن پلاگین‌های مناسب، می‌توانید رویدادهای امنیتی مانند حملات DoS یا فعالیت‌های غیرعادی در شبکه را شناسایی کنید.

5. ارسال هشدارها به Slack یا پیام‌رسان‌ها

می‌توانید از ابزارهایی مانند Webhook برای ارسال هشدارها به ابزارهای پیام‌رسانی مانند Slack یا Telegram استفاده کنید:

1. دریافت URL وب‌هوک از ابزار موردنظر.
2. تنظیم ابزار (مانند Fail2Ban یا Graylog) برای ارسال هشدارها به URL وب‌هوک.

جمع‌بندی:

پیکربندی هشدارها برای رویدادهای امنیتی به شما کمک می‌کند تا رفتارهای مشکوک را شناسایی و سریعاً واکنش نشان دهید. ابزارهایی مانند Logwatch، Fail2Ban، Graylog و سیستم‌های مانیتورینگ مانند Zabbix و Nagios، امکانات جامعی برای تعریف شرایط و ارسال هشدارها ارائه می‌دهند. انتخاب ابزار مناسب به نیازهای خاص سرور و پروژه شما بستگی دارد.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

1. نصب OpenSSL

نصب در توزیع‌های مختلف لینوکس:

1. Ubuntu/Debian:

   sudo apt update
   sudo apt install openssl

2. CentOS/RHEL:

   sudo yum install openssl

3. AlmaLinux/Fedora:

   sudo dnf install openssl

بررسی نسخه نصب‌شده:

برای اطمینان از نصب موفقیت‌آمیز و بررسی نسخه OpenSSL:

openssl version

2. رمزنگاری داده‌ها با OpenSSL

رمزنگاری فایل‌ها:

OpenSSL می‌تواند از الگوریتم‌های مختلفی مانند AES برای رمزنگاری استفاده کند.

1. رمزنگاری یک فایل: دستور زیر فایل data.txt را با الگوریتم AES-256-CBC رمزنگاری می‌کند:

   openssl enc -aes-256-cbc -salt -in data.txt -out data.enc

   • -aes-256-cbc: استفاده از الگوریتم AES با کلید 256 بیتی در حالت CBC.
   • -salt: استفاده از salt برای افزایش امنیت.
   • -in: فایل ورودی.
   • -out: فایل خروجی رمزنگاری‌شده.
2. رمزگشایی یک فایل: برای رمزگشایی فایل:

   openssl enc -aes-256-cbc -d -in data.enc -out data_dec.txt

   • -d: حالت رمزگشایی.

تولید کلیدهای رمزنگاری:

برای ایجاد کلیدهای امن می‌توانید از OpenSSL استفاده کنید.

1. ایجاد یک کلید تصادفی:

   openssl rand -hex 32 > key.txt

   این دستور یک کلید 256 بیتی (32 بایت) در قالب هگزادسیمال تولید می‌کند.

2. استفاده از کلید سفارشی: هنگام رمزنگاری، می‌توانید از کلید تولیدشده استفاده کنید:

   openssl enc -aes-256-cbc -salt -in data.txt -out data.enc -kfile key.txt

3. رمزنگاری نامتقارن (RSA)

تولید یک جفت کلید RSA:

1. ایجاد کلید خصوصی:

   openssl genpkey -algorithm RSA -out private_key.pem -pkeyopt rsa_keygen_bits:2048

   • کلید خصوصی با طول 2048 بیت تولید می‌شود.
2. استخراج کلید عمومی از کلید خصوصی:

   openssl rsa -in private_key.pem -pubout -out public_key.pem

رمزنگاری و رمزگشایی با کلید RSA:

1. رمزنگاری با کلید عمومی:

   openssl rsautl -encrypt -inkey public_key.pem -pubin -in data.txt -out data.enc

   • از کلید عمومی برای رمزنگاری استفاده می‌شود.
2. رمزگشایی با کلید خصوصی:

   openssl rsautl -decrypt -inkey private_key.pem -in data.enc -out data_dec.txt

4. هش‌کردن داده‌ها

OpenSSL می‌تواند برای تولید هش فایل‌ها یا داده‌ها از الگوریتم‌هایی مانند SHA استفاده کند.

1. ایجاد هش SHA-256:

   openssl dgst -sha256 data.txt

2. ایجاد هش و ذخیره در فایل:

   openssl dgst -sha256 -out hash.txt data.txt

5. تولید گواهینامه‌های خودامضا (Self-Signed Certificates)

تولید گواهینامه SSL خودامضا:

1. ایجاد یک کلید خصوصی:

   openssl genpkey -algorithm RSA -out private_key.pem -pkeyopt rsa_keygen_bits:2048

2. ایجاد یک درخواست گواهینامه (CSR):

   openssl req -new -key private_key.pem -out certificate.csr

3. ایجاد گواهینامه خودامضا:

   openssl x509 -req -days 365 -in certificate.csr -signkey private_key.pem -out certificate.crt

جمع‌بندی

OpenSSL ابزاری قدرتمند و منعطف برای اجرای عملیات رمزنگاری است. از رمزنگاری متقارن برای داده‌های حساس تا رمزنگاری نامتقارن برای ارتباطات امن و هش‌کردن داده‌ها، این ابزار تمام نیازهای امنیتی را پوشش می‌دهد. برای افزایش امنیت، همیشه از الگوریتم‌ها و کلیدهای قوی استفاده کنید و داده‌های رمزنگاری‌شده و کلیدها را به‌طور امن ذخیره کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”راه‌اندازی HTTPS با Let’s Encrypt” subtitle=”توضیحات کامل”]Let’s Encrypt یک مرجع گواهینامه رایگان و خودکار است که به صاحبان وب‌سایت‌ها اجازه می‌دهد گواهینامه‌های SSL/TLS رایگان برای فعال‌سازی HTTPS دریافت کنند. در این بخش، مراحل نصب و پیکربندی HTTPS با استفاده از Let’s Encrypt شرح داده می‌شود.

1. پیش‌نیازها

برای راه‌اندازی HTTPS، ابتدا اطمینان حاصل کنید که موارد زیر آماده است:

• یک دامنه معتبر که به سرور شما اشاره دارد.
• وب‌سرور نصب‌شده مانند Apache یا Nginx.
• دسترسی به پورت‌های 80 و 443 (HTTP و HTTPS) روی سرور.
• ابزار Certbot برای صدور و مدیریت گواهینامه‌ها.

2. نصب Certbot

نصب Certbot در توزیع‌های مختلف:

1. Ubuntu/Debian: Certbot و افزونه مرتبط با وب‌سرور را نصب کنید:

   sudo apt update
   sudo apt install certbot python3-certbot-nginx   # برای Nginx
   sudo apt install certbot python3-certbot-apache # برای Apache

2. CentOS/RHEL: Certbot را با ابزار dnf نصب کنید:

   sudo dnf install certbot python3-certbot-nginx   # برای Nginx
   sudo dnf install certbot python3-certbot-apache # برای Apache

3. دریافت گواهینامه HTTPS

برای سرور Nginx:

1. Certbot را اجرا کنید و به صورت خودکار گواهینامه دریافت و پیکربندی کنید:

   sudo certbot --nginx

2. Certbot تنظیمات Nginx را به‌روزرسانی می‌کند و HTTPS را فعال می‌کند.

برای سرور Apache:

1. اجرای Certbot برای Apache:

   sudo certbot --apache

2. این دستور پیکربندی گواهینامه SSL را به فایل تنظیمات Apache اضافه می‌کند.

برای سایر وب‌سرورها:

1. فقط گواهینامه‌ها را دریافت کنید:

   sudo certbot certonly --standalone

2. پس از دریافت، گواهینامه‌ها را به صورت دستی در وب‌سرور خود پیکربندی کنید.

4. بررسی گواهینامه

پس از نصب، مطمئن شوید که گواهینامه صحیح است:

sudo certbot certificates

این دستور اطلاعات گواهینامه‌های صادرشده را نمایش می‌دهد.

5. تست تنظیمات HTTPS

• مرورگر خود را باز کنید و به آدرس دامنه خود با https:// مراجعه کنید.
• گواهینامه باید معتبر باشد و نشان قفل سبز (Secure) در مرورگر ظاهر شود.

6. تمدید خودکار گواهینامه‌ها

Let’s Encrypt گواهینامه‌هایی با اعتبار 90 روز صادر می‌کند. برای تمدید خودکار، یک Cron Job تنظیم کنید:

sudo crontab -e

و خط زیر را اضافه کنید:

0 3 * * * certbot renew --quiet

این Cron Job هر روز در ساعت 3 بامداد گواهینامه‌ها را بررسی و در صورت نیاز تمدید می‌کند.

7. تنظیم HTTP به HTTPS Redirect

در Nginx:

اطمینان حاصل کنید که تنظیمات Nginx به‌درستی درخواست‌های HTTP را به HTTPS منتقل می‌کند. یک بلاک اضافی به فایل تنظیمات سایت اضافه کنید:

server {
    listen 80;
    server_name yourdomain.com www.yourdomain.com;
    return 301 https://$host$request_uri;
}

در Apache:

در فایل پیکربندی سایت، خط زیر را اضافه کنید:

<VirtualHost *:80>
    ServerName yourdomain.com
    Redirect permanent / https://yourdomain.com/
</VirtualHost>

جمع‌بندی

با استفاده از Let’s Encrypt و ابزار Certbot، می‌توانید به‌سادگی و رایگان گواهینامه‌های SSL/TLS دریافت کنید و HTTPS را برای وب‌سایت خود فعال نمایید. این فرآیند نه تنها امنیت وب‌سایت شما را افزایش می‌دهد، بلکه تأثیر مثبتی بر رتبه‌بندی موتورهای جستجو و اعتماد کاربران دارد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”استفاده از GnuPG برای رمزنگاری فایل‌ها و ایمیل‌ها” subtitle=”توضیحات کامل”]GnuPG (Gnu Privacy Guard) یک ابزار رایگان و متن‌باز برای رمزنگاری داده‌ها و ایمیل‌ها است که استاندارد OpenPGP را پیاده‌سازی می‌کند. این ابزار به کاربران امکان می‌دهد داده‌های حساس را با استفاده از کلیدهای عمومی و خصوصی رمزنگاری و امضا کنند.

در ادامه، مراحل استفاده از GnuPG برای رمزنگاری فایل‌ها و ایمیل‌ها شرح داده می‌شود.

1. نصب GnuPG

نصب در توزیع‌های مختلف:

1. Ubuntu/Debian:

   sudo apt update
   sudo apt install gnupg

2. CentOS/RHEL:

   sudo dnf install gnupg

3. Arch Linux:

   sudo pacman -S gnupg

2. ایجاد کلید GPG

1. اجرای دستور برای ایجاد یک جفت کلید (Public/Private):

   gpg --full-generate-key

2. انتخاب نوع کلید:
   • گزینه پیش‌فرض (RSA and RSA) را انتخاب کنید.
3. تعیین اندازه کلید (معمولاً 4096 توصیه می‌شود):

   What keysize do you want? (2048) 4096

4. تنظیم زمان انقضا (می‌توانید نامحدود یا زمان مشخصی انتخاب کنید).
5. وارد کردن اطلاعات کاربری:
   • نام کامل، ایمیل و کامنت اختیاری.
6. وارد کردن رمز عبور برای محافظت از کلید خصوصی.

3. رمزنگاری و رمزگشایی فایل‌ها

رمزنگاری فایل با کلید عمومی:

برای رمزنگاری یک فایل به‌گونه‌ای که فقط یک دریافت‌کننده خاص بتواند آن را باز کند:

1. دریافت کلید عمومی فرد مورد نظر:

   gpg --import recipient_public_key.asc

2. رمزنگاری فایل:

   gpg --encrypt --recipient "recipient_email" file.txt

   این دستور یک فایل با پسوند .gpg تولید می‌کند.

رمزگشایی فایل:

1. دریافت فایل رمزنگاری‌شده (مانند file.txt.gpg) و اجرای دستور:

   gpg --decrypt file.txt.gpg > file.txt

   اگر کلید خصوصی و رمز عبور صحیح باشد، فایل رمزگشایی می‌شود.

4. امضای فایل‌ها

امضای دیجیتال یک فایل:

برای تأیید صحت و اصالت فایل، از کلید خصوصی خود استفاده کنید:

gpg --sign file.txt

این دستور یک فایل امضاشده تولید می‌کند.

تأیید امضای یک فایل:

برای بررسی امضا و تأیید صحت فایل:

gpg --verify file.txt.gpg

5. ارسال و دریافت ایمیل امن

برای استفاده از GnuPG در ایمیل:

1. افزونه‌هایی مانند Enigmail برای Thunderbird یا Mailvelope برای مرورگرها را نصب کنید.
2. کلید عمومی خود را به مخاطبان ارسال کنید.
3. ایمیل‌ها را با کلید عمومی مخاطب رمزنگاری کنید و با کلید خصوصی خود امضا کنید.

6. مدیریت کلیدها

مشاهده کلیدها:

• لیست کلیدهای عمومی:

  gpg --list-keys

• لیست کلیدهای خصوصی:

  gpg --list-secret-keys

ارسال کلید عمومی به سرور:

برای اشتراک‌گذاری کلید عمومی در سرورهای کلید:

gpg --send-keys --keyserver keyserver.ubuntu.com KEY_ID

حذف یک کلید:

• حذف کلید عمومی:

  gpg --delete-key "recipient_email"

• حذف کلید خصوصی:

  gpg --delete-secret-key "recipient_email"

7. نکات امنیتی

• همیشه کلید خصوصی خود را محافظت کنید و رمز عبور قوی برای آن انتخاب کنید.
• از کلیدها نسخه پشتیبان تهیه کنید:

  gpg --export-secret-keys -o private_key_backup.asc

• کلیدها را پس از انقضای مدت اعتبارشان تمدید یا ابطال کنید:

  gpg --edit-key "your_email"

جمع‌بندی

GnuPG ابزاری قدرتمند برای رمزنگاری فایل‌ها و ایمیل‌هاست که امنیت داده‌ها را در انتقال و ذخیره‌سازی تضمین می‌کند. با پیاده‌سازی این ابزار، می‌توانید اطمینان حاصل کنید که اطلاعات حساس شما فقط توسط افراد مجاز قابل دسترسی است و صحت و اصالت داده‌ها تأیید می‌شود.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”انتقال داده‌ها با ابزارهای SCP و Rsync به صورت ایمن” subtitle=”توضیحات کامل”]در سیستم‌های لینوکسی، انتقال داده‌ها به صورت ایمن از اهمیت بالایی برخوردار است، به‌ویژه هنگام کار با سرورها. دو ابزار محبوب برای این منظور عبارت‌اند از SCP (Secure Copy) و Rsync. این ابزارها با استفاده از پروتکل SSH انتقال داده‌ها را به صورت رمزنگاری‌شده انجام می‌دهند.

1. انتقال داده‌ها با SCP

SCP (Secure Copy Protocol) یکی از ساده‌ترین ابزارها برای انتقال فایل‌ها بین کامپیوترهای لینوکسی است.

نصب SCP:

این ابزار به‌صورت پیش‌فرض در اکثر توزیع‌های لینوکس نصب است. برای اطمینان:

• Debian/Ubuntu:

  sudo apt install openssh-client

• CentOS/RHEL:

  sudo dnf install openssh-clients

دستورات پایه‌ای SCP:

1. انتقال فایل از کامپیوتر محلی به سرور:

   scp localfile user@remote_host:/path/to/destination

2. دانلود فایل از سرور به کامپیوتر محلی:

   scp user@remote_host:/path/to/remote/file /local/destination

3. انتقال یک پوشه به سرور (با گزینه -r برای انتقال به‌صورت بازگشتی):

   scp -r local_directory user@remote_host:/path/to/destination

نکات امنیتی در SCP:

• انتقال با پورت SSH سفارشی: اگر سرور از پورت SSH سفارشی استفاده می‌کند:

  scp -P port_number localfile user@remote_host:/path/to/destination

• افزایش امنیت با احراز هویت کلید عمومی: استفاده از Public Key Authentication برای امنیت بیشتر توصیه می‌شود.

2. انتقال داده‌ها با Rsync

Rsync یک ابزار قدرتمندتر از SCP است که علاوه بر انتقال داده‌ها، امکان همگام‌سازی فایل‌ها و پوشه‌ها را نیز فراهم می‌کند. این ابزار در هنگام انتقال فقط تغییرات را کپی می‌کند، که باعث کاهش مصرف پهنای باند می‌شود.

نصب Rsync:

• Debian/Ubuntu:

  sudo apt install rsync

• CentOS/RHEL:

  sudo dnf install rsync

دستورات پایه‌ای Rsync:

1. انتقال فایل از کامپیوتر محلی به سرور:

   rsync -avz localfile user@remote_host:/path/to/destination

2. دانلود فایل از سرور به کامپیوتر محلی:

   rsync -avz user@remote_host:/path/to/remote/file /local/destination

3. انتقال یک پوشه:

   rsync -avz /local/directory/ user@remote_host:/path/to/destination

گزینه‌های پرکاربرد Rsync:

• -a: حفظ مجوزها، مالکیت و تایم‌استمپ‌ها.
• -v: نمایش جزئیات عملیات.
• -z: فشرده‌سازی داده‌ها برای انتقال سریع‌تر.
• -P: نمایش پیشرفت و ادامه انتقال فایل‌های ناقص.

نکات امنیتی در Rsync:

• استفاده از SSH برای امنیت بیشتر: Rsync به‌طور پیش‌فرض از SSH استفاده می‌کند. اگر SSH پورت سفارشی دارد:

  rsync -avz -e "ssh -p port_number" /local/directory/ user@remote_host:/path/to/destination

• حفظ فایل‌های حذف‌شده: برای حذف فایل‌های مقصد که در منبع وجود ندارند، از --delete استفاده کنید:

  rsync -avz --delete /local/directory/ user@remote_host:/path/to/destination

مقایسه SCP و Rsync

جمع‌بندی

برای انتقال ساده فایل‌ها، SCP گزینه مناسبی است. اما اگر نیاز به انتقال و همگام‌سازی داده‌ها با انعطاف‌پذیری بیشتر دارید، استفاده از Rsync توصیه می‌شود. هر دو ابزار با استفاده از SSH داده‌ها را به‌صورت ایمن منتقل می‌کنند، اما انتخاب نهایی به نیازهای خاص پروژه یا سازمان شما بستگی دارد.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

1. Lynis

Lynis یک ابزار امنیتی قدرتمند و متن‌باز است که برای ارزیابی وضعیت امنیتی سرورهای لینوکسی استفاده می‌شود. این ابزار تنظیمات امنیتی، آسیب‌پذیری‌ها و مشکلات مربوط به پیکربندی را شناسایی و به مدیران سیستم پیشنهادهای لازم برای بهبود امنیت را ارائه می‌دهد.

ویژگی‌ها:

• بررسی تنظیمات پیکربندی سیستم.
• شناسایی آسیب‌پذیری‌ها و تنظیمات نادرست.
• ارائه گزارش‌های جامع از وضعیت امنیتی.

نصب Lynis:

• Debian/Ubuntu:

  sudo apt install lynis

• CentOS/RHEL:

  sudo dnf install lynis

استفاده از Lynis:

برای اجرای کامل اسکن:

sudo lynis audit system

این دستور سیستم شما را به‌صورت کامل بررسی می‌کند و گزارشی از نتایج امنیتی تولید می‌کند.

گزارش‌دهی:

• پس از اسکن، گزارش به صورت فایل /var/log/lynis-report.txt ذخیره می‌شود که حاوی مشکلات و پیشنهادات امنیتی است.

2. ClamAV

ClamAV یک آنتی‌ویروس متن‌باز و محبوب برای سیستم‌های لینوکس است که برای شناسایی بدافزارها و فایل‌های مشکوک طراحی شده است.

ویژگی‌ها:

• شناسایی و حذف بدافزارها، ویروس‌ها و نرم‌افزارهای مخرب.
• موتور اسکن سریع و دقیق برای بررسی فایل‌ها و ایمیل‌ها.

نصب ClamAV:

• Debian/Ubuntu:

  sudo apt install clamav

• CentOS/RHEL:

  sudo dnf install clamav

استفاده از ClamAV:

1. اجرای اسکن کلی:

   clamscan -r /path/to/directory

2. اسکن فایل‌های خاص:

   clamscan /path/to/file

بروز رسانی دیتابیس‌ها:

برای به‌روزرسانی دیتابیس بدافزارهای ClamAV:

sudo freshclam

3. chkrootkit

chkrootkit یک ابزار متن‌باز است که برای شناسایی و بررسی Rootkit‌ها (نرم‌افزارهایی که برای مخفی کردن فعالیت‌های مخرب نصب می‌شوند) استفاده می‌شود.

ویژگی‌ها:

• شناسایی Rootkit‌های مخفی در سیستم.
• بررسی فایل‌ها و هسته سیستم برای بدافزارها.

نصب chkrootkit:

• Debian/Ubuntu:

  sudo apt install chkrootkit

• CentOS/RHEL:

  sudo dnf install chkrootkit

اجرای اسکن:

sudo chkrootkit

4. rkhunter (Rootkit Hunter)

rkhunter یکی دیگر از ابزارهای مهم برای شناسایی Rootkit‌ها و بدافزارها در سیستم‌های لینوکس است. این ابزار فایل‌ها، هسته سیستم و تنظیمات را بررسی می‌کند و گزارش‌های دقیقی از مشکلات امنیتی ارائه می‌دهد.

ویژگی‌ها:

• بررسی فایل‌های مشکوک و تنظیمات هسته.
• شناسایی Rootkit‌ها و دیگر تهدیدات امنیتی.

نصب rkhunter:

• Debian/Ubuntu:

  sudo apt install rkhunter

• CentOS/RHEL:

  sudo dnf install rkhunter

اجرای اسکن:

sudo rkhunter --check --enable rootkit

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”نصب و تنظیم IDS/IPS (سیستم‌های شناسایی و جلوگیری از نفوذ)” subtitle=”توضیحات کامل”]نصب و تنظیم یک IDS/IPS (سیستم‌های شناسایی و جلوگیری از نفوذ) به شما کمک می‌کند تا امنیت سرورهای لینوکس را بهبود بخشید و فعالیت‌های مشکوک را شناسایی کنید. Snort و Suricata دو ابزار محبوب IDS/IPS هستند که قابلیت شناسایی و جلوگیری از نفوذ را ارائه می‌دهند.

1. Snort

Snort یک ابزار رایگان و متن‌باز برای شناسایی و جلوگیری از نفوذ است که بسته‌ها را تجزیه و تحلیل می‌کند و ترافیک شبکه را برای شناسایی تهدیدات نظارت می‌کند.

ویژگی‌ها:

• آنالیز ترافیک شبکه و شناسایی تهدیدات.
• قابلیت جلوگیری از نفوذ (IPS) و شناسایی موارد مشکوک.
• قابلیت تنظیم Rules برای شناسایی انواع مختلف حملات.

نصب Snort:

• Debian/Ubuntu:

  sudo apt install snort

• CentOS/RHEL:

  sudo dnf install snort

پیکربندی Snort:

• ابتدا فایل تنظیمات اصلی Snort را کپی کنید:

  sudo cp /etc/snort/snort.conf /etc/snort/snort.conf.bak
  sudo mv /etc/snort/snort.conf /etc/snort/snort.conf.bak
  sudo ln -s /etc/snort/snort.conf.custom /etc/snort/snort.conf

• تنظیمات اولیه را با ویرایشگر مورد نظر خود اعمال کنید:

  sudo nano /etc/snort/snort.conf

• در این فایل، Rules و تنظیمات لازم را برای IDS/IPS اعمال کنید.

اجرای Snort:

sudo snort -A console -i eth0 -c /etc/snort/snort.conf -q

2. Suricata

Suricata نیز یک ابزار قدرتمند IDS/IPS است که برای نظارت و تحلیل ترافیک شبکه استفاده می‌شود. Suricata از سرعت بالاتر و قابلیت‌های بیشتری نسبت به Snort برخوردار است.

ویژگی‌ها:

• آنالیز ترافیک شبکه و شناسایی نفوذ.
• توانایی جلوگیری از حملات (IPS) و شناسایی تهدیدات.
• بهینه‌سازی برای محیط‌های تولیدی سنگین.

نصب Suricata:

• Debian/Ubuntu:

  sudo apt install suricata

• CentOS/RHEL:

  sudo dnf install suricata

پیکربندی Suricata:

• ابتدا فایل تنظیمات اصلی Suricata را کپی کنید:

  sudo cp /etc/suricata/suricata.yaml /etc/suricata/suricata.yaml.bak
  sudo mv /etc/suricata/suricata.yaml /etc/suricata/suricata.yaml.bak
  sudo ln -s /etc/suricata/suricata.yaml.custom /etc/suricata/suricata.yaml

• فایل تنظیمات را ویرایش کنید:

  sudo nano /etc/suricata/suricata.yaml

• در این فایل می‌توانید تنظیمات Rules، تنظیمات Network، و سایر پیکربندی‌های لازم را انجام دهید.

اجرای Suricata:

sudo suricata -c /etc/suricata/suricata.yaml -i eth0 -D

جمع‌بندی:

استفاده از Snort و Suricata به شما امکان می‌دهد تا فعالیت‌های مشکوک و تهدیدات امنیتی را شناسایی و مدیریت کنید. این ابزارها می‌توانند به عنوان یک IDS یا IPS عمل کرده و از نفوذهای غیرمجاز به سرور شما جلوگیری کنند. تنظیمات این ابزارها نیاز به شناخت کافی از حملات و پیکربندی صحیح دارد تا عملکرد مطلوب داشته باشند.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

1. پشتیبان‌گیری محلی با rsync یا tar:

• rsync: یک ابزار قدرتمند و سریع برای کپی و همگام‌سازی داده‌ها بین سرورها و سیستم‌ها است.
• tar: یک ابزار برای فشرده‌سازی و تهیه پشتیبان از پوشه‌ها و فایل‌ها با استفاده از آرشیوهای فشرده (مثل .tar.gz).
• مثال rsync:

  rsync -avz /پوشه_منبع/ /پوشه_مقصد/

• مثال tar:

  tar -cvzf backup.tar.gz /پوشه_منبع/

2. پشتیبان‌گیری خودکار با Cron:

• با استفاده از Cron می‌توانید اسکریپت‌های پشتیبان‌گیری را به‌صورت خودکار تنظیم کنید تا در زمان‌های مشخص اجرا شوند.
• مثال Cron برای rsync:

  0 2 * * 7 /usr/bin/rsync -avz /پوشه_منبع/ /پوشه_مقصد/ >> /var/log/backup.log 2>&1

  • این اسکریپت هر هفته در ساعت 2 صبح پشتیبان‌گیری انجام می‌دهد.

3. پشتیبان‌گیری از دیتابیس‌ها (MySQL/PostgreSQL):

• MySQL:

  mysqldump -u root -p --all-databases > backup.sql

• PostgreSQL:

  pg_dumpall > backup.sql

• پشتیبان‌گیری‌های دیتابیس باید به‌طور منظم و در زمان‌های مشخص انجام شوند.

4. پشتیبان‌گیری ابری با ابزارهایی مثل rsync یا ابزارهای ابری:

• سرویس‌های ابری مانند AWS S3، Google Cloud Storage یا Backblaze B2 به شما امکان ذخیره‌سازی نسخه‌های پشتیبان در فضای ابری را می‌دهند.
• rsync با S3:

  aws s3 sync /پوشه_منبع/ s3://bucket-name/ --exact-timestamps

5. پشتیبان‌گیری سیستم‌عامل کامل با ابزارهایی مانند Bacula یا Amanda:

• Bacula و Amanda ابزارهای قدرتمند پشتیبان‌گیری از کل سیستم یا سرور هستند که به شما امکان بازگردانی کامل سیستم عامل و داده‌ها را می‌دهند.
• Bacula برای محیط‌های بزرگ و سازمانی مناسب است و قابلیت پشتیبان‌گیری شبکه‌ای را فراهم می‌کند.

6. پشتیبان‌گیری مکرر به دیسک خارجی یا ناحیه ذخیره‌سازی مجزا:

• پشتیبان‌گیری به دیسک خارجی یا سرورهای مجزا می‌تواند امنیت داده‌ها را در برابر خرابی سخت‌افزاری افزایش دهد.
• ذخیره‌سازی پشتیبان‌های قبلی در چندین مکان توصیه می‌شود تا احتمال از دست رفتن داده‌ها کاهش یابد.

7. پشتیبان‌گیری درون سرورهای مجازی با VMware/Hyper-V یا LVM Snapshot:

• استفاده از قابلیت‌های Snapshot در سرورهای مجازی (VMs) به شما امکان بازگرداندن سریع سیستم به حالت قبلی را می‌دهد.
• استفاده از LVM (Logical Volume Manager) نیز برای گرفتن snapshot از سیستم به‌منظور بازگردانی سریع توصیه می‌شود.

8. پشتیبان‌گیری امن و رمزنگاری شده:

• برای حفظ امنیت اطلاعات، باید پشتیبان‌ها را با GPG یا OpenSSL رمزنگاری کنید.
• rsync با رمزنگاری:

  rsync -avz --encrypt /پوشه_منبع/ user@remote_server:/پوشه_مقصد/

مزایای استفاده از روش‌های پشتیبان‌گیری:

• ایمنی و بازیابی سریع: در صورت بروز خرابی‌ها یا حملات، امکان بازگردانی سریع وجود دارد.
• دسترسی به داده‌ها از هر مکان: با استفاده از سرویس‌های ابری، دسترسی به نسخه‌های پشتیبان در هر زمان و مکان ممکن می‌شود.
• کاهش ریسک از دست دادن داده‌ها: تهیه پشتیبان منظم باعث کاهش ریسک از دست رفتن داده‌ها به دلیل خرابی‌های سخت‌افزاری یا حملات سایبری می‌شود.

با استفاده از این روش‌های پشتیبان‌گیری، می‌توانید امنیت داده‌ها و سیستم خود را بهبود داده و از خطرات احتمالی محافظت کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”پیکربندی ابزارهای پشتیبان‌گیری مانند rsync, duplicity” subtitle=”توضیحات کامل”]

sudo apt-get install rsync   # روی اوبونتو و دبیان
sudo yum install rsync        # روی CentOS/RedHat

sudo apt-get install duplicity   # روی اوبونتو و دبیان
sudo yum install duplicity        # روی CentOS/RedHat

crontab -e

0 2 * * 7 rsync -avz /منبع/ /مقصد/ >> /var/log/backup.log 2>&1

0 3 * * 7 duplicity /منبع/ s3://bucket-name/path/to/backup/ --encrypt-key YOUR_GPG_KEY --sign-key YOUR_GPG_KEY >> /var/log/backup.log 2>&1

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”رمزنگاری و انتقال نسخه‌های پشتیبان به مکان‌های امن” subtitle=”توضیحات کامل”]رمزنگاری و انتقال نسخه‌های پشتیبان به مکان‌های امن یک مرحله حیاتی در تضمین امنیت داده‌ها است. با رمزنگاری داده‌های پشتیبان، می‌توانید از دسترسی غیرمجاز جلوگیری کرده و با انتقال آن‌ها به مکان‌های امن، از خطرات مرتبط با ذخیره‌سازی محلی و حملات سایبری بکاهید.

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”تست فرآیند بازیابی برای اطمینان از صحت پشتیبان‌ها” subtitle=”توضیحات کامل”]تست فرآیند بازیابی برای اطمینان از صحت پشتیبان‌ها یکی از مراحل اساسی در چرخه مدیریت پشتیبان‌گیری است. این فرآیند به شما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که نسخه‌های پشتیبان شما به‌درستی ذخیره شده‌اند و در مواقع اضطراری قابل بازیابی هستند.

مراحل تست فرآیند بازیابی:

1. شناسایی و انتخاب نسخه پشتیبان برای تست:

• یک نسخه از آخرین پشتیبان یا یک نسخه قدیمی‌تر را انتخاب کنید.
• نسخه‌ای را انتخاب کنید که شامل داده‌های مهم و حیاتی باشد.

2. انتقال نسخه پشتیبان به محیط تست:

• نسخه پشتیبان را از محل ذخیره‌سازی (محلی یا راه دور) به محیط تست بازیابی منتقل کنید.
• مثال با scp:

  scp user@remote-server:/path/to/backup.tar.gz.gpg /local/path/

3. بازیابی نسخه پشتیبان در محیط امن:

• نسخه پشتیبان را در یک محیط ایزوله یا تست (مانند ماشین مجازی یا سرور آزمایشی) بازیابی کنید.
• مثال با GPG: رمزنگاری را حذف کنید:

  gpg --decrypt /local/path/backup.tar.gz.gpg > /local/path/backup.tar.gz

  استخراج فایل‌ها:

  tar -xzf /local/path/backup.tar.gz -C /path/to/restore/

4. تست یکپارچگی و صحت داده‌ها:

• بررسی کنید که تمام فایل‌ها به‌درستی بازیابی شده‌اند.
• از ابزارهای بررسی صحت مانند sha256sum برای مقایسه نسخه اصلی و بازیابی‌شده استفاده کنید.

  sha256sum /path/original/file
  sha256sum /path/to/restore/file

5. تست کامل عملکرد داده‌های بازیابی‌شده:

• بررسی کنید که داده‌ها و تنظیمات بازیابی‌شده به‌درستی کار می‌کنند.
  • برای پایگاه داده‌ها، اجرای یک تست بازیابی و بازخوانی داده‌ها.
  • برای سیستم‌ها، بررسی کارکرد صحیح برنامه‌ها و خدمات.

6. ایجاد گزارش از فرآیند بازیابی:

• جزئیات کامل فرآیند تست، مشکلات احتمالی، و نتایج نهایی را ثبت کنید.
• گزارش‌ها را برای بهبود فرآیندهای آینده ذخیره کنید.

7. رفع مشکلات شناسایی‌شده:

• در صورت شناسایی خطا در بازیابی یا صحت داده‌ها، دلایل آن را بررسی کنید:
  • خطای رمزنگاری.
  • مشکلات سخت‌افزاری.
  • ناقص بودن داده‌ها در نسخه پشتیبان.

نکات کلیدی:

1. تست دوره‌ای: فرآیند بازیابی باید به‌صورت منظم (ماهانه یا فصلی) انجام شود.
2. شبیه‌سازی شرایط اضطراری: تست باید به گونه‌ای باشد که شرایط واقعی از دست دادن داده‌ها را شبیه‌سازی کند.
3. مستندسازی: فرآیند بازیابی و نتایج آن باید به‌طور کامل مستند شوند تا در مواقع ضروری به‌راحتی قابل اجرا باشند.
4. استفاده از محیط ایزوله: بازیابی در یک محیط جداگانه باعث می‌شود که از تأثیر آن بر سیستم‌های عملیاتی جلوگیری شود.

جمع‌بندی:

با تست دوره‌ای فرآیند بازیابی، می‌توانید از صحت نسخه‌های پشتیبان و عملکرد درست سیستم در شرایط اضطراری اطمینان حاصل کنید. این کار باعث کاهش خطر از دست دادن داده‌ها و بهبود اعتماد به استراتژی‌های پشتیبان‌گیری می‌شود.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

1. حمله Brute Force

حملات Brute Force یکی از متداول‌ترین روش‌ها برای دسترسی غیرمجاز به حساب‌ها و سیستم‌ها است.

روش کار:

• در این نوع حمله، مهاجم تلاش می‌کند تا با آزمون و خطا، رمز عبور یا کلیدهای امنیتی را پیدا کند.
• این فرآیند با استفاده از اسکریپت‌ها یا ابزارهای خودکار انجام می‌شود که ترکیب‌های مختلف رمز عبور را بررسی می‌کنند.

انواع حملات Brute Force:

• حملات ساده: امتحان کردن تمامی ترکیب‌های ممکن.
• حملات دیکشنری: استفاده از لیستی از رمزهای عبور رایج.
• حملات ترکیبی: ترکیب حملات دیکشنری با تغییرات کوچک (مانند افزودن اعداد یا کاراکترهای خاص).

راهکارهای مقابله:

• استفاده از رمزهای عبور قوی و طولانی.
• فعال کردن محدودیت تعداد تلاش ناموفق.
• استفاده از ابزارهایی مانند Fail2Ban برای مسدود کردن IP‌های مشکوک.
• استفاده از احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA).

2. حمله Phishing

Phishing یکی از روش‌های مهندسی اجتماعی است که هدف آن فریب کاربران برای ارائه اطلاعات حساس مانند رمزهای عبور، شماره کارت اعتباری یا اطلاعات شخصی است.

روش کار:

• مهاجمان با ارسال ایمیل‌ها، پیام‌ها یا لینک‌های جعلی، کاربران را به سایت‌های مخرب هدایت می‌کنند.
• این سایت‌ها معمولاً به گونه‌ای طراحی شده‌اند که مشابه وب‌سایت‌های معتبر به نظر برسند.

انواع حملات Phishing:

• ایمیل فیشینگ: ارسال ایمیل‌های جعلی که کاربران را به کلیک روی لینک‌های مخرب یا دانلود فایل‌های آلوده دعوت می‌کند.
• Spear Phishing: هدف قرار دادن یک فرد یا سازمان خاص با اطلاعات شخصی‌سازی‌شده.
• Whaling: حمله به افراد سطح بالا در یک سازمان (مانند مدیران).

راهکارهای مقابله:

• آموزش کاربران برای شناسایی ایمیل‌ها و لینک‌های مشکوک.
• استفاده از فیلترهای ضد اسپم.
• فعال کردن احراز هویت دو مرحله‌ای.
• بررسی URL‌ها قبل از ورود اطلاعات حساس.

3. حمله Malware

Malware (بدافزار) اصطلاحی است که به هر نرم‌افزار مخربی اشاره دارد که با هدف آسیب رساندن، دسترسی غیرمجاز یا سرقت اطلاعات طراحی شده است.

روش کار:

• بدافزارها می‌توانند از طریق ایمیل، وب‌سایت‌های مخرب، دانلود فایل‌های آلوده یا حتی دستگاه‌های USB منتقل شوند.
• پس از نصب، ممکن است اطلاعات کاربر را سرقت کند، سیستم را آلوده کند یا به عنوان ابزار برای حملات دیگر استفاده شود.

انواع بدافزارها:

• ویروس‌ها: برنامه‌های خودانتشار که سیستم‌ها را آلوده می‌کنند.
• تروجان‌ها: بدافزارهایی که خود را به شکل نرم‌افزارهای مفید نشان می‌دهند.
• Ransomware: رمزنگاری اطلاعات قربانی و درخواست باج برای بازگشایی آنها.
• Spyware: جاسوسی از فعالیت‌های کاربر.
• Worms: بدافزارهایی که بدون نیاز به تعامل کاربر گسترش می‌یابند.

راهکارهای مقابله:

• نصب و به‌روزرسانی آنتی‌ویروس‌ها.
• جلوگیری از دانلود نرم‌افزارهای غیرمعتبر.
• فعال کردن فایروال.
• بررسی منظم سیستم برای شناسایی و حذف بدافزارها.

جمع‌بندی

حملات Brute Force، Phishing، و Malware از رایج‌ترین تهدیدات امنیتی هستند که می‌توانند تأثیرات مخربی بر کاربران و سازمان‌ها داشته باشند. با شناسایی این حملات و اعمال راهکارهای پیشگیرانه، می‌توان احتمال موفقیت مهاجمان را به شدت کاهش داد. امنیت اطلاعات تنها با آگاهی و اقدام مستمر قابل تضمین است.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”شناسایی رفتارهای غیرعادی در سیستم” subtitle=”توضیحات کامل”]یکی از جنبه‌های کلیدی حفظ امنیت در سیستم‌های لینوکسی و شبکه، توانایی شناسایی رفتارهای غیرعادی است. این رفتارها می‌توانند نشان‌دهنده فعالیت‌های مشکوک یا حملات سایبری باشند. با استفاده از ابزارها و روش‌های مناسب، می‌توان این رفتارها را شناسایی و به موقع از آسیب جلوگیری کرد.

انواع رفتارهای غیرعادی در سیستم

1. افزایش غیرمنتظره در استفاده از منابع:
   • CPU: پردازش‌های ناگهانی با مصرف بالای CPU.
   • حافظه: اشغال غیرعادی حافظه.
   • دیسک: استفاده مکرر و زیاد از دیسک که ممکن است نشان‌دهنده یک حمله یا بدافزار باشد.
2. فعالیت‌های غیرعادی در شبکه:
   • افزایش ترافیک غیرمعمول در یک پورت خاص.
   • تلاش‌های مکرر برای اتصال از IPهای ناشناس.
   • ارسال یا دریافت داده‌های حجیم به یا از آدرس‌های ناشناخته.
3. ورودهای ناموفق یا مشکوک:
   • تلاش‌های متعدد برای ورود با نام‌های کاربری مختلف (Brute Force).
   • دسترسی به سیستم در زمان‌های غیرعادی.
4. تغییرات غیرمنتظره در فایل‌ها یا سیستم:
   • تغییر در فایل‌های سیستمی یا کانفیگ بدون مجوز.
   • اضافه شدن فایل‌های ناشناخته یا برنامه‌های مشکوک.
   • تغییر مجوزها یا مالکیت فایل‌ها به صورت غیرمنتظره.

روش‌های شناسایی رفتارهای غیرعادی

1. بررسی لاگ‌های سیستم

• ابزارها:
  • journalctl: مشاهده لاگ‌های سیستم.
  • فایل‌های موجود در /var/log/: بررسی لاگ‌های مرتبط با سرویس‌ها.
• موارد قابل بررسی:
  • تلاش‌های ورود ناموفق.
  • خطاهای مشکوک سرویس‌ها.
  • فعالیت‌های غیرمعمول در شبکه.

2. استفاده از ابزارهای مانیتورینگ

• ابزارهای مانیتورینگ منابع:
  • top، htop: بررسی مصرف CPU و حافظه.
  • iotop: مانیتورینگ استفاده از دیسک.
• ابزارهای مانیتورینگ شبکه:
  • iftop: مشاهده اتصالات و ترافیک شبکه.
  • tcpdump: تحلیل بسته‌های شبکه.
  • nethogs: شناسایی برنامه‌های مصرف‌کننده پهنای باند.

3. ابزارهای شناسایی نفوذ و رفتارهای مشکوک

• IDS/IPS:
  • Snort: تحلیل ترافیک شبکه برای شناسایی فعالیت‌های مشکوک.
  • Suricata: شناسایی الگوهای حمله در ترافیک شبکه.
• اسکن امنیتی:
  • Lynis: شناسایی مشکلات امنیتی و رفتارهای غیرعادی.
  • chkrootkit و rkhunter: بررسی وجود Rootkitها.

4. استفاده از ابزارهای تحلیل رفتار:

• AI/ML-based tools: ابزارهایی که از الگوریتم‌های یادگیری ماشین برای شناسایی رفتارهای غیرعادی استفاده می‌کنند.
• Graylog یا ELK Stack (Elasticsearch, Logstash, Kibana): تحلیل لاگ‌ها و شناسایی الگوهای غیرمعمول.

5. تعریف قوانین سفارشی:

• تعریف هشدارها و بررسی شرایط خاص:
  • محدودیت در تعداد تلاش‌های ورود.
  • نظارت بر تغییرات فایل‌ها با ابزارهایی مانند auditd.

راهکارهای پیشگیرانه

1. آموزش تیم IT:
   • آگاهی از رفتارهای مشکوک و ابزارهای شناسایی.
2. به‌روزرسانی منظم:
   • به‌روزرسانی سیستم‌عامل و نرم‌افزارها برای جلوگیری از سوءاستفاده‌های امنیتی.
3. استفاده از ابزارهای هشدار:
   • تنظیم هشدارها برای رفتارهای غیرعادی (مانند تلاش‌های ورود ناموفق).
4. محدود کردن دسترسی‌ها:
   • اعمال سیاست Least Privilege برای کاربران و سرویس‌ها.

جمع‌بندی

شناسایی رفتارهای غیرعادی در سیستم یکی از اولین مراحل در تشخیص حملات و جلوگیری از نفوذ است. استفاده از ابزارهای مانیتورینگ، تحلیل لاگ‌ها، و تعریف قوانین پیشگیرانه می‌تواند به مدیران سیستم کمک کند تا امنیت سیستم را بهبود بخشند و از تهدیدات جلوگیری کنند. بررسی منظم و به‌روزرسانی سیاست‌ها و ابزارها نقش مهمی در این فرآیند ایفا می‌کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”راهنمایی برای پاسخ به حوادث امنیتی” subtitle=”توضیحات کامل”]پاسخ به حوادث امنیتی یکی از بخش‌های حیاتی در مدیریت امنیت اطلاعات است که با هدف کاهش خسارات و بازیابی سریع سیستم‌ها انجام می‌شود. این فرآیند شامل شناسایی، بررسی، محدود کردن، رفع مشکل و پیشگیری از وقوع مجدد حوادث است. در ادامه، مراحل پاسخ به حوادث امنیتی شرح داده شده است.

مراحل پاسخ به حوادث امنیتی

1. شناسایی حادثه (Identification)

اولین گام، شناسایی وقوع یک حادثه امنیتی است.
اقدامات:

• نظارت بر سیستم‌ها و لاگ‌ها برای یافتن رفتارهای غیرعادی.
• استفاده از ابزارهای IDS/IPS مانند Snort یا Suricata برای شناسایی فعالیت‌های مشکوک.
• دریافت گزارش‌ها از کاربران یا تیم‌های مرتبط.

موارد قابل بررسی:

• تلاش‌های مشکوک برای ورود.
• ترافیک غیرعادی شبکه.
• تغییرات بدون مجوز در فایل‌ها یا تنظیمات.

2. تحلیل حادثه (Analysis)

در این مرحله، حادثه بررسی شده و میزان خسارت و نوع حمله مشخص می‌شود.
اقدامات:

• جمع‌آوری اطلاعات (مانند لاگ‌ها، فایل‌های مشکوک و بسته‌های شبکه).
• تعیین منشأ حادثه (IP مهاجم، بدافزار یا اشتباه انسانی).
• ارزیابی تأثیر حادثه بر سیستم‌ها و داده‌ها.

ابزارهای مفید:

• tcpdump و Wireshark برای تحلیل ترافیک شبکه.
• chkrootkit و rkhunter برای یافتن Rootkitها.
• Lynis برای بررسی آسیب‌پذیری‌ها.

3. محدود کردن (Containment)

برای جلوگیری از گسترش آسیب، سیستم‌های تحت تأثیر باید محدود شوند.
اقدامات:

• قطع دسترسی سیستم‌های آلوده به شبکه.
• محدود کردن حساب‌های کاربری مشکوک.
• استفاده از قوانین فایروال برای مسدود کردن IPهای مهاجم.

4. رفع حادثه (Eradication)

در این مرحله، منشأ حادثه حذف شده و سیستم‌ها تمیز می‌شوند.
اقدامات:

• حذف بدافزارها و کدهای مخرب.
• به‌روزرسانی نرم‌افزارها و سیستم‌عامل برای رفع آسیب‌پذیری‌ها.
• تغییر رمزهای عبور و کلیدهای امنیتی.

ابزارهای مفید:

• ClamAV برای حذف بدافزارها.
• بررسی جامع فایل‌ها و لاگ‌ها برای شناسایی بقایای حمله.

5. بازیابی (Recovery)

هدف این مرحله بازگرداندن سیستم‌ها به حالت عادی است.
اقدامات:

• بازگردانی داده‌ها از نسخه‌های پشتیبان.
• اطمینان از صحت عملکرد سیستم‌ها پس از بازیابی.
• آزمایش دوباره امنیت سیستم‌ها قبل از بازگشت به محیط تولید.

6. پیشگیری از وقوع مجدد (Lessons Learned)

پس از حادثه، تحلیل و بررسی برای جلوگیری از وقوع حوادث مشابه ضروری است.
اقدامات:

• مستندسازی کامل حادثه و مراحل پاسخ.
• بهبود سیاست‌های امنیتی و فرآیندهای پاسخ‌دهی.
• آموزش تیم‌ها برای افزایش آگاهی امنیتی.

نکات کلیدی در پاسخ به حوادث امنیتی

1. آمادگی قبلی:
   • داشتن یک برنامه مدون برای پاسخ به حوادث.
   • ایجاد تیم اختصاصی مدیریت حوادث امنیتی (Incident Response Team).
2. اولویت‌بندی:
   • تمرکز بر سیستم‌ها و داده‌های حساس.
   • ارزیابی سریع برای تعیین تأثیر و اهمیت حادثه.
3. ارتباطات مؤثر:
   • اطلاع‌رسانی به تیم‌های داخلی و کاربران در صورت لزوم.
   • گزارش‌دهی به مقامات قانونی در موارد حساس.
4. مستندسازی:
   • ثبت جزئیات هر مرحله برای تحلیل آینده و بهبود فرآیندها.

جمع‌بندی

پاسخ به حوادث امنیتی نیازمند یک رویکرد ساختاریافته و دقیق است. با شناسایی به‌موقع، تحلیل دقیق، و اعمال اقدامات اصلاحی و پیشگیرانه، می‌توان از گسترش آسیب‌ها جلوگیری کرد و امنیت سیستم‌ها را بهبود بخشید. مستندسازی و یادگیری از حوادث گذشته نیز به تقویت زیرساخت‌های امنیتی و کاهش خطرات آینده کمک می‌کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”بازیابی سرور پس از یک نفوذ احتمالی” subtitle=”توضیحات کامل”]وقوع یک نفوذ به سرور می‌تواند تأثیرات جبران‌ناپذیری بر امنیت داده‌ها و عملکرد سازمان داشته باشد. بازیابی سرور پس از چنین حادثه‌ای نیازمند برنامه‌ای دقیق و ساختاریافته است که شامل شناسایی آسیب‌ها، حذف عوامل مخرب، و بازگرداندن سیستم به وضعیت ایمن می‌شود.

مراحل بازیابی سرور پس از نفوذ

1. قطع ارتباط سرور از شبکه

اولین اقدام پس از شناسایی نفوذ، قطع دسترسی سرور آلوده از شبکه است تا از گسترش آسیب و دسترسی بیشتر مهاجم جلوگیری شود.
اقدامات:

• جدا کردن فیزیکی سرور از شبکه یا استفاده از فایروال برای محدود کردن ترافیک.
• مسدود کردن حساب‌های مشکوک یا آلوده.

2. شناسایی و تحلیل نفوذ

برای درک عمق و نوع حمله، تحلیل دقیق نفوذ انجام دهید.
اقدامات:

• بررسی لاگ‌ها با ابزارهایی مانند journalctl، /var/log/ و auditd.
• شناسایی فایل‌ها یا پردازش‌های مشکوک.
• استفاده از ابزارهایی مانند chkrootkit، rkhunter و Lynis برای شناسایی Rootkit‌ها و آسیب‌پذیری‌ها.

موارد مهم:

• چه داده‌هایی تحت تأثیر قرار گرفته‌اند؟
• منشأ نفوذ و زمان شروع آن چه بوده است؟

3. حذف عوامل مخرب

پس از شناسایی منشأ نفوذ، عوامل مخرب و تغییرات غیرمجاز را از سیستم حذف کنید.
اقدامات:

• پاکسازی بدافزارها با ابزارهایی مانند ClamAV.
• بازگرداندن فایل‌ها و تنظیمات تغییر یافته به نسخه‌های اصلی.
• حذف اسکریپت‌ها و برنامه‌های ناشناخته.

4. به‌روزرسانی سیستم و اعمال اصلاحات

پس از پاکسازی سیستم، برای جلوگیری از وقوع حملات مشابه، سیستم را به‌روز کنید.
اقدامات:

• اعمال آخرین به‌روزرسانی‌ها برای سیستم‌عامل و نرم‌افزارها.
• رفع آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شده.
• بازبینی و اصلاح تنظیمات امنیتی.

5. بازگردانی داده‌ها از نسخه‌های پشتیبان

در صورتی که داده‌ها دستکاری یا حذف شده‌اند، از نسخه‌های پشتیبان استفاده کنید.
اقدامات:

• اطمینان از صحت و سلامت نسخه‌های پشتیبان قبل از بازگردانی.
• بازگردانی فایل‌ها و پایگاه‌های داده به وضعیت قبل از نفوذ.

6. بازبینی تنظیمات دسترسی و حساب‌های کاربری

حساب‌های کاربری و مجوزهای دسترسی را برای جلوگیری از دسترسی غیرمجاز بررسی کنید.
اقدامات:

• تغییر رمزهای عبور تمام حساب‌ها، خصوصاً حساب‌های مدیریتی.
• غیرفعال کردن حساب‌های غیرضروری یا مشکوک.
• استفاده از سیاست Least Privilege برای تعیین دسترسی‌ها.

7. بازبینی تنظیمات شبکه

شبکه باید برای شناسایی و جلوگیری از حملات آینده مجدداً تنظیم شود.
اقدامات:

• استفاده از iptables یا firewalld برای محدود کردن ترافیک ورودی و خروجی.
• اعمال محدودیت‌های دسترسی به پورت‌های حیاتی (مانند SSH).
• استفاده از ابزارهایی مانند Fail2Ban برای جلوگیری از حملات Brute Force.

8. ارزیابی امنیتی نهایی

پیش از بازگرداندن سرور به محیط تولید، ارزیابی نهایی امنیتی انجام دهید.
اقدامات:

• اسکن امنیتی کامل با ابزارهایی مانند Lynis.
• آزمایش سرویس‌ها و سیستم‌ها برای اطمینان از صحت عملکرد.
• بررسی تمامی تنظیمات برای اطمینان از انطباق با بهترین سیاست‌های امنیتی.

9. مستندسازی حادثه و درس‌آموخته‌ها

پس از بازیابی کامل، مستندسازی حادثه برای پیشگیری از وقوع مجدد ضروری است.
اقدامات:

• ثبت جزئیات حادثه، شامل علت، زمان وقوع، و تأثیر.
• تحلیل عوامل اصلی حمله و تقویت سیستم برای جلوگیری از تکرار.
• بازبینی سیاست‌ها و فرآیندهای امنیتی.

10. آموزش و آگاهی‌بخشی به کاربران

افزایش آگاهی تیم‌ها و کاربران نقش مهمی در کاهش خطرات امنیتی دارد.
اقدامات:

• آموزش بهترین روش‌های امنیتی.
• ارائه راهنماهای امنیتی برای استفاده از سیستم‌ها و شبکه.

جمع‌بندی

بازیابی سرور پس از نفوذ یک فرآیند چندمرحله‌ای است که نیازمند تحلیل دقیق، پاکسازی عوامل مخرب، و تقویت امنیت سیستم‌ها می‌باشد. با اعمال بهترین روش‌ها در پشتیبان‌گیری، مانیتورینگ، و تنظیمات امنیتی، می‌توان از وقوع مجدد چنین حوادثی جلوگیری کرد. مستندسازی و یادگیری از حادثه نیز به بهبود زیرساخت‌های امنیتی کمک می‌کند.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”مدیریت دسترسی‌ها با IAM (Identity and Access Management)” subtitle=”توضیحات کامل”]IAM (مدیریت هویت و دسترسی) یک سیستم مدیریت دسترسی جامع است که برای کنترل دقیق‌تر سطح دسترسی کاربران و سرویس‌ها به منابع مختلف در یک محیط سرور یا ابر استفاده می‌شود. این سیستم ابزاری قدرتمند برای پیاده‌سازی سیاست‌های امنیتی بر اساس اصل کمترین سطح دسترسی (Principle of Least Privilege) است.

1. مفاهیم اصلی IAM

الف. هویت (Identity)

• کاربران انسانی (مانند ادمین‌ها یا توسعه‌دهندگان) و سرویس‌ها (مانند اپلیکیشن‌ها یا اسکریپت‌ها) که به منابع نیاز دارند.

ب. سیاست‌ها (Policies)

• قوانینی که مشخص می‌کنند یک هویت چه دسترسی‌هایی به منابع دارد. این سیاست‌ها شامل موارد زیر هستند:
  • اجازه‌ها (Permissions): مشخص می‌کند چه عملیاتی مجاز هستند.
  • شرایط (Conditions): تعیین محدودیت‌های اضافی برای دسترسی (مانند زمان، مکان یا IP خاص).

ج. گروه‌ها (Groups)

• دسته‌بندی کاربران برای اعمال سیاست‌های مشترک. به جای تعریف دسترسی‌های جداگانه برای هر کاربر، می‌توان سیاست‌ها را به گروه‌ها اعمال کرد.

د. نقش‌ها (Roles)

• دسترسی‌های از پیش تعریف‌شده برای کاربران یا سرویس‌هایی که مسئولیت‌های خاصی دارند.

2. مزایای استفاده از IAM

• امنیت بالاتر: جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به منابع حساس.
• انعطاف‌پذیری: امکان تعریف دسترسی‌های سفارشی برای کاربران و سرویس‌ها.
• مدیریت ساده‌تر: تسهیل مدیریت کاربران و سیاست‌ها از طریق گروه‌ها و نقش‌ها.
• ثبت وقایع: نظارت بر فعالیت‌های کاربران از طریق لاگ‌های دسترسی.

3. پیاده‌سازی IAM در محیط‌های مختلف

الف. AWS IAM

• ایجاد کاربران IAM و اختصاص دسترسی‌های خاص به هر کاربر.
• استفاده از گروه‌ها برای دسته‌بندی کاربران با نیازهای مشابه.
• تعریف نقش‌ها (Roles) برای سرویس‌هایی که به دسترسی خاص نیاز دارند (مانند Lambda یا EC2).
• استفاده از سیاست‌های مدیریت‌شده AWS یا تعریف سیاست‌های سفارشی.

ب. Google Cloud IAM

• ایجاد حساب‌های کاربری و سرویس با استفاده از ابزار IAM.
• استفاده از Policy Bindings برای اتصال هویت‌ها به نقش‌ها.
• تعریف شرایط IAM برای کنترل دسترسی مبتنی بر زمان، مکان یا شرایط خاص.

ج. Azure Active Directory

• ایجاد گروه‌ها و نقش‌ها برای مدیریت ساده‌تر کاربران.
• استفاده از Conditional Access Policies برای تعریف شرایط خاص دسترسی (مانند MFA).
• استفاده از Privileged Identity Management (PIM) برای مدیریت دسترسی‌های حساس.

4. بهترین روش‌ها برای مدیریت دسترسی با IAM

1. اصل کمترین سطح دسترسی:
   • به کاربران و سرویس‌ها فقط دسترسی‌های ضروری را بدهید.
   • دسترسی‌های موقتی را برای وظایف خاص ایجاد کنید.
2. استفاده از احراز هویت چندعاملی (MFA):
   • فعال کردن MFA برای تمامی حساب‌های حساس.
3. ایجاد گروه‌ها و نقش‌ها:
   • از گروه‌ها برای مدیریت دسترسی کاربران مشابه استفاده کنید.
   • نقش‌های از پیش تعریف‌شده را برای سرویس‌ها به کار ببرید.
4. بازبینی منظم دسترسی‌ها:
   • به صورت دوره‌ای دسترسی‌های کاربران را بررسی کرده و موارد غیرضروری را حذف کنید.
5. استفاده از لاگ‌ها:
   • فعالیت‌های کاربران و سرویس‌ها را با استفاده از ابزارهای ثبت وقایع (مانند AWS CloudTrail یا Google Cloud Logging) نظارت کنید.
6. رمزنگاری داده‌ها:
   • برای منابع حساس مانند پایگاه داده‌ها و ذخیره‌سازی ابری، رمزنگاری را فعال کنید.

5. مدیریت IAM در سیستم‌های لینوکسی

اگرچه IAM بیشتر در محیط‌های ابری استفاده می‌شود، در سیستم‌های لینوکسی نیز می‌توان مفاهیم مشابهی را پیاده‌سازی کرد:

• استفاده از sudo برای محدود کردن دسترسی کاربران به دستورات خاص.
• تعریف گروه‌های کاربری برای تخصیص دسترسی‌های مشخص.
• اعمال سیاست‌های SELinux یا AppArmor برای کنترل دسترسی سطح پایین.

جمع‌بندی

IAM یکی از ابزارهای کلیدی برای مدیریت دسترسی‌ها و حفظ امنیت سیستم‌های ابری و لینوکسی است. با پیاده‌سازی اصول و بهترین روش‌ها، می‌توانید دسترسی‌های کاربران و سرویس‌ها را کنترل کرده و از دسترسی غیرمجاز جلوگیری کنید. این اقدامات به ایجاد یک محیط امن و مدیریت‌شده کمک می‌کنند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”استفاده از گروه‌های امنیتی (Security Groups) برای ایمن‌سازی ترافیک شبکه” subtitle=”توضیحات کامل”]

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”lecture” title=”ابزارهای ابری برای نظارت و لاگ‌گیری” subtitle=”توضیحات کامل”]ابزارهای ابری به شما کمک می‌کنند تا عملکرد سرورها، امنیت، و فعالیت‌ها را به صورت مرکزی نظارت و ثبت کنید. این ابزارها در محیط‌های ابری مانند AWS، DigitalOcean، و Google Cloud برای مدیریت بهینه منابع و شناسایی مشکلات کاربرد دارند.

1. CloudWatch (AWS)

• CloudWatch یکی از محبوب‌ترین ابزارهای نظارت در AWS است.
• ویژگی‌ها:
  • مانیتورینگ و نظارت بر منابع AWS مانند EC2، RDS، S3، و Lambda.
  • ثبت داده‌ها در قالب لاگ‌های مختلف (مثل سیستم، اپلیکیشن‌ها و دسترسی‌ها).
  • تعریف هشدارها برای خطاها و آستانه‌های تعیین‌شده.
  • ابزارهای تحلیل داده مانند CloudWatch Logs برای لاگ‌گیری عمیق و تحلیل رفتار سرورها.

2. Stackdriver (Google Cloud)

• Stackdriver ابزاری جامع برای نظارت و مدیریت منابع در Google Cloud است.
• ویژگی‌ها:
  • نظارت بر زیرساخت‌ها، اپلیکیشن‌ها و منابع در Google Cloud.
  • ابزار لاگ‌گیری Stackdriver Logs که داده‌های لاگ را جمع‌آوری و تحلیل می‌کند.
  • هشدارهای پویا و هوشمند برای شناسایی مشکلات.
  • قابلیت مانیتورینگ پیشرفته و هشدار بر اساس métrیک‌های تعریف شده.

3. Datadog

• Datadog یک ابزار مانیتورینگ و لاگ‌گیری ابری مستقل است که برای محیط‌های چند ابر (multi-cloud) بسیار مناسب است.
• ویژگی‌ها:
  • پشتیبانی از لاگ‌گیری گسترده و نظارت بر منابع ابری مختلف.
  • ارائه داشبوردهای قابل تنظیم و گزارشات تحلیلی برای نظارت بر سلامت سرورها.
  • مانیتورینگ و نظارت بر زیرساخت‌ها، اپلیکیشن‌ها و امنیت.
  • ادغام با ابزارهایی مانند Kubernetes، Docker و اپلیکیشن‌های ابری.

4. ELK Stack (Elasticsearch, Logstash, Kibana)

• ELK Stack یک راهکار متن‌باز برای لاگ‌گیری و تحلیل داده‌ها است.
• ویژگی‌ها:
  • Elasticsearch: موتور جستجوی سریع برای ذخیره و جستجوی داده‌های لاگ.
  • Logstash: جمع‌آوری، تبدیل و انتقال داده‌های لاگ.
  • Kibana: داشبورد بصری برای مشاهده، تحلیل و جستجوی داده‌های لاگ.
  • مناسب برای محیط‌های ابری و سرورهای مجازی.

5. Prometheus

• Prometheus یک سیستم مانیتورینگ و لاگ‌گیری ابری است که برای جمع‌آوری و ذخیره داده‌های métrیک‌های عملکرد استفاده می‌شود.
• ویژگی‌ها:
  • جمع‌آوری داده‌های métrیک و تحلیل آن‌ها برای نظارت بر سلامت سیستم.
  • داشبورد‌های بصری برای نمایش داده‌های لاگ و métrیک‌ها.
  • ادغام با ابزارهای ابری و تنظیم هشدارها.

6. Splunk

• Splunk یک ابزار قدرتمند برای تحلیل داده‌های لاگ و نظارت بر سیستم‌های ابری است.
• ویژگی‌ها:
  • جمع‌آوری و ذخیره‌سازی داده‌های لاگ از منابع مختلف.
  • داشبوردهای قابل تنظیم و تحلیل داده‌ها برای تشخیص مشکلات.
  • هشدارهای خودکار برای رویدادهای مشکوک.
  • پشتیبانی از چندین منبع لاگ از جمله سرورهای لینوکس، ابری و اپلیکیشن‌ها.

7. Graylog

• Graylog یک راهکار متن‌باز برای جمع‌آوری و تحلیل لاگ‌های سیستم است.
• ویژگی‌ها:
  • جمع‌آوری و ذخیره‌سازی داده‌های لاگ از منابع مختلف.
  • داشبورد‌های قوی و قابلیت‌های جستجو و تحلیل پیشرفته.
  • هشدارها و اعلان‌ها برای شناسایی مشکلات امنیتی و عملکردی.

8. Azure Monitor (Azure)

• Azure Monitor ابزاری برای مانیتورینگ و لاگ‌گیری در محیط‌های Azure است.
• ویژگی‌ها:
  • نظارت بر منابع Azure، لاگ‌گیری و تحلیل داده‌ها.
  • داشبوردها و هشدارهای پویا برای کنترل منابع و تشخیص مشکلات.
  • پشتیبانی از اپلیکیشن‌ها و زیرساخت‌های مختلف.

9. Syslog-ng و rsyslog

• Syslog-ng و rsyslog دو ابزار متن‌باز برای جمع‌آوری و ارسال داده‌های لاگ از سرورها هستند.
• ویژگی‌ها:
  • ارسال و جمع‌آوری داده‌های لاگ از سرورهای مختلف.
  • امکان ذخیره‌سازی داده‌ها در مکان‌های متمرکز و ارسال به ابزارهای تحلیلی.

جمع‌بندی

ابزارهای ابری برای نظارت و لاگ‌گیری، به سازمان‌ها کمک می‌کنند تا داده‌های مهم سیستم را جمع‌آوری، تحلیل و برای تشخیص مشکلات امنیتی و عملکردی استفاده کنند. با انتخاب ابزار مناسب، می‌توانید کنترل بهتری بر زیرساخت‌های ابری داشته باشید و از رخدادهای ناخواسته جلوگیری کنید.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

1. امن‌سازی کامل یک سرور VPS (از صفر تا صد)

در این پروژه عملی، مراحل زیر را از ابتدا برای امن‌سازی یک سرور VPS اجرا می‌کنیم:

• پیکربندی سیستم عامل: نصب AlmaLinux 8.9، آپدیت کامل و تنظیم hostname و DNS ایمن.
• مدیریت کاربران: ایجاد کاربران غیرریشه (non-root) و تنظیم دسترسی‌ها با sudo.
• غیر فعال کردن ورود با root: فعال کردن Public Key Authentication و تنظیم ورود ایمن از طریق SSH.
• تنظیمات فایروال: نصب و پیکربندی UFW یا iptables برای محدود کردن ترافیک ورودی و خروجی.
• پیکربندی SELinux و AppArmor: فعال‌سازی و پیکربندی SELinux برای ایمنی بیشتر سیستم.
• نصب و تنظیم وب‌سرور Nginx: تنظیمات SSL/TLS، محدود کردن دسترسی به صفحات و غیر فعال کردن لیست‌گذاری دایرکتوری‌ها.
• اسکن امنیتی و به‌روزرسانی‌ها: نصب ابزارهای امنیتی مانند Lynis برای شناسایی و رفع آسیب‌پذیری‌ها.
• پشتیبان‌گیری و تست بازیابی: پیکربندی rsync یا Duplicity برای پشتیبان‌گیری ایمن و انجام تست‌های بازیابی.

2. راه‌اندازی فایروال با قوانین سفارشی

در این پروژه، فایروال را با استفاده از UFW یا iptables برای سرور VPS راه‌اندازی می‌کنیم:

• پیکربندی UFW یا iptables: تنظیم فایروال برای مسدود کردن دسترسی به پورت‌های غیرضروری و باز گذاشتن پورت‌های مورد نیاز.
• تنظیمات پورت‌ها: تغییر پورت پیش‌فرض SSH به یک پورت سفارشی و اعمال محدودیت‌های IP برای دسترسی به SSH.
• فیلتر کردن ترافیک: تنظیم قوانین خاص برای مسدود کردن حملات مانند DoS/DDoS یا ترافیک مشکوک.
• ثبت لاگ‌ها: استفاده از iptables -j LOG برای ثبت لاگ‌های ترافیکی فایروال برای تحلیل رفتار.

3. ایجاد و پیکربندی سرور SSH امن

در این پروژه، SSH سرور را برای امنیت بیشتر تنظیم می‌کنیم:

• تغییر پورت پیش‌فرض SSH: تنظیم یک پورت سفارشی برای SSH.
• غیر فعال کردن ورود با root: تنظیم ورود از طریق Public Key Authentication و مسدود کردن دسترسی به root.
• پیکربندی SSHD: تنظیمات sshd_config برای غیرفعال کردن دستور PasswordAuthentication و فعال کردن PermitRootLogin no.
• محدودیت IP: استفاده از AllowUsers یا DenyUsers برای محدود کردن IP‌های مجاز برای دسترسی به سرور.
• استفاده از Fail2Ban: نصب و پیکربندی Fail2Ban برای مسدود کردن IP‌های مشکوک و جلوگیری از حملات Brute Force.

4. نصب وب‌سرور Nginx با تنظیمات امنیتی پیشرفته

در این پروژه، وب‌سرور Nginx را برای امنیت بالاتر نصب و تنظیم می‌کنیم:

• نصب Nginx: نصب و پیکربندی Nginx از طریق apt, yum, یا dnf.
• تنظیمات امنیتی: فعال‌سازی SSL/TLS و استفاده از گواهی‌های Let’s Encrypt برای ایمن‌سازی ترافیک.
• محدود کردن دسترسی به صفحات: تنظیم محدودیت‌هایی مانند client_max_body_size و مسدود کردن دسترسی به دایرکتوری‌های لیست‌گذاری شده.
• محدودیت CORS و محتوای ناامن: جلوگیری از محتوای ناامن و تنظیمات CORS برای کنترل دسترسی به منابع.

5. شناسایی و رفع آسیب‌پذیری‌ها با ابزارهای امنیتی

در این پروژه، از ابزارهای امنیتی برای شناسایی و رفع آسیب‌پذیری‌های سیستم استفاده می‌کنیم:

• Lynis: اجرای اسکن امنیتی با Lynis برای شناسایی مشکلات و آسیب‌پذیری‌ها.
• chkrootkit و rkhunter: اجرا و تحلیل نتایج این ابزارها برای شناسایی Rootkits و کدهای مخرب.
• ClamAV: نصب و اسکن با ClamAV برای شناسایی بدافزارها.
• نظارت بر لاگ‌ها: استفاده از Logwatch یا Graylog برای بررسی لاگ‌های سیستم و شناسایی رویدادهای مشکوک.

با انجام این پروژه‌ها، می‌توانید سرور VPS خود را به طور کامل امن‌سازی کنید.

بخش دوم: انجام پروژه بصورت عملی

[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

1. پرسش‌های شما، بخش مهمی از دوره است:
   هر سوال یا مشکلی که مطرح کنید، با دقت بررسی شده و پاسخ کامل و کاربردی برای آن ارائه می‌شود. علاوه بر این، سوالات و پاسخ‌های شما به دوره اضافه خواهند شد تا برای سایر کاربران نیز مفید باشد.
2. پشتیبانی دائمی و در لحظه:
   تیم ما همواره آماده پاسخگویی به سوالات شماست. هدف ما این است که شما با خیالی آسوده بتوانید مهارت‌های خود را به کار بگیرید و پروژه‌های واقعی را با اعتماد به نفس کامل انجام دهید.
3. آپدیت دائمی دوره:
   این دوره به طور مداوم به‌روزرسانی می‌شود تا همگام با نیازهای جدید و سوالات کاربران تکمیل‌تر و بهتر گردد. هر نکته جدید یا مشکل رایج، در نسخه‌های بعدی دوره قرار خواهد گرفت.

حرف آخر

با ما همراه باشید تا نه تنها به مشکلات شما پاسخ دهیم، بلکه در مسیر یادگیری و پیشرفت حرفه‌ای، شما را پشتیبانی کنیم. هدف ما این است که شما به یک متخصص حرفه‌ای و قابل‌اعتماد تبدیل شوید و بتوانید با اطمینان پروژه‌های واقعی را بپذیرید و انجام دهید.

📩 اگر سوالی دارید یا به مشکلی برخوردید، همین حالا مطرح کنید!
ما در کوتاه‌ترین زمان ممکن پاسخ شما را ارائه خواهیم داد. 🙌[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]