دانلود کتاب آموزشی VMware vSphere: Install, Configure, Manage [V8.x] جلد اول

دوره VMware vSphere: Install, Configure, Manage [V8.x] یکی از محبوب‌ترین و جامع‌ترین دوره‌های VMware است که برای یادگیری نصب، پیکربندی و مدیریت محیط‌های مجازی طراحی شده است. سرفصل‌های این دوره شامل مباحث کلیدی زیر است:

1. معرفی vSphere و مفاهیم اولیه

• مقدمه‌ای بر مجازی‌سازی و نقش vSphere در مراکز داده.
• بررسی اجزای اصلی vSphere:
  • VMware ESXi
  • VMware vCenter Server
• مفاهیم ماشین‌های مجازی (Virtual Machines).

2. نصب و راه‌اندازی VMware ESXi

• پیش‌نیازها و آماده‌سازی سخت‌افزار برای نصب ESXi.
• مراحل نصب و پیکربندی اولیه ESXi.
• مدیریت ESXi از طریق vSphere Client.

3. نصب و مدیریت VMware vCenter Server

• معرفی نقش vCenter Server در مدیریت محیط‌های مجازی.
• نصب و پیکربندی vCenter Server Appliance (VCSA).
• اتصال ESXi Hosts به vCenter Server.

4. مدیریت ماشین‌های مجازی (VMs)

• ایجاد و پیکربندی ماشین‌های مجازی.
• مدیریت منابع سخت‌افزاری (CPU، RAM، و ذخیره‌سازی).
• کلون کردن، گرفتن Snapshot و عملیات بازیابی (Restore).

5. شبکه‌سازی در vSphere

• مفاهیم مجازی‌سازی شبکه در vSphere.
• پیکربندی Standard Switches و Distributed Switches.
• مدیریت VLANs و تنظیمات پیشرفته شبکه.

6. ذخیره‌سازی در vSphere

• بررسی انواع ذخیره‌سازی (iSCSI، NFS، Fibre Channel).
• اتصال ESXi Hosts به منابع ذخیره‌سازی.
• مدیریت VMFS Datastores و NFS Shares.

7. مدیریت منابع و High Availability

• مفاهیم توزیع منابع با استفاده از:
  • vSphere Distributed Resource Scheduler (DRS).
• مدیریت Power Management.
• پیکربندی High Availability (HA) برای ماشین‌های مجازی.

8. امنیت در vSphere

• مدیریت دسترسی کاربران با Role-Based Access Control (RBAC).
• پیکربندی گواهی‌نامه‌ها و امنیت شبکه.
• مانیتورینگ و گزارش‌دهی امنیتی.

9. مانیتورینگ و مدیریت محیط

• مانیتورینگ وضعیت منابع و ماشین‌های مجازی.
• استفاده از vSphere Performance Charts.
• مدیریت لاگ‌ها با vSphere Log Insight.

10. پشتیبان‌گیری و بازیابی در vSphere

• ایجاد و مدیریت Backup Policies.
• ابزارهای پشتیبان‌گیری مانند VMware Data Protection (VDP).
• بازیابی ماشین‌های مجازی و vCenter Server.

11. به‌روزرسانی و ارتقاء vSphere

• استفاده از vSphere Lifecycle Manager (vLCM).
• ارتقاء ESXi Hosts و ماشین‌های مجازی.
• مدیریت آپدیت‌های نرم‌افزاری و امنیتی.

12. ویژگی‌های پیشرفته (Advanced Features)

• پیکربندی و مدیریت vMotion و Storage vMotion.
• معرفی vSphere Fault Tolerance (FT).
• مدیریت ماشین‌های مجازی در حالت Resource Pools.

13. جمع‌بندی و آمادگی برای امتحان VCP-DCV

• مرور کلی مفاهیم و ابزارها.
• راهنمایی برای دریافت گواهینامه VMware Certified Professional – Data Center Virtualization (VCP-DCV).

پیش‌نیازهای دوره

• آشنایی با مفاهیم شبکه، ذخیره‌سازی، و سیستم‌عامل‌ها (ترجیحاً ویندوز/لینوکس).
• داشتن تجربه پایه‌ای در زمینه مدیریت سیستم‌های IT.

این دوره برای متخصصان IT، مدیران شبکه، و کسانی که قصد دریافت گواهینامه‌های VMware دارند، طراحی شده است.

[cdb_course_lessons title=”دوره آموزشی VMware vSphere: Install, Configure, Manage [V8.x]”][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”1. معرفی vSphere و مفاهیم اولیه”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”مقدمه‌ای بر مجازی‌سازی و نقش vSphere در مراکز داده”]مجازی‌سازی یک فناوری است که به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد که چندین سیستم‌عامل و برنامه را روی یک دستگاه فیزیکی اجرا کنند. این کار باعث بهبود بهره‌وری، کاهش هزینه‌های سخت‌افزاری، و مدیریت آسان‌تر منابع می‌شود. از طریق مجازی‌سازی، می‌توان محیط‌های مختلف IT را به‌طور موثرتر مدیریت کرد و منابع را به شکل بهینه تخصیص داد.

vSphere پلتفرم مجازی‌سازی شرکت VMware است که ابزارهای مختلفی برای ایجاد، پیکربندی، مدیریت و نگهداری محیط‌های مجازی در مراکز داده فراهم می‌آورد. این پلتفرم به‌طور خاص برای پشتیبانی از بارهای کاری بزرگ و پیچیده طراحی شده و امکان ایجاد و مدیریت ماشین‌های مجازی (VMs) را در مقیاس گسترده فراهم می‌کند.

نقش vSphere در مراکز داده بسیار حائز اهمیت است زیرا این پلتفرم به عنوان زیرساخت اصلی برای ارائه منابع مجازی و مدیریت آن‌ها عمل می‌کند. از طریق vSphere، سازمان‌ها می‌توانند از ویژگی‌های پیشرفته‌ای مانند vMotion، High Availability (HA)، و Distributed Resource Scheduler (DRS) بهره‌برداری کنند که به‌طور چشمگیری مقیاس‌پذیری، انعطاف‌پذیری و پایداری مراکز داده را بهبود می‌بخشد.

جمع‌بندی

در نهایت، vSphere به عنوان یک پلتفرم جامع مجازی‌سازی در مراکز داده، نقش بسیار مهمی در افزایش بهره‌وری، مقیاس‌پذیری، و کاهش هزینه‌های سخت‌افزاری دارد. این پلتفرم به سازمان‌ها کمک می‌کند تا منابع خود را به صورت بهینه مدیریت کنند و محیط‌های IT خود را با کارایی بیشتری اداره نمایند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson title=”بررسی اجزای اصلی vSphere:”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”VMware ESXi”] 

VMware ESXi یکی از اجزای اصلی پلتفرم VMware vSphere است که به‌عنوان یک سیستم‌عامل نوع 1 برای مجازی‌سازی عمل می‌کند. این سیستم‌عامل به‌طور مستقیم روی سخت‌افزار سرور نصب می‌شود و به مدیران IT اجازه می‌دهد تا ماشین‌های مجازی (VMs) را بدون نیاز به سیستم‌عامل میزبانی مجازی کنند. ESXi یکی از قدرتمندترین و کارآمدترین سیستم‌های مجازی‌سازی در صنعت IT به شمار می‌رود.

یکی از ویژگی‌های بارز VMware ESXi، استفاده از معماری بدون واسطه است که باعث می‌شود کارایی بیشتری داشته باشد و منابع کمتری مصرف کند. به‌عبارت‌دیگر، ESXi به‌طور مستقیم بر روی سخت‌افزار اجرا می‌شود و نیازی به یک سیستم‌عامل میزبانی (Host OS) ندارد. این ویژگی منجر به عملکرد بهتر، استفاده بهینه از منابع سخت‌افزاری و کاهش پیچیدگی‌های مدیریتی می‌شود.

ESXi برای نصب و مدیریت ماشین‌های مجازی از ابزارهای مختلفی از جمله vSphere Client و vCenter استفاده می‌کند. این ابزارها به مدیران این امکان را می‌دهند که به‌صورت متمرکز و از راه دور، منابع مختلف را مدیریت کرده و ماشین‌های مجازی را به راحتی پیکربندی و نظارت کنند.

ویژگی‌های کلیدی VMware ESXi:

• مجازی‌سازی منابع سخت‌افزاری: امکان تخصیص منابع CPU، حافظه، و ذخیره‌سازی به ماشین‌های مجازی.
• پشتیبانی از انواع ذخیره‌سازی: از جمله iSCSI، NFS، Fibre Channel، و دیگر پروتکل‌های ذخیره‌سازی.
• امنیت بالا: با استفاده از ویژگی‌هایی مانند VMware vShield و ابزارهای امنیتی پیشرفته.
• مدیریت متمرکز: با استفاده از vCenter Server برای مدیریت تعداد زیادی از سرورهای ESXi به‌صورت متمرکز.

جمع‌بندی

VMware ESXi یک پلتفرم مجازی‌سازی قدرتمند و کم‌حجم است که به‌طور مستقیم روی سخت‌افزار سرور نصب می‌شود و امکان ایجاد و مدیریت ماشین‌های مجازی را فراهم می‌کند. این سیستم‌عامل بدون واسطه، به کارایی و امنیت بالایی دست پیدا کرده است و در نهایت به مدیران IT کمک می‌کند تا به‌طور مؤثری منابع سرور خود را مدیریت کنند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”VMware vCenter Server”]سرور VMware vCenter یک ابزار مرکزی برای مدیریت و نظارت بر محیط‌های مجازی VMware vSphere است. این سرویس به مدیران IT این امکان را می‌دهد که تعداد زیادی سرور ESXi و ماشین‌های مجازی را از یک نقطه متمرکز مدیریت کنند. vCenter Server به‌عنوان ستون فقرات پلتفرم vSphere شناخته می‌شود و عملکردهای کلیدی مانند مدیریت منابع، نظارت بر سلامت سیستم و پیکربندی سیاست‌های امنیتی را به‌طور متمرکز فراهم می‌کند.

یکی از ویژگی‌های اصلی سرور vCenter، امکان مدیریت چندین میزبان ESXi است که به مدیران این امکان را می‌دهد تا به‌صورت یکپارچه سرورهای ESXi را مدیریت کرده و منابع را به‌صورت مؤثرتر تخصیص دهند. این ابزار به‌ویژه در مراکز داده‌های بزرگ که نیاز به مدیریت حجم زیادی از ماشین‌های مجازی دارند، بسیار مفید است.

ویژگی‌های کلیدی سرور VMware vCenter:

• مدیریت متمرکز: امکان نظارت و مدیریت چندین سرور ESXi از یک کنسول واحد.
• پشتیبانی از vMotion و Storage vMotion: امکان جابجایی ماشین‌های مجازی به‌صورت زنده بین میزبان‌های ESXi بدون قطعی سرویس.
• پیکربندی و مدیریت منابع: امکان پیکربندی و تخصیص منابع به‌صورت داینامیک برای افزایش کارایی و دسترس‌پذیری.
• افزایش مقیاس‌پذیری: پشتیبانی از مقیاس‌پذیری برای مدیریت هزاران ماشین مجازی و میزبان ESXi.
• امنیت و دسترسی: مدیریت دسترسی به منابع با استفاده از کنترل دسترسی مبتنی بر نقش (RBAC) و سیاست‌های امنیتی پیچیده.
• نظارت و گزارش‌دهی: ابزارهای مانیتورینگ و گزارش‌دهی پیشرفته برای بررسی عملکرد، سلامت سیستم و مصرف منابع.

جمع‌بندی

سرور VMware vCenter یک ابزار قدرتمند برای مدیریت و نظارت بر محیط‌های مجازی است که امکانات متعددی را برای افزایش کارایی، امنیت و مقیاس‌پذیری محیط‌های VMware vSphere فراهم می‌کند. این سیستم به مدیران IT این امکان را می‌دهد که منابع را به‌طور بهینه مدیریت کنند و از قابلیت‌هایی مانند vMotion، مدیریت متمرکز و پشتیبانی از مقیاس‌پذیری برای بهبود عملکرد و دسترس‌پذیری استفاده کنند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”مفاهیم ماشین‌های مجازی (Virtual Machines)”] 

ماشین مجازی (VM) یک شبیه‌سازی نرم‌افزاری از یک کامپیوتر فیزیکی است که می‌تواند سیستم‌عامل و نرم‌افزارهای خاص خود را اجرا کند. این ماشین‌ها به‌طور مستقل از سیستم‌عامل اصلی (Host OS) در محیطی ایزوله شده اجرا می‌شوند و منابع سخت‌افزاری (CPU، حافظه، ذخیره‌سازی و شبکه) را به‌صورت مجازی از سیستم میزبان دریافت می‌کنند.

در محیط VMware vSphere، ماشین‌های مجازی نقش اساسی در ایجاد و مدیریت مراکز داده مجازی را دارند. این ماشین‌ها به‌طور خاص برای افزایش بهره‌وری، مقیاس‌پذیری و انعطاف‌پذیری طراحی شده‌اند و امکان اجرای چندین سیستم‌عامل بر روی یک سرور فیزیکی واحد را فراهم می‌کنند.

ویژگی‌های کلیدی ماشین‌های مجازی

1. استقلال سیستم‌عامل:
   هر ماشین مجازی یک سیستم‌عامل خاص خود را اجرا می‌کند و به‌طور کامل از سیستم‌عامل میزبان جدا است. به این معنی که می‌توان چندین سیستم‌عامل مختلف را بر روی یک میزبان فیزیکی نصب و اجرا کرد.
2. منابع مجازی‌شده:
   ماشین‌های مجازی از منابع سخت‌افزاری مانند CPU، RAM، ذخیره‌سازی و شبکه به‌صورت مجازی بهره می‌برند. این منابع به‌طور داینامیک از سرور میزبان تخصیص می‌یابند.
3. قابلیت جابجایی:
   ماشین‌های مجازی به راحتی قابل انتقال از یک سرور فیزیکی به سرور دیگر هستند، بدون آنکه به سیستم‌عامل یا داده‌ها آسیب برسد. ویژگی‌هایی مانند vMotion این فرآیند را ممکن می‌سازند.
4. امنیت و ایزولاسیون:
   هر ماشین مجازی به‌طور کامل ایزوله از ماشین‌های دیگر اجرا می‌شود. این ایزولاسیون به معنای این است که اگر یکی از ماشین‌ها دچار مشکلات امنیتی یا خرابی شود، سایر ماشین‌ها تحت تأثیر قرار نخواهند گرفت.
5. مقیاس‌پذیری و انعطاف‌پذیری:
   ماشین‌های مجازی به راحتی مقیاس‌پذیر هستند و می‌توانند منابع بیشتری (مانند CPU، حافظه و ذخیره‌سازی) به‌طور داینامیک دریافت کنند.
6. امکان پیکربندی و مدیریت آسان:
   ماشین‌های مجازی امکان پیکربندی و مدیریت آسان را فراهم می‌کنند. مدیران سیستم می‌توانند به راحتی ماشین‌های مجازی جدید ایجاد کرده، آن‌ها را تغییر داده و یا حذف کنند.

جمع‌بندی

ماشین‌های مجازی ابزارهای کلیدی در محیط‌های مجازی‌سازی هستند که مزایای زیادی از جمله مقیاس‌پذیری، انعطاف‌پذیری، امنیت و بهینه‌سازی منابع را فراهم می‌آورند. در محیط VMware vSphere، ماشین‌های مجازی به‌طور مؤثر می‌توانند به منابع فیزیکی متصل شوند و در عین حال ایزولاسیون و استقلال عملکرد را حفظ کنند. این ویژگی‌ها باعث می‌شود که ماشین‌های مجازی در مراکز داده مدرن و محیط‌های مجازی نقش مهمی ایفا کنند.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”2. نصب و راه‌اندازی VMware ESXi”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”پیش‌نیازها و آماده‌سازی سخت‌افزار برای نصب ESXi”]نصب VMware ESXi بر روی سخت‌افزار فیزیکی نیازمند بررسی و تطبیق آن با پیش‌نیازهای خاصی است تا عملکرد بهینه‌ای از سیستم مجازی‌سازی حاصل شود. در این بخش، به بررسی پیش‌نیازهای سخت‌افزاری و آماده‌سازی‌هایی که باید برای نصب ESXi انجام دهید، می‌پردازیم.

پیش‌نیازهای سخت‌افزاری برای نصب ESXi

1. پردازنده (CPU):
   • پردازنده باید از ویژگی‌های مجازی‌سازی پشتیبانی کند (مثلاً Intel VT-x یا AMD-V).
   • باید حداقل 64 بیت و از معماری x86 باشد.
   • برای عملکرد بهینه، پردازنده‌های چند هسته‌ای توصیه می‌شوند.
2. حافظه (RAM):
   • حداقل 4 گیگابایت RAM برای نصب ESXi ضروری است.
   • مقدار RAM بیشتری به‌طور معمول برای مدیریت ماشین‌های مجازی بیشتر مورد نیاز خواهد بود.
3. فضای ذخیره‌سازی (Storage):
   • حداقل 1 گیگابایت فضای ذخیره‌سازی برای نصب ESXi مورد نیاز است.
   • فضای ذخیره‌سازی اضافی برای ذخیره‌سازی ماشین‌های مجازی و فایل‌های سیستم مهم است. از تکنولوژی‌های ذخیره‌سازی مانند SSD یا SAN برای بهبود عملکرد استفاده کنید.
4. کارت شبکه (Network Adapter):
   • یک یا چند کارت شبکه سازگار با VMware برای اتصال به شبکه مجازی و مدیریت ارتباطات سیستم‌های مجازی لازم است.
   • کارت شبکه‌های Gigabit یا 10 Gigabit Ethernet به‌طور معمول برای عملکرد بهتر توصیه می‌شود.
5. سازگاری با UEFI و Legacy BIOS:
   • سیستم باید با حالت UEFI یا Legacy BIOS سازگار باشد تا نصب ESXi انجام شود. به‌طور معمول، UEFI برای سیستم‌های جدیدتر توصیه می‌شود.
6. سازگاری با درایورها:
   • تمامی سخت‌افزارها باید با VMware ESXi سازگار باشند. VMware Compatibility Guide (HCL) ابزاری است که به شما کمک می‌کند تا سخت‌افزارهای سازگار با ESXi را شناسایی کنید.

آماده‌سازی سخت‌افزار برای نصب ESXi

1. بررسی سازگاری سخت‌افزار:
   ابتدا باید اطمینان حاصل کنید که تمامی اجزای سخت‌افزاری سیستم با VMware ESXi سازگار هستند. برای این کار، از VMware Compatibility Guide استفاده کنید و مطمئن شوید که پردازنده، کارت شبکه، ذخیره‌سازی و سایر اجزا با نسخه ESXi مورد نظر سازگار هستند.
2. پیکربندی BIOS/UEFI:
   به تنظیمات BIOS یا UEFI سیستم بروید و ویژگی‌های مجازی‌سازی را فعال کنید (Intel VT-x یا AMD-V). این گزینه‌ها معمولاً در بخش Virtualization یا Advanced Settings موجود هستند.
3. پیکربندی کارت شبکه:
   برای نصب ESXi نیاز به یک کارت شبکه سازگار دارید. همچنین، در صورت نیاز، پیکربندی‌های VLAN یا تنظیمات شبکه مخصوص را انجام دهید.
4. تهیه رسانه نصب:
   شما نیاز به یک رسانه نصب برای VMware ESXi دارید. این رسانه می‌تواند یک دیسک USB بوتیبل یا یک دیسک DVD باشد که فایل ISO نصب را از سایت VMware دانلود کرده‌اید.
5. آماده‌سازی فضای ذخیره‌سازی:
   اطمینان حاصل کنید که فضای ذخیره‌سازی کافی و مناسب برای نصب ESXi و نگهداری ماشین‌های مجازی فراهم باشد. همچنین، بررسی کنید که سیستم از دیسک‌های مختلف (HDD، SSD، SAN) برای ذخیره‌سازی استفاده کند.
6. پشتیبانی از RAID و ذخیره‌سازی پیشرفته:
   اگر از سیستم‌های RAID استفاده می‌کنید، اطمینان حاصل کنید که تنظیمات RAID به‌درستی پیکربندی شده‌اند و از ذخیره‌سازی پیشرفته مانند iSCSI یا NFS استفاده کنید.

جمع‌بندی

برای نصب VMware ESXi، باید اطمینان حاصل کنید که سخت‌افزار شما با پیش‌نیازهای VMware سازگار است. از پردازنده‌های پشتیبانی‌کننده از مجازی‌سازی، حافظه کافی، فضای ذخیره‌سازی مناسب و کارت‌های شبکه سازگار استفاده کنید. همچنین، سیستم‌های BIOS یا UEFI باید برای نصب ESXi پیکربندی شوند. پس از بررسی تمامی این پیش‌نیازها، می‌توانید نصب VMware ESXi را با اطمینان آغاز کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”مراحل نصب و پیکربندی اولیه ESXi”]نصب VMware ESXi بر روی یک سرور فیزیکی، یکی از مراحل اولیه برای راه‌اندازی یک محیط مجازی‌سازی است. در این بخش، مراحل گام به گام نصب و پیکربندی اولیه ESXi توضیح داده خواهد شد.

1. تهیه رسانه نصب ESXi

• دانلود فایل ISO: ابتدا به سایت رسمی VMware بروید و نسخه مناسب VMware ESXi را دانلود کنید.
• ایجاد دیسک نصب USB یا DVD: با استفاده از نرم‌افزارهایی مانند Rufus، یک رسانه نصب USB بسازید یا فایل ISO را بر روی DVD رایت کنید تا بتوانید سرور را از طریق آن بوت کنید.

2. بوت کردن از رسانه نصب

• سرور را روشن کنید و رسانه نصب (USB یا DVD) را در دستگاه قرار دهید.
• در BIOS یا UEFI سرور، ترتیب بوت را به‌گونه‌ای تنظیم کنید که سیستم از USB یا DVD بوت شود.
• پس از ذخیره تنظیمات BIOS/UEFI، سیستم را مجدداً راه‌اندازی کنید و از رسانه نصب بوت کنید.

3. انتخاب زبان و منطقه زمانی

• پس از بوت شدن، صفحه اول نصب VMware ESXi ظاهر خواهد شد.
• زبان و منطقه زمانی مورد نظر خود را انتخاب کنید. این تنظیمات تأثیری در عملکرد ESXi ندارند، اما بر نمایش پیام‌ها و تاریخ‌ها تأثیر خواهند گذاشت.

4. توافق‌نامه مجوز و شرایط استفاده

• پس از انتخاب زبان و منطقه زمانی، باید توافق‌نامه مجوز VMware را مطالعه کرده و قبول کنید.
• با قبول شرایط، به مرحله بعدی بروید.

5. انتخاب دیسک هدف برای نصب ESXi

• پس از قبول شرایط، از شما خواسته می‌شود تا دیسک یا دستگاه ذخیره‌سازی مورد نظر برای نصب ESXi را انتخاب کنید.
• دیسک انتخابی باید فضای کافی برای نصب سیستم عامل و ذخیره‌سازی ماشین‌های مجازی را داشته باشد.
• در صورتی که از سیستم‌های RAID یا ذخیره‌سازی مجازی استفاده می‌کنید، اطمینان حاصل کنید که دیسک‌های مورد نظر به‌درستی پیکربندی شده‌اند.

6. پیکربندی رمز عبور Root

• برای دسترسی به سیستم ESXi و مدیریت آن از طریق SSH یا رابط کاربری وب، باید رمز عبور برای حساب root (مدیر سیستم) تنظیم کنید.
• یک رمز عبور پیچیده و ایمن انتخاب کنید تا امنیت سیستم حفظ شود.

7. نصب ESXi

• پس از انتخاب دیسک نصب و تنظیم رمز عبور، نصب ESXi شروع می‌شود.
• نصب سیستم عامل بر روی دیسک انتخابی انجام خواهد شد. این فرایند چند دقیقه زمان می‌برد.
• پس از اتمام نصب، سیستم از شما می‌خواهد که سرور را مجدداً راه‌اندازی کنید.

8. راه‌اندازی مجدد و بوت از دیسک نصب‌شده

• پس از تکمیل نصب، سرور را مجدداً راه‌اندازی کنید.
• هنگام راه‌اندازی مجدد، از رسانه نصب (USB یا DVD) خارج شوید تا سیستم از دیسک نصب‌شده ESXi بوت شود.
• پس از بوت شدن، صفحه خوش‌آمدگویی VMware ESXi ظاهر می‌شود.

9. پیکربندی شبکه ابتدایی (اختیاری)

• پس از نصب و راه‌اندازی مجدد، شما می‌توانید پیکربندی اولیه شبکه را انجام دهید.
• با استفاده از کنسول محلی ESXi (صفحه متنی)، آدرس IP ثابت برای سرور ESXi تنظیم کنید تا بتوانید از طریق شبکه به آن دسترسی پیدا کنید.
• برای این کار، از منوی “Configure Management Network” استفاده کرده و تنظیمات IP (DHCP یا Static) را وارد کنید.

10. ورود به کنسول مدیریتی (vSphere Client)

• پس از پیکربندی شبکه، می‌توانید از مرورگر وب به سرور ESXi دسترسی پیدا کنید.
• آدرس IP که در مرحله قبل تنظیم کرده‌اید را در مرورگر وارد کنید.
• برای ورود، از حساب root و رمز عبوری که در هنگام نصب تنظیم کرده‌اید استفاده کنید.

جمع‌بندی

مراحل نصب VMware ESXi شامل آماده‌سازی رسانه نصب، بوت کردن سیستم از رسانه نصب، انتخاب دیسک هدف، پیکربندی رمز عبور و انجام نصب است. پس از اتمام نصب، پیکربندی اولیه شبکه و دسترسی از طریق کنسول مدیریتی (vSphere Client) صورت می‌گیرد. پس از تکمیل این مراحل، محیط مجازی‌سازی آماده برای استفاده و ایجاد ماشین‌های مجازی است.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”مدیریت ESXi از طریق vSphere Client”] 

پس از نصب و راه‌اندازی VMware ESXi، برای مدیریت و پیکربندی منابع، ماشین‌های مجازی و سایر تنظیمات سیستم، می‌توان از vSphere Client استفاده کرد. این ابزار به‌صورت رابط گرافیکی (GUI) برای مدیریت محیط‌های ESXi طراحی شده و به مدیران این امکان را می‌دهد که به راحتی سرورهای ESXi را از راه دور پیکربندی و نظارت کنند. در ادامه مراحل و نکات مرتبط با مدیریت ESXi از طریق vSphere Client آورده شده است.

1. دسترسی به vSphere Client

• آدرس IP سرور ESXi: ابتدا باید آدرس IP ثابت سرور ESXi را که در مراحل نصب تنظیم کرده‌اید، در مرورگر وب وارد کنید. این آدرس باید در دسترس باشد و از طریق شبکه محلی یا شبکه‌های دیگر قابل دسترسی باشد.
• ورود به سیستم: پس از وارد کردن آدرس IP در مرورگر، صفحه ورود به vSphere Client نمایش داده می‌شود. در اینجا باید نام کاربری و رمز عبور حساب root را وارد کنید که در هنگام نصب ESXi تنظیم کرده‌اید.

2. نمای کلی از محیط vSphere Client

• پس از ورود به vSphere Client، شما به صفحه اصلی مدیریت سرور ESXi منتقل خواهید شد.
• این صفحه اطلاعات کلی مانند وضعیت سیستم، میزان مصرف منابع، وضعیت شبکه، و ماشین‌های مجازی موجود را نمایش می‌دهد.
• در اینجا می‌توانید عملیات مختلف مانند ایجاد ماشین مجازی، پیکربندی منابع، و مدیریت شبکه را انجام دهید.

3. مدیریت ماشین‌های مجازی (VMs)

• ایجاد ماشین‌های مجازی: در vSphere Client، برای ایجاد ماشین‌های مجازی جدید، از گزینه “Create/Register VM” استفاده کنید. در این قسمت می‌توانید نام ماشین مجازی، منابع (CPU، RAM، فضای ذخیره‌سازی) و سیستم‌عامل مورد نظر را انتخاب کنید.
• مدیریت ماشین‌های مجازی: پس از ایجاد، ماشین‌های مجازی را می‌توانید مشاهده کرده و مدیریت کنید. این شامل روشن/خاموش کردن، راه‌اندازی مجدد، تنظیمات سخت‌افزاری، و مشاهده وضعیت منابع مصرفی ماشین‌های مجازی است.
• Snapshot و Cloning: از امکانات مفید vSphere Client، امکان ایجاد Snapshot (پشتیبان‌گیری از وضعیت فعلی ماشین مجازی) و Cloning (ایجاد کپی از یک ماشین مجازی) برای راحتی در مدیریت و بازیابی داده‌ها است.

4. مدیریت ذخیره‌سازی (Storage)

• پیکربندی Datastore: Datastore‌ها مکان‌های ذخیره‌سازی مجازی هستند که ماشین‌های مجازی از آن استفاده می‌کنند. در vSphere Client، می‌توانید Datastore‌ها را ایجاد، مدیریت و پیکربندی کنید.
• اتصال به ذخیره‌سازی: برای اضافه کردن ذخیره‌سازی خارجی (مانند NFS یا iSCSI)، از بخش Storage در vSphere Client، گزینه “Add Storage” را انتخاب کرده و تنظیمات مورد نظر را وارد کنید.

5. مدیریت شبکه (Networking)

• پیکربندی شبکه مجازی (Virtual Switches): در vSphere Client، می‌توانید شبکه‌های مجازی را با استفاده از گزینه “Networking” پیکربندی کنید. این شامل ایجاد Virtual Switches، تنظیمات VLAN، و تعریف پورت‌ها برای ماشین‌های مجازی است.
• تنظیمات شبکه مدیریتی: همچنین در این بخش می‌توانید شبکه مدیریتی را تنظیم کرده و دسترسی به سیستم را از طریق IP و سایر تنظیمات شبکه انجام دهید.

6. نظارت و بررسی عملکرد (Monitoring)

• مشاهده وضعیت منابع: vSphere Client به شما این امکان را می‌دهد که عملکرد سرور ESXi و ماشین‌های مجازی را در زمان واقعی بررسی کنید. این اطلاعات شامل میزان استفاده از CPU، RAM، و فضای ذخیره‌سازی است.
• گزارش‌دهی و آلارم‌ها: در بخش “Monitor”، می‌توانید وضعیت سیستم را نظارت کرده و آلارم‌های مختلفی را برای وضعیت منابع و سلامت سرور تنظیم کنید.

7. مدیریت کاربران و امنیت (User Management and Security)

• ایجاد و مدیریت حساب‌های کاربری: از طریق vSphere Client می‌توانید حساب‌های کاربری جدید برای دسترسی به ESXi ایجاد کنید. این امکان به شما اجازه می‌دهد تا با استفاده از دسترسی‌های محدود به کاربران مختلف اجازه دسترسی به منابع متفاوت را بدهید.
• تنظیم دسترسی‌ها: در بخش “Security” می‌توانید دسترسی‌های کاربران و گروه‌ها را بر اساس قوانین RBAC (Role-Based Access Control) مدیریت کنید.

8. پیکربندی و نظارت بر لاگ‌ها

• مشاهده و مدیریت لاگ‌ها: vSphere Client این امکان را می‌دهد که لاگ‌های مربوط به سیستم، شبکه و ماشین‌های مجازی را مشاهده و بررسی کنید. این اطلاعات برای تشخیص مشکلات و رفع ایرادات بسیار مفید است.

جمع‌بندی

vSphere Client یک ابزار بسیار قدرتمند برای مدیریت و پیکربندی سرورهای VMware ESXi است. از طریق این رابط گرافیکی، می‌توانید ماشین‌های مجازی را ایجاد، پیکربندی و نظارت کنید، منابع ذخیره‌سازی و شبکه را مدیریت کرده و امنیت سیستم را تأمین کنید. این ابزار به‌صورت یکپارچه تمامی نیازهای مدیریتی یک محیط مجازی‌سازی را برآورده می‌کند.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”3. نصب و مدیریت VMware vCenter Server”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”معرفی نقش vCenter Server در مدیریت محیط‌های مجازی”] 

vCenter Server یکی از اجزای کلیدی در اکوسیستم VMware vSphere است که نقش حیاتی در مدیریت و نظارت بر محیط‌های مجازی ایفا می‌کند. این سرور به‌عنوان مرکز فرماندهی برای پیکربندی و مدیریت منابع، ماشین‌های مجازی و زیرساخت‌های شبکه و ذخیره‌سازی عمل می‌کند. در ادامه، نقش و ویژگی‌های اصلی vCenter Server در مدیریت محیط‌های مجازی را توضیح خواهیم داد.

1. مدیریت متمرکز منابع

vCenter Server به مدیران امکان می‌دهد تا منابع موجود در محیط‌های مجازی را به‌صورت متمرکز مدیریت کنند. این شامل مدیریت سرورهای ESXi، ماشین‌های مجازی، منابع ذخیره‌سازی و شبکه است. با استفاده از vCenter Server، می‌توان چندین سرور ESXi را به یکدیگر متصل کرده و آن‌ها را به‌صورت یکپارچه مدیریت کرد.

2. مدیریت ماشین‌های مجازی (VMs)

یکی از نقش‌های اصلی vCenter Server، مدیریت ماشین‌های مجازی است. از طریق این ابزار، می‌توانید ماشین‌های مجازی جدید ایجاد کنید، آن‌ها را راه‌اندازی یا خاموش کنید، منابع آن‌ها را مدیریت کنید و عملیات‌هایی مانند Snapshot و Cloning را انجام دهید. علاوه بر این، امکان جابجایی ماشین‌های مجازی بین سرورهای ESXi به‌راحتی و بدون وقفه وجود دارد.

3. vMotion و Storage vMotion

• vMotion: vCenter Server به‌کمک فناوری vMotion امکان جابجایی ماشین‌های مجازی در حال اجرا بین سرورهای ESXi مختلف را فراهم می‌کند، بدون آنکه ماشین مجازی متوقف یا خاموش شود. این ویژگی برای بهینه‌سازی بار کاری و نگهداری سیستم‌ها بسیار حیاتی است.
• Storage vMotion: مشابه vMotion، این فناوری به شما این امکان را می‌دهد که ماشین‌های مجازی را بین Datastoreهای مختلف جابجا کنید، بدون اینکه بر عملکرد آن‌ها تأثیر منفی بگذارد.

4. مدیریت منابع به‌طور خودکار

vCenter Server از ابزارهایی مانند vSphere Distributed Resource Scheduler (DRS) برای توزیع منابع به‌طور خودکار استفاده می‌کند. این ابزار بار کاری ماشین‌های مجازی را بر اساس مصرف منابع (CPU، RAM، و ذخیره‌سازی) به‌طور هوشمند توزیع می‌کند و به بهینه‌سازی عملکرد سیستم کمک می‌کند.

5. High Availability (HA) و Fault Tolerance (FT)

• HA: vCenter Server به‌کمک ویژگی High Availability (HA) این امکان را فراهم می‌کند که در صورت بروز خرابی در یکی از سرورهای ESXi، ماشین‌های مجازی به‌طور خودکار به سرور دیگری منتقل شوند تا از قطعی و خرابی سیستم جلوگیری شود.
• FT: همچنین با استفاده از Fault Tolerance (FT)، vCenter Server از پردازش همزمان اطلاعات ماشین‌های مجازی در دو سرور مختلف برای جلوگیری از قطعی‌های ناخواسته استفاده می‌کند.

6. امنیت و کنترل دسترسی

vCenter Server به مدیران این امکان را می‌دهد که با استفاده از قابلیت‌های RBAC (Role-Based Access Control)، دسترسی به منابع مختلف را به‌صورت دقیق کنترل کنند. این کار به شما اجازه می‌دهد که به‌طور مشخص برای هر کاربر یا گروهی از کاربران سطح دسترسی مناسب را تنظیم کنید.

7. نظارت و گزارش‌دهی

vCenter Server ابزارهای نظارتی قدرتمندی دارد که به مدیران این امکان را می‌دهد که وضعیت ماشین‌های مجازی، سرورهای ESXi و منابع دیگر را در زمان واقعی نظارت کنند. همچنین این ابزار قابلیت تولید گزارش‌های جامع از عملکرد و وضعیت سیستم را دارد که برای شناسایی مشکلات و بهینه‌سازی محیط بسیار مفید است.

8. یکپارچگی با سایر محصولات VMware

vCenter Server به‌خوبی با دیگر محصولات VMware مانند VMware vSphere Replication، VMware Site Recovery Manager و VMware vRealize Operations Integration یکپارچه می‌شود. این یکپارچگی باعث می‌شود که محیط مجازی‌سازی شما بتواند مقیاس‌پذیرتر و انعطاف‌پذیرتر باشد.

جمع‌بندی

vCenter Server یکی از ابزارهای حیاتی در مدیریت محیط‌های مجازی است که امکان مدیریت متمرکز، نظارت، خودکارسازی منابع و مدیریت پایداری سیستم‌ها را فراهم می‌کند. این ابزار به مدیران شبکه کمک می‌کند تا زیرساخت‌های مجازی را به‌صورت کارآمد و امن مدیریت کرده و بهره‌وری محیط‌های مجازی را به حداکثر برسانند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”نصب و پیکربندی vCenter Server Appliance (VCSA)”]vCenter Server Appliance (VCSA) یک نسخه لینوکسی از vCenter Server است که به‌صورت پیش‌ساخته و آماده استفاده در دسترس قرار دارد. این نسخه به‌ویژه برای مدیریت محیط‌های مجازی مبتنی بر VMware vSphere طراحی شده است و به‌خوبی با سایر ابزارهای VMware یکپارچه می‌شود. در اینجا مراحل نصب و پیکربندی VCSA آورده شده است.

1. پیش‌نیازها برای نصب VCSA

قبل از شروع به نصب VCSA، باید اطمینان حاصل کنید که سیستم شما پیش‌نیازهای لازم برای نصب را دارد. این پیش‌نیازها شامل موارد زیر است:

• حداقل منابع سخت‌افزاری: پردازنده با حداقل 2 هسته، 12 گیگابایت RAM و 250 گیگابایت فضای دیسک برای نصب.
• آدرس IP ثابت: VCSA به یک آدرس IP ثابت نیاز دارد.
• DNS قابل دسترسی: نام DNS باید به‌درستی پیکربندی شده باشد.
• دسترسی به vSphere Client: برای مدیریت و پیکربندی پس از نصب.

2. دانلود vCenter Server Appliance

• فایل ISO مربوط به vCenter Server Appliance را از سایت VMware دانلود کنید.
• فایل ISO را در یک ماشین ویندوز یا لینوکس باز کرده و فایل نصب را اجرا کنید.

3. راه‌اندازی مراحل نصب

• پس از استخراج فایل ISO و اجرای برنامه نصب، اولین مرحله نصب از طریق vCenter Server Appliance Installer شروع می‌شود.
• این نصب شامل دو مرحله است: نصب نرم‌افزار اولیه بر روی ماشین‌های مجازی (VCSA) و سپس پیکربندی سرور.

4. انتخاب نوع نصب

در این مرحله، باید نوع نصب را انتخاب کنید. دو نوع نصب موجود هستند:

• حالت جدید (New Installation): برای نصب تازه vCenter Server.
• آپگرید (Upgrade): در صورتی که نسخه قبلی از vCenter Server در محیط شما موجود باشد و بخواهید به نسخه جدیدتر آپگرید کنید.

5. پیکربندی شبکه و اطلاعات DNS

• آدرس IP: در این مرحله باید آدرس IP ثابت را وارد کنید.
• DNS: نام DNS سرور و نام دامنه (FQDN) باید به درستی پیکربندی شود تا vCenter Server به درستی در شبکه شناسایی شود.

6. پیکربندی حساب کاربری و کلمه عبور

در این مرحله، باید یک حساب کاربری برای مدیریت vCenter Server تنظیم کنید. این حساب باید دسترسی‌های مدیریتی به تمام منابع vCenter Server را داشته باشد. پس از وارد کردن نام کاربری، کلمه عبور را تنظیم کنید.

7. انتخاب سرور vCenter و نوع نصب

• در این مرحله، باید انتخاب کنید که vCenter Server باید به‌صورت Standalone نصب شود یا به‌عنوان یک کلستر.
• انتخاب کلستر به شما این امکان را می‌دهد که چندین سرور vCenter را به هم متصل کنید.

8. تنظیم پایگاه داده (Database)

vCenter Server Appliance از یک پایگاه داده داخلی استفاده می‌کند. در این مرحله، باید مشخص کنید که از پایگاه داده داخلی استفاده کنید یا بخواهید یک پایگاه داده خارجی برای ذخیره اطلاعات محیط vSphere خود تنظیم کنید.

9. راه‌اندازی vCenter Server Appliance

پس از پیکربندی تمام موارد بالا، نصب به‌طور خودکار آغاز می‌شود. مراحل نصب ممکن است چند دقیقه طول بکشد و در این مدت، vCenter Server Appliance به‌طور خودکار نصب شده و سرویس‌های مورد نیاز راه‌اندازی می‌شوند.

10. پیکربندی اولیه پس از نصب

پس از تکمیل مراحل نصب، می‌توانید به محیط مدیریتی vCenter از طریق vSphere Web Client یا vSphere Client دسترسی پیدا کنید.

• وارد کردن آدرس IP یا نام دامنه vCenter Server در مرورگر، صفحه ورود به سیستم را نمایش می‌دهد.
• پس از ورود، می‌توانید تنظیمات مدیریتی اولیه شامل ایجاد داده‌استور، اتصال به سرورهای ESXi، و پیکربندی سایر منابع را انجام دهید.

11. تکمیل نصب و نظارت بر وضعیت

پس از نصب و پیکربندی، می‌توانید عملکرد vCenter Server را با استفاده از ابزارهایی مانند vCenter Server Appliance Management Interface (VAMI) نظارت کنید. این ابزار به شما امکان می‌دهد که اطلاعات سیستم را مشاهده کرده، تنظیمات شبکه، پیکربندی منابع و سایر گزینه‌ها را پیکربندی کنید.

جمع‌بندی

نصب و پیکربندی vCenter Server Appliance (VCSA) یکی از مراحل کلیدی در راه‌اندازی یک محیط مجازی با استفاده از VMware vSphere است. با پیروی از مراحل ذکر شده، شما می‌توانید یک محیط مدیریتی قدرتمند و متمرکز برای مدیریت ماشین‌های مجازی، منابع شبکه و ذخیره‌سازی ایجاد کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”اتصال ESXi Hosts به vCenter Server”]برای مدیریت و نظارت بهتر بر سرورهای ESXi در یک محیط VMware، اتصال ESXi Hosts به vCenter Server ضروری است. این اتصال به مدیران سیستم اجازه می‌دهد تا به‌طور متمرکز منابع، ماشین‌های مجازی و سایر تنظیمات مربوط به محیط مجازی را کنترل و نظارت کنند. در اینجا مراحل اتصال ESXi Hosts به vCenter Server آورده شده است.

1. پیش‌نیازها برای اتصال ESXi Hosts به vCenter Server

قبل از اتصال ESXi Hosts به vCenter Server، باید پیش‌نیازهای زیر را بررسی کنید:

• vCenter Server در حال اجرا: باید vCenter Server به‌درستی نصب و پیکربندی شده باشد.
• ESXi Host در حال اجرا: باید ESXi Host مورد نظر روشن و قابل دسترسی باشد.
• DNS و تنظیمات شبکه صحیح: نام دامنه و آدرس IP باید به‌درستی پیکربندی شده باشد.
• دسترسی به حساب کاربری مدیریتی: برای اتصال، نیاز به دسترسی مدیریتی به vCenter Server و ESXi Hosts دارید.

2. ورود به vSphere Client

• برای شروع، باید وارد vSphere Client شوید. این ابزار به شما اجازه می‌دهد که از طریق مرورگر وب یا نرم‌افزار دسکتاپ به vCenter Server دسترسی پیدا کنید.
• آدرس IP یا نام دامنه vCenter Server را در مرورگر وارد کنید و وارد حساب مدیریتی شوید.

3. انتخاب گزینه “Add Host”

پس از ورود به vSphere Client، مراحل زیر را دنبال کنید:

• در بخش “Hosts and Clusters”، بر روی “Datacenter” یا “Cluster” کلیک کنید که می‌خواهید ESXi Host جدید را به آن اضافه کنید.
• در قسمت سمت راست، گزینه “Add Host” را انتخاب کنید تا پنجره افزودن host جدید باز شود.

4. وارد کردن آدرس IP یا نام ESXi Host

• در پنجره Add Host، آدرس IP یا نام دامنه ESXi Host را وارد کنید که قصد دارید آن را به vCenter Server متصل کنید.
• این اطلاعات به vCenter Server کمک می‌کند که سرور ESXi را شناسایی کند و بتواند به آن وصل شود.

5. وارد کردن اعتبارنامه (Credentials) برای ESXi Host

• پس از وارد کردن آدرس IP یا نام دامنه، باید نام کاربری و رمز عبور حساب مدیریتی سرور ESXi را وارد کنید.
• این اطلاعات به vCenter Server اجازه می‌دهد که به‌صورت خودکار به ESXi Host متصل شود و آن را مدیریت کند.

6. تایید و اتصال ESXi Host به vCenter Server

• پس از وارد کردن اعتبارنامه‌ها، vCenter Server اتصال به ESXi Host را بررسی کرده و وضعیت اتصال را نمایش می‌دهد.
• در صورتی که همه چیز درست باشد، باید گزینه “Next” را انتخاب کرده و سپس تغییرات را تایید کنید.
• پس از تکمیل این مرحله، ESXi Host به‌طور خودکار به vCenter Server متصل می‌شود و می‌توانید آن را از طریق vSphere Client مدیریت کنید.

7. مدیریت و پیکربندی ESXi Host

پس از اتصال موفقیت‌آمیز، ESXi Host به vCenter Server اضافه شده و در بخش Hosts and Clusters نمایش داده می‌شود. اکنون شما می‌توانید:

• منابع سخت‌افزاری (CPU، RAM، Storage) را مدیریت کنید.
• ماشین‌های مجازی را ایجاد و مدیریت کنید.
• تنظیمات شبکه و ذخیره‌سازی را پیکربندی کنید.
• از ویژگی‌های پیشرفته vSphere مانند vMotion و HA استفاده کنید.

8. تایید وضعیت اتصال و نظارت

برای اطمینان از اینکه اتصال به‌درستی برقرار شده است، می‌توانید وضعیت ESXi Host را بررسی کنید. از طریق vSphere Client، می‌توانید وضعیت عملکرد و سلامت سیستم را نظارت کنید و اطمینان حاصل کنید که هیچ مشکلی وجود ندارد.

جمع‌بندی

اتصال ESXi Hosts به vCenter Server یک گام اساسی در ایجاد و مدیریت یک محیط مجازی پایدار است. پس از اتصال، شما می‌توانید منابع، ماشین‌های مجازی، شبکه و ذخیره‌سازی را به‌طور متمرکز مدیریت کنید و از ویژگی‌های پیشرفته vSphere بهره‌برداری کنید. این کار به‌ویژه در محیط‌های بزرگ‌تر که شامل تعداد زیادی سرور ESXi هستند، اهمیت زیادی دارد.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”4. مدیریت ماشین‌های مجازی (VMs)”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”ایجاد و پیکربندی ماشین‌های مجازی”]در VMware vSphere، ایجاد و پیکربندی ماشین‌های مجازی (VM) یکی از مراحل کلیدی در فرآیند راه‌اندازی محیط مجازی است. ماشین‌های مجازی به شما این امکان را می‌دهند که سیستم‌عامل‌ها و برنامه‌های مختلف را در یک محیط ایزوله اجرا کنید بدون آنکه به سخت‌افزار اصلی آسیبی وارد شود. در اینجا مراحل ایجاد و پیکربندی ماشین‌های مجازی در vSphere آورده شده است.

1. ورود به vSphere Client

برای شروع، باید وارد vSphere Client شوید. این ابزار به شما اجازه می‌دهد تا به‌طور متمرکز محیط‌های مجازی را مدیریت کنید.

• آدرس IP یا نام دامنه vCenter Server یا ESXi Host را در مرورگر وارد کنید و وارد حساب کاربری مدیریتی شوید.

2. انتخاب دیتاسنتر یا کلاستر

پس از ورود به vSphere Client:

• به بخش “Hosts and Clusters” بروید و دیتاسنتر یا کلاستری را که می‌خواهید ماشین مجازی جدید را در آن ایجاد کنید انتخاب کنید.
• انتخاب کلاستر مناسب به شما این امکان را می‌دهد که منابع مورد نیاز ماشین مجازی را بهتر تخصیص دهید.

3. انتخاب گزینه “New Virtual Machine”

• در بخش سمت راست، روی “New Virtual Machine” کلیک کنید تا پنجره ایجاد ماشین مجازی باز شود.
• شما باید انتخاب کنید که ماشین مجازی جدید باید در یک Datastore خاص یا یک Resource Pool مشخص قرار گیرد.

4. انتخاب نوع نصب ماشین مجازی

در این مرحله از ایجاد ماشین مجازی، باید انتخاب کنید که آیا ماشین مجازی را از یک Template موجود ایجاد کنید یا از ابتدا پیکربندی کنید.

• انتخاب Create a New Virtual Machine به شما این امکان را می‌دهد که یک ماشین مجازی کاملاً جدید با تنظیمات دلخواه خود ایجاد کنید.

5. پیکربندی ماشین مجازی

در این مرحله، باید اطلاعات پایه ماشین مجازی را پیکربندی کنید:

• نام ماشین مجازی: یک نام مناسب برای ماشین مجازی خود انتخاب کنید.
• Location: مکان ذخیره‌سازی ماشین مجازی را تعیین کنید. می‌توانید آن را در یک Datastore خاص قرار دهید.
• Compatibility: نسخه VMware ESXi که می‌خواهید از آن استفاده کنید را انتخاب کنید. معمولاً نسخه‌های جدیدتر vSphere پشتیبانی بیشتری دارند.
• Guest OS: سیستم‌عامل مهمان (Guest OS) را انتخاب کنید. این سیستم‌عامل بر اساس نیاز شما می‌تواند Windows، Linux یا دیگر سیستم‌عامل‌ها باشد.
• عدد CPU و حافظه (RAM): تعداد هسته‌های پردازنده و میزان حافظه RAM را برای ماشین مجازی اختصاص دهید.

6. پیکربندی دیسک و ذخیره‌سازی

• در این مرحله، باید انتخاب کنید که ماشین مجازی از چه نوع دیسک و ذخیره‌سازی استفاده کند. می‌توانید یک دیسک جدید ایجاد کنید یا یک دیسک موجود را به ماشین مجازی اضافه کنید.
• همچنین باید میزان فضای دیسک مورد نیاز برای ماشین مجازی را تعیین کنید. این مقدار می‌تواند به‌طور دلخواه تنظیم شود.

7. تنظیمات شبکه ماشین مجازی

• در این مرحله، باید کارت شبکه (NIC) ماشین مجازی را تنظیم کنید.
• اگر از شبکه‌های مجازی استفاده می‌کنید، باید vSwitch و VLAN مناسب را برای اتصال به شبکه‌ها انتخاب کنید.
• انتخاب مناسب کارت شبکه از نظر عملکرد و امنیت برای ارتباط ماشین مجازی با شبکه‌های خارجی و داخلی بسیار مهم است.

8. انتخاب گزینه‌های پیشرفته

در این مرحله می‌توانید برخی از گزینه‌های پیشرفته ماشین مجازی را پیکربندی کنید، مانند:

• Numa: تنظیمات مربوط به Non-Uniform Memory Access برای بهبود عملکرد ماشین مجازی در محیط‌های بزرگ.
• vMotion: فعال کردن ویژگی vMotion برای انتقال ماشین مجازی بین سرورهای مختلف بدون قطع سرویس.

9. تایید پیکربندی و اتمام فرآیند ایجاد ماشین مجازی

پس از پیکربندی ماشین مجازی، در نهایت باید تنظیمات خود را تایید کنید:

• بررسی نهایی تمامی تنظیمات شامل منابع، شبکه، ذخیره‌سازی و سیستم‌عامل مهمان.
• بر روی Finish کلیک کنید تا ماشین مجازی جدید ایجاد شود.

10. نصب سیستم‌عامل بر روی ماشین مجازی

• پس از ایجاد ماشین مجازی، باید سیستم‌عامل مورد نظر را نصب کنید.
• برای نصب سیستم‌عامل، معمولاً از دیسک نصب (ISO) یا DVD استفاده می‌شود. شما می‌توانید از CD/DVD Drive ماشین مجازی برای بارگذاری فایل ISO سیستم‌عامل استفاده کنید.
• ماشین مجازی را روشن کرده و فرآیند نصب سیستم‌عامل را انجام دهید.

جمع‌بندی

ایجاد و پیکربندی ماشین‌های مجازی یکی از گام‌های کلیدی در راه‌اندازی یک محیط مجازی است. با پیکربندی درست ماشین‌های مجازی، می‌توانید منابع را بهینه‌سازی کرده و محیطی پایدار برای اجرای برنامه‌ها و سیستم‌عامل‌های مختلف فراهم کنید. همچنین، با استفاده از ویژگی‌های پیشرفته‌ای مانند vMotion، می‌توانید مدیریت بهتری بر روی منابع و ماشین‌های مجازی خود داشته باشید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”مدیریت منابع سخت‌افزاری (CPU، RAM، و ذخیره‌سازی)”]مدیریت منابع سخت‌افزاری در محیط VMware vSphere یکی از بخش‌های اساسی برای بهینه‌سازی عملکرد ماشین‌های مجازی است. منابعی مانند پردازنده (CPU)، حافظه (RAM) و ذخیره‌سازی نقش مهمی در عملکرد کلی سیستم مجازی ایفا می‌کنند. در اینجا نحوه مدیریت و تخصیص این منابع به ماشین‌های مجازی توضیح داده می‌شود.

1. مدیریت منابع CPU

پردازنده یکی از اجزای اصلی هر ماشین مجازی است که تأثیر مستقیم بر سرعت و کارایی آن دارد. در VMware vSphere، می‌توانید منابع CPU را به‌طور دقیق مدیریت و تخصیص دهید.

• تخصیص هسته‌های پردازنده (vCPU): برای هر ماشین مجازی، می‌توانید تعداد هسته‌های پردازنده مجازی (vCPU) را مشخص کنید. این تعداد بستگی به نیازهای ماشین مجازی و منابع سرور ESXi دارد.
• رزرو منابع CPU: در صورتی که به منابع پردازنده خاصی نیاز دارید، می‌توانید منابع CPU را برای ماشین‌های مجازی خاص رزرو کنید.
• اولویت‌بندی منابع: با استفاده از Resource Pools، می‌توانید اولویت منابع CPU را بین ماشین‌های مجازی مختلف تعیین کنید تا منابع به‌صورت منصفانه و متناسب با نیاز هر ماشین توزیع شود.
• محدود کردن استفاده از CPU: برای کنترل مصرف CPU می‌توان از محدودیت‌ها (Limits) استفاده کرد تا اطمینان حاصل شود که ماشین‌های مجازی بیش از حد از منابع پردازنده استفاده نمی‌کنند.

2. مدیریت منابع RAM

حافظه RAM یکی دیگر از منابع حیاتی برای عملکرد ماشین‌های مجازی است. در vSphere، شما می‌توانید حافظه را به شیوه‌ای مؤثر تخصیص و مدیریت کنید.

• تخصیص حافظه (vRAM): مشابه تخصیص CPU، شما می‌توانید میزان حافظه (RAM) مورد نیاز هر ماشین مجازی را تنظیم کنید. مقدار حافظه مورد نیاز بستگی به نوع سیستم‌عامل و برنامه‌های نصب‌شده در ماشین مجازی دارد.
• نظارت بر مصرف حافظه: VMware vSphere ابزارهایی برای نظارت بر مصرف حافظه در ماشین‌های مجازی فراهم می‌کند. با استفاده از این ابزارها می‌توانید اطمینان حاصل کنید که ماشین‌های مجازی از منابع حافظه بهینه استفاده می‌کنند.
• استفاده از VMware Ballooning: در صورتی که منابع RAM در یک سرور محدود باشند، VMware از تکنیک Ballooning استفاده می‌کند تا از منابع به‌طور مؤثرتر استفاده کند. این ویژگی به ماشین‌های مجازی کمک می‌کند که در صورت کمبود حافظه از منابع دیگر ماشین‌ها استفاده کنند.
• Share Memory Allocation: این قابلیت به شما این امکان را می‌دهد که سهم خاصی از حافظه را برای ماشین‌های مجازی مختلف تعریف کنید و در صورت نیاز از Memory Shares برای تخصیص اولویت به ماشین‌های مجازی استفاده کنید.

3. مدیریت منابع ذخیره‌سازی

ذخیره‌سازی (Storage) برای ماشین‌های مجازی در vSphere یک عامل حیاتی است که می‌تواند تأثیر زیادی بر سرعت و عملکرد کلی سیستم داشته باشد.

• انتخاب نوع دیسک: در ابتدا باید مشخص کنید که از کدام نوع دیسک‌ها برای ذخیره‌سازی استفاده کنید. دیسک‌های VMDK (Virtual Machine Disk) معمولاً برای ذخیره‌سازی داده‌های ماشین‌های مجازی استفاده می‌شوند. علاوه بر این، می‌توانید از دیسک‌های ثابت یا دینامیک برای ذخیره‌سازی اطلاعات استفاده کنید.
• Datastore‌ها: VMware vSphere از Datastore برای ذخیره‌سازی ماشین‌های مجازی استفاده می‌کند. Datastore می‌تواند از انواع مختلف ذخیره‌سازی باشد، از جمله iSCSI، NFS، و Fibre Channel.
• سیاست‌های ذخیره‌سازی (Storage Policies): با استفاده از سیاست‌های ذخیره‌سازی در vSphere می‌توانید ویژگی‌های خاصی را برای ذخیره‌سازی داده‌های ماشین‌های مجازی تعیین کنید. این سیاست‌ها می‌توانند شامل تنظیماتی مانند نوع ذخیره‌سازی، امنیت داده‌ها و قابلیت‌های بازیابی باشند.
• استفاده از Storage vMotion: این قابلیت به شما این امکان را می‌دهد که بدون قطع سرویس، ماشین‌های مجازی را از یک ذخیره‌سازی به ذخیره‌سازی دیگری منتقل کنید.
• پیکربندی و مدیریت LUN‌ها: برای ذخیره‌سازی تحت شبکه، معمولاً از LUN‌ها (Logical Unit Numbers) استفاده می‌شود که می‌توان آن‌ها را در محیط‌های VMware به‌راحتی پیکربندی و مدیریت کرد.

4. مدیریت منابع بهینه با استفاده از DRS و Resource Pools

برای بهینه‌سازی توزیع منابع در یک محیط vSphere، می‌توانید از قابلیت‌هایی مانند Distributed Resource Scheduler (DRS) و Resource Pools استفاده کنید:

• Distributed Resource Scheduler (DRS): این ابزار به‌طور خودکار منابع CPU و حافظه را بین ماشین‌های مجازی توزیع می‌کند تا اطمینان حاصل شود که همه ماشین‌ها به‌طور بهینه از منابع استفاده می‌کنند.
• Resource Pools: برای تخصیص منابع به گروهی از ماشین‌های مجازی می‌توانید از Resource Pools استفاده کنید. این ویژگی به شما این امکان را می‌دهد که منابع به‌صورت جمعی به ماشین‌های مجازی تخصیص یابد و در صورت نیاز اولویت‌بندی شود.

جمع‌بندی

مدیریت منابع سخت‌افزاری در VMware vSphere برای عملکرد بهینه ماشین‌های مجازی ضروری است. با تخصیص دقیق منابع CPU، RAM، و ذخیره‌سازی، می‌توانید عملکرد سیستم‌های مجازی را به حداکثر برسانید و از منابع موجود به بهترین شکل ممکن استفاده کنید. ابزارهایی مانند DRS، Resource Pools، و فناوری‌های پیشرفته‌ای مانند VMware Ballooning و Storage vMotion، به شما این امکان را می‌دهند که محیط مجازی خود را به‌طور مؤثری مدیریت کرده و بهینه‌سازی کنید.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” title=”کلون کردن، گرفتن Snapshot و عملیات بازیابی (Restore)”] 

در VMware vSphere، مدیریت ماشین‌های مجازی به‌طور مؤثر شامل قابلیت‌هایی مانند کلون کردن (Cloning)، گرفتن Snapshot و عملیات بازیابی (Restore) است که می‌توانند به شما در ارتقاء عملکرد و دسترسی به نسخه‌های مختلف ماشین‌های مجازی کمک کنند. این ابزارها برای محافظت از داده‌ها و بازیابی سریع در مواقع بحران بسیار مهم هستند.

1. کلون کردن (Cloning) ماشین‌های مجازی

کلون کردن یک ماشین مجازی به شما این امکان را می‌دهد که یک نسخه دقیق از یک ماشین مجازی موجود ایجاد کنید. این فرآیند در بسیاری از شرایط مانند تست، توسعه یا آماده‌سازی برای استفاده در محیط‌های مشابه مفید است.

• تفاوت بین Clone و Template:
  • Clone یک کپی کاملاً مستقل از ماشین مجازی است که می‌تواند به‌طور جداگانه مدیریت شود.
  • Template به عنوان یک الگو برای ساخت ماشین‌های مجازی جدید استفاده می‌شود و می‌تواند تغییرات را در همه ماشین‌های مجازی که از آن Template ایجاد شده‌اند، اعمال کند.
• روش‌های کلون کردن: در VMware vSphere، می‌توانید ماشین‌های مجازی را به روش‌های مختلف کلون کنید:
  • Full Clone: یک کپی کامل از ماشین مجازی ایجاد می‌کند و هیچ ارتباطی با ماشین اصلی نخواهد داشت.
  • Linked Clone: یک کپی از ماشین مجازی است که به ماشین اصلی وابسته است و تغییرات به‌صورت مشترک اعمال می‌شود.

2. گرفتن Snapshot از ماشین‌های مجازی

Snapshot به شما این امکان را می‌دهد که از وضعیت کنونی یک ماشین مجازی نسخه‌برداری کنید. این قابلیت برای ذخیره‌سازی وضعیت ماشین‌های مجازی در یک نقطه خاص زمانی و سپس بازگشت به آن نقطه مفید است. Snapshot معمولاً برای مقاصد تست، بازیابی از اشتباهات و اعمال تغییرات بزرگ بدون ریسک استفاده می‌شود.

• ویژگی‌های Snapshot:
  • ذخیره‌سازی وضعیت ماشین مجازی: شامل وضعیت سیستم‌عامل، تنظیمات ماشین، حافظه و دیسک‌های مجازی است.
  • بازگشت به نقطه قبلی: به‌راحتی می‌توانید به وضعیت قبلی ماشین مجازی بازگردید، بدون اینکه نیاز به بازیابی از بکاپ یا منابع دیگر داشته باشید.
  • استفاده از Snapshot در فرایندهای به‌روزرسانی: قبل از انجام تغییرات بزرگ مانند آپگرید سیستم‌عامل یا نصب نرم‌افزارهای جدید، گرفتن Snapshot می‌تواند به شما امکان بازگشت به وضعیت قبلی را بدهد.

3. عملیات بازیابی (Restore) ماشین‌های مجازی

عملیات بازیابی (Restore) به شما این امکان را می‌دهد که یک ماشین مجازی یا یک قسمت خاص از آن را از نسخه پشتیبان (Backup) یا Snapshot به حالت قبلی برگردانید.

• بازیابی از Snapshot: اگر تغییرات نادرستی در یک ماشین مجازی صورت گرفته باشد، می‌توانید از Snapshot قبلی برای بازیابی وضعیت استفاده کنید. این فرآیند سریع است و معمولاً نیازی به زمان طولانی ندارد.
• بازیابی از Backup: در صورتی که یک نسخه پشتیبان از ماشین مجازی موجود باشد، می‌توانید با استفاده از ابزارهای پشتیبان‌گیری مانند VMware Data Protection (VDP)، ماشین مجازی را به حالت اولیه خود بازگردانید.
• دستورالعمل‌های بازیابی:
  • ابتدا باید وضعیت ماشین مجازی را بررسی کنید.
  • سپس انتخاب کنید که آیا از Snapshot یا Backup برای بازیابی استفاده کنید.
  • در نهایت، عملیات بازیابی را انجام داده و اطمینان حاصل کنید که ماشین مجازی به درستی بازگشت داده شده است.

جمع‌بندی

قابلیت‌های کلون کردن، گرفتن Snapshot و عملیات بازیابی در VMware vSphere ابزارهای حیاتی برای مدیریت ماشین‌های مجازی هستند که به‌طور مؤثر می‌توانند از اطلاعات و تنظیمات حیاتی پشتیبانی کنند. کلون کردن به شما این امکان را می‌دهد که به‌طور سریع نسخه‌های جدیدی از ماشین‌های مجازی ایجاد کنید. گرفتن Snapshot برای ذخیره‌سازی وضعیت ماشین مجازی و بازگشت سریع به وضعیت قبلی، به شما در جلوگیری از خطرات ناشی از تغییرات نادرست کمک می‌کند. عملیات بازیابی نیز به شما این امکان را می‌دهد که در صورت بروز مشکلات یا نقص‌ها، ماشین‌های مجازی خود را به حالت اولیه بازگردانید.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”5. شبکه‌سازی در vSphere”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مفاهیم مجازی‌سازی شبکه در vSphere”]مجازی‌سازی شبکه یکی از جنبه‌های مهم در VMware vSphere است که به شما این امکان را می‌دهد که شبکه‌های فیزیکی را به‌صورت مجازی مدیریت کنید. این مفهوم به‌ویژه در مراکز داده و زیرساخت‌های ابری که نیاز به انعطاف‌پذیری، مقیاس‌پذیری و کارایی بالا دارند، اهمیت دارد. در این بخش، به بررسی مفاهیم کلیدی مجازی‌سازی شبکه در vSphere خواهیم پرداخت.

1. vSphere Standard Switch (vSwitch)

vSphere Standard Switch (vSwitch) یکی از اجزای اصلی مجازی‌سازی شبکه در vSphere است که به‌عنوان یک سوئیچ مجازی عمل می‌کند و ماشین‌های مجازی را به شبکه‌های فیزیکی متصل می‌کند.

• ویژگی‌ها و کاربردها:
  • شبکه‌بندی محلی: vSwitch امکان ارتباط ماشین‌های مجازی در یک میزبان (ESXi Host) را فراهم می‌کند.
  • پیکربندی ساده: برای تنظیم vSwitch، نیاز به تجهیزات پیچیده ندارید و به راحتی می‌توان آن را در vSphere Client یا از طریق دستورات CLI تنظیم کرد.
  • اتصال به NIC فیزیکی: vSwitch می‌تواند به Network Interface Cards (NIC) فیزیکی میزبان متصل شود تا ارتباط شبکه بین ماشین‌های مجازی و شبکه فیزیکی برقرار شود.

2. vSphere Distributed Switch (VDS)

vSphere Distributed Switch (VDS) یک سوئیچ مجازی پیشرفته است که امکان مدیریت مرکزی شبکه‌ها را در یک خوشه (Cluster) فراهم می‌آورد.

• ویژگی‌ها و کاربردها:
  • مدیریت متمرکز: با استفاده از VDS، می‌توانید تمام سوئیچ‌های موجود در چندین ESXi Host را از یک نقطه مدیریت کنید.
  • پیکربندی پیشرفته: VDS امکانات پیشرفته‌تری مانند تنظیمات کیفیت سرویس (QoS)، مدیریت VLAN و پروتکل‌های شبکه پیچیده‌تر را پشتیبانی می‌کند.
  • انعطاف‌پذیری در مقیاس‌پذیری: با استفاده از VDS می‌توانید شبکه‌های بزرگ‌تری را با راحتی و کارایی بیشتر مدیریت کنید.

3. VLAN (Virtual Local Area Network)

VLAN یکی از مفاهیم کلیدی در مجازی‌سازی شبکه است که به‌طور مؤثر شبکه‌های مجازی را از یکدیگر تفکیک می‌کند.

• ویژگی‌ها و کاربردها:
  • تفکیک ترافیک: VLAN به شما این امکان را می‌دهد که ترافیک شبکه را به‌صورت منطقی از هم جدا کنید، حتی اگر همان تجهیزات فیزیکی برای هر دو مورد استفاده شود.
  • کاهش تداخل‌ها: با استفاده از VLAN می‌توانید تداخل‌های شبکه‌ای را کاهش دهید و امنیت شبکه را افزایش دهید.
  • قابلیت استفاده در شبکه‌های بزرگ: این قابلیت در شبکه‌های بزرگ که نیاز به تقسیم‌بندی بخش‌های مختلف دارند، بسیار مفید است.

4. vSphere Network I/O Control (NIOC)

vSphere Network I/O Control (NIOC) ابزار مدیریت پهنای باند است که برای اولویت‌بندی و تخصیص منابع شبکه در vSphere استفاده می‌شود.

• ویژگی‌ها و کاربردها:
  • مدیریت اولویت‌های ترافیک: NIOC به شما این امکان را می‌دهد که ترافیک شبکه را بر اساس نوع داده‌ها اولویت‌بندی کنید. به‌عنوان مثال، می‌توانید به ترافیک ماشین‌های مجازی که نیاز به پهنای باند بیشتری دارند، اولویت بدهید.
  • کنترل تخصیص پهنای باند: با استفاده از NIOC، می‌توانید میزان پهنای باند تخصیص‌یافته به انواع مختلف ترافیک را تنظیم کنید تا از مصرف بیش‌ازحد منابع جلوگیری شود.

5. vSphere Network Policies

vSphere Network Policies به شما این امکان را می‌دهند که تنظیمات پیشرفته‌ای برای ترافیک شبکه اعمال کنید.

• ویژگی‌ها و کاربردها:
  • امنیت شبکه: می‌توانید قوانین خاصی برای ایمن‌سازی ترافیک شبکه و جلوگیری از دسترسی غیرمجاز اعمال کنید.
  • پیکربندی QoS: می‌توانید برای انواع مختلف ترافیک شبکه (مثلاً VoIP یا داده‌های حساس) کیفیت خدمات (QoS) تنظیم کنید.
  • کنترل ترافیک ورودی و خروجی: با اعمال تنظیمات مختلف، می‌توانید دسترسی به شبکه را مدیریت کرده و از اشغال منابع جلوگیری کنید.

جمع‌بندی

مجازی‌سازی شبکه در vSphere ابزار قدرتمندی برای مدیریت و پیکربندی شبکه‌ها در مراکز داده و محیط‌های ابری است. از طریق استفاده از vSphere Standard Switch و vSphere Distributed Switch می‌توان شبکه‌ها را به‌طور مؤثر مدیریت کرد. همچنین استفاده از VLAN و vSphere Network I/O Control برای تفکیک و اولویت‌بندی ترافیک شبکه، امنیت و کارایی شبکه را بهبود می‌بخشد. همچنین، با استفاده از vSphere Network Policies می‌توان دسترسی به شبکه را مدیریت کرد و از منابع به‌طور بهینه استفاده نمود. این ابزارها برای طراحی و مدیریت شبکه‌های پیچیده در محیط‌های مجازی بسیار ضروری هستند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”پیکربندی Standard Switches و Distributed Switches”]در VMware vSphere، Standard Switches و Distributed Switches دو نوع سوئیچ مجازی هستند که برای اتصال ماشین‌های مجازی به شبکه‌های فیزیکی و مدیریت ترافیک شبکه استفاده می‌شوند. هر یک از این سوئیچ‌ها ویژگی‌ها و مزایای خاص خود را دارند. در این بخش، به توضیح نحوه پیکربندی این دو نوع سوئیچ و کاربرد آن‌ها خواهیم پرداخت.

1. پیکربندی Standard Switches (vSwitch)

Standard Switch یا vSwitch سوئیچی مجازی است که به‌صورت محلی بر روی هر میزبان (ESXi Host) پیکربندی می‌شود. این سوئیچ امکان ارتباط ماشین‌های مجازی را در داخل یک میزبان فراهم می‌آورد و می‌تواند به NIC فیزیکی میزبان متصل شود تا ارتباط با شبکه فیزیکی برقرار شود.

مراحل پیکربندی vSwitch

1. دسترسی به vSphere Client
   ابتدا به vSphere Client وارد شوید و میزبان ESXi را که می‌خواهید سوئیچ را بر روی آن پیکربندی کنید، انتخاب کنید.
2. ایجاد vSwitch جدید
   • در بخش Networking، به قسمت Virtual Switches بروید.
   • روی گزینه Add Networking کلیک کنید.
   • گزینه Virtual Machine Port Group for a Standard Switch را انتخاب کنید و سپس Next را بزنید.
   • در این مرحله، باید vSwitch جدید را ایجاد کنید. برای این کار، گزینه Create a new vSwitch را انتخاب کرده و Next را بزنید.
3. اتصال vSwitch به NIC فیزیکی
   • در این مرحله باید NIC فیزیکی میزبان را که می‌خواهید به سوئیچ مجازی متصل شود، انتخاب کنید.
   • اگر میزبان شما چندین NIC دارد، می‌توانید چندین NIC را به vSwitch متصل کنید تا از ترافیک شبکه بیش‌تری پشتیبانی کنید.
4. پیکربندی VLAN (اختیاری)
   • در صورت نیاز به استفاده از VLAN، در این مرحله می‌توانید شماره VLAN مورد نظر خود را وارد کنید.
5. تنظیمات امنیتی و QoS (اختیاری)
   • در این مرحله می‌توانید تنظیمات امنیتی (مثل Promiscuous Mode، MAC Address Changes و Forged Transmits) و تنظیمات کیفیت سرویس (QoS) را برای سوئیچ مجازی تنظیم کنید.
6. اتمام پیکربندی
   پس از تنظیم همه گزینه‌ها، روی Finish کلیک کنید تا vSwitch جدید ایجاد شود.

2. پیکربندی Distributed Switches (VDS)

Distributed Switch یا VDS یک سوئیچ مجازی پیشرفته است که به شما امکان می‌دهد شبکه‌ها را در سطح یک خوشه (Cluster) مدیریت کنید. این سوئیچ اجازه می‌دهد تا پیکربندی شبکه در چندین میزبان ESXi به‌طور متمرکز و از یک نقطه واحد مدیریت شود.

مراحل پیکربندی VDS

1. دسترسی به vSphere Client
   وارد vSphere Client شوید و به vCenter Server متصل شوید.
2. ایجاد VDS جدید
   • به بخش Networking بروید و در قسمت vSphere Distributed Switches، گزینه Create a New Distributed Switch را انتخاب کنید.
   • نام سوئیچ جدید خود را وارد کنید و نسخه VDS را انتخاب کنید. سپس Next را بزنید.
3. تنظیمات پایه سوئیچ
   • در این مرحله، باید تعداد پورت‌ها و تنظیمات اولیه سوئیچ مانند MTU Size (Maximum Transmission Unit) را پیکربندی کنید.
4. افزودن ESXi Hosts به VDS
   • در این مرحله، باید میزبان‌های ESXi را که می‌خواهید به VDS متصل شوند، اضافه کنید.
   • این فرآیند به‌طور خودکار پورت‌های مجازی را بر روی میزبان‌ها پیکربندی می‌کند.
5. پیکربندی Port Groups
   • بعد از افزودن میزبان‌ها به VDS، می‌توانید Port Group برای ماشین‌های مجازی ایجاد کنید.
   • این مرحله شامل تعیین VLAN‌ها و پیکربندی سیاست‌های شبکه برای گروه‌های پورت است.
6. پیکربندی سایر ویژگی‌های پیشرفته
   • در این مرحله، می‌توانید تنظیمات پیشرفته‌ای مانند Network I/O Control و Traffic Shaping را برای VDS اعمال کنید.
7. اتمام پیکربندی
   پس از تنظیم همه گزینه‌ها، روی Finish کلیک کنید تا VDS جدید ایجاد شود و میزبان‌ها به سوئیچ توزیع‌شده متصل شوند.

تفاوت‌های کلیدی بین vSwitch و VDS

1. مدیریت و مقیاس‌پذیری
   • vSwitch تنها بر روی یک میزبان پیکربندی می‌شود و برای شبکه‌های کوچک مناسب است.
   • VDS قابلیت مدیریت متمرکز را در سطح خوشه فراهم می‌کند و برای محیط‌های بزرگ‌تر و پیچیده‌تر مناسب است.
2. پیکربندی پیشرفته
   • vSwitch دارای پیکربندی‌های ساده‌تری است و برای تنظیمات شبکه ابتدایی مناسب است.
   • VDS ویژگی‌های پیشرفته‌تری مانند Network I/O Control، Traffic Shaping و Link Aggregation را پشتیبانی می‌کند.
3. انعطاف‌پذیری و مقیاس‌پذیری
   • vSwitch به‌صورت محلی بر روی هر میزبان پیکربندی می‌شود، در حالی که VDS می‌تواند شبکه را در سطح یک خوشه چندین میزبان مدیریت کند.

جمع‌بندی

پیکربندی Standard Switches و Distributed Switches در VMware vSphere برای مدیریت شبکه‌های مجازی و ارتباط بین ماشین‌های مجازی و شبکه‌های فیزیکی ضروری است. در حالی که vSwitch بیشتر برای محیط‌های کوچک و ساده‌تر مناسب است، VDS امکانات پیشرفته‌تری برای مدیریت متمرکز شبکه در محیط‌های بزرگ و پیچیده فراهم می‌کند. هر دو سوئیچ امکانات زیادی برای پیکربندی و بهینه‌سازی شبکه در vSphere ارائه می‌دهند، اما انتخاب آن‌ها بستگی به نیازهای شبکه و مقیاس محیط شما دارد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مدیریت VLANs و تنظیمات پیشرفته شبکه”]در VMware vSphere، VLANs (Virtual Local Area Networks) به شما این امکان را می‌دهند که شبکه‌های مختلف را به‌طور مجازی از یکدیگر جدا کنید و ترافیک را بین آن‌ها تقسیم نمایید. استفاده از VLANs به‌ویژه در محیط‌های مجازی که میزبان‌های مختلف و ماشین‌های مجازی به شبکه‌های فیزیکی مشترک متصل هستند، بسیار مهم است. در این بخش، به بررسی نحوه مدیریت VLANها و تنظیمات پیشرفته شبکه در vSphere خواهیم پرداخت.

1. مفاهیم VLAN در VMware vSphere

VLAN یک تکنیک مجازی‌سازی شبکه است که امکان تقسیم یک شبکه فیزیکی به چندین شبکه مجازی مستقل را فراهم می‌کند. هر VLAN دارای شناسه (ID) منحصر به فرد است که ترافیک شبکه مربوط به آن VLAN را از سایر VLANها جدا می‌کند.

نکات کلیدی درباره VLANs:

• ایزولاسیون شبکه: ماشین‌های مجازی در یک VLAN می‌توانند با هم ارتباط داشته باشند، اما ترافیک آن‌ها از VLANهای دیگر جدا خواهد بود.
• شبکه‌های جداگانه برای بخش‌های مختلف: می‌توان شبکه‌های مجازی مختلف برای بخش‌های مختلف سازمان (مانند منابع، توسعه، و تست) ایجاد کرد.
• VLAN Tagging: برای شناسایی ترافیک مربوط به هر VLAN، از برچسب‌گذاری VLAN (VLAN tagging) استفاده می‌شود.

2. پیکربندی VLAN در VMware vSphere

برای پیکربندی VLAN در VMware vSphere، باید تنظیمات شبکه‌های مجازی (Port Groups) را در سطح vSwitch یا VDS انجام دهید. در اینجا مراحل پیکربندی VLAN در یک سوئیچ مجازی آمده است:

مراحل پیکربندی VLAN در vSphere:

1. ایجاد Port Group جدید
   • وارد vSphere Client شوید و به بخش Networking بروید.
   • در بخش Port Groups، گزینه Add Port Group را انتخاب کنید.
   • در این مرحله، باید VLAN ID را وارد کنید که به ماشین‌های مجازی این امکان را می‌دهد که به شبکه مربوطه متصل شوند.
2. تنظیم VLAN ID
   • در هنگام ایجاد Port Group، گزینه VLAN ID را انتخاب کنید.
   • این شناسه باید با VLAN مشخص در شبکه فیزیکی شما مطابقت داشته باشد.
   • VLAN ID می‌تواند از 1 تا 4095 باشد، که به شما این امکان را می‌دهد تا تا 4095 شبکه مجازی مختلف ایجاد کنید.
3. اتصال ماشین‌های مجازی به VLAN
   • پس از پیکربندی VLAN در Port Group، می‌توانید ماشین‌های مجازی را به این شبکه‌های مجازی اختصاص دهید.
   • در هنگام ایجاد یا پیکربندی ماشین مجازی، Port Group مورد نظر را انتخاب کرده و ماشین مجازی را به VLAN خاصی متصل کنید.
4. پیکربندی VLAN در شبکه فیزیکی
   • در کنار پیکربندی VLAN در محیط مجازی، باید اطمینان حاصل کنید که VLAN در سوئیچ‌های فیزیکی نیز به‌درستی پیکربندی شده باشد.
   • سوئیچ‌های فیزیکی باید از VLAN tagging پشتیبانی کنند و باید VLAN‌های مشابه در شبکه فیزیکی و مجازی وجود داشته باشد.

3. تنظیمات پیشرفته شبکه در VMware vSphere

در کنار پیکربندی VLAN، برخی تنظیمات پیشرفته شبکه در VMware vSphere به شما این امکان را می‌دهند که عملکرد شبکه و امنیت را بهبود بخشید. این تنظیمات معمولاً در vSphere Distributed Switches (VDS) قابل پیکربندی هستند.

تنظیمات پیشرفته شبکه شامل موارد زیر می‌شود:

1. Network I/O Control (NIOC)
   • این ویژگی به شما این امکان را می‌دهد که منابع شبکه را بین ماشین‌های مجازی مختلف و گروه‌های پورت (Port Groups) تقسیم کنید.
   • می‌توانید تنظیماتی مانند اولویت‌بندی ترافیک را تنظیم کرده و اطمینان حاصل کنید که ترافیک مهم‌تر از ترافیک کمتر مهم عبور کند.
2. Traffic Shaping
   • این ویژگی به شما امکان می‌دهد که ترافیک شبکه را محدود یا تنظیم کنید.
   • می‌توانید حداکثر پهنای باند، حداقل پهنای باند و حداکثر Burst برای پورت‌های مجازی تنظیم کنید.
3. NIC Teaming
   • NIC Teaming به شما این امکان را می‌دهد که چندین Network Interface Card (NIC) را به‌طور هم‌زمان به سوئیچ مجازی متصل کنید و ترافیک را بین NICها توزیع کنید.
   • این کار باعث افزونگی و بهبود قابلیت اطمینان شبکه می‌شود.
4. Jumbo Frames
   • از Jumbo Frames می‌توان برای ارسال بسته‌های داده بزرگتر از اندازه استاندارد 1500 بایت استفاده کرد.
   • این ویژگی می‌تواند عملکرد شبکه را در موارد خاصی مانند انتقال داده‌های بزرگ بهبود دهد.
5. Security Settings
   • تنظیمات امنیتی مانند Promiscuous Mode، MAC Address Changes و Forged Transmits به شما کمک می‌کنند که دسترسی و ترافیک شبکه را کنترل کنید.
   • با پیکربندی این تنظیمات می‌توانید دسترسی غیرمجاز به شبکه را محدود کنید.

4. مشکلات رایج در پیکربندی VLANها و راه‌حل‌ها

گاهی ممکن است مشکلاتی در پیکربندی VLANها در vSphere پیش آید. در اینجا به برخی از مشکلات رایج و راه‌حل‌های آن‌ها اشاره می‌کنیم:

1. عدم دسترسی ماشین‌های مجازی به شبکه
   • اطمینان حاصل کنید که VLAN ID در محیط مجازی و فیزیکی یکسان است.
   • بررسی کنید که Port Group به درستی به ماشین مجازی متصل شده باشد.
2. قطع اتصال به اینترنت در ماشین‌های مجازی
   • بررسی کنید که پیکربندی VLAN در سوئیچ فیزیکی به‌درستی انجام شده باشد و VLAN مربوطه در سوئیچ فیزیکی پشتیبانی شود.
3. مشکلات در استفاده از VLANهای مختلف
   • اطمینان حاصل کنید که VLAN tagging در همه سوئیچ‌های فیزیکی و مجازی به‌درستی پیکربندی شده باشد.
   • همچنین از صحیح بودن پیکربندی Trunk Ports در سوئیچ‌های فیزیکی مطمئن شوید.

جمع‌بندی

مدیریت VLANs و تنظیمات پیشرفته شبکه در VMware vSphere به شما این امکان را می‌دهد که شبکه‌های مجازی خود را به‌طور بهینه مدیریت کنید. با پیکربندی صحیح VLANها و استفاده از تنظیمات پیشرفته مانند Traffic Shaping و Network I/O Control، می‌توانید عملکرد شبکه را بهبود بخشید، از امنیت بیشتری برخوردار شوید و ترافیک شبکه را به‌طور بهینه تقسیم کنید.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”6. ذخیره‌سازی در vSphere”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”بررسی انواع ذخیره‌سازی (iSCSI، NFS، Fibre Channel)”] 

در VMware vSphere، ذخیره‌سازی یکی از اجزای حیاتی برای عملکرد صحیح محیط مجازی است. انتخاب نوع ذخیره‌سازی مناسب به شما کمک می‌کند که منابع ذخیره‌سازی را به‌طور مؤثر و کارآمد در محیط‌های مجازی مدیریت کنید. در این بخش، به بررسی سه نوع ذخیره‌سازی رایج در vSphere می‌پردازیم: iSCSI، NFS و Fibre Channel.

1. ذخیره‌سازی iSCSI

iSCSI (Internet Small Computer System Interface) یک پروتکل ذخیره‌سازی شبکه‌ای است که به‌وسیله آن می‌توان دیسک‌های سخت و منابع ذخیره‌سازی را از طریق شبکه TCP/IP به سرورها متصل کرد. iSCSI در محیط‌های مجازی به‌ویژه در زمانی که نیاز به ذخیره‌سازی قابل گسترش و اقتصادی داریم، بسیار محبوب است.

ویژگی‌های iSCSI:

• اتصال از طریق شبکه IP: iSCSI از شبکه‌های استاندارد IP برای انتقال داده‌ها استفاده می‌کند، بنابراین می‌توان از زیرساخت شبکه موجود بهره برد.
• ساده‌سازی نصب: راه‌اندازی iSCSI به نسبت پروتکل‌های ذخیره‌سازی دیگر ساده‌تر است و نیاز به تجهیزات خاصی ندارد.
• هزینه پایین: به دلیل استفاده از شبکه‌های استاندارد، هزینه راه‌اندازی و نگهداری پایین‌تری دارد.

مزایا:

• ارزان‌تر از فناوری‌های ذخیره‌سازی پیشرفته‌تر مانند Fibre Channel.
• مقیاس‌پذیر و انعطاف‌پذیر برای محیط‌های مجازی با نیازهای مختلف.
• قابلیت استفاده از زیرساخت‌های شبکه IP موجود.

معایب:

• محدودیت در سرعت انتقال داده‌ها به‌ویژه در مقایسه با Fibre Channel.
• ممکن است نیاز به تنظیمات پیچیده‌تری در شبکه برای تضمین عملکرد بهینه داشته باشد.

2. ذخیره‌سازی NFS (Network File System)

NFS یک پروتکل شبکه‌ای است که به کاربران و سیستم‌ها اجازه می‌دهد که به‌طور اشتراکی به فایل‌ها و داده‌ها دسترسی داشته باشند. در VMware vSphere، NFS معمولاً برای ذخیره‌سازی ماشین‌های مجازی (VMFS) استفاده می‌شود و برای محیط‌های مجازی که نیاز به اشتراک‌گذاری فایل‌ها دارند، انتخاب مناسبی است.

ویژگی‌های NFS:

• پروتکل فایل‌محور: NFS برای اشتراک‌گذاری فایل‌ها بین ماشین‌های مجازی و ذخیره‌سازی استفاده می‌شود.
• سادگی در پیکربندی: نسبت به سایر روش‌های ذخیره‌سازی مانند iSCSI یا Fibre Channel، راه‌اندازی و مدیریت NFS بسیار ساده است.
• دسترسی از هر نقطه: ماشین‌های مجازی می‌توانند از هر نقطه به اشتراک‌گذاری NFS دسترسی پیدا کنند.

مزایا:

• مدیریت آسان‌تر و نیاز به زیرساخت پیچیده ندارد.
• مناسب برای اشتراک‌گذاری فایل‌ها بین ماشین‌های مجازی.
• سرعت انتقال بهینه در محیط‌های با حجم بالا یا مواردی که نیاز به اشتراک‌گذاری فایل دارند.

معایب:

• عملکرد پایین‌تر در مقایسه با ذخیره‌سازی بلاک (Block Storage) مانند iSCSI و Fibre Channel.
• نیاز به تنظیمات امنیتی بیشتر به‌ویژه در محیط‌های بزرگ و پیچیده.

3. ذخیره‌سازی Fibre Channel

Fibre Channel یکی از سریع‌ترین و پیشرفته‌ترین فناوری‌های ذخیره‌سازی است که برای اتصال سرورها به سیستم‌های ذخیره‌سازی بلاک استفاده می‌شود. این پروتکل معمولاً در محیط‌های بزرگ و سازمان‌های با نیازهای ذخیره‌سازی بسیار بالا مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ویژگی‌های Fibre Channel:

• اتصال با سرعت بالا: Fibre Channel از سرعت‌های بالا برای انتقال داده‌ها استفاده می‌کند (معمولاً تا 32 گیگابیت بر ثانیه).
• اتصال بلاک‌محور: برخلاف NFS که فایل‌محور است، Fibre Channel از تکنولوژی بلاک‌محور برای ارتباط با سیستم‌های ذخیره‌سازی استفاده می‌کند.
• شبکه اختصاصی: برای استفاده از Fibre Channel به یک شبکه اختصاصی SAN (Storage Area Network) نیاز است که جدا از شبکه‌های داده معمولی عمل می‌کند.

مزایا:

• سرعت بسیار بالا در انتقال داده‌ها، که برای محیط‌های با بار کاری سنگین و نیاز به عملکرد بالا ضروری است.
• عملکرد بالا و کمترین تأخیر برای محیط‌های با نیاز به ذخیره‌سازی و پردازش زیاد داده.
• مقیاس‌پذیری بالا و توانایی پشتیبانی از حجم‌های عظیم داده.

معایب:

• هزینه بالاتر به دلیل نیاز به زیرساخت‌های اختصاصی و سخت‌افزار خاص.
• نیاز به آموزش و مهارت فنی برای پیکربندی و مدیریت شبکه Fibre Channel.
• محدودیت در استفاده از شبکه‌های استاندارد IP.

4. مقایسه بین iSCSI، NFS و Fibre Channel

در اینجا مقایسه‌ای کوتاه از ویژگی‌ها و مزایای هرکدام از این تکنولوژی‌های ذخیره‌سازی آورده شده است:

جمع‌بندی

انتخاب بین iSCSI، NFS و Fibre Channel بستگی به نیازهای خاص محیط مجازی شما دارد. iSCSI به دلیل هزینه پایین و سادگی در پیکربندی برای بسیاری از محیط‌ها مناسب است، در حالی که NFS برای اشتراک‌گذاری فایل‌ها و مدیریت داده‌ها در محیط‌های مجازی بسیار مؤثر است. در طرف دیگر، Fibre Channel با سرعت بسیار بالا و عملکرد فوق‌العاده خود، گزینه‌ای ایده‌آل برای محیط‌های بزرگ و با نیاز به حجم بالای داده است.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”اتصال ESXi Hosts به منابع ذخیره‌سازی”]اتصال ESXi Hosts به منابع ذخیره‌سازی برای استفاده از ماشین‌های مجازی و ذخیره‌سازی داده‌ها در یک محیط مجازی ضروری است. این اتصال به شما امکان می‌دهد که ماشین‌های مجازی را بر روی ذخیره‌سازی به اشتراک گذاشته شده مستقر کنید و آن‌ها را به‌طور مؤثر مدیریت نمایید. در این بخش، به روش‌های مختلف اتصال ESXi Hosts به منابع ذخیره‌سازی خواهیم پرداخت.

1. اتصال از طریق iSCSI

iSCSI یکی از روش‌های رایج برای اتصال ESXi Hosts به منابع ذخیره‌سازی است. این روش از شبکه TCP/IP برای انتقال داده‌ها استفاده می‌کند و نیازی به تجهیزات شبکه خاص ندارد. اتصال iSCSI به شما این امکان را می‌دهد که از منابع ذخیره‌سازی از راه دور استفاده کنید.

مراحل اتصال ESXi Host به ذخیره‌سازی iSCSI:

1. پیکربندی iSCSI Initiator در ESXi:
   • در vSphere Client به بخش “Storage” بروید و گزینه “iSCSI Software Adapter” را انتخاب کنید.
   • آی‌پی هدف iSCSI (iSCSI Target) را وارد کرده و آن را به ESXi متصل کنید.
2. اتصال به ذخیره‌سازی iSCSI:
   • پس از پیکربندی، باید ذخیره‌سازی iSCSI را از طریق بخش “Storage Adapters” مشاهده کنید.
   • منابع ذخیره‌سازی به‌طور خودکار در دسترس خواهند بود و آماده استفاده خواهند شد.
3. فرمت و افزودن به Datastore:
   • پس از اتصال، منابع ذخیره‌سازی باید به یک Datastore در vSphere تبدیل شوند تا بتوانید از آن‌ها برای ماشین‌های مجازی استفاده کنید.

مزایا:

• استفاده از زیرساخت شبکه موجود.
• هزینه کمتر نسبت به سایر روش‌های ذخیره‌سازی مانند Fibre Channel.
• مقیاس‌پذیری مناسب برای محیط‌های کوچک و متوسط.

معایب:

• محدودیت سرعت در مقایسه با فناوری‌های دیگر مانند Fibre Channel.
• نیاز به پیکربندی دقیق و توجه به جزئیات شبکه.

2. اتصال از طریق NFS

NFS یک پروتکل اشتراک‌گذاری فایل است که می‌تواند به‌راحتی برای اتصال ESXi Hosts به منابع ذخیره‌سازی استفاده شود. این پروتکل به ویژه زمانی که نیاز به اشتراک‌گذاری فایل‌ها بین چندین ESXi Host وجود دارد، بسیار مفید است.

مراحل اتصال ESXi Host به ذخیره‌سازی NFS:

1. پیکربندی NFS Server:
   • ابتدا باید سرور NFS را پیکربندی کنید تا پوشه‌هایی را برای اشتراک‌گذاری فایل‌ها مشخص کنید.
2. اتصال از طریق vSphere Client:
   • در vSphere Client، به بخش “Storage” بروید و “Add Storage” را انتخاب کنید.
   • گزینه “NFS” را انتخاب کرده و اطلاعات مربوط به سرور NFS (آدرس IP و مسیر پوشه) را وارد کنید.
3. فرمت و افزودن به Datastore:
   • پس از اتصال، Datastore جدید بر اساس منابع NFS ایجاد می‌شود.

مزایا:

• مدیریت آسان و سریع.
• مناسب برای اشتراک‌گذاری فایل‌ها بین چندین ESXi Host.
• مناسب برای محیط‌های با نیاز به ذخیره‌سازی فایل‌محور.

معایب:

• سرعت پایین‌تر نسبت به روش‌های ذخیره‌سازی بلاک مانند iSCSI و Fibre Channel.
• محدودیت در عملکرد برای حجم‌های بالای داده.

3. اتصال از طریق Fibre Channel

Fibre Channel یکی از پیشرفته‌ترین و سریع‌ترین روش‌های اتصال ESXi Hosts به منابع ذخیره‌سازی است. این پروتکل از شبکه‌های اختصاصی SAN برای اتصال به منابع ذخیره‌سازی استفاده می‌کند و از سرعت انتقال داده‌های بالا پشتیبانی می‌کند.

مراحل اتصال ESXi Host به ذخیره‌سازی Fibre Channel:

1. پیکربندی SAN:
   • ابتدا باید یک Storage Area Network (SAN) با استفاده از Fibre Channel ایجاد کنید.
   • پیکربندی HBA (Host Bus Adapter) در ESXi Host برای اتصال به شبکه Fibre Channel.
2. اتصال به منابع ذخیره‌سازی:
   • پس از پیکربندی، ESXi Host به‌طور خودکار به منابع ذخیره‌سازی Fibre Channel متصل می‌شود.
3. فرمت و افزودن به Datastore:
   • منابع ذخیره‌سازی باید به یک Datastore تبدیل شوند تا بتوانید از آن‌ها برای ماشین‌های مجازی استفاده کنید.

مزایا:

• سرعت بسیار بالا در انتقال داده‌ها.
• پشتیبانی از محیط‌های بزرگ و پیچیده با حجم داده‌های بالا.
• تأخیر بسیار کم و عملکرد عالی.

معایب:

• هزینه بالا به دلیل نیاز به زیرساخت‌های اختصاصی.
• پیچیدگی بیشتر در پیکربندی و مدیریت.

4. مقایسه انواع اتصال ذخیره‌سازی

در اینجا مقایسه‌ای از روش‌های مختلف اتصال ESXi Hosts به منابع ذخیره‌سازی آورده شده است:

جمع‌بندی

اتصال ESXi Hosts به منابع ذخیره‌سازی از طریق iSCSI، NFS و Fibre Channel گزینه‌های مختلفی را در اختیار شما قرار می‌دهد. انتخاب روش مناسب بستگی به نیازهای محیط مجازی، حجم داده‌ها، و بودجه شما دارد. iSCSI یک گزینه مقرون به صرفه و مقیاس‌پذیر است، NFS برای اشتراک‌گذاری فایل‌ها مناسب است، و Fibre Channel برای محیط‌های پیچیده و با نیاز به عملکرد بالا توصیه می‌شود.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مدیریت VMFS Datastores و NFS Shares”]در محیط‌های مجازی‌سازی vSphere، Datastore مکان ذخیره‌سازی است که به ماشین‌های مجازی و فایل‌های آن‌ها اختصاص داده می‌شود. در این بخش، دو نوع مهم از Datastoreها یعنی VMFS Datastores و NFS Shares بررسی می‌شوند و روش‌های مدیریت آن‌ها توضیح داده می‌شود.

1. مدیریت VMFS Datastores

VMFS (Virtual Machine File System) یک سیستم فایل اختصاصی است که توسط VMware برای ذخیره‌سازی داده‌های ماشین‌های مجازی (VM) طراحی شده است. VMFS امکان دسترسی همزمان چندین ESXi Host به منابع ذخیره‌سازی را فراهم می‌کند، که این ویژگی برای استفاده در محیط‌های مجازی بزرگ بسیار مفید است.

مراحل ایجاد و مدیریت VMFS Datastore:

1. اتصال به ذخیره‌سازی:
   • ابتدا باید منابع ذخیره‌سازی (مانند SAN یا iSCSI) را به ESXi Hosts متصل کنید.
2. ایجاد VMFS Datastore:
   • در vSphere Client، به بخش “Storage” بروید و گزینه “Add Storage” را انتخاب کنید.
   • گزینه “VMFS” را انتخاب کنید و سپس منابع ذخیره‌سازی موجود را برای ایجاد Datastore انتخاب نمایید.
   • فضای ذخیره‌سازی و نام Datastore را مشخص کرده و فرآیند فرمت کردن را آغاز کنید.
3. مدیریت فضای ذخیره‌سازی:
   • پس از ایجاد VMFS Datastore، می‌توانید فضای آن را با استفاده از گزینه “Increase Datastore Capacity” گسترش دهید.
   • برای نظارت بر استفاده از فضای VMFS Datastore، می‌توانید از vSphere Client یا vRealize Operations استفاده کنید.
4. پشتیبان‌گیری و نگهداری:
   • از آنجایی که VMFS Datastore می‌تواند شامل داده‌های حساس باشد، پشتیبان‌گیری منظم از آن‌ها ضروری است.
   • ابزارهای مختلف مانند VMware Data Protection (VDP) یا نرم‌افزارهای شخص ثالث برای پشتیبان‌گیری و بازیابی اطلاعات استفاده می‌شوند.

مزایا:

• امکان دسترسی همزمان چندین ESXi Host به VMFS Datastore.
• مدیریت آسان ماشین‌های مجازی و فایل‌ها.
• مقیاس‌پذیری بالا و استفاده بهینه از فضای ذخیره‌سازی.

معایب:

• نیاز به پیکربندی دقیق و مناسب برای جلوگیری از مشکلات دسترسی.
• محدودیت در عملکرد در صورت استفاده از ذخیره‌سازی با سرعت پایین.

2. مدیریت NFS Shares

NFS (Network File System) پروتکلی است که به شما امکان می‌دهد فایل‌ها را بین سرورهای مختلف به اشتراک بگذارید. در vSphere، NFS Share به‌عنوان یک Datastore به ماشین‌های مجازی متصل می‌شود و به آن‌ها امکان ذخیره‌سازی فایل‌های ماشین‌های مجازی را می‌دهد.

مراحل ایجاد و مدیریت NFS Shares:

1. پیکربندی سرور NFS:
   • ابتدا باید یک سرور NFS راه‌اندازی کنید و دایرکتوری‌هایی را که قرار است به اشتراک گذاشته شوند، مشخص کنید. همچنین باید تنظیمات مجوزها را به‌درستی پیکربندی کنید.
2. اتصال به NFS Share در ESXi:
   • در vSphere Client، به بخش “Storage” بروید و گزینه “Add Storage” را انتخاب کنید.
   • گزینه “NFS” را انتخاب کرده و اطلاعات مربوط به سرور NFS (آدرس IP و مسیر پوشه) را وارد کنید.
3. فرمت و افزودن به Datastore:
   • پس از اتصال، NFS Share به‌طور خودکار به Datastore تبدیل می‌شود و آماده استفاده در ESXi Hosts است.
4. مدیریت و نظارت بر استفاده از فضای ذخیره‌سازی:
   • برای نظارت بر فضای استفاده‌شده و در دسترس، می‌توانید از ابزارهای مانیتورینگ مانند vSphere Client یا vRealize Operations استفاده کنید.
   • برای حفظ عملکرد بهینه، بهتر است که از ابزارهای مدیریت ذخیره‌سازی برای تحلیل استفاده از فضای NFS Share استفاده کنید.
5. پشتیبان‌گیری و نگهداری:
   • همچنان که در مورد VMFS Datastore گفته شد، پشتیبان‌گیری منظم از NFS Shares به‌ویژه برای داده‌های حیاتی بسیار اهمیت دارد.

مزایا:

• آسانی در استفاده و راه‌اندازی نسبت به سایر روش‌های ذخیره‌سازی.
• مناسب برای محیط‌های کوچک و متوسط که نیاز به اشتراک‌گذاری فایل‌ها دارند.
• قابلیت دسترسی به NFS Share از چندین ESXi Host در شبکه.

معایب:

• عملکرد پایین‌تر نسبت به ذخیره‌سازی‌های بلاک‌محور مانند VMFS یا Fibre Channel.
• نیاز به پیکربندی دقیق دسترسی‌ها و مجوزها در سطح شبکه و سرور.

3. مقایسه بین VMFS Datastore و NFS Share

جمع‌بندی

مدیریت VMFS Datastore و NFS Shares ابزارهای قدرتمندی برای مدیریت فضای ذخیره‌سازی در محیط‌های مجازی vSphere هستند. VMFS به‌ویژه برای محیط‌های با حجم داده‌های زیاد و نیاز به عملکرد بالا مناسب است، در حالی که NFS بیشتر برای محیط‌های کوچک‌تر و اشتراک‌گذاری فایل‌ها کاربرد دارد. انتخاب بین این دو بستگی به نیاز خاص سازمان، حجم داده‌ها، و پیچیدگی محیط مجازی شما دارد.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”7. مدیریت منابع و High Availability”][cdb_course_lesson title=”مفاهیم توزیع منابع با استفاده از:”][/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”vSphere Distributed Resource Scheduler (DRS)”]vSphere Distributed Resource Scheduler (DRS) یکی از ویژگی‌های قدرتمند vSphere است که برای مدیریت منابع و بهینه‌سازی عملکرد ماشین‌های مجازی در یک محیط بزرگ مجازی طراحی شده است. این ابزار به طور خودکار منابع موجود را بین ماشین‌های مجازی توزیع می‌کند و می‌تواند به‌طور خودکار ماشین‌های مجازی را به میزبان‌های دیگر انتقال دهد تا از توزیع بهینه بار در تمام ESXi Hosts اطمینان حاصل شود.

عملکرد DRS

DRS با تجزیه و تحلیل استفاده از منابع در vSphere Cluster، تصمیمات مربوط به بهینه‌سازی بار را می‌گیرد. این تصمیمات شامل توزیع منابع مانند CPU، RAM، و Storage بین ماشین‌های مجازی است. از طریق فرآیند vMotion، DRS می‌تواند ماشین‌های مجازی را از یک ESXi Host به ESXi Host دیگر منتقل کند تا بار به‌طور یکنواخت توزیع شود.

ویژگی‌های اصلی DRS

1. توزیع منابع به‌طور خودکار:
   • DRS به طور خودکار منابع CPU و RAM را بین ماشین‌های مجازی و ESXi Hosts توزیع می‌کند تا عملکرد بهینه‌ای در تمامی سیستم‌ها حفظ شود.
2. انتقال ماشین‌های مجازی (vMotion):
   • DRS از vMotion برای جابجایی ماشین‌های مجازی بین ESXi Hosts استفاده می‌کند، بدون آنکه نیاز به توقف یا قطع اتصال ماشین مجازی باشد.
3. تعادل بار پویا:
   • به‌طور مستمر منابع را تجزیه و تحلیل کرده و در صورت لزوم ماشین‌های مجازی را به ESXi Hosts دیگر انتقال می‌دهد تا بار به‌طور یکنواخت توزیع شود.
4. حالت‌های مختلف DRS:
   • Manual Mode: در این حالت، DRS تنها پیشنهادات مربوط به جابجایی ماشین‌های مجازی را می‌دهد، و تصمیم نهایی به دست مدیر خواهد بود.
   • Partially Automated Mode: در این حالت، DRS پیشنهاداتی ارائه می‌دهد و مدیر می‌تواند تصمیمات را تایید یا رد کند.
   • Fully Automated Mode: در این حالت، DRS به طور کامل مدیریت توزیع منابع و جابجایی ماشین‌های مجازی را به عهده می‌گیرد.
5. گروه‌بندی ماشین‌های مجازی (Affinity/Anti-Affinity Rules):
   • Affinity Rules به DRS این امکان را می‌دهند که گروهی از ماشین‌های مجازی را روی یک ESXi Host خاص قرار دهد.
   • Anti-Affinity Rules این امکان را می‌دهند که از قرارگیری ماشین‌های مجازی در یک ESXi Host خاص جلوگیری شود، که در صورت خرابی یکی از ESXi Hosts، ماشین‌های مجازی دیگر از دست نروند.

مراحل پیکربندی DRS

1. ایجاد یک Cluster:
   • ابتدا باید یک Cluster در vSphere ایجاد کنید و ماشین‌های مجازی را به این Cluster اضافه کنید.
2. فعال‌سازی DRS در Cluster:
   • پس از ایجاد Cluster، به تنظیمات آن بروید و ویژگی DRS را فعال کنید.
3. انتخاب حالت DRS:
   • پس از فعال‌سازی، شما می‌توانید یکی از حالت‌های Manual، Partially Automated، یا Fully Automated را برای DRS انتخاب کنید.
4. تنظیم Affinity/Anti-Affinity Rules:
   • در صورت نیاز، Affinity یا Anti-Affinity Rules را برای تعیین محل‌های خاص ماشین‌های مجازی در ESXi Hosts تنظیم کنید.
5. مراقبت و نظارت:
   • پس از پیکربندی DRS، باید عملکرد آن را نظارت کنید تا از توزیع بهینه منابع و عملکرد صحیح ماشین‌های مجازی اطمینان حاصل شود.

مزایا و معایب DRS

مزایا:

• بهینه‌سازی خودکار منابع: DRS به‌طور خودکار منابع را توزیع می‌کند تا از عملکرد بهینه اطمینان حاصل شود.
• افزایش کارایی: با توزیع بهینه منابع، عملکرد کلی محیط مجازی افزایش می‌یابد.
• قابلیت مقیاس‌پذیری: این ابزار می‌تواند به راحتی در محیط‌های بزرگ و پیچیده پیاده‌سازی شود.
• بازیابی سریع: با استفاده از vMotion، جابجایی ماشین‌های مجازی بدون توقف انجام می‌شود.

معایب:

• نیاز به منابع اضافی: DRS برای عملکرد بهینه به منابع اضافی برای تجزیه و تحلیل و انتقال ماشین‌های مجازی نیاز دارد.
• محدودیت در برخی محیط‌ها: در برخی محیط‌ها، ممکن است DRS نتواند به‌طور بهینه ماشین‌های مجازی را جابجا کند.

جمع‌بندی

vSphere Distributed Resource Scheduler (DRS) ابزاری قدرتمند برای بهینه‌سازی توزیع منابع در vSphere Cluster است. با استفاده از DRS، می‌توان عملکرد محیط مجازی را بهبود بخشید و از توزیع یکنواخت منابع اطمینان حاصل کرد. این ویژگی به مدیران اجازه می‌دهد تا بار را به‌طور پویا بین ماشین‌های مجازی توزیع کنند و از عملکرد بهینه منابع در کل محیط مجازی اطمینان حاصل کنند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مدیریت Power Management”]مدیریت مصرف انرژی یکی از جنبه‌های مهم در محیط‌های مجازی است که می‌تواند به بهینه‌سازی مصرف انرژی و کاهش هزینه‌های عملیاتی کمک کند. در vSphere، ابزارهایی برای مدیریت مصرف انرژی و بهینه‌سازی منابع برای استفاده بهینه از انرژی وجود دارد. این ابزارها می‌توانند به‌طور خودکار منابع و دستگاه‌های سخت‌افزاری را به گونه‌ای مدیریت کنند که مصرف انرژی به حداقل برسد.

ویژگی‌های مدیریت Power Management در vSphere

1. ویژگی‌های انرژی‌محور در ESXi Hosts:
   • ESXi Hosts به صورت خودکار از ویژگی‌هایی مانند Dynamic Voltage and Frequency Scaling (DVFS) برای تنظیم مصرف انرژی استفاده می‌کنند. این ویژگی به کاهش مصرف انرژی در زمان‌های بیکاری کمک می‌کند.
2. استفاده از Power Policies:
   • در vSphere، می‌توان Power Policies را برای ESXi Hosts تنظیم کرد تا نحوه مدیریت مصرف انرژی توسط سرورها تعیین شود.
   • سه نوع Power Policy برای مدیریت مصرف انرژی در ESXi Hosts وجود دارد:
     • High Performance: این گزینه تضمین می‌کند که تمامی منابع سخت‌افزاری به‌طور کامل در دسترس باشند و مصرف انرژی به‌حداکثر برسد.
     • Balanced: این حالت مصرف انرژی را بهینه می‌کند و به‌طور خودکار مصرف انرژی را با حفظ عملکرد مطلوب تنظیم می‌کند.
     • Low Power: در این حالت، مصرف انرژی به حداقل می‌رسد و منابع فقط زمانی که نیاز است به‌طور کامل در دسترس قرار می‌گیرند.
3. Power Management در VMware vSphere Distributed Power Management (DPM):
   • vSphere Distributed Power Management (DPM) به‌طور خودکار وضعیت ESXi Hosts را بررسی کرده و زمانی که بار کاری کاهش می‌یابد، برخی از ESXi Hosts را خاموش یا به حالت خواب (Sleep) می‌برد تا مصرف انرژی کاهش یابد.
   • زمانی که نیاز به منابع بیشتری باشد، DPM به‌طور خودکار سرورهای خاموش یا خواب را روشن می‌کند.
4. Dynamic Power Allocation:
   • DPM می‌تواند ماشین‌های مجازی را به‌طور خودکار به میزبان‌های فعال دیگر منتقل کند تا مصرف انرژی را کاهش دهد. این کار به ویژه زمانی مفید است که تعداد ماشین‌های مجازی فعال کاهش یابد.

مراحل پیکربندی Power Management در vSphere

1. تنظیم Power Policies برای ESXi Hosts:
   • برای هر ESXi Host در vSphere Client، شما می‌توانید یک Power Policy انتخاب کنید که مناسب با نیازهای محیط شما باشد.
2. فعال‌سازی vSphere DPM:
   • در vSphere Client به تنظیمات Cluster بروید و ویژگی Distributed Power Management (DPM) را فعال کنید.
   • پس از فعال‌سازی، DPM به‌طور خودکار تعداد ESXi Hosts فعال را براساس بار کاری تنظیم خواهد کرد.
3. تنظیمات پیشرفته Power Management:
   • برای تنظیمات پیشرفته‌تر، مانند نحوه عملکرد ESXi Hosts در وضعیت خواب یا خاموش، به تنظیمات Host Power Management در vSphere Client بروید و آن را مطابق با نیاز خود تنظیم کنید.
4. نظارت و ارزیابی مصرف انرژی:
   • از vSphere Performance Charts و vSphere Log Insight می‌توانید برای نظارت بر مصرف انرژی استفاده کنید و تصمیمات بهینه‌سازی را اتخاذ کنید.

مزایا و معایب مدیریت Power Management

مزایا:

1. کاهش هزینه‌های انرژی:
   • به‌کارگیری Power Management می‌تواند به‌طور چشمگیری مصرف انرژی را کاهش دهد، که منجر به کاهش هزینه‌های عملیاتی می‌شود.
2. بهینه‌سازی منابع سخت‌افزاری:
   • این ویژگی باعث می‌شود تا مصرف منابع سخت‌افزاری متناسب با نیازهای واقعی انجام شود و از استفاده بیش‌ازحد انرژی جلوگیری شود.
3. افزایش عمر سخت‌افزار:
   • کاهش مصرف انرژی به‌ویژه در زمان‌های بیکاری، می‌تواند منجر به افزایش عمر مفید سخت‌افزارها شود.

معایب:

1. کاهش کارایی در حالت‌های کم مصرف:
   • در حالت Low Power، ممکن است عملکرد سیستم کمی کاهش یابد چرا که منابع به‌طور کامل در دسترس نخواهند بود.
2. پیچیدگی در پیاده‌سازی:
   • برای پیاده‌سازی بهینه Power Management در محیط‌های بزرگ، ممکن است نیاز به پیکربندی دقیق و نظارت مستمر باشد.

جمع‌بندی

مدیریت Power Management در vSphere ابزاری مؤثر برای بهینه‌سازی مصرف انرژی در محیط‌های مجازی است. با استفاده از Power Policies و ابزارهای مانند vSphere DPM، می‌توان مصرف انرژی را بهینه کرد و در عین حال از عملکرد بهینه سیستم اطمینان حاصل کرد. این ویژگی به‌ویژه در مراکز داده بزرگ می‌تواند به کاهش هزینه‌های عملیاتی و افزایش طول عمر سخت‌افزار کمک کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”پیکربندی High Availability (HA) برای ماشین‌های مجازی”]High Availability (HA) یکی از ویژگی‌های کلیدی در vSphere است که به‌منظور فراهم‌سازی دسترسی بالا و جلوگیری از از دست رفتن داده‌ها در صورت بروز خرابی در سطح سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری طراحی شده است. با پیکربندی HA برای ماشین‌های مجازی، می‌توان از خرابی سیستم جلوگیری کرده و در صورت بروز اختلال در یک ESXi Host، ماشین‌های مجازی به صورت خودکار به ESXi Host دیگر منتقل می‌شوند.

مفاهیم و اصول HA در vSphere

1. عملکرد HA در سطح ماشین مجازی:
   • در صورت بروز مشکل یا خاموش شدن یک ESXi Host، vSphere HA به‌طور خودکار ماشین‌های مجازی که بر روی آن Host اجرا می‌شده‌اند را به Host دیگر منتقل کرده و آن‌ها را به حالت عملیاتی باز می‌گرداند.
   • این فرایند بدون دخالت دستی انجام می‌شود و ماشین‌های مجازی به‌صورت خودکار به Host دیگری منتقل می‌شوند که در دسترس است.
2. سیاست‌های HA:
   • برای هر Cluster در vSphere می‌توان سیاست‌های مختلفی برای HA تعریف کرد. این سیاست‌ها می‌توانند تعیین‌کننده نحوه مدیریت ماشین‌های مجازی در صورت بروز خرابی باشند.
   • تنظیمات متعددی برای بهینه‌سازی عملکرد HA وجود دارد که شامل تخصیص منابع و اولویت‌بندی ماشین‌های مجازی می‌شود.

مراحل پیکربندی High Availability (HA) در vSphere

1. ایجاد و پیکربندی Cluster:
   • ابتدا باید یک Cluster در vSphere ایجاد کنید و چندین ESXi Host را به آن اضافه کنید.
   • برای ایجاد Cluster از vSphere Client استفاده کرده و تنظیمات اولیه را انجام دهید.
2. فعال‌سازی High Availability:
   • بعد از ایجاد Cluster، به بخش Cluster Settings بروید و گزینه Turn On vSphere HA را فعال کنید.
   • این کار باعث می‌شود که HA برای ماشین‌های مجازی در این Cluster فعال شود.
3. پیکربندی سیاست‌های HA:
   • تنظیمات پیشرفته‌تری در خصوص HA وجود دارد که می‌توانید آن‌ها را پیکربندی کنید، مانند تعیین تعداد ماشین‌های مجازی که می‌توانند به‌طور همزمان بر روی یک ESXi Host اجرا شوند.
   • به عنوان مثال، Admission Control اجازه می‌دهد تا منابع کافی برای راه‌اندازی ماشین‌های مجازی در صورت خرابی فراهم باشد.
4. تنظیمات Restart Priority:
   • برای هر ماشین مجازی می‌توان Restart Priority تعیین کرد تا در صورت بروز مشکل در Host، ماشین‌های مجازی با اولویت‌های بالا ابتدا راه‌اندازی شوند.
   • سه نوع Restart Priority وجود دارد: Low, Medium, High.
5. پیکربندی Isolation Response:
   • در صورتی که یک ESXi Host از شبکه قطع شود، می‌توانید تصمیم بگیرید که ماشین‌های مجازی آن چگونه رفتار کنند. این گزینه در HA تحت عنوان Isolation Response قرار دارد و می‌تواند به حالت‌های مختلفی مانند Power Off، Leave Running یا Shutdown تنظیم شود.
6. فعال‌سازی VMware vSphere Distributed Resource Scheduler (DRS) (اختیاری):
   • برای بهینه‌سازی عملکرد HA، می‌توان DRS را فعال کرد. DRS به‌طور خودکار ماشین‌های مجازی را بین ESXi Hosts توزیع می‌کند تا از منابع به بهترین نحو استفاده شود.

مراقبت‌های لازم و نکات مهم در پیکربندی HA

1. محدودیت‌های منابع:
   • در هنگام پیکربندی HA، باید مطمئن شوید که منابع (CPU، RAM و ذخیره‌سازی) برای پشتیبانی از ماشین‌های مجازی پس از خرابی Host به میزان کافی در Cluster موجود باشند.
   • Admission Control برای جلوگیری از ایجاد ماشین‌های مجازی که ممکن است پس از خرابی Host اجرا نشوند، ضروری است.
2. پشتیبان‌گیری و بازیابی:
   • با وجود اینکه HA برای حفظ دسترسی به ماشین‌های مجازی طراحی شده است، برای اطمینان از بازیابی داده‌ها و جلوگیری از از دست رفتن اطلاعات، پشتیبان‌گیری منظم از ماشین‌های مجازی ضروری است.
3. نظارت و ارزیابی عملکرد HA:
   • برای نظارت بر عملکرد HA و اطمینان از عملکرد درست آن، می‌توان از vSphere Client استفاده کرده و وضعیت Cluster را بررسی کرد.
   • در صورت بروز خطا یا مشکلات در فرایند HA، گزارش‌های مربوط به آن را از طریق vSphere Logs بررسی کنید.

مزایا و معایب پیکربندی High Availability

مزایا:

1. دسترس‌پذیری بالا:
   • HA تضمین می‌کند که ماشین‌های مجازی در صورت بروز خرابی Host به‌طور خودکار به Host دیگری منتقل شوند، که باعث می‌شود خدمات بدون وقفه ارائه شوند.
2. حداقل تداخل در فعالیت‌ها:
   • در صورت بروز خرابی، ماشین‌های مجازی به‌طور خودکار و بدون نیاز به مداخله دستی راه‌اندازی مجدد می‌شوند.
3. پیکربندی آسان:
   • پیکربندی HA در vSphere به‌صورت نسبی ساده است و می‌تواند در کوتاه‌ترین زمان ممکن انجام شود.

معایب:

1. مصرف بیشتر منابع:
   • در برخی موارد، HA ممکن است نیاز به منابع اضافی برای اجرای ماشین‌های مجازی پس از خرابی داشته باشد، که ممکن است فشار اضافی بر روی ESXi Hosts وارد کند.
2. پیچیدگی در پیکربندی برای محیط‌های بزرگ:
   • در محیط‌های بزرگ و پیچیده، پیکربندی HA و سیاست‌های آن ممکن است نیاز به تنظیمات پیچیده‌تری داشته باشد.

جمع‌بندی

High Availability (HA) در vSphere ابزاری حیاتی برای تضمین دسترسی بالا و جلوگیری از از دست رفتن داده‌ها در صورت خرابی ESXi Hosts است. با پیکربندی HA، می‌توان ماشین‌های مجازی را در صورت بروز مشکلات به‌طور خودکار به ESXi Hosts دیگر منتقل کرد. این ویژگی به افزایش دسترس‌پذیری و کاهش زمان قطعی کمک می‌کند و در محیط‌های کاری حساس و بحرانی بسیار مفید است.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”8. امنیت در vSphere”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مدیریت دسترسی کاربران با Role-Based Access Control (RBAC)”]Role-Based Access Control (RBAC) یکی از روش‌های اساسی برای مدیریت دسترسی در vSphere است که به‌طور خاص برای تعریف و تخصیص سطوح مختلف دسترسی به کاربران و گروه‌ها طراحی شده است. این ویژگی به مدیران سیستم امکان می‌دهد تا دسترسی‌های مختلف به منابع مختلف سیستم را بر اساس نقش (Role) هر کاربر تعیین کنند. RBAC به مدیران کمک می‌کند تا منابع را به‌طور امن‌تری مدیریت کنند و فقط دسترسی‌های ضروری را به کاربران ارائه دهند.

مفاهیم اصلی در RBAC

1. نقش‌ها (Roles):
   • نقش‌ها تعیین‌کننده دسترسی‌های مختلف به منابع هستند. هر نقش در vSphere مجموعه‌ای از privileges (مجوزها) را شامل می‌شود که دسترسی به منابع مختلف را ممکن می‌سازد.
   • به عنوان مثال، نقش Administrator به کاربر اجازه می‌دهد تا تمام فعالیت‌های مدیریتی را انجام دهد، در حالی که نقش Read-Only تنها به مشاهده اطلاعات بدون امکان ویرایش داده‌ها محدود می‌شود.
2. مجازات‌ها (Privileges):
   • Privileges مجوزهایی هستند که به کاربران اجازه انجام فعالیت‌های خاصی را می‌دهند. این مجوزها می‌توانند شامل مواردی مانند دسترسی به منابع، مدیریت ماشین‌های مجازی، یا پیکربندی شبکه باشند.
   • هر نقش از مجموعه‌ای از این مجوزها تشکیل می‌شود و دسترسی‌های کاربر بر اساس این مجموعه‌ها تعیین می‌شود.
3. کاربران (Users):
   • کاربران موجود در vSphere می‌توانند نقش‌هایی را که به آن‌ها اختصاص داده می‌شود، به‌طور متفاوتی دریافت کنند. نقش‌های تخصیص داده‌شده به کاربران به‌طور مستقیم بر دسترسی‌های آن‌ها تأثیر می‌گذارد.
4. گروه‌ها (Groups):
   • علاوه بر تعیین دسترسی‌ها برای هر کاربر به‌طور جداگانه، RBAC این امکان را فراهم می‌آورد که دسترسی‌ها به گروه‌های خاصی از کاربران اختصاص یابد. این رویکرد باعث ساده‌تر شدن مدیریت دسترسی‌ها در محیط‌های بزرگ می‌شود.

مراحل پیکربندی RBAC در vSphere

1. ایجاد و تخصیص نقش‌ها (Roles):
   • ابتدا باید نقش‌هایی که قرار است به کاربران تخصیص داده شوند، تعریف شوند. در vSphere، این نقش‌ها به‌طور پیش‌فرض شامل نقش‌هایی مانند Administrator، Read-Only، Power User و غیره هستند.
   • مدیر می‌تواند نقش‌های سفارشی با مجموعه خاصی از privileges برای نیازهای خاص خود ایجاد کند.
2. افزودن کاربران و گروه‌ها:
   • پس از تعریف نقش‌ها، می‌توان کاربران جدید را به vSphere اضافه کرده یا گروه‌های موجود را ایجاد کرد.
   • سپس برای هر کاربر یا گروه، نقش‌های خاصی تخصیص داده می‌شود. به عنوان مثال، گروه IT-Admins می‌تواند نقش Administrator را دریافت کند، در حالی که گروه Support ممکن است فقط نقش Read-Only را دریافت کند.
3. تخصیص دسترسی به منابع خاص:
   • دسترسی به منابع خاص در vSphere می‌تواند به‌صورت مستقیم به کاربران یا گروه‌ها تخصیص یابد. به‌عنوان‌مثال، ممکن است یک کاربر تنها اجازه دسترسی به Datastore خاصی را داشته باشد.
   • این قابلیت به مدیران این امکان را می‌دهد که دسترسی‌ها را بر اساس نیازهای کسب‌وکار و سطح حساسیت منابع تنظیم کنند.
4. مدیریت و نظارت بر دسترسی‌ها:
   • بعد از تخصیص نقش‌ها و دسترسی‌ها، مدیران باید به‌طور مداوم نظارت بر دسترسی‌ها داشته باشند تا از انطباق با سیاست‌های امنیتی اطمینان حاصل کنند.
   • vSphere امکان بررسی و گزارش‌گیری از فعالیت‌های کاربران را نیز فراهم می‌آورد که به شناسایی مشکلات یا دسترسی‌های غیرمجاز کمک می‌کند.

مزایای استفاده از RBAC در vSphere

1. امنیت بیشتر:
   • استفاده از RBAC به این معنی است که دسترسی‌ها فقط بر اساس نیاز کاربران به منابع خاص تخصیص داده می‌شود. این رویکرد باعث کاهش خطرات ناشی از دسترسی‌های غیرمجاز یا اشتباه می‌شود.
2. مدیریت ساده‌تر دسترسی‌ها:
   • با استفاده از نقش‌ها و گروه‌ها، مدیران سیستم می‌توانند دسترسی‌ها را به‌طور متمرکز مدیریت کنند. این امر به ویژه در محیط‌های بزرگ و پیچیده که تعداد زیادی کاربر و منابع مختلف وجود دارد، بسیار مفید است.
3. انطباق با قوانین و مقررات:
   • در بسیاری از سازمان‌ها، پیروی از سیاست‌های امنیتی و استانداردهای مقرراتی برای حفظ امنیت داده‌ها و منابع ضروری است. با استفاده از RBAC، مدیران می‌توانند اطمینان حاصل کنند که فقط افراد مجاز به منابع حساس دسترسی دارند.
4. انعطاف‌پذیری و قابلیت سفارشی‌سازی:
   • در vSphere می‌توان نقش‌ها را به‌طور سفارشی ایجاد کرد و بر اساس نیازهای خاص هر سازمان، دسترسی‌ها را تنظیم کرد. این امر به vSphere انعطاف‌پذیری بیشتری در پیاده‌سازی سیاست‌های امنیتی می‌دهد.

چالش‌های استفاده از RBAC

1. پیچیدگی در تنظیمات اولیه:
   • تعریف نقش‌ها و تخصیص دسترسی‌ها در ابتدا ممکن است کمی پیچیده به نظر برسد، به ویژه در محیط‌های بزرگ که تعداد زیادی کاربر و نقش وجود دارد.
2. مدیریت پیچیده در محیط‌های بزرگ:
   • در محیط‌های بسیار بزرگ که تعداد زیادی کاربر و منابع وجود دارند، نظارت و مدیریت دقیق دسترسی‌ها ممکن است چالش‌برانگیز باشد و نیاز به ابزارهای مدیریت پیشرفته‌تر باشد.
3. نیاز به آموزش کاربران:
   • برای بهره‌برداری مؤثر از RBAC، ممکن است نیاز به آموزش کاربران و مدیران باشد تا به‌طور مؤثر نقش‌ها و دسترسی‌ها را مدیریت کنند.

جمع‌بندی

Role-Based Access Control (RBAC) در vSphere یک روش مؤثر برای مدیریت دسترسی کاربران به منابع مختلف است. با استفاده از این قابلیت، مدیران می‌توانند دسترسی‌ها را به‌طور دقیق و بر اساس نیاز تخصیص دهند، که این امر باعث امنیت بیشتر و مدیریت ساده‌تر دسترسی‌ها می‌شود. در محیط‌های پیچیده و بزرگ، RBAC می‌تواند به کاهش ریسک‌ها و انطباق بهتر با سیاست‌های امنیتی کمک کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”پیکربندی گواهی‌نامه‌ها و امنیت شبکه.”] 

پیکربندی گواهی‌نامه‌ها و امنیت شبکه در vSphere از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا این فرآیندها به محافظت از داده‌ها و ارتباطات در محیط‌های مجازی کمک می‌کنند. در واقع، گواهی‌نامه‌ها (Certificates) ابزارهای کلیدی برای تضمین امنیت شبکه در محیط‌های vSphere هستند. این گواهی‌نامه‌ها در تمام ارتباطات بین اجزای مختلف vSphere مانند ESXi Hosts، vCenter Server و دیگر بخش‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند تا از رمزگذاری و احراز هویت مطمئن اطمینان حاصل شود.

گواهی‌نامه‌ها در vSphere

1. تعریف گواهی‌نامه‌ها:
   • گواهی‌نامه‌ها برای احراز هویت و رمزگذاری در vSphere استفاده می‌شوند. گواهی‌نامه‌های معتبر تضمین می‌کنند که vCenter Server و ESXi Hosts ارتباطات خود را به‌طور امن برقرار کنند و در برابر حملات Man-in-the-Middle محافظت شوند.
2. نقش گواهی‌نامه‌ها در امنیت:
   • در vSphere، گواهی‌نامه‌ها برای شناسایی و تأیید هویت دستگاه‌ها و کاربران مورد استفاده قرار می‌گیرند. گواهی‌نامه‌ها از SSL/TLS برای رمزگذاری ارتباطات و محافظت از داده‌ها در مسیر انتقال استفاده می‌کنند.
3. ایجاد گواهی‌نامه‌های داخلی یا خارجی:
   • vSphere به شما امکان می‌دهد گواهی‌نامه‌های دستگاه‌های داخلی (که توسط vCenter Server تولید می‌شوند) یا گواهی‌نامه‌های خارجی که از یک مراکز صدور گواهی (CA) معتبر دریافت می‌کنید، استفاده کنید. معمولاً گواهی‌نامه‌های صادر شده توسط CA از سطح امنیت بالاتری برخوردارند.

پیکربندی گواهی‌نامه‌ها در vSphere

1. استفاده از گواهی‌نامه‌های خودامضاء (Self-Signed Certificates):
   • به طور پیش‌فرض، vSphere از گواهی‌نامه‌های خودامضاء برای ارتباطات داخلی استفاده می‌کند. این گواهی‌نامه‌ها می‌توانند برای تست و محیط‌های کوچک مناسب باشند، اما در محیط‌های تولیدی به دلیل سطح امنیت پایین‌تر توصیه نمی‌شوند.
2. تعویض گواهی‌نامه‌های پیش‌فرض:
   • برای افزایش امنیت، مدیران باید گواهی‌نامه‌های پیش‌فرض را با گواهی‌نامه‌های معتبر از یک مرکز صدور گواهی (CA) تعویض کنند. این کار با ایجاد یک درخواست امضای گواهی (CSR) و ارسال آن به CA معتبر انجام می‌شود.
3. **پیکربندی گواهی‌نامه‌ها در vCenter Server:
   • در vCenter Server، پیکربندی گواهی‌نامه‌ها به‌طور مستقیم از طریق vSphere Web Client یا vSphere Client انجام می‌شود. پس از دریافت گواهی‌نامه از CA، باید آن را در vCenter Server بارگذاری کرده و ارتباطات امنیتی را فعال کنید.
4. **پیکربندی گواهی‌نامه‌ها در ESXi Hosts:
   • گواهی‌نامه‌های ESXi Hosts نیز باید به‌طور جداگانه تنظیم شوند. برای این منظور، از vSphere Client یا CLI (خط فرمان) برای بارگذاری و نصب گواهی‌نامه‌های معتبر استفاده می‌شود.

امنیت شبکه در vSphere

1. رمزگذاری ارتباطات شبکه:
   • در محیط vSphere، استفاده از SSL/TLS برای رمزگذاری ارتباطات بین اجزای مختلف بسیار مهم است. این رمزگذاری اطمینان حاصل می‌کند که داده‌های حساسی که در مسیر شبکه منتقل می‌شوند، نمی‌توانند توسط مهاجمان شنود شوند.
2. پیکربندی امنیت شبکه با استفاده از VLANs:
   • استفاده از VLANs در vSphere به مدیران این امکان را می‌دهد که شبکه‌ها را بر اساس نیازهای امنیتی و عملکردی تفکیک کنند. با این کار، می‌توان ارتباطات بین ماشین‌های مجازی و منابع مختلف را کنترل کرد و از دسترسی غیرمجاز جلوگیری نمود.
3. ایجاد قوانین فایروال:
   • vSphere از فایروال‌ها برای محافظت از محیط‌های مجازی استفاده می‌کند. مدیران می‌توانند قوانین فایروال را برای محدود کردن دسترسی به ESXi Hosts و vCenter Server تنظیم کنند.
4. استفاده از vSphere Distributed Switch برای امنیت شبکه:
   • با استفاده از vSphere Distributed Switch، می‌توان امنیت شبکه را در سطح گسترده‌تری از جمله VLANs، Traffic Shaping و Monitoring بهبود داد. این سوییچ‌ها به مدیران این امکان را می‌دهند که از ابزارهای پیشرفته برای مدیریت ترافیک شبکه استفاده کنند.
5. **پیکربندی شبکه امن با استفاده از Port Security:
   • پیکربندی Port Security به این معنی است که فقط دستگاه‌های خاصی اجازه اتصال به شبکه را دارند. این ویژگی می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی به امنیت شبکه در vSphere کمک کند.

چالش‌ها و نکات مهم

1. مدیریت گواهی‌نامه‌ها:
   • مدیریت گواهی‌نامه‌ها می‌تواند چالش‌برانگیز باشد، به‌ویژه در محیط‌های بزرگ که نیاز به تعویض گواهی‌نامه‌ها به‌طور منظم وجود دارد. استفاده از ابزارهایی مانند vSphere Lifecycle Manager می‌تواند این فرآیند را ساده‌تر کند.
2. هزینه‌های مربوط به گواهی‌نامه‌های خارجی:
   • گواهی‌نامه‌های معتبر از CA به‌طور معمول هزینه‌هایی دارند. بنابراین، ممکن است سازمان‌ها نیاز به برنامه‌ریزی مالی برای خرید این گواهی‌نامه‌ها داشته باشند.
3. آموزش کارکنان و آگاهی امنیتی:
   • برای بهره‌برداری از امنیت شبکه و گواهی‌نامه‌ها، ضروری است که کارکنان فنی و امنیتی آگاهی‌های لازم را داشته باشند و به‌طور منظم در مورد تهدیدات جدید آموزش ببینند.

جمع‌بندی

پیکربندی گواهی‌نامه‌ها و امنیت شبکه در vSphere نقش کلیدی در ایجاد یک محیط امن و محافظت از داده‌ها دارند. استفاده از گواهی‌نامه‌های معتبر، رمزگذاری ارتباطات، و پیکربندی مناسب شبکه باعث کاهش خطرات امنیتی و بهبود امنیت محیط مجازی می‌شود. همچنین، با پیکربندی مناسب امنیت شبکه می‌توان از حملات احتمالی و دسترسی‌های غیرمجاز جلوگیری کرد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مانیتورینگ و گزارش‌دهی امنیتی”]مانیتورینگ و گزارش‌دهی امنیتی در vSphere ابزارهای کلیدی برای شناسایی تهدیدات امنیتی و ارزیابی وضعیت امنیتی محیط مجازی هستند. این فرایندها به مدیران سیستم این امکان را می‌دهند که به‌طور مداوم وضعیت منابع خود را نظارت کرده و اقدامات لازم را برای مقابله با هرگونه تهدید احتمالی انجام دهند.

مانیتورینگ امنیتی در vSphere

1. نظارت بر منابع و فعالیت‌ها:
   • vSphere ابزارهایی برای مانیتورینگ و پیگیری فعالیت‌های مختلف مانند ورود و خروج کاربران، دسترسی‌ها، تغییرات در ماشین‌های مجازی، و ترافیک شبکه ارائه می‌دهد. این اطلاعات برای شناسایی و شفاف‌سازی هرگونه رفتار مشکوک یا غیرمجاز ضروری هستند.
2. استفاده از vSphere Client برای مانیتورینگ:
   • vSphere Client ابزار اصلی برای مشاهده و تجزیه‌وتحلیل وضعیت سیستم‌ها، ماشین‌های مجازی، و منابع سخت‌افزاری در محیط vSphere است. این ابزار به مدیران این امکان را می‌دهد تا گزارش‌های بلادرنگ از وضعیت منابع و پیکربندی امنیتی سیستم دریافت کنند.
3. استفاده از vSphere Log Insight برای مانیتورینگ:
   • vSphere Log Insight یکی از ابزارهای پیشرفته برای جمع‌آوری، تجزیه‌وتحلیل، و مانیتورینگ گزارش‌های سیستم در محیط vSphere است. این ابزار به مدیران این امکان را می‌دهد که گزارش‌های جامع و دقیق از رویدادها، تهدیدات، و مشکلات امنیتی دریافت کنند.
4. **فعال‌سازی مانیتورینگ امنیتی در vCenter Server:
   • در vCenter Server، می‌توان مانیتورینگ امنیتی را به‌طور پیشرفته‌ای پیکربندی کرد تا تمامی فعالیت‌های مشکوک یا غیرمجاز شناسایی شود. این ویژگی شامل نظارت بر دستگاه‌های ESXi و فعالیت‌های کاربران است.

گزارش‌دهی امنیتی در vSphere

1. گزارش‌های امنیتی برای تشخیص تهدیدات:
   • گزارش‌دهی امنیتی در vSphere به مدیران این امکان را می‌دهد که فعالیت‌های مشکوک، مانند تلاش‌های مکرر برای دسترسی به سیستم، تغییرات غیرمجاز در تنظیمات و منابع، و دیگر تهدیدات امنیتی را شناسایی کنند. این گزارش‌ها می‌توانند به‌صورت خودکار یا دستی تولید شوند.
2. **گزارش‌دهی با استفاده از vSphere Log Insight:
   • vSphere Log Insight ابزار قوی‌ای برای تولید و ذخیره گزارش‌های امنیتی است. این ابزار اطلاعات مربوط به رویدادهای امنیتی را جمع‌آوری کرده و آن‌ها را در قالب گزارش‌هایی قابل‌فهم و کاربردی ارائه می‌دهد.
3. گزارش‌دهی از طریق vCenter Server:
   • vCenter Server امکان گزارش‌دهی دقیق از وضعیت امنیتی محیط را فراهم می‌آورد. این ابزار می‌تواند گزارش‌های مربوط به ورود و خروج کاربران، تغییرات در پیکربندی امنیتی، و فعالیت‌های دیگر را به مدیران ارائه دهد.
4. گزارش‌های دوره‌ای و اتوماتیک:
   • در vSphere می‌توان گزارش‌هایی را به‌صورت دوره‌ای و اتوماتیک تنظیم کرد. این گزارش‌ها می‌توانند شامل جزئیات فعالیت‌های کاربران، وضعیت سیستم‌ها، و تهدیدات امنیتی باشند و برای تجزیه‌وتحلیل بیشتر به مدیران ارسال شوند.

ابزارهای تحلیلی برای ارزیابی امنیت

1. **تحلیل روند تهدیدات امنیتی با vSphere Log Insight:
   • با استفاده از vSphere Log Insight، مدیران می‌توانند روندهای امنیتی را تحلیل کنند و تهدیدات بالقوه را پیش‌بینی کنند. این ابزار قابلیت تجزیه‌وتحلیل داده‌ها را به‌صورت عمیق‌تری فراهم کرده و به مدیران کمک می‌کند تا اقدامات پیشگیرانه انجام دهند.
2. مدیریت رویدادهای امنیتی با vCenter Server:
   • vCenter Server با ارائه ابزارهایی مانند vSphere Client به مدیران این امکان را می‌دهد که رویدادهای امنیتی را به‌طور مداوم پیگیری کرده و از وقوع حملات جلوگیری کنند. این ابزار به‌طور خاص برای شناسایی تغییرات غیرمجاز و رفتارهای مشکوک طراحی شده است.
3. **تحلیل رفتارهای غیرعادی با استفاده از vSphere Performance Charts:
   • vSphere Performance Charts به مدیران این امکان را می‌دهد که رفتارهای غیرعادی در استفاده از منابع مانند CPU، RAM و شبکه را شناسایی کنند. این می‌تواند به شناسایی حملات Denial-of-Service یا دیگر تهدیدات منجر شود.

چالش‌ها و نکات مهم در مانیتورینگ و گزارش‌دهی امنیتی

1. مدیریت حجم بالای داده‌ها:
   • در محیط‌های بزرگ، حجم داده‌های تولید شده توسط ابزارهای مانیتورینگ و گزارش‌دهی می‌تواند زیاد باشد. این امر نیازمند ابزارهای تحلیلی پیشرفته برای مدیریت و فیلتر کردن اطلاعات بی‌اهمیت است.
2. همگام‌سازی گزارش‌ها و رویدادها:
   • همگام‌سازی گزارش‌ها و رویدادها از منابع مختلف و vSphere Hosts و vCenter Server ممکن است چالش‌برانگیز باشد. برای مدیریت بهتر، استفاده از ابزارهای یکپارچه برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها پیشنهاد می‌شود.
3. پیکربندی دقیق ابزارهای امنیتی:
   • برای به‌دست آوردن گزارش‌های دقیق و معتبر، باید ابزارهای امنیتی به‌طور دقیق پیکربندی شوند. این پیکربندی شامل انتخاب فیلترها، تنظیمات گزارش‌دهی و سطح هشدارها می‌شود.

جمع‌بندی

مانیتورینگ و گزارش‌دهی امنیتی در vSphere بخش‌های حیاتی از فرآیند مدیریت امنیت در محیط‌های مجازی هستند. با استفاده از ابزارهایی مانند vSphere Client، vSphere Log Insight و vCenter Server، مدیران می‌توانند تهدیدات امنیتی را شناسایی کرده، روندهای غیرعادی را پیگیری کنند و گزارش‌های دقیق و قابل‌اتکایی تولید کنند. این اقدامات نه‌تنها به شفافیت وضعیت امنیتی کمک می‌کنند، بلکه موجب شناسایی سریع‌تر تهدیدات و بهبود فرآیندهای پیشگیرانه می‌شوند.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”9. مانیتورینگ و مدیریت محیط”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مانیتورینگ وضعیت منابع و ماشین‌های مجازی.”]

[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”استفاده از vSphere Performance Charts.”]vSphere Performance Charts یکی از ابزارهای پیشرفته در VMware vSphere است که به مدیران سیستم این امکان را می‌دهد تا عملکرد محیط‌های مجازی و منابع سخت‌افزاری را به‌طور دقیق و گرافیکی مانیتور کنند. این ابزار یکی از مهم‌ترین اجزای vSphere Client است که برای شناسایی و تحلیل عملکرد منابع از جمله CPU، RAM، ذخیره‌سازی، و شبکه استفاده می‌شود.

ویژگی‌های کلیدی vSphere Performance Charts

1. نمایش گرافیکی داده‌ها:
   • vSphere Performance Charts اطلاعات مربوط به عملکرد ماشین‌های مجازی، ESXi Hosts، و منابع مختلف را به‌صورت گرافیکی و بصری نمایش می‌دهد. این نمودارها می‌توانند شامل استفاده از CPU، مصرف RAM، عملکرد ذخیره‌سازی، و فعالیت شبکه باشند. با استفاده از این نمودارها، مدیران سیستم می‌توانند به‌طور لحظه‌ای وضعیت منابع را بررسی کنند.
2. جمع‌آوری داده‌های تاریخی:
   • این ابزار داده‌های عملکردی را در طول زمان جمع‌آوری می‌کند، که این امر امکان تجزیه‌وتحلیل روند عملکرد را فراهم می‌آورد. با مشاهده نمودارهای تاریخی، می‌توان تغییرات در عملکرد منابع را شناسایی کرده و از مشکلات پنهانی که ممکن است به بحران تبدیل شوند، آگاه شد.
3. دقت بالا در شناسایی مشکلات:
   • استفاده از vSphere Performance Charts امکان شناسایی دقیق مشکلات سیستم را فراهم می‌کند. به‌طور مثال، اگر یک ماشین مجازی به طور غیرمعمولی از منابع استفاده کند یا ESXi Host با مشکلات عملکردی روبه‌رو باشد، این ابزار به‌طور واضح این مشکلات را نمایش می‌دهد.
4. سفارشی‌سازی نمودارها:
   • یکی از ویژگی‌های جذاب vSphere Performance Charts این است که کاربران می‌توانند نمودارها را بر اساس نیازهای خاص خود سفارشی کنند. این امکان به مدیران این اجازه را می‌دهد که تمرکز خود را بر روی منابع خاصی مانند CPU، RAM، یا Storage قرار دهند.

نحوه استفاده از vSphere Performance Charts

1. ورود به vSphere Client:
   • برای شروع استفاده از vSphere Performance Charts، ابتدا باید وارد vSphere Client شوید و به ماشین‌های مجازی یا ESXi Host مورد نظر دسترسی پیدا کنید.
2. انتخاب منبع مورد نظر:
   • پس از ورود به vSphere Client، باید ESXi Host یا ماشین مجازی مورد نظر را انتخاب کرده و به قسمت Monitor بروید. در این بخش، گزینه Performance را انتخاب کنید.
3. تنظیم نمودارها:
   • در این مرحله، نمودارهای مختلف مربوط به منابع سخت‌افزاری و نرم‌افزاری به نمایش درمی‌آید. مدیران می‌توانند نمودارهای مربوط به CPU، RAM، شبکه، ذخیره‌سازی و سایر منابع را مشاهده کنند. همچنین، امکان تغییر بازه زمانی برای مشاهده عملکرد در یک دوره خاص (مثلاً یک ساعت گذشته، روز گذشته یا هفته گذشته) وجود دارد.
4. تحلیل داده‌ها:
   • پس از مشاهده نمودارها، مدیران می‌توانند به‌راحتی مشکلات احتمالی را شناسایی کنند. به‌عنوان مثال، اگر استفاده از CPU یا RAM به‌طور غیرعادی بالا باشد، ممکن است نشانه‌ای از مشکل در ماشین‌های مجازی یا ESXi Host باشد.

مزایای استفاده از vSphere Performance Charts

1. افزایش کارایی و بهره‌وری:
   • با نظارت مستمر بر عملکرد منابع، می‌توان به‌سرعت مشکلات را شناسایی و برای رفع آن‌ها اقدامات لازم را انجام داد. این کار باعث افزایش کارایی و بهره‌وری محیط‌های مجازی می‌شود.
2. پیشگیری از بحران‌ها:
   • یکی از مزایای مهم vSphere Performance Charts این است که می‌تواند مشکلات را قبل از اینکه به بحران‌های جدی تبدیل شوند، شناسایی کند. این ویژگی به مدیران کمک می‌کند تا پیش از بروز اختلالات بزرگ، منابع را به‌طور مناسب مدیریت کنند.
3. بهینه‌سازی استفاده از منابع:
   • با مشاهده و تحلیل نمودارهای vSphere Performance Charts، می‌توان منابع را بهینه کرد و از Overcommitment (تخصیص بیش از حد منابع) جلوگیری کرد. این ابزار به مدیران این امکان را می‌دهد که با مشاهده روندهای مصرفی، تصمیمات بهتری برای تخصیص منابع بگیرند.
4. قابلیت گزارش‌دهی پیشرفته:
   • vSphere Performance Charts همچنین امکان تولید گزارش‌های پیشرفته از وضعیت منابع را فراهم می‌کند. این گزارش‌ها می‌توانند به‌عنوان ابزاری برای تصمیم‌گیری و تجزیه‌وتحلیل در جلسات مدیریتی استفاده شوند.

چالش‌ها و نکات در استفاده از vSphere Performance Charts

1. نیاز به تنظیمات دقیق:
   • برای استفاده مؤثر از vSphere Performance Charts، مدیران باید نمودارها را به‌دقت تنظیم کنند تا فقط داده‌های مورد نیاز نمایش داده شوند. تنظیمات اشتباه می‌تواند باعث شود که نمودارها شلوغ و اطلاعات اضافی نمایش داده شوند.
2. حجم بالای داده‌ها:
   • در محیط‌های بزرگ و پیچیده، حجم داده‌های عملکردی که توسط vSphere Performance Charts تولید می‌شود، می‌تواند بسیار زیاد باشد. بنابراین، نیاز به مدیریت صحیح داده‌ها و انتخاب نمودارهای مورد نظر برای تحلیل دقیق‌تر وجود دارد.
3. آگاهی از ظرفیت سیستم:
   • همیشه باید به این نکته توجه داشت که vSphere Performance Charts نیاز به منابع پردازشی برای نمایش و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها دارد. در صورتی که خود vCenter Server یا ESXi Hosts با مشکلات عملکردی مواجه باشند، استفاده از این ابزار می‌تواند خود باعث بار اضافی روی سیستم شود.

جمع‌بندی

vSphere Performance Charts ابزاری قدرتمند برای نظارت بر عملکرد منابع و ماشین‌های مجازی در VMware vSphere است. با استفاده از این ابزار، مدیران می‌توانند مشکلات عملکردی را شناسایی و از بروز بحران‌ها جلوگیری کنند. این ابزار به‌ویژه برای محیط‌های پیچیده و بزرگ که نیاز به مانیتورینگ دقیق دارند، بسیار مفید است و به بهینه‌سازی استفاده از منابع کمک شایانی می‌کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مدیریت لاگ‌ها با vSphere Log Insight.”] 

vSphere Log Insight یکی از ابزارهای قدرتمند و ضروری برای نظارت، تجزیه‌وتحلیل و مدیریت لاگ‌ها در محیط‌های مجازی VMware vSphere است. این ابزار به مدیران سیستم این امکان را می‌دهد تا به‌طور مؤثر لاگ‌های تولید شده توسط ESXi Hosts، vCenter Server و دیگر اجزای vSphere را جمع‌آوری، تجزیه‌وتحلیل و مدیریت کنند. با استفاده از vSphere Log Insight، می‌توان مشکلات عملکردی، امنیتی و دیگر اختلالات سیستمی را به‌سرعت شناسایی کرده و برای رفع آن‌ها اقدامات لازم را انجام داد.

ویژگی‌های کلیدی vSphere Log Insight

1. جمع‌آوری و تجزیه‌وتحلیل لاگ‌ها:
   • vSphere Log Insight قادر است لاگ‌های تولید شده توسط ESXi Hosts، vCenter Server، ماشین‌های مجازی و دیگر اجزای vSphere را جمع‌آوری کرده و آن‌ها را به‌طور متمرکز تجزیه‌وتحلیل کند. این کار به مدیران کمک می‌کند تا به‌سرعت اطلاعات مربوط به عملکرد، خطاها، و هشدارها را به‌دست آورده و از وقوع مشکلات جلوگیری کنند.
2. پشتیبانی از انواع مختلف لاگ‌ها:
   • این ابزار از انواع مختلف لاگ‌ها از جمله سیستم، کاربرد، امنیت، و شبکه پشتیبانی می‌کند و به‌راحتی می‌تواند لاگ‌های مورد نظر را فیلتر کرده و نمایش دهد.
3. تحلیل داده‌های لاگ به‌صورت گرافیکی:
   • vSphere Log Insight دارای رابط کاربری گرافیکی است که به مدیران این امکان را می‌دهد که داده‌های لاگ را به‌صورت بصری مشاهده کنند. نمودارها، گراف‌ها و داشبوردها می‌توانند الگوهای تکراری و مشکلات احتمالی را به‌سرعت شناسایی کنند.
4. تشخیص خودکار خطاها و هشدارها:
   • این ابزار قادر است به‌طور خودکار خطاها و هشدارها را شناسایی کرده و به مدیران اطلاع دهد. همچنین می‌تواند پیشنهادات و راه‌حل‌هایی برای رفع این مشکلات ارائه دهد.

نحوه استفاده از vSphere Log Insight

1. نصب و پیکربندی vSphere Log Insight:
   • ابتدا باید vSphere Log Insight را بر روی یک سرور نصب کرده و آن را به محیط vSphere خود متصل کنید. این کار شامل پیکربندی Data Sources (مانند ESXi Hosts و vCenter Server) برای ارسال لاگ‌ها به Log Insight می‌شود.
2. جمع‌آوری لاگ‌ها:
   • پس از نصب، باید اطمینان حاصل کنید که لاگ‌ها از منابع مختلف به vSphere Log Insight ارسال می‌شوند. این ابزار قادر است لاگ‌ها را از ESXi Hosts، vCenter Server و دیگر اجزای vSphere جمع‌آوری کرده و آن‌ها را در یک مکان متمرکز ذخیره کند.
3. تجزیه‌وتحلیل لاگ‌ها:
   • پس از جمع‌آوری لاگ‌ها، می‌توانید از قابلیت‌های تجزیه‌وتحلیل vSphere Log Insight برای بررسی و تحلیل اطلاعات استفاده کنید. این ابزار به شما این امکان را می‌دهد که داده‌ها را فیلتر کرده، جستجو کنید و نتایج را بر اساس نیازهای خاص خود مرتب کنید.
4. ایجاد هشدارها و گزارش‌ها:
   • شما می‌توانید از vSphere Log Insight برای تنظیم هشدارها و گزارش‌های خودکار استفاده کنید. این هشدارها می‌توانند به شما اطلاع دهند که یک مشکل خاص در سیستم رخ داده است یا زمانی که الگوهای نگران‌کننده‌ای در لاگ‌ها مشاهده می‌شود.
5. نمایش گرافیکی نتایج:
   • vSphere Log Insight امکاناتی برای نمایش گرافیکی داده‌های لاگ ارائه می‌دهد. با استفاده از داشبوردهای گرافیکی و نمودارها، می‌توانید وضعیت کلی سیستم و مشکلات احتمالی را به‌راحتی مشاهده کنید.

مزایای استفاده از vSphere Log Insight

1. مانیتورینگ متمرکز و جامع:
   • با استفاده از vSphere Log Insight، تمامی لاگ‌ها از منابع مختلف در یک مکان متمرکز جمع‌آوری می‌شوند. این امر به مدیران این امکان را می‌دهد که از وضعیت کلی سیستم به‌صورت جامع آگاه شوند و مشکلات را به‌سرعت شناسایی کنند.
2. کاهش زمان تشخیص مشکلات:
   • vSphere Log Insight با تجزیه‌وتحلیل خودکار لاگ‌ها، زمان تشخیص مشکلات را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد. این ابزار می‌تواند الگوهای تکراری و مشکلات موجود در سیستم را شناسایی کرده و به مدیران اطلاع دهد.
3. افزایش امنیت محیط‌های مجازی:
   • با استفاده از vSphere Log Insight می‌توان به‌طور دقیق‌تر فعالیت‌های مشکوک و مشکلات امنیتی را شناسایی کرد. این ابزار به مدیران کمک می‌کند تا امنیت سیستم را با نظارت بر لاگ‌ها تقویت کنند و از حملات احتمالی جلوگیری کنند.
4. پشتیبانی از تجزیه‌وتحلیل پیشرفته:
   • vSphere Log Insight از تکنیک‌های تجزیه‌وتحلیل پیشرفته مانند Machine Learning و Pattern Recognition برای شناسایی مشکلات پیچیده و هشدارهای غیرمعمول استفاده می‌کند.

چالش‌ها و نکات در استفاده از vSphere Log Insight

1. نیاز به پیکربندی دقیق:
   • یکی از چالش‌های استفاده از vSphere Log Insight، پیکربندی دقیق Data Sources برای ارسال لاگ‌ها است. عدم پیکربندی صحیح می‌تواند منجر به از دست رفتن اطلاعات مهم یا عدم جمع‌آوری داده‌ها شود.
2. حجم بالای داده‌ها:
   • در محیط‌های بزرگ، حجم داده‌های لاگ ممکن است بسیار زیاد باشد. بنابراین، مدیریت و تجزیه‌وتحلیل این داده‌ها ممکن است زمان‌بر و پیچیده باشد.
3. نیاز به منابع سخت‌افزاری اضافی:
   • برای استفاده مؤثر از vSphere Log Insight، ممکن است نیاز به منابع سخت‌افزاری اضافی باشد. این می‌تواند شامل فضای ذخیره‌سازی برای نگهداری لاگ‌ها و منابع پردازشی برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها باشد.

جمع‌بندی

vSphere Log Insight یک ابزار بسیار مفید برای جمع‌آوری، تجزیه‌وتحلیل و مدیریت لاگ‌ها در محیط‌های VMware vSphere است. با استفاده از این ابزار، مدیران می‌توانند مشکلات سیستم را به‌سرعت شناسایی کرده و از بروز بحران‌ها جلوگیری کنند. همچنین، با قابلیت‌های پیشرفته تجزیه‌وتحلیل و گزارش‌دهی، امنیت و عملکرد سیستم بهبود یافته و زمان پاسخ‌دهی به مشکلات کاهش می‌یابد.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”10. پشتیبان‌گیری و بازیابی در vSphere”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”ایجاد و مدیریت Backup Policies.”] 

پشتیبان‌گیری (Backup) یکی از ارکان حیاتی مدیریت محیط‌های مجازی در VMware vSphere است. با ایجاد و مدیریت Backup Policies مناسب، می‌توان از داده‌های حیاتی، ماشین‌های مجازی و تنظیمات کلیدی در برابر از دست رفتن، خرابی یا حملات امنیتی محافظت کرد. استفاده از یک سیاست پشتیبان‌گیری مؤثر به سازمان‌ها کمک می‌کند تا بازیابی سریع از مشکلات و بحران‌ها را تضمین کنند و زمان‌های خرابی را به حداقل برسانند.

مفاهیم اصلی Backup Policies

1. تعریف سیاست‌های پشتیبان‌گیری:
   • Backup Policy مجموعه‌ای از قواعد و تنظیمات است که به طور مشخص تعیین می‌کند که کدام داده‌ها باید پشتیبان‌گیری شوند، فرکانس انجام پشتیبان‌گیری چقدر باشد و اطلاعات پشتیبان در کجا ذخیره شوند. ایجاد یک سیاست پشتیبان‌گیری جامع از تمامی ماشین‌های مجازی، اطلاعات سیستم و تنظیمات بحرانی به مدیران کمک می‌کند تا از بروز مشکلات پیش‌بینی نشده جلوگیری کنند.
2. انواع پشتیبان‌گیری:
   • Full Backup: پشتیبان‌گیری از تمام داده‌های ماشین مجازی.
   • Incremental Backup: پشتیبان‌گیری تنها از تغییرات ایجاد شده پس از آخرین پشتیبان‌گیری.
   • Differential Backup: پشتیبان‌گیری از تغییرات ایجاد شده از آخرین پشتیبان‌گیری کامل.
3. استراتژی‌های نگهداری Backup:
   • تعیین زمان نگهداری پشتیبان‌ها و ایجاد سیاست‌های مبتنی بر نیازهای تجاری.
   • استفاده از روش‌های Retention Policy برای حذف خودکار پشتیبان‌های قدیمی که دیگر نیازی به آن‌ها نیست.

مراحل ایجاد Backup Policies در VMware vSphere

1. انتخاب ابزار پشتیبان‌گیری:
   • برای ایجاد یک سیاست پشتیبان‌گیری مؤثر در محیط VMware vSphere، ابتدا باید یک ابزار مناسب پشتیبان‌گیری انتخاب کنید. برخی از ابزارهای مشهور عبارتند از:
     • VMware Data Protection (VDP)
     • Veeam Backup & Replication
     • Commvault
     • Nakivo
2. شناسایی داده‌های ضروری:
   • قبل از ایجاد سیاست‌های پشتیبان‌گیری، شناسایی داده‌های حیاتی و بحرانی که باید پشتیبان‌گیری شوند ضروری است. این داده‌ها معمولاً شامل ماشین‌های مجازی، فایل‌های پیکربندی سیستم، و اطلاعات ذخیره‌سازی هستند.
3. تعریف فرکانس پشتیبان‌گیری:
   • بسته به نیازهای سازمان، فرکانس پشتیبان‌گیری می‌تواند از روزانه، هفتگی یا ماهانه متفاوت باشد. برای ماشین‌های مجازی حیاتی، ممکن است نیاز به پشتیبان‌گیری هر ساعت یا هر روز باشد.
4. تنظیم مکان ذخیره‌سازی پشتیبان‌ها:
   • مکان‌های ذخیره‌سازی پشتیبان‌ها باید به گونه‌ای انتخاب شوند که از اطلاعات در برابر خرابی‌های سخت‌افزاری یا از دست دادن داده‌ها محافظت کنند. این مکان‌ها می‌توانند شامل استفاده از NAS، SAN، فضای ذخیره‌سازی ابری یا دستگاه‌های ذخیره‌سازی فیزیکی باشند.
5. پیکربندی گزینه‌های فشرده‌سازی و رمزگذاری:
   • برای کاهش حجم پشتیبان‌ها و جلوگیری از سرقت داده‌ها، پیکربندی گزینه‌های فشرده‌سازی و رمزگذاری ضروری است. فشرده‌سازی می‌تواند فضای ذخیره‌سازی را بهینه کند و رمزگذاری از داده‌ها در هنگام انتقال و ذخیره‌سازی محافظت می‌کند.

مدیریت Backup Policies

1. بررسی و نظارت بر وضعیت پشتیبان‌ها:
   • استفاده از ابزارهای نظارتی برای بررسی وضعیت پشتیبان‌ها بسیار مهم است. اطمینان حاصل کنید که تمام پشتیبان‌ها به‌طور کامل و بدون خطا اجرا شده‌اند. از ابزارهایی مانند vSphere Client و vCenter Server برای نظارت بر وضعیت پشتیبان‌ها استفاده کنید.
2. آزمایش بازیابی داده‌ها:
   • برای اطمینان از کارکرد درست سیاست پشتیبان‌گیری، باید به‌طور منظم تست بازیابی داده‌ها (Restore Test) انجام دهید. این کار به شما کمک می‌کند تا اطمینان حاصل کنید که در صورت بروز حادثه، قادر به بازیابی داده‌ها و ماشین‌های مجازی هستید.
3. پیکربندی هشدارها:
   • در صورتی که مشکلی در فرآیند پشتیبان‌گیری پیش آید، باید هشدارهای مناسب تنظیم کنید تا تیم فنی به‌سرعت اقدام کنند. این هشدارها می‌توانند شامل عدم موفقیت پشتیبان‌گیری، فضای ناکافی برای ذخیره‌سازی یا نقص در فشرده‌سازی/رمزگذاری باشند.
4. مدیریت زمان نگهداری پشتیبان‌ها (Retention):
   • تعیین مدت زمانی که پشتیبان‌ها باید نگهداری شوند از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. با سیاست‌های مناسب Retention Policy، می‌توان از پر شدن فضای ذخیره‌سازی و ذخیره‌سازی بیش از حد داده‌های غیرضروری جلوگیری کرد.
5. گزارش‌دهی و مستندسازی:
   • برای پیگیری عملکرد سیاست‌های پشتیبان‌گیری، باید گزارش‌های جامع و منظم تهیه کنید. این گزارش‌ها به شما کمک می‌کنند تا میزان موفقیت، میزان فضا مصرفی و مشکلات احتمالی را شناسایی کنید.

چالش‌ها و نکات در مدیریت Backup Policies

1. محدودیت‌های ذخیره‌سازی:
   • حجم بالای داده‌ها و ماشین‌های مجازی می‌تواند چالش‌هایی در زمینه ذخیره‌سازی پشتیبان‌ها ایجاد کند. باید از منابع ذخیره‌سازی کافی برای نگهداری پشتیبان‌ها اطمینان حاصل کنید.
2. مدیریت پیچیدگی‌های پشتیبان‌گیری ماشین‌های مجازی در محیط‌های بزرگ:
   • در محیط‌های بزرگ با تعداد زیادی ماشین مجازی، مدیریت Backup Policies می‌تواند پیچیده باشد. برای این کار باید از ابزارهای مدیریتی پیشرفته و اتوماسیون استفاده کنید.
3. همگام‌سازی و مدیریت پشتیبان‌های چند‌دستگاهی:
   • ممکن است نیاز به همگام‌سازی پشتیبان‌ها بین مکان‌های مختلف ذخیره‌سازی یا بین محیط‌های مختلف (محیط‌های محلی و ابری) داشته باشید. مدیریت این پشتیبان‌ها نیاز به تنظیمات و ابزارهای پیشرفته دارد.

جمع‌بندی

ایجاد و مدیریت Backup Policies مؤثر یکی از ارکان اصلی نگهداری و محافظت از داده‌ها در محیط‌های VMware vSphere است. با پیکربندی صحیح پشتیبان‌گیری و مدیریت مناسب آن، می‌توان از داده‌های حیاتی محافظت کرد و در مواقع اضطراری بازیابی سریع داده‌ها را تضمین کرد. با نظارت مداوم، آزمایش بازیابی، و مستندسازی دقیق، می‌توان اطمینان حاصل کرد که سیاست‌های پشتیبان‌گیری به‌طور مؤثر عمل می‌کنند و از بروز مشکلات جدی جلوگیری می‌شود.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”ابزارهای پشتیبان‌گیری مانند VMware Data Protection (VDP).”] 

VMware Data Protection (VDP) یکی از ابزارهای پشتیبان‌گیری محبوب است که برای محیط‌های VMware vSphere طراحی شده است. این ابزار امکان پشتیبان‌گیری و بازیابی ماشین‌های مجازی را به‌صورت ساده و کارآمد فراهم می‌آورد. با استفاده از VDP، سازمان‌ها می‌توانند داده‌ها و ماشین‌های مجازی خود را به‌طور مؤثر محافظت کنند و بازیابی سریع در مواقع اضطراری را تضمین کنند.

ویژگی‌های VMware Data Protection (VDP)

1. پشتیبان‌گیری کامل ماشین‌های مجازی:
   • VDP قابلیت انجام پشتیبان‌گیری کامل از تمام ماشین‌های مجازی را دارد. این ابزار از Snapshot برای ذخیره وضعیت فعلی ماشین‌های مجازی استفاده می‌کند و به مدیران این امکان را می‌دهد که در صورت نیاز به سرعت به حالت قبلی بازگردند.
2. پشتیبانی از فشرده‌سازی:
   • یکی از ویژگی‌های کلیدی VDP، فشرده‌سازی پشتیبان‌ها است. با این ویژگی، فضای ذخیره‌سازی بهینه شده و حجم پشتیبان‌ها کاهش می‌یابد، به‌طوری که می‌توان پشتیبان‌های بیشتری را ذخیره کرد.
3. پشتیبانی از رمزگذاری داده‌ها:
   • برای حفظ امنیت داده‌ها، VDP از رمزگذاری پشتیبان‌ها پشتیبانی می‌کند. این امکان کمک می‌کند که اطلاعات حساس به‌طور ایمن در هنگام انتقال و ذخیره‌سازی محافظت شوند.
4. بازیابی ماشین‌های مجازی (VM Restore):
   • در صورت بروز مشکل یا خرابی در ماشین‌های مجازی، VDP امکان بازیابی کامل ماشین‌های مجازی را از پشتیبان‌ها فراهم می‌کند. این بازیابی می‌تواند در سطح فایل‌ها، اپلیکیشن‌ها یا کل ماشین مجازی انجام شود.
5. آزمایش بازیابی:
   • VDP قابلیت آزمایش بازیابی را در محیط‌های مجازی فراهم می‌آورد. این ویژگی کمک می‌کند تا پیش از وقوع بحران، اطمینان حاصل شود که فرآیند بازیابی به‌درستی عمل می‌کند.

مراحل استفاده از VMware Data Protection (VDP)

1. نصب و پیکربندی VDP:
   • ابتدا باید VDP Appliance را نصب کنید. این Appliance یک دستگاه مجازی است که به راحتی در محیط vSphere نصب می‌شود. پس از نصب، پیکربندی VDP از طریق vSphere Web Client انجام می‌شود.
2. تنظیم ذخیره‌سازی پشتیبان‌ها:
   • برای ذخیره پشتیبان‌ها، باید پایگاه داده ذخیره‌سازی (Storage Repository) را تعیین کنید. VDP از انواع ذخیره‌سازی مختلف مانند NAS، SAN و فضای ابری پشتیبانی می‌کند.
3. تعریف سیاست‌های پشتیبان‌گیری:
   • در مرحله بعد، باید سیاست‌های پشتیبان‌گیری را تعریف کنید. این سیاست‌ها شامل تنظیم زمان‌بندی پشتیبان‌گیری (روزانه، هفتگی، ماهانه) و تعیین نوع پشتیبان (Full، Incremental) هستند.
4. ایجاد و پیکربندی Jobs:
   • با استفاده از Backup Jobs می‌توانید تنظیمات پشتیبان‌گیری خود را برای ماشین‌های مجازی مختلف انجام دهید. این Jobs به‌طور خودکار اجرا می‌شوند و داده‌ها را به مکان ذخیره‌سازی مشخص شده ارسال می‌کنند.
5. نظارت بر وضعیت پشتیبان‌گیری:
   • برای اطمینان از صحت پشتیبان‌گیری، باید به‌طور مداوم وضعیت پشتیبان‌گیری‌ها را از طریق vSphere Client نظارت کنید. در صورت وجود خطا، سیستم هشدار می‌دهد و می‌توان اقدامات لازم را انجام داد.

مزایای استفاده از VMware Data Protection (VDP)

1. سهولت استفاده:
   • یکی از بزرگ‌ترین مزایای VDP، سادگی در نصب و پیکربندی آن است. این ابزار برای مدیران سیستم‌های VMware طراحی شده است و از رابط کاربری آشنا و مشابه با vSphere Client بهره می‌برد.
2. مقرون به صرفه:
   • VDP به عنوان یک ابزار پشتیبان‌گیری رایگان برای کاربران vSphere در دسترس است، بنابراین می‌تواند برای سازمان‌های کوچک و متوسط که به دنبال راه‌حل‌های کم‌هزینه هستند، گزینه‌ای عالی باشد.
3. یکپارچگی با محیط VMware:
   • VDP به‌طور کامل با محیط‌های vSphere و vCenter یکپارچه می‌شود. این یکپارچگی امکان پشتیبان‌گیری از تمام ماشین‌های مجازی موجود در محیط VMware را فراهم می‌کند.
4. گزارش‌دهی و نظارت:
   • VDP گزارش‌های جامع و دقیقی از وضعیت پشتیبان‌گیری، خطاها و عملکرد فرآیندهای پشتیبان‌گیری تولید می‌کند. این ویژگی به مدیران کمک می‌کند تا از وقوع مشکلات جلوگیری کنند.

محدودیت‌ها و چالش‌های VMware Data Protection (VDP)

1. محدودیت در مقیاس‌پذیری:
   • در محیط‌های بسیار بزرگ با تعداد زیادی ماشین مجازی، ممکن است VDP به‌طور مؤثر عمل نکند. ابزارهای دیگر مانند Veeam و Commvault برای مقیاس‌های بزرگ‌تر ممکن است گزینه‌های بهتری باشند.
2. نداشتن پشتیبانی از Backup در سطح فایل:
   • برخلاف بعضی از ابزارهای پشتیبان‌گیری دیگر، VDP به‌طور عمده به پشتیبان‌گیری در سطح ماشین مجازی می‌پردازد و از پشتیبان‌گیری در سطح فایل به‌طور کامل پشتیبانی نمی‌کند.
3. نیاز به منابع اضافی:
   • برای استفاده از VDP نیاز به منابع سخت‌افزاری اضافی در محیط vSphere دارید که ممکن است برای سازمان‌های کوچکتر چالش‌برانگیز باشد.

جمع‌بندی

VMware Data Protection (VDP) یک ابزار پشتیبان‌گیری قدرتمند و مؤثر برای محیط‌های مجازی VMware است که امکانات گسترده‌ای برای پشتیبان‌گیری و بازیابی ماشین‌های مجازی فراهم می‌آورد. این ابزار به‌ویژه برای محیط‌های vSphere که نیاز به یک راه‌حل پشتیبان‌گیری ساده و مقرون‌به‌صرفه دارند، مناسب است. با این حال، برای محیط‌های بزرگتر یا پیچیده‌تر، ممکن است نیاز به استفاده از ابزارهای پیشرفته‌تر برای مقیاس‌پذیری و مدیریت بهتر پشتیبان‌ها باشد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”بازیابی ماشین‌های مجازی و vCenter Server.”] 

بازیابی داده‌ها و سیستم‌ها یکی از بخش‌های حیاتی در هر محیط مجازی است که به مدیران اجازه می‌دهد در مواقع خرابی یا از دست دادن داده‌ها، به سرعت به حالت قبلی بازگردند. در VMware vSphere، بازیابی ماشین‌های مجازی و vCenter Server از پشتیبان‌ها و snapshotها از اهمیت بالایی برخوردار است. این فرآیند به اطمینان از دسترس‌پذیری بالا و حداقل زمان خرابی کمک می‌کند.

بازیابی ماشین‌های مجازی

1. بازیابی از Snapshot:
   • Snapshot یک نقطه بازگشتی از وضعیت یک ماشین مجازی در یک زمان خاص است. بازیابی از snapshot به مدیران این امکان را می‌دهد که ماشین مجازی را به وضعیت قبلی بازگردانند. این روش برای برگرداندن تغییرات اخیر یا حل مشکلات نرم‌افزاری بسیار مفید است.
   • برای بازیابی از Snapshot، کافی است که به vSphere Client بروید و snapshot مورد نظر را انتخاب کرده و گزینه بازیابی را اجرا کنید.
2. بازیابی از پشتیبان‌گیری:
   • در صورتی که Snapshotها به‌طور منظم ایجاد نشده باشند، یا مشکلی در Snapshotها وجود داشته باشد، بازیابی از پشتیبان‌گیری کامل ماشین‌های مجازی استفاده می‌شود.
   • در این حالت، باید از ابزار پشتیبان‌گیری مانند VMware Data Protection (VDP) یا سایر ابزارهای شخص ثالث (مثل Veeam) استفاده کرد.
   • بازیابی از پشتیبان‌ها به‌طور معمول به دو صورت انجام می‌شود: بازیابی کامل (Full Restore) یا بازیابی افزایشی (Incremental Restore).
3. بازیابی فایل‌ها یا پوشه‌ها:
   • در برخی موارد، ممکن است نیاز به بازیابی یک فایل خاص یا پوشه از داخل ماشین مجازی باشد. این کار معمولاً با استفاده از نرم‌افزارهای پشتیبان‌گیری انجام می‌شود که قابلیت بازیابی فایل‌ها در سطح ماشین مجازی را فراهم می‌آورد.
4. بازیابی به سخت‌افزار جدید:
   • اگر ماشین‌های مجازی به سخت‌افزار جدید منتقل شوند، بازیابی شامل استفاده از ابزارهای vMotion یا Storage vMotion برای انتقال ماشین‌های مجازی به میزبان جدید است. این قابلیت‌ها می‌توانند به طور زنده و بدون نیاز به خاموش کردن ماشین‌های مجازی، بازیابی انجام دهند.

بازیابی vCenter Server

vCenter Server یک نقش حیاتی در مدیریت محیط‌های مجازی VMware ایفا می‌کند. بنابراین بازیابی vCenter Server به‌ویژه در صورت وقوع خرابی یا از دست دادن اطلاعات بسیار اهمیت دارد. برای بازیابی vCenter Server از پشتیبان‌ها و بازسازی صحیح این سرویس، باید مراحل خاصی را طی کرد:

1. پشتیبان‌گیری از vCenter Server:
   • پیش از هر چیزی، برای جلوگیری از از دست رفتن تنظیمات و داده‌های حیاتی، باید پشتیبان‌گیری منظم از vCenter Server انجام شود. پشتیبان‌گیری باید شامل تمام پایگاه داده‌ها، تنظیمات و گواهی‌نامه‌های vCenter باشد.
   • این پشتیبان‌ها معمولاً شامل اطلاعات مرتبط با دستگاه‌های ذخیره‌سازی، شبکه و تنظیمات امنیتی هستند.
2. بازسازی و نصب مجدد vCenter Server:
   • اگر vCenter Server به هر دلیلی از دست رفت یا آسیب دید، باید مراحل نصب مجدد آن انجام شود. این فرآیند شامل نصب vCenter Server Appliance (VCSA) یا vCenter Server on Windows است.
   • بعد از نصب مجدد، باید از پشتیبان‌های قبلی برای بازیابی تنظیمات و پایگاه داده‌های vCenter استفاده شود.
3. بازیابی پایگاه داده‌های vCenter:
   • vCenter Server اطلاعات خود را در پایگاه داده‌ای مانند Microsoft SQL Server یا Oracle Database ذخیره می‌کند. در صورت خرابی، باید پایگاه داده از پشتیبان‌ها بازیابی شود تا تنظیمات و داده‌های مربوط به ماشین‌های مجازی و منابع شبکه به درستی بازیابی شوند.
   • بازیابی این پایگاه داده‌ها از پشتیبان‌های منظم که به صورت متمرکز ذخیره می‌شوند، اطمینان می‌دهد که اطلاعات حیاتی بدون تغییر بازیابی می‌شوند.
4. اتصال دوباره به ESXi Hosts:
   • پس از نصب مجدد vCenter و بازیابی پایگاه داده‌ها، باید ESXi Hosts به vCenter Server متصل شوند.
   • برای این کار، باید ESXi Hosts را مجدداً به vCenter اضافه کرده و تنظیمات مرتبط با آن‌ها را بازیابی کنید.

بازیابی ماشین‌های مجازی و vCenter Server در شرایط بحرانی

1. نقل‌وانتقال به مکان دیگر:
   • در مواقع بحرانی که ممکن است محیط vCenter Server یا ماشین‌های مجازی آسیب ببینند، بازیابی ممکن است شامل انتقال ماشین‌های مجازی به یک مکان دیگر (همچون یک مرکز داده دیگر) باشد.
   • ابزارهایی مانند vSphere Replication و Site Recovery Manager (SRM) این امکان را فراهم می‌آورند که به‌طور خودکار ماشین‌های مجازی و vCenter Server را به محیطی دیگر منتقل کرده و بازیابی انجام شود.
2. سنجش صحت بازیابی:
   • پس از بازیابی vCenter Server و ماشین‌های مجازی، باید صحت عملکرد آن‌ها سنجیده شود. این بررسی شامل آزمایشات عملکردی و اطمینان از درستی وضعیت ماشین‌های مجازی، شبکه و ذخیره‌سازی است.

جمع‌بندی

بازیابی ماشین‌های مجازی و vCenter Server یکی از فرآیندهای حیاتی برای حفظ دسترس‌پذیری و یکپارچگی داده‌ها در محیط‌های مجازی است. استفاده از snapshot، پشتیبان‌گیری منظم و بهره‌گیری از ابزارهای VMware مانند vSphere Replication و SRM می‌تواند به مدیران سیستم کمک کند تا در صورت وقوع خرابی یا از دست رفتن داده‌ها، به سرعت سیستم‌های خود را بازیابی کرده و زمان خرابی را به حداقل برسانند.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”11. به‌روزرسانی و ارتقاء vSphere”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”استفاده از vSphere Lifecycle Manager (vLCM).”] 

vSphere Lifecycle Manager (vLCM) یک ابزار پیشرفته در محیط‌های VMware است که به مدیران زیرساخت‌های مجازی اجازه می‌دهد تا فرآیندهای چرخه عمر سرورها، ESXi Hosts و سیستم‌های vCenter Server را به طور خودکار و یکپارچه مدیریت کنند. vLCM به مدیران این امکان را می‌دهد که نصب، پیکربندی، به‌روزرسانی، و نگهداری سیستم‌ها را به شکلی کارآمد و بدون نیاز به دخالت دستی مدیریت کنند. این ابزار به ویژه برای محیط‌های بزرگ و پیچیده طراحی شده است.

ویژگی‌های کلیدی vLCM

1. مدیریت یکپارچه چرخه عمر
   • vLCM چرخه عمر تمام اجزای VMware vSphere را مدیریت می‌کند. این ابزار از نصب اولیه ESXi Hosts و vCenter Server تا به‌روزرسانی‌ها و ارتقاء‌های مداوم سیستم‌ها را پوشش می‌دهد.
2. پیکربندی استانداردهای سخت‌افزاری و نرم‌افزاری
   • با استفاده از vLCM، مدیران می‌توانند پروفایل‌های استاندارد برای تنظیمات سخت‌افزاری (مانند کارت‌های شبکه، ذخیره‌سازی، و پردازنده‌ها) و نرم‌افزاری (نسخه‌های خاص از vSphere و vSAN) ایجاد کرده و از این طریق تنظیمات یکنواختی را در کل مرکز داده اعمال کنند.
3. اتوماسیون فرآیندهای به‌روزرسانی
   • این ابزار از طریق به‌روزرسانی‌های اتوماتیک و یکپارچه، تضمین می‌کند که تمام سیستم‌ها و سرورها همگام با آخرین نسخه‌های نرم‌افزاری به روز شوند. این کار از لحاظ زمانی و هزینه‌ای بسیار بهینه است.
4. مدیریت یکپارچه پیکربندی‌ها
   • vLCM برای مدیریت پیکربندی‌های مربوط به سخت‌افزار و نرم‌افزار به طور یکپارچه طراحی شده است. به این ترتیب، می‌توان اطمینان حاصل کرد که تمام سرورها و ماشین‌های مجازی بر اساس همان استانداردهای پیکربندی عمل می‌کنند.

فرآیند نصب و پیکربندی vLCM

1. نصب و راه‌اندازی اولیه
   • برای استفاده از vLCM، ابتدا باید vCenter Server را نصب کرده و آن را به نسخه‌ای که از vLCM پشتیبانی می‌کند به‌روزرسانی کنید. سپس، می‌توانید ابزار vLCM را از طریق vCenter راه‌اندازی کنید.
2. پیکربندی پروفایل‌ها
   • در مرحله بعدی، پروفایل‌های پیکربندی برای ESXi Hosts و vCenter تعریف می‌شوند. این پروفایل‌ها شامل مشخصات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری هستند که باید در تمامی ماشین‌های مجازی و سرورها پیاده‌سازی شوند.
3. اتصال به منابع و ذخیره‌سازی
   • برای استفاده از vLCM، باید سیستم‌های ذخیره‌سازی و منابع شبکه به طور صحیح پیکربندی شوند. در این مرحله، می‌توان سرورها را به منابع ذخیره‌سازی موجود (مانند vSAN یا NFS Shares) متصل کرد.

فرآیند به‌روزرسانی با vLCM

1. تعریف به‌روزرسانی‌ها و ارتقاء‌ها
   • vLCM می‌تواند به طور خودکار به‌روزرسانی‌ها را برای سیستم‌های ESXi و vCenter Server شناسایی و اعمال کند. مدیران می‌توانند انتخاب کنند که چه نوع به‌روزرسانی‌هایی (امنیتی، نرم‌افزاری، یا پچ‌های جدید) باید اجرا شوند.
2. **استفاده از vSphere Update Manager
   • vSphere Update Manager به عنوان بخشی از vLCM برای اعمال به‌روزرسانی‌ها به کار می‌رود. این ابزار به طور خودکار ESXi Hosts را به نسخه‌های جدید ارتقا می‌دهد و برای اطمینان از هماهنگی میان سیستم‌ها، تمام ماشین‌های مجازی و سرورها را بررسی می‌کند.
3. مدیریت آپدیت‌ها و پچ‌ها
   • مدیران سیستم می‌توانند به راحتی پچ‌ها و آپدیت‌های نرم‌افزاری را برای تمام سیستم‌های مرکز داده مدیریت کنند. این کار به صورت اتوماتیک و بدون نیاز به مدیریت دستی انجام می‌شود.

مزایای استفاده از vLCM

1. کاهش خطای انسانی
   • با استفاده از vLCM، بسیاری از فرآیندهای مدیریت به صورت خودکار انجام می‌شود، بنابراین احتمال خطاهای انسانی در هنگام به‌روزرسانی و پیکربندی کاهش می‌یابد.
2. افزایش بهره‌وری
   • اتوماسیون فرآیندهای به‌روزرسانی، نصب، و پیکربندی باعث می‌شود مدیران سیستم بتوانند تمرکز بیشتری روی وظایف استراتژیک و پیچیده‌تر داشته باشند و از وقت خود به طور مؤثرتر استفاده کنند.
3. یکپارچگی و هماهنگی سیستم‌ها
   • vLCM اطمینان حاصل می‌کند که تمامی ESXi Hosts و ماشین‌های مجازی به نسخه‌های مشابه و هماهنگ به‌روزرسانی شده‌اند که این کار باعث کاهش مشکلات احتمالی در سازگاری سیستم‌ها می‌شود.
4. پشتیبانی از محیط‌های مقیاس‌پذیر
   • vLCM برای محیط‌های با مقیاس بزرگ مناسب است. این ابزار امکان مدیریت و به‌روزرسانی همزمان تعداد زیادی سرور و منابع را بدون از دست دادن عملکرد یا نیاز به فرآیندهای دستی فراهم می‌کند.

جمع‌بندی

vSphere Lifecycle Manager (vLCM) یک ابزار حیاتی برای مدیران زیرساخت‌های مجازی است که به طور یکپارچه و خودکار چرخه عمر تمامی اجزای سیستم‌های VMware vSphere را مدیریت می‌کند. با استفاده از vLCM، مدیران می‌توانند فرآیندهای پیچیده نصب، به‌روزرسانی، پیکربندی و نگهداری سیستم‌ها را به صورت کارآمد و بدون نیاز به مداخلات دستی انجام دهند. این ابزار به ویژه برای محیط‌های بزرگ و پیچیده بسیار مفید است و به بهینه‌سازی منابع و کاهش خطاهای انسانی کمک می‌کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”ارتقاء ESXi Hosts و ماشین‌های مجازی.”] 

ارتقاء ESXi Hosts و ماشین‌های مجازی یکی از بخش‌های کلیدی در مدیریت محیط‌های مجازی است که به‌طور مداوم با به‌روزرسانی‌ها و ارتقاء‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری همراه است. ارتقاء صحیح و به موقع این اجزا، به ویژه در محیط‌های داده‌محور، اطمینان از بهبود عملکرد، امنیت و سازگاری سیستم‌ها را فراهم می‌کند.

فرآیند ارتقاء ESXi Hosts

1. بررسی پیش‌نیازها و سازگاری
   قبل از هر گونه ارتقاء، باید از سازگاری سخت‌افزاری و نرم‌افزاری سیستم‌ها اطمینان حاصل کرد. این شامل بررسی سازگاری نسخه‌های جدید ESXi با درایور‌ها، کارت‌های شبکه، و منابع ذخیره‌سازی است. همچنین، باید به نسخه‌های موجود در vCenter Server توجه شود.
2. تهیه نسخه پشتیبان (Backup)
   • قبل از هر گونه تغییرات، باید یک نسخه پشتیبان از ESXi Hosts و ماشین‌های مجازی تهیه شود. این اقدام برای جلوگیری از از دست رفتن داده‌ها در صورت بروز مشکل در طول فرآیند ارتقاء ضروری است.
3. انتخاب روش ارتقاء
   روش‌های مختلفی برای ارتقاء ESXi Hosts وجود دارد:
   • ارتقاء از طریق vSphere Update Manager (VUM): این ابزار به طور خودکار و بدون نیاز به مداخله دستی، فرآیند ارتقاء ESXi Hosts را انجام می‌دهد.
   • ارتقاء دستی از طریق بسته‌های ISO: در این روش، باید ESXi ISO جدید را دانلود کرده و آن را از طریق CD/DVD یا USB بر روی Host نصب کرد.
4. اجرای ارتقاء
   پس از انتخاب روش ارتقاء، سیستم‌ها باید به نسخه جدید ESXi ارتقاء داده شوند. در این فرآیند، می‌توان از گزینه‌هایی مانند Host Profiles برای حفظ تنظیمات و پیکربندی‌های قبلی استفاده کرد.
5. بازرسی و آزمایش پس از ارتقاء
   پس از ارتقاء، باید وضعیت سیستم‌ها و ماشین‌های مجازی بررسی و آزمایش شوند. این شامل بررسی صحت عملکرد، سازگاری نرم‌افزاری و سخت‌افزاری، و همچنین به‌روزرسانی درایورها و فریمورهای دستگاه است.

فرآیند ارتقاء ماشین‌های مجازی (VMs)

1. بررسی پیکربندی ماشین‌های مجازی
   قبل از ارتقاء ماشین‌های مجازی، باید اطمینان حاصل شود که پیکربندی VM با نسخه‌های جدید VMware سازگار است. به‌عنوان مثال، باید بررسی شود که نسخه VM Hardware و Tools به روز شده باشد.
2. تهیه نسخه پشتیبان از ماشین‌های مجازی
   • مشابه ارتقاء ESXi Hosts، باید از تمام ماشین‌های مجازی قبل از انجام هرگونه ارتقاء نسخه پشتیبان گرفته شود تا از هرگونه آسیب احتمالی به داده‌ها جلوگیری شود.
3. ارتقاء نسخه VMware Tools
   برای اطمینان از عملکرد بهینه ماشین‌های مجازی، باید نسخه VMware Tools را به آخرین نسخه موجود ارتقاء دهید. این ابزار به عملکرد بهتر و همگام‌سازی بیشتر بین ماشین‌های مجازی و ESXi Hosts کمک می‌کند.
4. **ارتقاء VM Hardware
   برای استفاده از ویژگی‌های جدید ESXi و بهبود عملکرد، باید VM Hardware ماشین‌های مجازی به آخرین نسخه ارتقاء یابد. این کار با استفاده از گزینه “Upgrade VM Compatibility” در vSphere Client انجام می‌شود.
5. اجرای فرآیند ارتقاء
   پس از بررسی‌ها و پشتیبان‌گیری، ماشین‌های مجازی می‌توانند به نسخه‌های جدیدتر ارتقاء داده شوند. این فرآیند شامل ارتقاء نرم‌افزارهای ماشین مجازی، تنظیمات سخت‌افزاری و بررسی سازگاری سیستم‌عامل مهمان است.
6. آزمایش و ارزیابی پس از ارتقاء
   پس از ارتقاء، ماشین‌های مجازی باید تست شوند تا اطمینان حاصل شود که همه عملکردها و برنامه‌های کاربردی به درستی اجرا می‌شوند و هیچ گونه مشکلی در دسترسی به منابع یا پیکربندی وجود ندارد.

نکات مهم در ارتقاء ESXi Hosts و ماشین‌های مجازی

• سازگاری نسخه‌ها: همواره باید اطمینان حاصل کرد که نسخه‌های جدید ESXi و ماشین‌های مجازی با سخت‌افزار و نرم‌افزارهای موجود سازگار هستند.
• به‌روزرسانی درایورها و فریمور‌ها: در طول فرآیند ارتقاء، به‌روزرسانی درایورها و فریمورهای سخت‌افزاری ضروری است.
• امنیت: ارتقاء‌های منظم معمولاً شامل پچ‌های امنیتی هستند که به بهبود امنیت محیط مجازی کمک می‌کنند.
• مستند‌سازی: تمامی مراحل ارتقاء باید مستند شده و در صورت بروز هرگونه مشکلی، به عنوان مرجع در آینده استفاده شوند.

جمع‌بندی

ارتقاء ESXi Hosts و ماشین‌های مجازی بخش حیاتی از مدیریت محیط‌های مجازی است که باید به صورت دوره‌ای و طبق فرآیندهای دقیق انجام شود. این فرآیندها شامل بررسی سازگاری، تهیه پشتیبان، انتخاب روش ارتقاء، و آزمایش پس از ارتقاء است. ارتقاء منظم به اطمینان از عملکرد بهینه، امنیت و سازگاری سیستم‌ها کمک می‌کند و از مشکلات احتمالی در آینده جلوگیری می‌کند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مدیریت آپدیت‌های نرم‌افزاری و امنیتی.”] 

مدیریت آپدیت‌های نرم‌افزاری و امنیتی در محیط‌های مجازی و سیستم‌های مبتنی بر vSphere بخش اساسی از حفظ عملکرد بهینه، امنیت و پایداری محیط‌های مجازی است. با توجه به اینکه آپدیت‌ها و پچ‌ها به‌طور مداوم برای رفع مشکلات امنیتی، بهبود عملکرد و افزودن ویژگی‌های جدید ارائه می‌شوند، مدیریت صحیح آن‌ها برای جلوگیری از آسیب‌پذیری‌ها و حفظ یکپارچگی سیستم‌ها ضروری است.

فرآیند مدیریت آپدیت‌های نرم‌افزاری و امنیتی

1. بررسی و شناسایی آپدیت‌هااولین گام در مدیریت آپدیت‌ها، شناسایی و بررسی آپدیت‌های منتشر شده است. این آپدیت‌ها معمولاً شامل پچ‌های امنیتی، رفع اشکالات، بهبودهای عملکردی و ویژگی‌های جدید هستند. منابع معتبر مانند وب‌سایت VMware، vSphere Update Manager (VUM) و vCenter Server برای دریافت این آپدیت‌ها ضروری هستند.
2. برنامه‌ریزی برای نصب آپدیت‌هاپس از شناسایی آپدیت‌ها، باید یک برنامه‌ریزی دقیق برای نصب آن‌ها تنظیم شود. این برنامه باید شامل مراحل زیر باشد:
   • زمان‌بندی برای نصب آپدیت‌ها با کمترین اختلال در عملکرد سیستم.
   • تعیین سیستم‌ها و ESXi Hosts که باید آپدیت شوند.
   • ارزیابی تأثیرات احتمالی بر عملکرد و منابع سیستم‌ها.
3. تهیه نسخه پشتیبان (Backup)قبل از نصب هر آپدیتی، لازم است از سیستم‌ها و ماشین‌های مجازی نسخه پشتیبان تهیه شود. این نسخه پشتیبان می‌تواند در صورت بروز مشکل، برای بازگشت به وضعیت قبلی استفاده شود.
4. نصب و اجرای آپدیت‌هاپس از برنامه‌ریزی و تهیه نسخه پشتیبان، نصب و اجرای آپدیت‌ها باید با دقت و مطابق با دستورالعمل‌های VMware انجام شود. در این فرآیند، از ابزار vSphere Update Manager (VUM) برای نصب خودکار آپدیت‌ها و همچنین از ابزار vSphere Lifecycle Manager (vLCM) برای مدیریت تمام مراحل ارتقاء و پچ‌گذاری می‌توان استفاده کرد.
   • vSphere Update Manager: به مدیران امکان می‌دهد تا ESXi Hosts و ماشین‌های مجازی را به‌صورت خودکار به‌روزرسانی کنند.
   • vSphere Lifecycle Manager: این ابزار به طور خاص برای مدیریت نسخه‌های ESXi و ماشین‌های مجازی طراحی شده و فرآیندهای به‌روزرسانی را ساده و یکپارچه می‌کند.
5. تست و ارزیابی پس از نصب آپدیت‌هاپس از نصب آپدیت‌ها، لازم است که سیستم‌ها و ماشین‌های مجازی تست شوند تا از صحت عملکرد و سازگاری آن‌ها با سیستم‌های جدید اطمینان حاصل شود. بررسی عملکرد، بررسی لاگ‌ها و نظارت بر وضعیت سیستم‌ها در vCenter Server می‌تواند به تشخیص هرگونه مشکل کمک کند.

مدیریت آپدیت‌های امنیتی

1. تشخیص تهدیدات امنیتی و نیاز به پچ‌هاآپدیت‌های امنیتی معمولاً برای رفع آسیب‌پذیری‌ها و تهدیدات شناسایی شده در نرم‌افزارها و سیستم‌ها منتشر می‌شوند. برای اطمینان از به‌روز بودن سیستم‌ها در برابر تهدیدات امنیتی، باید به‌طور منظم وضعیت امنیتی سیستم‌ها بررسی شده و پچ‌های امنیتی مرتبط شناسایی و نصب شوند.
2. استفاده از vSphere Update Manager (VUM)vSphere Update Manager امکان نصب پچ‌های امنیتی به‌صورت خودکار را فراهم می‌آورد. این ابزار به مدیران اجازه می‌دهد که به سرعت پچ‌های امنیتی را بر روی ESXi Hosts و ماشین‌های مجازی نصب کنند.
3. آزمایش پچ‌های امنیتیپیش از نصب پچ‌های امنیتی در محیط تولید، لازم است آن‌ها ابتدا در محیط آزمایشی تست شوند. این کار می‌تواند به شناسایی مشکلات احتمالی و بررسی عملکرد صحیح سیستم‌ها پس از نصب پچ کمک کند.
4. نظارت مداوم بر وضعیت امنیتی سیستم‌هاپس از نصب پچ‌ها، نظارت مستمر بر سیستم‌ها به‌ویژه بر امنیت شبکه، کاربران، و دسترسی‌ها، برای اطمینان از عدم وجود هرگونه تهدیدات امنیتی جدید ضروری است. ابزارهایی همچون vSphere Security و vCenter Server برای نظارت و گزارش‌دهی امنیتی می‌توانند به مدیران کمک کنند.

استراتژی‌های به‌روزرسانی

1. رویکرد منظم به آپدیت‌هابرای جلوگیری از حملات امنیتی و بهبود عملکرد، باید یک رویکرد منظم برای به‌روزرسانی ESXi Hosts و ماشین‌های مجازی در نظر گرفته شود. این به معنای بررسی مداوم آپدیت‌ها و پچ‌ها و نصب آن‌ها به‌طور دوره‌ای است.
2. خودکارسازی فرآیندهای به‌روزرسانیاستفاده از ابزارهایی مانند vSphere Update Manager برای خودکارسازی فرآیندهای به‌روزرسانی، به ویژه در محیط‌های بزرگ، می‌تواند به کاهش خطاهای انسانی و صرفه‌جویی در زمان کمک کند.
3. گزارش‌دهی و مستندسازیهر آپدیت و پچ باید به‌دقت مستند شود تا در صورت بروز مشکل، بتوان به اطلاعات مورد نیاز دسترسی داشت. همچنین، باید گزارش‌های دقیقی از فرآیند نصب و ارزیابی آپدیت‌ها تهیه شود.

جمع‌بندی

مدیریت آپدیت‌های نرم‌افزاری و امنیتی در محیط‌های مجازی، از جمله vSphere، برای حفظ عملکرد بهینه، امنیت و سازگاری سیستم‌ها امری ضروری است. این فرآیندها شامل شناسایی و بررسی آپدیت‌ها، برنامه‌ریزی برای نصب آن‌ها، تهیه نسخه پشتیبان، نصب و ارزیابی پچ‌ها و آپدیت‌ها، و نظارت بر وضعیت امنیتی سیستم‌ها است. استفاده از ابزارهایی مانند vSphere Update Manager و vSphere Lifecycle Manager به خودکارسازی این فرآیندها کمک کرده و از بروز مشکلات امنیتی و عملکردی جلوگیری می‌کند.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”12. ویژگی‌های پیشرفته (Advanced Features)”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”پیکربندی و مدیریت vMotion و Storage vMotion.”] 

vMotion و Storage vMotion دو قابلیت بسیار مهم در vSphere هستند که به مدیران سیستم این امکان را می‌دهند تا ماشین‌های مجازی (VMs) و داده‌های مرتبط با آن‌ها را بدون ایجاد وقفه در عملکرد، جابجا کنند. این ویژگی‌ها برای بهینه‌سازی منابع، افزایش انعطاف‌پذیری و ایجاد پایداری بیشتر در محیط‌های مجازی طراحی شده‌اند. در این بخش، به توضیح و پیکربندی این دو ویژگی خواهیم پرداخت.

vMotion: جابجایی ماشین‌های مجازی بین ESXi Hosts بدون وقفه

vMotion به مدیران این امکان را می‌دهد که ماشین‌های مجازی را بین ESXi Hosts مختلف جابجا کنند، بدون اینکه حتی لحظه‌ای از دسترس خارج شوند یا خدمات‌دهی به کاربران قطع شود. این قابلیت برای بهینه‌سازی استفاده از منابع، بهبود زمان‌های پاسخ‌دهی و افزایش انعطاف‌پذیری در محیط‌های مجازی حیاتی است.

ویژگی‌های vMotion

1. جابجایی ماشین‌های مجازی بین سرورها:
   • vMotion به طور مستقیم ماشین‌های مجازی را از یک سرور ESXi به سرور دیگر انتقال می‌دهد، بدون اینکه به هیچ یک از ماشین‌های مجازی آسیبی برسد.
2. افزایش استفاده بهینه از منابع:
   • vMotion به مدیران این امکان را می‌دهد که ماشین‌های مجازی را از سرورهایی که تحت بار سنگین هستند، به سرورهایی با منابع آزاد منتقل کنند.
3. بدون توقف خدمات:
   • برخلاف روش‌های سنتی، vMotion ماشین‌های مجازی را بدون هیچ‌گونه وقفه‌ای منتقل می‌کند، به‌گونه‌ای که کاربران هیچ اختلالی در دسترسی به خدمات مشاهده نمی‌کنند.

پیکربندی vMotion

1. آماده‌سازی شبکه vMotion:
   • برای استفاده از vMotion، باید یک شبکه جداگانه برای جابجایی ماشین‌های مجازی تنظیم شود تا تداخل با ترافیک دیگر شبکه‌ها ایجاد نشود.
2. پیکربندی Storage و Network:
   • پیکربندی منابع ذخیره‌سازی و شبکه برای پشتیبانی از vMotion بسیار حیاتی است. اطمینان حاصل کنید که هر دو سرور مقصد و مبدأ به شبکه و ذخیره‌سازی مشترک دسترسی دارند.
3. تنظیمات مجازی‌سازی:
   • تنظیمات مربوط به vCenter Server برای مدیریت جابجایی ماشین‌های مجازی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این شامل افزودن سرورهای ESXi به vCenter Server و مدیریت منابع آن‌ها می‌شود.

Storage vMotion: جابجایی داده‌ها و ماشین‌های مجازی بین Datastores

Storage vMotion امکان جابجایی داده‌ها و فایل‌های مربوط به ماشین‌های مجازی را بدون توقف عملکرد آن‌ها بین Datastores مختلف فراهم می‌کند. این ویژگی به مدیران این امکان را می‌دهد که بدون نیاز به خاموش کردن ماشین‌های مجازی، عملیات جابجایی ذخیره‌سازی را انجام دهند.

ویژگی‌های Storage vMotion

1. جابجایی داده‌ها بین Datastores مختلف:
   • Storage vMotion امکان جابجایی فایل‌های ماشین‌های مجازی از یک Datastore به Datastore دیگر را فراهم می‌کند، بدون اینکه به ماشین‌های مجازی تأثیری بگذارد.
2. افزایش انعطاف‌پذیری در مدیریت منابع ذخیره‌سازی:
   • با استفاده از Storage vMotion، می‌توان منابع ذخیره‌سازی را بین Datastores مختلف به‌طور پویا جابجا کرد، که به بهینه‌سازی فضای ذخیره‌سازی و مدیریت بهتر آن کمک می‌کند.
3. همزمان با اجرای ماشین‌های مجازی:
   • برخلاف روش‌های سنتی که برای جابجایی داده‌ها نیاز به خاموش کردن ماشین‌های مجازی دارند، Storage vMotion این فرآیند را به‌طور همزمان با اجرای ماشین‌های مجازی انجام می‌دهد.

پیکربندی Storage vMotion

1. آماده‌سازی Datastore:
   • اطمینان حاصل کنید که هر دو Datastore مبدأ و مقصد از پروتکل‌های مشابه (مانند iSCSI, NFS, یا Fibre Channel) برای ذخیره‌سازی استفاده می‌کنند و دسترسی شبکه مناسب برای انتقال داده‌ها فراهم است.
2. پیکربندی vSphere Client:
   • برای استفاده از Storage vMotion، باید از طریق vSphere Client به vCenter Server متصل شوید و فرآیند جابجایی داده‌ها را آغاز کنید. این کار معمولاً از طریق گزینه “Migrate” در vSphere Client انجام می‌شود.
3. مدیریت ماشین‌های مجازی:
   • پس از پیکربندی، ماشین‌های مجازی و منابع ذخیره‌سازی به‌طور خودکار مدیریت و جابجا می‌شوند، و تمامی این فرآیندها بدون توقف ماشین‌های مجازی انجام می‌شود.

جمع‌بندی

vMotion و Storage vMotion دو قابلیت بسیار مهم و کاربردی در محیط‌های vSphere هستند که به مدیران این امکان را می‌دهند تا منابع سخت‌افزاری و ذخیره‌سازی را به‌طور مؤثر و بدون وقفه در عملکرد ماشین‌های مجازی جابجا کنند. این ویژگی‌ها برای بهینه‌سازی استفاده از منابع، کاهش زمان‌های توقف سیستم‌ها و افزایش انعطاف‌پذیری در مدیریت محیط‌های مجازی حیاتی هستند. پیکربندی صحیح شبکه، Datastores و منابع لازم برای استفاده از این ویژگی‌ها به مدیران کمک می‌کند تا محیط‌های مجازی خود را به بهترین شکل مدیریت کنند.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”معرفی vSphere Fault Tolerance (FT).”] 

vSphere Fault Tolerance (FT) یکی از ویژگی‌های پیشرفته در VMware vSphere است که به منظور فراهم کردن دسترس‌پذیری بالا (High Availability) برای ماشین‌های مجازی طراحی شده است. این ویژگی به ماشین‌های مجازی اجازه می‌دهد که از خطاهای سخت‌افزاری یا قطع سرویس جلوگیری کنند و بدون هیچ‌گونه قطعی یا توقف در عملکرد، به کار خود ادامه دهند.

در این بخش، به بررسی مفهوم Fault Tolerance، نحوه عملکرد آن و مراحل پیکربندی خواهیم پرداخت.

ویژگی‌های vSphere Fault Tolerance (FT)

1. دسترس‌پذیری بالا بدون توقف:
   • vSphere Fault Tolerance به شما این امکان را می‌دهد که از بروز مشکلات سخت‌افزاری جلوگیری کنید، بدون اینکه کاربران یا اپلیکیشن‌ها از دسترس خارج شوند. به این معنی که در صورت بروز هرگونه مشکل سخت‌افزاری در یک سرور، ماشین مجازی بر روی سرور دوم به طور خودکار و بدون وقفه در دسترس باقی می‌ماند.
2. اجرای ماشین‌های مجازی با یک نسخه تکراری:
   • در این فناوری، یک نسخه تکراری از ماشین مجازی اصلی (Primary VM) به‌طور همزمان بر روی یک سرور دیگر (Secondary Host) اجرا می‌شود. تمامی ورودی‌ها و خروجی‌ها (مثل ورودی از کیبورد و موس، ترافیک شبکه، و…) به‌طور همزمان در هر دو ماشین مجازی در حال پردازش هستند، به طوری که در صورت بروز هر گونه مشکل، ماشین مجازی دوم به صورت بی‌وقفه شروع به کار می‌کند.
3. بدون نیاز به تنظیمات پیچیده:
   • پیکربندی vSphere FT بسیار ساده است و فقط کافی است ماشین مجازی مورد نظر را به قابلیت Fault Tolerance اختصاص دهید تا نسخه دوم آن به طور خودکار ایجاد شود.
4. پشتیبانی از ماشین‌های مجازی با مقیاس کوچک و بزرگ:
   • vSphere FT می‌تواند از ماشین‌های مجازی با مقیاس کوچک (مانند ماشین‌های مجازی معمولی) تا ماشین‌های مجازی با نیازهای سخت‌افزاری بالا (مثل ماشین‌های مجازی با استفاده از منابع گرافیکی) پشتیبانی کند.

نحوه عملکرد vSphere Fault Tolerance

1. ایجاد نسخه دوم ماشین مجازی:
   • هنگام پیکربندی FT برای یک ماشین مجازی، VMware vSphere یک نسخه دقیق از ماشین مجازی را به‌طور همزمان بر روی یک ESXi Host دیگر اجرا می‌کند. ماشین مجازی اولیه به‌طور کامل در حال اجرا است و تمام داده‌های آن در زمان واقعی به نسخه دوم منتقل می‌شود.
2. هماهنگ‌سازی لحظه‌ای:
   • برای اطمینان از سازگاری و همزمانی کامل میان دو ماشین مجازی، تمام عملیات ورودی/خروجی (I/O) که توسط ماشین مجازی اصلی انجام می‌شود، به صورت آنلاین و بی‌وقفه به ماشین مجازی دوم ارسال می‌شود. این فرآیند به‌گونه‌ای است که هرگونه تغییر یا درخواست به‌طور همزمان در هر دو ماشین اعمال می‌شود.
3. انتقال بی‌وقفه در صورت خرابی:
   • اگر سرور اصلی (که ماشین مجازی اولیه در آن اجرا می‌شود) دچار خرابی شود، ماشین مجازی دوم به طور خودکار و بی‌وقفه بار را به دوش می‌کشد و می‌تواند به همان صورت که ماشین اصلی کار می‌کرد، به فعالیت خود ادامه دهد. در این حالت، هیچ وقفه‌ای در دسترسی به ماشین مجازی و یا خدمات آن ایجاد نمی‌شود.

پیکربندی vSphere Fault Tolerance

1. نیازمندی‌های سیستم:
   • برای استفاده از vSphere FT، باید حداقل یک ESXi Host دیگر برای راه‌اندازی نسخه دوم ماشین مجازی وجود داشته باشد.
   • ماشین‌های مجازی باید در vSphere Cluster با قابلیت vMotion قرار داشته باشند.
   • نحوه ذخیره‌سازی ماشین‌های مجازی باید مشترک باشد تا هر دو ماشین مجازی بتوانند به داده‌ها و اطلاعات مشابه دسترسی پیدا کنند.
2. پیکربندی از طریق vSphere Client:
   • ابتدا ماشین مجازی را از طریق vSphere Client انتخاب کنید.
   • سپس گزینه Configure Fault Tolerance را انتخاب کرده و روند پیکربندی را دنبال کنید. در این فرآیند، شما می‌توانید ESXi Host مقصد را برای نسخه دوم ماشین مجازی انتخاب کنید.
3. نظارت بر وضعیت Fault Tolerance:
   • پس از فعال‌سازی FT، می‌توانید وضعیت آن را از طریق vSphere Client پیگیری کرده و مطمئن شوید که ماشین مجازی در وضعیت آماده به کار قرار دارد. در صورت بروز مشکل، سیستم به صورت خودکار به نسخه دوم منتقل می‌شود.

مزایای vSphere Fault Tolerance

1. دسترس‌پذیری مداوم:
   • یکی از بزرگ‌ترین مزایای vSphere FT این است که شما می‌توانید اطمینان حاصل کنید که ماشین‌های مجازی شما حتی در صورت بروز خرابی‌های سخت‌افزاری، بدون وقفه به کار خود ادامه خواهند داد.
2. کاربرد در محیط‌های بحرانی:
   • این قابلیت به‌ویژه برای محیط‌هایی که نیاز به دسترس‌پذیری 24/7 دارند (مثل بانک‌ها، مراکز خدمات بهداشتی، و سایر صنایع حساس) بسیار مناسب است.
3. کاهش زمان خرابی:
   • با استفاده از FT، زمان خرابی به حداقل می‌رسد چرا که ماشین مجازی دوم به‌طور فوری بار را بر دوش می‌کشد.

جمع‌بندی

vSphere Fault Tolerance (FT) یک قابلیت پیشرفته است که به مدیران سیستم امکان می‌دهد تا ماشین‌های مجازی خود را در برابر خرابی‌های سخت‌افزاری محافظت کنند و از دسترس‌پذیری 100% بدون هیچ‌گونه وقفه یا توقف در عملکرد اطمینان حاصل کنند. این ویژگی با استفاده از نسخه‌های همزمان ماشین‌های مجازی و جابجایی بی‌وقفه بار، نیاز به ایجاد توقف در خدمات را حذف می‌کند و به‌ویژه در محیط‌های بحرانی و حساس کاربرد دارد.[/cdb_course_lesson][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-circle-down” badge=”lecture” private_lesson=”true” title=”مدیریت ماشین‌های مجازی در حالت Resource Pools.”] 

Resource Pools یکی از ویژگی‌های پیشرفته VMware vSphere است که به مدیران سیستم این امکان را می‌دهد تا منابع سیستم مانند CPU، RAM و ذخیره‌سازی را به طور مؤثرتر و با انعطاف‌پذیری بیشتری در سطح ماشین‌های مجازی مدیریت کنند. با استفاده از Resource Pools، می‌توان منابع سخت‌افزاری را بین گروه‌های مختلف ماشین‌های مجازی تخصیص داد، به طوری که اطمینان حاصل شود هر گروه منابع مورد نیاز خود را به طور بهینه دریافت کند.

در این بخش، به بررسی مفهوم Resource Pools، نحوه عملکرد آن، و نحوه پیکربندی و مدیریت ماشین‌های مجازی در این حالت خواهیم پرداخت.

مفهوم Resource Pools

Resource Pool به مجموعه‌ای از منابع (CPU، RAM و غیره) گفته می‌شود که به گروهی از ماشین‌های مجازی تخصیص داده می‌شود. هر Resource Pool می‌تواند شامل چندین ماشین مجازی باشد و منابع آن می‌تواند به طور دینامیک و انعطاف‌پذیر تخصیص یابد.

Resource Pools به‌ویژه برای محیط‌هایی با ماشین‌های مجازی متعدد و نیازهای مختلف منابع طراحی شده است، جایی که ممکن است به تخصیص منابع به گروه‌های خاصی از ماشین‌های مجازی نیاز باشد.

ویژگی‌ها و مزایای Resource Pools

1. تقسیم منابع به گروه‌های مختلف:
   • با استفاده از Resource Pools، منابع سیستم به چندین گروه مجزا تخصیص می‌یابد. به عنوان مثال، می‌توانید یک گروه از ماشین‌های مجازی را برای پردازش‌های سنگین و گروه دیگری را برای کارهای سبک‌تر اختصاص دهید.
2. کنترل اولویت منابع:
   • از طریق Resource Pools، می‌توانید اولویت‌های تخصیص منابع را تنظیم کنید. به این معنی که می‌توانید مشخص کنید که برخی ماشین‌های مجازی بیشتر از سایرین منابع دریافت کنند. این ویژگی به ویژه در شرایطی که منابع فیزیکی محدود هستند مفید است.
3. تخصیص منابع به صورت دینامیک:
   • منابع به طور دینامیک و با توجه به نیازهای واقعی ماشین‌های مجازی در هر لحظه تخصیص می‌یابند. اگر یک ماشین مجازی به منابع بیشتری نیاز داشته باشد، سیستم به‌طور خودکار منابع اضافی را از Resource Pool تخصیص می‌دهد.
4. مدیریت آسان و انعطاف‌پذیری بالا:
   • مدیریت Resource Pools بسیار ساده است و به راحتی می‌توان منابع را در سطوح مختلف تنظیم و تغییر داد. همچنین می‌توان Resource Pools جدیدی را ایجاد کرده یا منابع را بین Pools مختلف جابجا کرد.

نحوه عملکرد Resource Pools

1. ایجاد Resource Pool:
   • برای ایجاد Resource Pool، ابتدا باید وارد vSphere Client شوید و به Datacenter و Cluster خود دسترسی پیدا کنید.
   • پس از آن، می‌توانید با راست‌کلیک کردن بر روی Cluster یا Datacenter مورد نظر، گزینه New Resource Pool را انتخاب کنید و منابع مورد نظر (CPU، RAM) را تخصیص دهید.
2. تنظیمات تخصیص منابع:
   • CPU و RAM: برای هر Resource Pool می‌توانید تخصیص حداکثر و حداقل منابع را تعیین کنید. به این معنی که می‌توانید مشخص کنید که این گروه از ماشین‌های مجازی حداقل چه مقدار منابع دریافت کنند و حداکثر چه مقدار می‌توانند استفاده کنند.
   • حداکثر تخصیص (Shares): با استفاده از Shares، می‌توانید میزان اولویت تخصیص منابع را برای هر Resource Pool تعیین کنید. به عنوان مثال، یک Resource Pool می‌تواند اولویت بالاتری نسبت به دیگران داشته باشد.
3. تخصیص منابع در زمان اجرا:
   • هنگامی که ماشین‌های مجازی به Resource Pool اختصاص داده می‌شوند، منابع به‌طور خودکار به آن‌ها تخصیص می‌یابد. اگر Resource Pool به اندازه کافی منابع در دسترس نداشته باشد، ماشین‌های مجازی در صف انتظار قرار می‌گیرند تا منابع به آن‌ها تخصیص یابد.
4. انعطاف‌پذیری در تخصیص منابع:
   • اگر نیاز به تغییر تخصیص منابع داشتید، می‌توانید به راحتی Resource Pools را تغییر داده و منابع را بین Pools مختلف تقسیم کنید. این تغییرات به صورت آنلاین و بدون نیاز به خاموش کردن ماشین‌های مجازی انجام می‌شود.

پیکربندی و مدیریت ماشین‌های مجازی در Resource Pools

1. اضافه کردن ماشین‌های مجازی به Resource Pools:
   • برای اضافه کردن یک ماشین مجازی به Resource Pool، کافی است که آن را به حالت Edit Settings برده و در قسمت Resource Allocation، آن را به Resource Pool مورد نظر منتقل کنید.
2. کنترل تخصیص منابع برای ماشین‌های مجازی:
   • پس از قرار دادن ماشین‌های مجازی در Resource Pool، می‌توانید تخصیص منابع را برای آن‌ها بر اساس نیاز خود تنظیم کنید. برای مثال، می‌توانید تعیین کنید که یک ماشین مجازی بیشترین منابع پردازشی یا حافظه را از Resource Pool دریافت کند.
3. نظارت بر عملکرد و تخصیص منابع:
   • با استفاده از vSphere Client، می‌توانید عملکرد و تخصیص منابع را برای هر Resource Pool نظارت کنید. از طریق Performance Charts، می‌توانید میزان استفاده از CPU، RAM و Disk را برای هر Pool مشاهده کنید و در صورت نیاز تغییراتی در تخصیص منابع اعمال کنید.
4. محدودیت‌های منابع:
   • به‌منظور جلوگیری از استفاده بیش از حد منابع توسط یک گروه از ماشین‌های مجازی، می‌توانید محدودیت‌هایی را بر روی CPU و RAM تعیین کنید. این ویژگی به شما کمک می‌کند تا از اختلال در عملکرد ماشین‌های مجازی دیگر جلوگیری کنید.

جمع‌بندی

Resource Pools ابزاری قدرتمند در VMware vSphere است که به مدیران سیستم این امکان را می‌دهد تا منابع سخت‌افزاری را به‌طور مؤثر و انعطاف‌پذیر در سطح ماشین‌های مجازی مدیریت کنند. با استفاده از این ویژگی، می‌توان منابع را بین گروه‌های مختلف ماشین‌های مجازی تقسیم کرد، اولویت‌های تخصیص منابع را تنظیم کرد و عملکرد را در سطح کل مجموعه بهبود بخشید. این قابلیت به ویژه در محیط‌های با نیازهای متفاوت منابع بسیار کارآمد است و مدیریت منابع را آسان‌تر می‌کند.[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]

[cdb_course_lessons title=”پاسخ به سوالات فنی کاربران”][cdb_course_lesson icon=”fas fa-arrow-alt-circle-down” badge=”free” title=”پشتیبانی دائمی و در لحظه” subtitle=”توضیحات کامل”]ما در این دوره تمام تلاش خود را کرده‌ایم تا محتوایی جامع و کاربردی ارائه دهیم که شما را برای ورود به دنیای حرفه‌ای آماده کند. اما اگر در طول دوره یا پس از آن با سوالات فنی، چالش‌ها یا حتی مشکلاتی در اجرای مطالب آموزشی مواجه شدید، نگران نباشید!

1. پرسش‌های شما، بخش مهمی از دوره است:
   هر سوال یا مشکلی که مطرح کنید، با دقت بررسی شده و پاسخ کامل و کاربردی برای آن ارائه می‌شود. علاوه بر این، سوالات و پاسخ‌های شما به دوره اضافه خواهند شد تا برای سایر کاربران نیز مفید باشد.
2. پشتیبانی دائمی و در لحظه:
   تیم ما همواره آماده پاسخگویی به سوالات شماست. هدف ما این است که شما با خیالی آسوده بتوانید مهارت‌های خود را به کار بگیرید و پروژه‌های واقعی را با اعتماد به نفس کامل انجام دهید.
3. آپدیت دائمی دوره:
   این دوره به طور مداوم به‌روزرسانی می‌شود تا همگام با نیازهای جدید و سوالات کاربران تکمیل‌تر و بهتر گردد. هر نکته جدید یا مشکل رایج، در نسخه‌های بعدی دوره قرار خواهد گرفت.

حرف آخر

با ما همراه باشید تا نه تنها به مشکلات شما پاسخ دهیم، بلکه در مسیر یادگیری و پیشرفت حرفه‌ای، شما را پشتیبانی کنیم. هدف ما این است که شما به یک متخصص حرفه‌ای و قابل‌اعتماد تبدیل شوید و بتوانید با اطمینان پروژه‌های واقعی را بپذیرید و انجام دهید.

📩 اگر سوالی دارید یا به مشکلی برخوردید، همین حالا مطرح کنید!
ما در کوتاه‌ترین زمان ممکن پاسخ شما را ارائه خواهیم داد. 🙌[/cdb_course_lesson][/cdb_course_lessons]